III SA/Łd 240/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2018 r. wniosku R. R. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi R. R. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: odmówić przywrócenia terminu. a.l. W dniu 14 lutego 2018 r. R. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] wydaną w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Uzasadniając wskazał, iż o fakcie wydania powyższej decyzji dowiedział się w dniu 12 lutego 2018 r., z otrzymanego w tym dniu upomnienia przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] wzywającego do uregulowania należności wynikających z tytułu obowiązku zwrotu nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności. Po otrzymaniu powyższego wezwania, skarżący niezwłocznie zapoznał się z aktami sprawy, znajdującymi się w siedzibie Biura Powiatowego ARiMR w Ł., i stwierdził, że na znajdującej się w nich przesyłce pocztowej zawierającej decyzję z dnia [...] istnieje adnotacja doręczyciela o podjętych próbach dwukrotnego( w dniu 13 grudnia i 21 grudnia 2017 r.) doręczenia przesyłki, o czym adresat był zawiadamiany poprzez pozostawienie awiza na drzwiach mieszkania. Skarżący kwestionuje prawdziwość powyższej adnotacji wskazując, ze w miejscu jego zamieszkania zawsze przebywa ktoś z jego domowników, to jest ojciec T. R. lub siostra jego matki K. P. Osoby te jednoznacznie stwierdziły, że w wyżej wskazanych datach nikt nie próbował doręczyć im jakiejkolwiek przesyłki poleconej, jak również pozostawić awiza. Ponadto wyjaśnił, że niemożliwym było pozostawienie zawiadomienia o przesyłce na drzwiach jego mieszkania, gdyż w obejściu przez cały czas przebywają dwa groźne psy, uniemożliwiające wejście na jego teren osobom postronnym. Wyjaśnił nadto, że na okoliczność wadliwego w jego ocenie doręczenia złożył reklamację w Urzędzie Pocztowym. Jednocześnie ze złożonym wnioskiem skarżący dokonał uchybionej czynności procesowej, to jest wniósł skargę na decyzję z dnia [...]. Zarządzeniem z dnia 10 kwietnia 2018 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia w terminie 7 dni , pod rygorem odmowy przywrócenia terminu, braków formalnych złożonego wniosku poprzez wskazanie na wynik złożonej reklamacji w sprawie doręczenia przesyłki zawierającej skarżoną decyzję oraz nadesłanie kserokopii doręczonego mu upomnienia. Jednocześnie zarządzeniem z dnia 10 kwietnia 2018 r. sąd wezwał Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o uzupełnienia akt administracyjnych sprawy poprzez przedłożenie upomnienia z dnia 5 lutego 2018 r. wraz z dowodem jego doręczenia. Pismem z dnia 23 kwietnia 2018 r. skarżący przedłożył do akt sprawy otrzymane od A S.A. pisma z dnia 21 lutego 2018 r. i z dnia 9 kwietnia 2018 r., stanowiące odpowiedź na zgłoszoną przez stronę reklamację, co do skuteczności i poprawności doręczenia mu przesyłki poleconej [...], zawierającej skarżoną decyzję. Z treści udzielonych informacji wynika, iż przeprowadzone postępowanie, w tym wyjaśnienia kierownictwa UP G. oraz listonosza obsługującego rejon miejsca zamieszkania skarżącego, iż zawiadomienia o nadejściu kierowanych do R. R. przesyłek, z uwagi na brak skrzynki oddawczej przy jego posesji, są pozostawiane w bramie lub w drzwiach mieszkania adresata. Odnośnie przedmiotowej przesyłki operator pocztowy wskazał, iż z posiadanych przez niego informacji wynika, że nadeszła ona do doręczenia w dniu 8 grudnia 2017 r. i w tym samym dniu podjęto pierwszą próbę jej doręczenia adresatowi, o czym powiadomiono stronę poprzez pozostawienie awiza na bramie posesji. Ponowne awizacja miała miejsce w dniu 21 grudnia 2017 r., a po bezskutecznym upływie 14 dniu, przesyłka została zwrócona do nadawcy. Operator pocztowy przypomniał także o wynikającym z art. 40 ust. 1 ustawy Prawo pocztowe, ciążącym na właścicielu budynku obowiązku umieszczenia, w ogólnie dostępnej części budynku, oddawczej skrzynki pocztowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) - dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje ważne interesy. Przywrócenie terminu może mieć zatem miejsce, gdy dopełnienie czynności było niemożliwe z powodu niemożliwej do usunięcia przeszkody, tj. przeszkody nagłej, której nie można było przezwyciężyć nawet przy użyciu największego wysiłku, jakiego w danych okolicznościach można racjonalnie oczekiwać. Uprawdopodobnienie zaistnienia takiej sytuacji należy do strony (por. postanowienia NSA z dnia 27 stycznia 2015 r., II GZ798/17; z dnia 12 lutego 2015 r., I OZ 91/15; www.cbois.nsa.goc.pl). W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu skarżący zachował 7 dniowy termin określony w art. 87 § 1 p.p.s.a. Jak wynika bowiem z akt sprawy upomnienie do uregulowania należności wynikających ze skarżonej decyzji z dnia [...] zostało mu doręczone w dniu 12 lutego 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru –akta administracyjne), natomiast przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący złożył w dniu 17 lutego 2018 r. (k. 8 akt sądowych),a więc przed upływem w/w 7 dniowego terminu. Jednocześnie skarżący dokonał uchybionej czynności, to jest wniósł skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [....]. Skarżący, w ocenie Sądu nie uprawdopodobnił natomiast braku winy w uchybieniu terminu. Uzasadniając wniesione żądanie wskazał na brak możliwości pozostawienia awizacji, na drzwiach mieszkania, z uwagi na fakt, iż terenu obejścia przez cały czas pilnują dwa groźne psy. Ponadto skarżący oświadczył, że w jego domu zawsze przebywa ojciec T. R. lub siostra jego matki K. P. Osoby te jednoznacznie stwierdziły, że w dniach, w których doręczyciel podejmował rzekome próby doręczenia przedmiotowej przesyłki, nikt nie usiłował doręczyć skarżącemu żadnej przesyłki, jak i nie pozostawił awiza. Zdaniem Sądu powyżej wskazana argumentacja strony skarżącej nie stanowi okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Jak już bowiem wcześniej wskazano brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku. Nie ulega wątpliwości, iż skarżący inicjując administracyjne postępowanie odwoławcze, poprzez zakwestionowanie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...], nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności (do czego miał pełne prawo), winien się liczyć z tym, że czynność ta spowoduje z kolei podjęcie czynności przez organ administracji. Wobec tego skarżący winien był dochować należytej staranności w dbałości o swoje interesy, w tym między innymi zadbać o zapewnienie warunków pozwalających na doręczenie mu kierowanej do niego korespondencji. Tymczasem, co w niniejszej sprawie pozostaje bezsporne skarżący, wbrew obowiązku wynikającego z art. 40 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 23 listopada 2017 r. Prawo pocztowe (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1481), nie umieścił oddawczej skrzynki pocztowej przed drzwiami wejściowymi do budynku lub w ogólnie dostępnej części nieruchomości. Ponadto, jak wynika z oświadczenia skarżącego terenu jego nieruchomości przez cały czas pilnują dwa groźne psy, co uniemożliwia wejście na teren posesji. Z uwagi na powyższe zawiadomienia o kierowanej do skarżącego korespondencji zawierającej odpis skarżonej decyzji, pozostawione zostało na bramie jego posesji, co potwierdza złożone do akt sprawy przez skarżącego, doręczone mu pismo A S.A. z dnia 9 kwietnia 2018 r. Skoro zatem skarżący zaniechał dochowania wszelkich starań aby kierowane do niego przesyłki mogły być odbierane i aby mógł się zapoznać się z ich treścią, to tym samym uznać należy za nie wykazał on należytej staranności w dbałości o swoje interesy. Niestosując się do wynikającego z art. 40 ust. 1 ustawy Prawo pocztowe nakazu, musi się zatem liczyć z negatywnymi konsekwencjami pozostawienia zawiadomienia, o nadejściu kierowanej do niego przesyłki, w widocznym miejscu przy wejściu na jego posesję. Uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu nie stanowi także podniesiona argumentacja, z której wynika, że w domu zawsze przebywa ojciec skarżącego lub siostra jego matki, którzy jednoznacznie zaprzeczyli, jakoby w dniach 13 grudnia i 21 grudnia 2017 r., podejmowane były próby doręczenia skarżącemu jakiejkolwiek korespondencji. Wskazać bowiem należy, iż poza powyższym oświadczeniem, skarżący nie uprawdopodobnił w jakikolwiek inny sposób prawdziwości stawianej tezy, poprzez choćby wykazanie okoliczności, z których wynikałaby konieczność stałego przebywania w domu choćby jednego dorosłego domownika, który mógłby odebrać kierowaną do skarżącego korespondencję. Reasumując Sąd stwierdził, że podniesione przez skarżącego okoliczności i argumenty nie dają podstaw do przyjęcia, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Tym samym Sąd na podstawie art. 86 §1 p.p.s.a. odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego. a.l.