III SA/Łd 254/19

Dnia 21 maja 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2019 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej "kpa" (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1481), art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, dalej "u.t.d." (t.j.Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm.), lp. 5.1.1, lp. 5.1.2, lp. 5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 5.3.1, lp. 5.3.2, lp. 5.4.1, lp. 5.4.2, lp. 6.2.1, lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do utd, art. 6-8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821185 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej "rozporządzenie 56112006" (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 23, art. 27, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821185 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.02014, str. 1), po rozpatrzeniu odwołania A sp. z o.o. z siedzibą we W. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000,00 zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt sprawy wynika, że w wyniku kontroli drogowej przeprowadzonej w miejscowości R., na drodze krajowej nr 3 zatrzymano samochód ciężarowy marki DAF o nr rej. [...] wraz z naczepą marki KRON E o nr rej.[...] . Pojazdem kierował D. P. wykonując krajowy przewóz drogowy rzeczy. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia 5.08.2018 r., który został podpisany przez kierowcę. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania wyjaśniającego z wezwaniem do złożenia wyjaśnień i przedstawienia dowodów, poinformowaniem o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz pouczeniem o treści art. 10,32,33, 40,41,43,44 k.p.a. i art.92a , 92b, 92c i 94 u.t.d. zostało doręczone spółce VOLUNJ 14 sierpnia 2018 r. Decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000,00 zł za stwierdzone naruszenia: - przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny - z tytułu którego łączna kara wyniosła 500 zł, - przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu za każdą następna rozpoczętą godzinę – z tytułu którego łączna kara wyniosła 11 600 zł, - skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny - z tytułu którego łączna kara wyniosła 1300 zł, - skrócenie dziennego czasu odpoczynku pojazdu za każdą następną rozpoczętą godzinę – z tytułu którego łączna kara wniosła 8400 zł, - skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny – z tytułu którego łączna kara wynosi 50 zł, - skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku za każdą następną rozpoczętą godzinę – z tytułu którego łączna kara wynosi 200 zł, - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy – o czas powyżej 15 minut do 30 minut - z tytułu którego łączna kara wynosi 150 zł, - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy – za każde następne rozpoczęte 30 min - z tytułu którego łączna kara wynosi 400 zł, - nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi - z tytułu którego łączna kara wynosi 5000 zł, - używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców - z tytułu którego łączna kara wynosi 3000 zł, Powyższe naruszenia zostały określone w lp. 5.1.1, lp. 5.1.2, lp. 5.2.1, lp. 5.2.2, lp. 5.3.1, lp. 5.3.2, lp. 5.4.1, lp. 5.4.2, lp. 6.2.1, lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do u.t.d. Łączna suma kar za stwierdzone podczas kontroli drogowej naruszenia wyniosła 30 600 zł i zgodnie z treścią art. 92a pkt 2 ograniczona została do 10 000 zł . W odwołaniu skarżąca podniosła, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego z udziałem strony, co naruszyło jej prawo do czynnego udziału w postepowaniu, uniemożliwił stronie zapoznanie z materiałem dowodowym i zgłaszanie wniosków dowodowych poprzez nieudzielenie 7-dniowego terminu po zakończeniu postępowania. Ponadto organ I instancji miał błędnie zastosować art. 91a ust. 1 oraz nie zastosować art. 92b oraz art. 92c u.t.d. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z przepisem mi. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw do spraw dotyczących naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w załączniku nr 3 do ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy sankcjonowanych administracyjnymi karami pieniężnymi, powstałych i ujawnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 złotych. Stosownie do art. 92a ust. 6 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Organ powołał brzmienie art. 92 b oraz art. 92c u.t.d. Organ odwołał się także do treści art. 4 pkt 22 u.t.d. Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, że w sprawie nie ma zastosowania art. 189a § 2 pkt 1- 3 k.p.a. Organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Organ wskazał, że zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Reguła kolizyjna wyrażona wart. 189 § 2 kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Organ wskazał, że konsekwencją powyższych przepisów jest: 1. lp. 5.1. załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu: - 5.1.1 - o czas powyżej 15 minut do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100,00 z - 5.1.2 - ; za każdą następną rozpoczętą godzinę karą pieniężną w wysokości 200,00 zł 2. lp. 5.2. załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: - 5.2.1 - o czas powyżej 15 minut do 30 minut - karą pieniężną w wysokości 150,00 zł - 5.2.2 - za każde następne rozpoczęte 30 minut - karą pieniężną w wysokości 200,00 zł 3. lp. 5.3. załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku: - 5.3.1 - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 100,00 zł -5.3.2 - za każdą następną rozpoczętą godzinę karą pieniężną w wysokości 200,00 zł 4. lp. 5.4 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku: - 5.4.1 - o czas do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 50,00 zł - 5.4.2 - za każdą następną rozpoczętą godzinę karą pieniężną w wysokości 100,00 z 5. lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi karą pieniężną w wysokości 5.000,00 zł 6. lp. 6.3.4 załącznika m 3 do utd, który sankcjonuje używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców karą pieniężną w wysokości 3.000,00 zł Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę, lp. 5.1. załącznika nr 3 do u.t.d. organ wskazał, że zgodnie z art. 4 lit. k rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu, oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Stosownie do art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 07.06.2011r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, nie naruszając przepisów art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zalecane podejście wyłącznie dla potrzeb obliczenia dziennego okresu prowadzenia pojazdu, w sytuacji gdy kierowca nie wykorzystał w całości okresów dziennego odpoczynku wymaganych zgodnie z przepisami rozporządzenia nr (WE) 561/2006 jest następujące: obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się wraz z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.1 załącznika nr 3 do utd która sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu: • o czas powyżej 15 minut do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100,00 zł • za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 200,00 zł Organ wskazał, że na podstawie analizy danych z karty kierowcy oraz danych zapisanych w pamięci tachografu stwierdzono, iż: a) w okresie od godz. 10:37 w dniu 09.07.2018 r. do godz. 13:33 w dniu 11.07.2018 r. prowadził on pojazd łącznie 22 godziny 19 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 12 godzin 19 minut. W czasie kontroli nie okazano wydruku z tachografu z opisem przyczyny dokonania naruszenia. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie [...] Inspektora Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości 2.500,00 zł z tytułu w/w naruszenia została nałożona na stronę zasadnie. Ponadto organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie na podstawie analizy danych z karty kierowcy danych zapisanych w pamięci tachografu oraz na drugiej karcie używanej przez kierowcę stwierdzono, że: b) w okresie od godz. 10:33 w dniu 20.07.2018 r. do godz. 21:05 w dniu 21.07.2018 r. prowadził pojazd łącznie 18 godzin 6 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 8 godzin 6 minut. W czasie kontroli nie okazano wydruku z tachografu z opisem przyczyny dokonania naruszenia. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości 1.700,00 zł z tytułu w/w naruszenia została nałożona na stronę zasadnie. Organ ustalił także, że na podstawie analizy danych z karty kierowcy, danych zapisanych w pamięci tachografu oraz na drugiej karcie używanej przez kierowcę stwierdzono, że: c) w okresie od godz. 16:43 w dniu 27.07.2018 r. do godz. 00:31 w dniu 29.07.2018 r. prowadził pojazd łącznie 14 godzin 43 minuty. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 4 godzin 43 minuty. W czasie kontroli nie okazano wydruku z tachografu z opisem przyczyny dokonania naruszenia. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości 900,00 zł z tytułu w/w naruszenia została nałożona na stronę zasadnie. Organ wskazał, że w sprawie na podstawie analizy danych z karty kierowcy danych zapisanych w pamięci tachografu oraz na drugiej karcie używanej przez kierowcę stwierdzono, także, że d) w okresie od godz. 02:35 w dniu 31.07.2018 r. do godz. 20:45 w dniu 01.08.2018 r. prowadził pojazd łącznie 18 godzin 44 minuty. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 8 godzin 44 minuty. W czasie kontroli nie okazano wydruku z tachografu z opisem przyczyny dokonania naruszenia. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości 1.700,00 zł z tytułu w/w naruszenia została nałożona na stronę zasadnie. Organ stwierdził również, że w okresie od godz. 11:41 w dniu 02.08.2018 r. do godz. 06:55 w dniu 05.08.2018 r. prowadził pojazd łącznie 36 godzin 37 minuty. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 26 godzin 37 minuty. W czasie kontroli nie okazano wydruku z tachografu z opisem przyczyny dokonania naruszenia. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości 5.300,00 zł z tytułu w/w naruszenia została nałożona na stronę zasadnie. Reasumując, zdaniem organu łączna kara pieniężna nałożona na stronę z tytułu stwierdzonych naruszeń sankcjonowanych przez lp. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d wyniosła w niniejszej sprawie 12.100,00 zł. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut; lp. 5.2. załącznika nr 3 do u.t.d. organ wskazał, że zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.2. załącznika nr 3 do utd, która sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: • o czas powyżej 15 minut do 30 minut karą pieniężną w wysokości 150,00 zł • za każde następne rozpoczęte 30 minut w wysokości 200,00 zł. W przedmiotowej sprawie na podstawie analizy danych z karty kierowcy D. P. oraz danych z karty L. Y. stwierdzono, że: a) w dniu 27.07.2018 r. - od godz. 16:43 do godz. 22:35 prowadził pojazd przez 5 godzin 33 minuty. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 56112006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 1 godzinę 3 minuty. Nie wykonano wydruku z karty kierowcy i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 550,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.2.1 oraz lp. 5.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następna rozpoczętą godzinę; lp. 5.3. załącznika nr 3 do u.t.d. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.3 załącznika nr 3 do utd, która sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku: • o czas powyżej 15 minut do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 100,00 zł • za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 200,00 zł Organ wyjaśnił, że analiza okazanej do kontroli karty kierowcy wykazała, że kierowca D. P., w dniu 09.07.2018 r. rozpoczął pracę o godz. 14:04. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 14:04 w dniu 09.07.2018 r. do godziny 14:04 w dniu 10.07.2018 r., najdłuższy odpoczynek odbył w godzinach od 15:57 (09.07) do 18:55 (10.07). Odpoczynek ten trwał 2 godziny 58 minut. Do normy 9-godzinnego odpoczynku dziennego regularnego brak 6 godzin 2 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 1.300,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.3.1 oraz lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Ponadto analiza okazanej do kontroli karty kierowcy wykazała, ze kierowca ten , w dniu 10.07.2018 r. rozpoczął pracę o godz. 14:04. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 14:04 w dniu 10.07.2018 r. do godziny 14:04 w dniu 11.07.2018 r., najdłuższy odpoczynek odbył w godzinach od 04:01 (11.07) do 08:58 (11.07). Odpoczynek ten trwał 4 godziny 57 minut. Do normy 9-godzinnego odpoczynku dziennego regularnego brak 4 godzin 3 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 900,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.3.1 oraz lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. Ponadto analiza okazanej do kontroli karty kierowcy wykazała, że kierowca ten w dniu 13.07.2018 r. rozpoczął pracę o godz. 11:03. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 11 :03 w dniu 13.07.2018 r. do godziny 11:03 w dniu 14.07.2018 r., najdłuższy odpoczynek odbył w godzinach od 15:12 (13.07) do 00:14 (14.07). Odpoczynek ten trwał 9 godziny 2 minuty. Do normy 11-godzinnego odpoczynku dziennego regularnego brak 1 godziny 58 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 300,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.3.1 oraz lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Ponadto analiza okazanej do kontroli karty kierowcy wykazała, kierowca ten w dniu 18.07.2018 r. rozpoczął pracę o godz. 22:38. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 22:38 w dniu 18.07.2018 r. do godziny 22:38 w dniu 19.07.2018 r. , naj dłuższy odpoczynek odbył w godzinach od 03:38 (19.07) do 11:00 (19.07). Odpoczynek ten trwał 7 godzin 22 minuty. Do normy 9-godzinnego odpoczynku dziennego regularnego brak 1 godziny 38 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 300,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.3.1 oraz lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Ponadto analiza okazanej do kontroli karty kierowcy wykazała, że kierowca ten w dniu 20.07.2018 r. rozpoczął pracę o godz. 10:33. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 10:33 w dniu 20.07.2018 r. do godziny 10:33 w dniu 21.07.2018 r. , najdłuższy odpoczynek odbył w godzinach od 16:28 (20.07) do 21 :54 (20.07). Odpoczynek ten trwał 5 godzin 26 minut. Do normy 9-godzinnego odpoczynku dziennego regularnego brak 3 godzin 34 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 700,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.3.1 oraz lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Ponadto analiza okazanej do kontroli karty kierowcy wykazała, że kierowca ten , w dniu 27.07.2018 r. rozpoczął pracę o godz. 16:43. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 16:43 w dniu 27.07.2018 r. do godziny 16:43 w dniu 28.07.2018 r., naj dłuższy odpoczynek odbył w godzinach od 04:49 (28.07) do 11: 18 (28.07). Odpoczynek ten trwał 6 godzin 29 minut. Do normy 9-godzinnego odpoczynku dziennego regularnego brak 2 godzin 31 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. Ponadto analiza okazanej do kontroli karty kierowcy wykazała, że kierowca ten , w dniu 21.07.2018 r. rozpoczął pracę o godz. 10:33. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 10:33 w dniu 21.07.2018 . do godziny 10:33 w dniu 22.07.2018 r., naj dłuższy odpoczynek odbył w godzinach od 21:08 (21.07) do 07: 11 (22.07). Odpoczynek ten trwał 10 godzin 3 minuty. Do normy 11-godzinnego odpoczynku dziennego regularnego brak 57 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 100,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.3.1 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Ponadto analiza okazanej do kontroli karty kierowcy wykazała, że kierowca ten , w dniu 23.07.2018 r. rozpoczął pracę o godz. 05:42. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 05:42 w dniu 23.07.2018 r. do godziny 05:42 w dniu 24.07.2018 r., kierowcy powinien był odebrać odpoczynek w dwóch częściach: co najmniej 3 godzinnej oraz co najmniej 9 godzinnej. Najdłuższy odpoczynek odbył w godzinach od 21 :59 (23.07) do 05:42 (22.07). Odpoczynek ten trwał 7 godzin 43 minuty. Do normy 9-godzinnego odpoczynku brak 1 godziny 17 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 300,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.3.1 oraz lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 500,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.3.1 oraz lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. Ponadto analiza okazanej do kontroli karty kierowcy wykazała, że kierowca ten 31.07.2018 r, rozpoczął pracę o godz. 02:35. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 02:35 w dniu 31.07.2018 r. do godziny 02:35 w dniu 01.08.2018r., najdłuższy odpoczynek odbył w godzinach od 04:46 (31.07) do 07:22 (31.07). Odpoczynek ten trwał 2 godziny 36 minut. Do normy 9-godzinnego odpoczynku dziennego regularnego brak 6 godzin 24 minut. Nie wykonano wydruku z katty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 1.300,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.3.1 oraz lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. Ponadto analiza okazanej do kontroli karty kierowcy wykazała, że ten kierowca , w dniu 01.08.2018 r. rozpoczął pracę o godz. 02:35. W 24-godzinnyn1 okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 02:35 w dniu 01.08.2018 r. do godziny 02:35 w dniu 02.08.2018 r., najdłuższy odpoczynek odbył w godzinach od 20:45 (01.08) do 02:35 (02.08). Odpoczynek ten trwał 5 godzin 50 minut. Do normy 9-godzinnego odpoczynku dziennego regularnego brak 3 godzin 10 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 700,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.3.1 oraz lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. Analiza okazanej do kontroli karty kierowcy wykazała, iż kierowca ten w dniu 03.08.2018 r. rozpoczął pracę o godz. 11:41. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 11:41 w dniu 03.08.2018 r. do godziny 11:41 w dniu 04.08.2018r., najdłuższy odpoczynek odbył w godzinach od 04:01 (04.08) do 07:11 (04.08). Odpoczynek ten trwał 3 godziny 10 minut. Do normy 11-godzinnego odpoczynku dziennego regularnego brak 7 godzin 50 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 1.500,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.3.1 oraz lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Analiza okazanej do kontroli karty kierowcy wykazała, że kierowca ten, w dniu 04.08.2018 r. rozpoczął pracę o godz. 11:41. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 11:41 w dniu 04.08.2018 r. do godziny 11:41 w dniu 05.08.2018 r., naj dłuższy odpoczynek odbył w godzinach od 22:13 (04.08) do 03:36 (05.08). Odpoczynek ten trwał 5 godzin 23 minuty. Do normy 11-godzinnego odpoczynku dziennego regularnego brak 5 godzin 37 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 1.100,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.3.1 oraz lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. Analiza okazanej do kontroli karty kierowcy wykazała, że kierowca ten , w dniu 02.08.2018 r. rozpoczął pracę o godz. 11 :41. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 11:41 w dniu 02.08.2018 r. do godziny 11:41 w dniu 03.08.2018r., najdłuższy odpoczynek odbył w godzinach od 18:34 (02.08) do 23:44 (02.08). Odpoczynek ten trwał 5 godzin 10 minut. Do normy 9-godzinnego odpoczynku dziennego regularnego brak 3 godzin 50 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 700,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.3.1 oraz lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. Reasumując, łączna kara pieniężna nałożona na stronę z tytułu stwierdzonych naruszeń sankcjonowanych przez lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła w niniejszej sprawie 9.700,00 zł. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny i za każdą następną rozpoczętą godzinę; lp. 5.4. załącznika nr 3 do u.t.d. GIT wskazał, że stosownie do treści art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej dziewięć godzin. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku: • o czas do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 50,00 zł • za każdą następną rozpoczętą godzinę karą pieniężną w wysokości w wysokości 100,00 zł Analiza danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy D. P. wykazała, że kierowca w okresie rozliczeniowym zawierającym się od godziny 00:00 dnia 16.07.2018r. do godziny 23:59 dnia 22.07.2018 r. kierowca skrócił odpoczynek tygodniowy o 2 godziny 3 minuty. W dniach 18.07.2018 r. od godz. 00:41 do 22.07.2018r. do godz. 22:38 Skarżący odebrał 21 godzin i 57 minut odpoczynku tygodniowego. We wskazanym okresie rozliczeniowym kierowca był zobligowany do odebrania 24-godzinnego odpoczynku tygodniowego. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdów oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 250,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.4.1 oraz lp. 5.4.2 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. Odnośnie naruszenia nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwołał się treści art. 34 rozporządzenia 165/2014. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężna w wysokości 5.000,00 zł sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie w toku kontroli drogowej ciągnika siodłowego marki DAF o nr rej. [...] przeprowadzonej w dniu 05.08.2018 r. w miejscowości R., stwierdzono, że kierowca D. P. w okresie objętym kontrolą nie rejestrował swoich aktywności na karcie kierowcy w dniach: 09.07.2018 r., 10.07.2018 r., 30.07.2018 r., 31.07.2018 r. Analiza okazanych do kontroli danych z karty kierowcy oraz z tachografu zamontowanego w pojeździe wykazała, iż w w/w dniach kierowca prowadził pojazd bez zalogowanej karty, używając funkcji OUT. Tym samym na karcie kierowcy nie rejestrowano aktywności w postaci jazdy (na karcie dokonano manualnego wpisu odpoczynek). Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości 5.000,00 zł z tytułu ww. stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d .została nałożona na stronę zasadnie. Odnośnie naruszenia polegającego na używaniu tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców; lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do u.t.d. GIT wskazał, że w toku kontroli w dniu 05.08.2018 r. wykazano, że kierowca D. P. w okresie objętym kontrolą kierował pojazdem, w urządzeniu rejestrującym którego znajdowała się karta kierowcy L. Y. w dniach: 19.07.2018, 21.07.2018 , 22.07.2018 r., 23.07.2018 , 27.07.2018 r., 28.07.2018 , 29.07.2018 r, 30.07.2018 r., 31.07.2018 r., 01.08.2018, 03.08.2018, 04.08.2018 r. Kierowca oświadczył, iż wszystkie aktywności na karcie L. Y. w w/w dniach zostały zarejestrowane przez niego. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości 3.000,00 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do u.t.d. jest zasadna. Odnośnie możliwości zastosowania w sprawie art. 92b u.t.d. organ odwoławczy wskazał, że strona w żaden sposób nie udowodniła właściwej organizacji pracy w przedsiębiorstwie. Dokonanie tak licznych naruszeń czasu pracy świadczy o niewłaściwym przeszkoleniu kierowcy z zakresu przepisów regulujących powyższą materie. W czasie postępowania przed organem I instancji i organem odwoławczym nie przedstawiono żadnych dokumentów wskazujących na właściwą organizacje i dyscyplinę pracy. Nie przedstawiono harmonogramów pracy czy dokumentów przewozowych świadczących o tym, iż kierowca mógł bez problemu wykonywać zlecenia, nie naruszając czasu pracy. Fakt licznych stwierdzonych naruszeń wskazuje bardziej na niewłaściwie zaplanowane zlecenia, które kierowca może wykonać tylko używając cudzej karty lub nie rejestrując aktywności na swojej karcie. Z uwagi na powyższe okoliczności i brak udowodnienia właściwej organizacji pracy art. 92b u.t.d organ wskazał, że nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Odnośnie możliwości zastosowanie art. 92c utd to analogicznie do art. 92b utd organ wyjaśnił, że strona nie przedstawiła dowodów na brak wpływu na dokonanie naruszeń. Z przedstawionego przez pełnomocnika strony odwołania w żaden sposób nie wynika, iż do naruszenia doszło w okolicznościach, których strona nie mogła przewidzieć. Notoryczne stosowanie przez kierowcę cudzej karty kierowcy oraz nierejestrowanie aktywności na swojej karcie świadczy o dużej ilości zleceń, lub o źle zaplanowanych zleceniach transportowych. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest takie planowanie tras, aby kierowca mógł je realizować zgodnie z obowiązującymi przepisami. Kierowca właściwie przeszkolony, któremu właściwie zaplanowano trasę nie dopuściłby licznych naruszeń, które mogą mieć wpływ na bezpieczeństwo drogowe. W związku z brakiem przedstawienia jakichkolwiek dowodów na niemożliwe do przewidzenia okoliczności dokonania naruszeń art. 92c u.t.d. nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Główny Inspektor wyjaśnił, że łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone w sprawie naruszenia wyniosła w sprawie 30.600,00 zł, ale z uwagi na art. 92a ust 2 u.t.d. została ona zredukowana do 10.000,00 zł. Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ II instancji zważył, iż są niezasadne i nie mogą zostać uwzględnione. Odnośnie nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego z udziałem strony i brakiem możliwości zapoznania z materiałem dowodowym i zgłaszaniem wniosków organ odwoławczy wskazuje, iż pismem z dnia 05.08.2018 r. stronę zawiadomiono o wszczęciu postępowania wyjaśniającego. W zawiadomieniu podjętym przez stronę w dniu 14.08.2018 r. pouczono stronę o możliwości złożenia wszechstronnych i opartych dowodami wyjaśnień. Pouczono również stronę, iż w przypadku braku złożenia wyjaśnień i przedstawienia dowodów decyzja zostanie wydana w oparciu o dotychczasowy zebrany materiał dowodowy. Zarzut pełnomocnika strony jest bezpodstawny. Odnośnie okoliczności wskazujących na możliwość zastosowania art. 92b u.t.d. organ wskazał, że strona winna była upewnić się czy kierowcy wykonujący przewozy na rzecz strony prawidłowo zrozumieli obowiązujące w tym zakresie przepisy oraz czy stosują się do nich w trakcie wykonywania transportu. Właściwy system kontroli i nadzoru obowiązujący w przedsiębiorstwie strony doprowadziłby do ujawnienia faktu wykonywania przez kierowców transportu z naruszeniem przepisów z zakresu norm czasu pracy. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi. Zakres tych obowiązków ściśle jest związany z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy. Jedną zaś z takich czynności niewątpliwie jest kierowanie pojazdem samochodowym. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże wskazanej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy, bowiem ma on obowiązek przeszkolenia kierowcy i organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń u.t.d. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd jest w tym przypadku bez znaczenia, co więcej sytuacja taka jest typowa w stosunkach tego rodzaju. W przedmiotowej sprawie w ocenie organu brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. za względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. W rozpatrywanej sprawie zdaniem organu brak jest podstaw do zastosowania art. 92 c ust. 1 pkt u.t.d., który stanowi, iż nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej (... ) a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wykazała, iż postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów kpa. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W skardze A sp. z o.o. z siedzibą we W. zarzuciła: - nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego z udziałem strony co naruszyło jej prawo do czynnego udziału - uniemożliwienie stronie zapoznania się z materiałem dowodowym i zgłaszania wniosków dowodowych poprzez nieudzielenie 7 dniowego terminu po zakończeniu postępowania - obrazę przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 91 a ust. 1 u.t.d. oraz niezastosowanie art. 92b i 92 c w/w ustawy Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi odwoławczemu w celu ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W ocenie strony organ ograniczył się do stwierdzenia przewinień kierowcy, ukarał go za to, a następnie ukarał firmę go zatrudniającą bez ustalenia czy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem miał lub nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Nie wskazano żadnego uchybienia w organizacji pracy kierowców zatrudnionych w ukaranym podmiocie. Z samego naruszenia przepisów przez kierowcę wywiedziono naruszenie przepisów przez podmiot go zatrudniający. Nie dano mu też możliwości obrony i wykazania okoliczności egzoneracyjnych o jakich mowa w art. 92b i 92c u.t.d. Nie wykazano jakichkolwiek uchybień organu spółki z. o. o. A naruszenie prawa i ustawy przez kierowcę nie upoważnia samo w sobie do ukarania jego pracodawcy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej p.p.s.a.) - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ocena legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona według wskazanych powyżej kryteriów, wykazała, że skarga nie jest uzasadniona. Sąd nie stwierdził bowiem naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z [...] wymierzającą A sp. z o.o. we W karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w wysokości 10.000 zł. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm.) – dalej u.t.d. W myśl art. 92a ust. 1 powołanej ustawy - podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (art. 92a ust. 2 ustawy). Stosownie do treści art. 5 ust. 2 u.t.d. zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udziela się przedsiębiorcy, jeżeli: 1) spełnia wymagania określone w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009; 2) w stosunku do zatrudnionych przez przedsiębiorcę kierowców, a także innych osób niezatrudnionych przez przedsiębiorcę, lecz wykonujących osobiście przewóz na jego rzecz, nie orzeczono zakazu wykonywania zawodu kierowcy. Z powyższych przepisów wynika, że podmiotem wykonującym przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu, który podlega karze pieniężnej jest przedsiębiorca. W wyroku z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 976/09, Lex nr 746376, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że administracyjna kara pieniężna nie jest celem samym w sobie. Prócz niewątpliwego elementu represji zawiera też pierwiastek prewencyjny. Jej istotę stanowi wymuszenie na przedsiębiorcy takiej organizacji pracy i postawy zatrudnionych kierowców, by praca tych ostatnich odbywała się w sposób bezpieczny, bez stwarzania zagrożenia dla życia i mienia innych użytkowników dróg, a także życia i zdrowia kierowcy. Przepisy o czasie pracy kierowców i jego dokumentowaniu takim właśnie celom służą. Na te okoliczności zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku w sprawie SK 75/06 stwierdzającym zgodność art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym (a więc przepisu sankcjonującego wykonywanie przewozów drogowych z naruszeniem przepisów o czasie pracy kierowców) z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz brak niezgodności z art. 42 ust. 1 Konstytucji RP. W motywach tego wyroku Trybunał stwierdził, że idea i prewencyjny cel sankcji ustanowionej w art. 92 ust. 1 pkt 2 u.t.d. zmierza do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Trybunał zauważył także, że akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do trudnych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze, z przedsiębiorcy na jego kierowców. Przedstawienie tej argumentacji, którą w pełni należy podzielić, ma na celu wykazanie wagi i znaczenia przestrzegania przepisów o czasie pracy kierowców. Wprawdzie powyższe orzeczenie NSA oraz orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wydane zostały na podstawie ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu poprzednio obowiązującym, jednak zachowują swoją aktualność na gruncie obecnie obowiązującej ustawy o transporcie drogowym. Natomiast zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d. określenie obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznacza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz m.in. - rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21), - rozporządzenia (WE) nr 561/2006, - rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. L 300 z 14.11.2009, str. 51-71), - ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r. poz. 1155 ze zm.), - ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. nr 180, poz. 1494, ze zm.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (92a ust. 6 ustawy). I tak treść załącznika nr 3 do ww. ustawy sankcjonuje m.in. : 1. lp. 5.1., przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu: - 5.1.1 - o czas powyżej 15 minut do 1 godziny - 5.1.2 - za każdą następną rozpoczętą godzinę 2. lp. 5.2., przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: - 5.2.1 - o czas powyżej 15 minut do 30 minut - 5.2.2 - za każde następne rozpoczęte 30 minut - 3. lp. 5.3., który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku: - 5.3.1 - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny - 5.3.2 - za każdą następną rozpoczętą godzinę 4. lp. 5.4, skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku - 5.4.1 - o czas do jednej godziny - 5.4.2 - za każdą następną rozpoczętą godzinę 5. lp. 6.2.1 - nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi 6. lp. 6.3.4, który sankcjonuje używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców Powyżej wskazane naruszenia stanowiły dla organów transportu drogowego podstawę do wymierzenia skarżącym kary pieniężnej. W ocenie Sądu organ wykazał naruszenie przez skarżących przepisów ustawy o transporcie drogowym, które uzasadniały nałożenie kar. Ich wysokość została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów ustawy i załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem Sądu, organ w sposób dostateczny wyjaśnił, dlaczego wskazane przez stronę okoliczności nie mogą skutkować uwolnieniem się od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, a dokonana ocena pozbawiona jest cech dowolności. Organ odwoławczy uzasadnił swoje rozstrzygnięcie, zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić również trzeba, że strona skarżąca, zarówno w odwołaniu jak i skardze, kwestionuje przede wszystkim nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego z udziałem strony, jak również uniemożliwienie stronie zapoznania się z materiałem dowodowym, czyli wskazuje zarzuty dotyczące procedury. Ponadto spółka podniosła zarzuty naruszenia prawa materialnego tj. art. 91a ust. 1 u.t.d. oraz niezastosowania art. 92b i art. 92 c u.t.d. Wobec powyższego w pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów procesowych skargi, gdyż tylko prawidłowo i zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego ustalony stan faktyczny sprawy, pozwala na dokonanie oceny materialnoprawnej sprawy, a w jej konsekwencji oceny legalności nałożonej na przedsiębiorcę kary pieniężnej. W tym względzie Sąd nie dopatrzył się zarzucanego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wskazanych w skardze. Z akt sprawy wynika, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania wobec spółki z dnia 5 sierpnia 2018 r. zostało doręczone stronie 14 sierpnia 2018 r. . Z zawiadomienia wynika, że załączono do niego protokół kontroli drogowej z 5 sierpnia 2018 r. zawierający szczegółowy opis stwierdzonych naruszeń, wezwano stronę do złożenia wyjaśnień i zgłoszenia dowodów oraz pouczono stronę o treści art. 10, art. 32, art. 33, art. 40, art. 41, art. 43, art. 44 k.p.a. oraz art. 92 a, art. 92b, art. 92c i art. 94 u.t.d. Strona żadnych wyjaśnień ani dowodów nie zgłosiła. W ocenie Sądu strona miała zatem zapewnione prawo czynnego udziału w postępowaniu i miała możliwość odniesienia się do naruszeń stwierdzonych w czasie kontroli drogowej. Spółka jednak z tego prawa nie skorzystała. Stosownie do treści art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W wyroku sygn. I OSK 1691/18 z dnia 24 stycznia 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Wyjaśnić trzeba, że przez udział w postępowaniu należy rozumieć udział strony w całym ciągu czynności przygotowawczych postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ administracji publicznej. Chodzi tutaj o udział w czynnościach, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Dlatego strona stawiająca zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. powinna wykazać, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tzn. że uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W rozpoznawanej sprawie strona nie zgłosiła organowi po wszczęciu postępowania żadnych wniosków dowodowych, nie nadesłała również żadnych dokumentów, które mogłyby świadczyć o właściwym zorganizowaniu pracy w przedsiębiorstwie, co mogłoby stanowić podstawę do zwolnienia się z odpowiedzialności. Na stronie stawiającej zarzut, że uniemożliwiono jej zapoznanie się z materiałem dowodowym i zgłoszenie dowodów spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem – rozstrzygnięciem jakie w sprawie zapadło (wyrok NSA z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1098/13). W ocenie Sądu zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie wykazała jakich innych konkretnych czynności procesowych mających na celu wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy poprzez działanie organu nie dokonała, a które miałyby znaczenie dla rozstrzygnięcia. Ponadto poza okolicznościami ujętymi w protokole kontroli , organ nie przeprowadzał innych dowodów w sprawie. W zakresie stwierdzonych naruszeń przepisów o transporcie drogowym wynikających z protokołu kontroli stan faktyczny jest niesporny. Strona skarżąca zarówno w odwołaniu ,jak i skardze ustaleń zawartych w protokole kontroli nie kwestionuje. Sąd podzielił stanowisko organu w zakresie nałożenia kary za naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę, lp. 5.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Z akt sprawy wynika, że kierowca P. D. w dniach 9-11.07.2018, 20-21.07.2018 r., 27-29.07.2018 r., 31.07-1.08.2018, 2-5.08.2018r. prowadził pojazd z przekroczeniem 10 godzinnej normy prowadzenia. Nie stwierdzono również wydruków z tachografu z opisem przyczyny naruszeń. W toku kontroli nie okazano dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Stosownie do art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 07.06.2011r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, nie naruszając przepisów mi. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zalecane podejście wyłącznie dla potrzeb obliczenia dziennego okresu prowadzenia pojazdu, w sytuacji gdy kierowca nie wykorzystał w całości okresów dziennego odpoczynku wymaganych zgodnie z przepisami rozporządzenia nr (WE) 561/2006 jest następujące: obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się wraz z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. W ocenie Sądu łączna kara w wysokości 12.100 zł z tytułu stwierdzonych naruszeń sankcjonowanych przez lp. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d została prawidłowo obliczona. Zasadnym było również wymierzenie kary w wysokości 550 zł za naruszenie polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut; lp. 5.2. załącznika nr 3 do u.t.d. Na podstawie analizy danych z karty kierowcy D. P. oraz danych z karty L. Y. stwierdzono, że: D. P. w dniu 27.07.2018 r. - od godz. 16:43 do godz. 22:35 prowadził pojazd przez 5 godzin 33 minuty. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 56112006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 1 godzinę 3 minuty. Nie wykonano wydruku z karty kierowcy i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Odnosząc się do naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę; lp. 5.3. załącznika nr 3 do u.t.d. Sąd uznał, że organy prawidłowo ustaliły, że kierowca P. D. w dniach 9.07.2018 r., 10.07.2018 r., 13.07.2018 r., 18.07.2018 r, 20.07.2018 r., 21.07.2018 r. 23.07.2018 r., 27.07.2018 r., 31.07.2018r., 1.08.2018 r. 3.08.2018 r, 4.08.2018., 2.08.2018 r. skracał dzienny czas odpoczynku o czas powyżej 15 min do jednej godziny oraz za każdą następną godzinę w wymiarze wskazanym szczegółowo w decyzji. Jednocześnie w zakresie ww. naruszeń nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. W toku kontroli kierowca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. W myśl art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Zdaniem Sądu łączna kara pieniężna nałożona na stronę z tytułu stwierdzonych naruszeń sankcjonowanych przez lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d. w wysokości 9.700 zł jest zasadna. Sąd podzielił również stanowisko organów odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny i za każdą następną rozpoczętą godzinę; lp. 5.4. załącznika nr 3 do u.t.d. Analiza danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy D. P. wskazuje, że kierowca w okresie rozliczeniowym zawierającym się od godziny 00:00 dnia 16.07.2018r. do godziny 23:59 dnia 22.07.2018 r. kierowca skrócił odpoczynek tygodniowy o 2 godziny 3 minuty. W dniach 18.07.2018 r. od godz. 00:41 do 22.07.2018r. do godz. 22:38 Skarżący odebrał 21 godzin i 57 minut odpoczynku tygodniowego. We wskazanym okresie rozliczeniowym kierowca był zobligowany do odebrania 24-godzinnego odpoczynku tygodniowego. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdów oraz wymaganych przerw i odpoczynków. Z zebranego materiału dowodowego wynika również, że kierowca wbrew obowiązkowi wynikającemu z treści art. 34 rozporządzenia 165/2014 nie rejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.). Kierowca w okresie objętym kontrolą nie rejestrował swoich aktywności na karcie kierowcy w dniach: 09.07.2018 r., 10.07.2018 r., 30.07.2018 r., 31.07.2018 r. Analiza okazanych do kontroli danych z karty kierowcy oraz z tachografu zamontowanego w pojeździe wykazała, że w w/w dniach kierowca prowadził pojazd bez zalogowanej karty. Kara pieniężna w wysokości 5.000,00 zł z tytułu ww. stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d została nałożona na stronę zasadnie. Sąd uznał także za prawidłowe nałożenie na stronę kary w wysokości 3.000 zł za naruszenie polegające na używaniu tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców wynikającego z treści art. 34 i art. 27 rozporządzenia nr 165/2014 (lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do u.t.d.). W toku kontroli w dniu 05.08.2018 r. wykazano, że kierowca D. P. w okresie objętym kontrolą kierował pojazd, w urządzeniu rejestrującym którego znajdowała się karta kierowcy L. Y. w dniach: 19.07.2018, 21.07.2018 , 22.07.2018 r., 23.07.2018 , 27.07.2018 r., 28.07.2018 , 29.07.2018 r, 30.07.2018 r., 31.07.2018 r., 01.08.2018, 03.08.2018, 04.08.2018 r. Kierowca złożył oświadczenie, że wszystkie aktywności na karcie L. Y. w w/w dniach zostały zarejestrowane przez niego. Zdaniem Sądu łączna kara za stwierdzone naruszenia zasadnie została ograniczona do wysokości 10.000 zł , gdyż zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł. Reasumując tę część rozważań należy stwierdzić, że z założenia rygorystyczne zasady wykonywania działalności transportowej określone m.in. ustawą o transporcie drogowym i ustawą o czasie pracy kierowców ukształtowane zostały z uwzględnieniem obowiązujących w tej sferze przepisów unijnych. Przepisy prawa unijnego, które państwa członkowskie mają obowiązek stosować bezpośrednio w swoim porządku prawnym, wyznaczają dla przedsiębiorstw realizujących transport drogowy oraz kierowców obowiązki, których realizacja ma służyć zasadniczo zapewnieniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Jednocześnie przepisy te wyznaczają zakres naruszeń skonkretyzowanych w załączniku nr 3 do ustawy, ustalającym wysokość kary za każde z naruszeń. W zgodzie z przepisami unijnymi art. 92a ust. 1 ustawy stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Dyspozycja tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że sporna kara pieniężna może być nałożona na podmiot wykonujący przewóz, a więc w rozpoznawanej sprawie przedsiębiorcę, który w ramach prowadzonej działalności realizował przewozy. Przepis ten ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy (por. D. Szumiło-Kulczycka, Prawo administracyjno-karne, Zakamycze, Kraków 2004, s. 150 i powołana tam uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1995 r., III AZP 16/95, a także wyrok NSA z dnia 14 października 1998 r., IV SA 1792/96, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1994 r., SA/Lu 49/94, czy też wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2001 r., III SA 2661/00). Organy administracji ustalają jedynie, czy doszło, czy nie doszło do naruszenia przepisów ustawy. W przypadku stwierdzenia naruszeń, po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia stosownej kary pieniężnej i od obowiązku tego organ administracji odstąpić nie może. Oznacza to, że odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków (wyrok NSA z dnia 26 lipca 2007 r., I OSK 1257/06, LEX nr 382716 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 września 2011r. sygn. akt VIII SA/Wa 364/11 publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższy przepis stwarza domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Przy czym ustawodawca umożliwił obalenie tego domniemania w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 i art. 92 c ust. 1 ustawy, których nie można interpretować rozszerzająco, ponieważ stanowią wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz. Zgodnie z art. 92b ust. 1 ustawy, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. W przypadku stwierdzenia tych okoliczności, za naruszenie powołanych przepisów karze grzywny, na podstawie stosownych przepisów, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń( ust. 2). W myśl zaś art. 92c ust. 1 ustawy nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Powołane powyżej przepisy, co prawda przewidują możliwość zwolnienia przedsiębiorcy od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie prawa, jednakże jest to uzależnione od wykazania, że dołożył on należytej staranności, to znaczy uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Skoro za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z tą osobą (por. wyrok NSA z 6 lipca 2011r., sygn. akt II GSK 716/10). Stąd też ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przesłanki, przewidziane w przepisach prawa, do zwolnienia z tej odpowiedzialności spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne (por. wyrok NSA z 2 czerwca 2009r., sygn. akt II GSK 989/08). W zakresie zastosowania podstaw egzoneracyjnych Sąd również podzielił stanowisko organu, że w rozpoznawanej sprawie przedsiębiorca nie zwolnił się od ciążącej na im odpowiedzialności, bowiem nie wykazał, że nie miał wpływu na powstanie naruszeń. Przedsiębiorca jako podmiot odpowiedzialny za prowadzenie swego przedsiębiorstwa tak musi je organizować, aby funkcjonowało ono w sposób zgodny z prawem – również prawem transportowym i musi się liczyć z konsekwencjami działań z tym prawem niezgodnych. Jak stwierdził w wyroku z dnia 25 marca 2010 r. Trybunał Konstytucyjny ( sygn. akt P 9/08 ), oceniając konstytucyjność przepisu art. 92 ust. 1 u.t.d. (w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 16 września 2011r., Dz.U.2011.244.1454) w określonym w pytaniu prawnym zakresie, dopuszczalność stosowania administracyjnych kar pieniężnych za naruszenie określonych ustawą obowiązków nie budzi wątpliwości, a wprowadzone są one głównie w celu prewencyjnym i mają za zadanie motywować adresatów norm sankcyjnych do przestrzegania ustalonych obowiązującym prawem obowiązków. Pracodawcy we własnym zakresie powinni przede wszystkim zapoznać się z obowiązującymi w dziedzinie prowadzonej działalności przepisami prawa, zapoznać z nimi zatrudnianych kierowców i na bieżąco weryfikować sporządzone przez nich wykresówki, a także wyciągać względem nich konsekwencje w przypadku dostrzeżonych nieprawidłowości, tak, aby kierowca był świadomy, że nie uniknie odpowiedzialności za każde kolejne naruszenie. Brak podejmowania takich działań pozwala na przyjęcie, że podmiot wykonujący przewóz nie zapewnił w swoim przedsiębiorstwie właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze wykładnia art. 92b ust. 1 musi uwzględniać prawidłowość, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo. Odpowiedzialność przedsiębiorcy, prowadzącego usługi transportu drogowego nie jest oczywiście odpowiedzialnością absolutną za cudze czyny, bowiem istnieje możliwość zwolnienia się przedsiębiorcy z odpowiedzialności za działania osób, którymi posługuje się on w wykonaniu działalności, jeżeli wykaże okoliczności wymienione właśnie w cytowanym wyżej przepisie. W tym przypadku przedsiębiorca w żaden sposób takich okoliczności nie wykazał, do czego był zobowiązany, by ewentualnie się ekskulpować. Podkreślić z całą stanowczością należy, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad organizacją pracy (w tym nad przestrzeganiem czasu pracy kierowcy i obowiązków kierowcy). Kierowca samodzielnie prowadzi pojazd i wówczas trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Tej okoliczności nie można jednak kwalifikować w kategoriach "braku wpływu". Przedsiębiorca ma bowiem obowiązek organizować tak pracę kierowców, aby nie dochodziło do naruszeń w zakresie czasu ich pracy. Nie jest więc wystarczające ze strony przedsiębiorcy odpowiednie skonstruowanie i wręczenie kierowcom umowy o pracę, zakresu obowiązków, czy przeprowadzenie szkoleń. Równie istotne jest prowadzenie odpowiedniego nadzoru nad pracą kierowców, uniemożliwiającego naruszanie przez nich czasu pracy oraz obowiązków i warunków transportu drogowego. W orzecznictwie sądowym akcentuje się bowiem, że to rolą przedsiębiorcy jest zapewnienie takiej organizacji pracy i postawy zatrudnionych kierowców, by praca tych ostatnich odbywała się w sposób bezpieczny, bez stwarzania zagrożenia dla życia i mienia innych użytkowników dróg, a także życia i zdrowia kierowcy (por. wyrok NSA z 17 listopada 2010r., sygn. akt II GSK 976/09, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Samo wręczenie nawet najbardziej wyczerpującego zakresu obowiązków jest niewystarczające do uwolnienia się przedsiębiorcy od odpowiedzialności za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów ani okoliczności, z których wynikałoby, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, które pozwoliłyby jej się na uwolnienie od odpowiedzialności. Niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Toteż, to nie organ, lecz przewoźnik powinien udowodnić, przedstawiając odpowiednie dowody, że mimo zachowania należytej staranności nie można było uniknąć zdarzenia lub okoliczności, z którym prawo wiąże naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Jednakże w opinii Sądu funkcjonowanie wewnętrznej organizacji pracy, stosunki panujące w przedsiębiorstwie i postępowanie kierowców w zakresie czasu pracy nie są, co do zasady, przesłankami egzoneracyjnymi w rozumieniu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. i obciążają przedsiębiorcę. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że w przepisie tym chodzi o sytuacje nadzwyczajne, działanie siły wyższej, że w dyspozycji tego przepisu nie mieszczą się w szczególności sytuacje, które są wynikiem zachowania kierowcy, ale które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych w zakresie dyscyplinowania osób wykonujących na rzecz przedsiębiorcy usługi kierowania pojazdem. Także kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieści się w zakresie regulacji zacytowanych przepisów. Rzeczą przedsiębiorcy jest właściwy dobór osób współpracujących. Celem sankcji określonych w ustawie o transporcie drogowym jest wymuszenie na podmiocie wykonującym przewóz drogowy takich działań organizacyjnych, które zagwarantują bezpieczeństwo innych użytkowników dróg (poprzez właściwy dobór kierowców i ułożenie planu ich pracy). Przedsiębiorca korzysta z pełnej swobody w wyborze osób, które na jego rzecz wykonują przewozy oraz z takiej formy ich zatrudnienia, która umożliwi mu zabezpieczenie swoich interesów i należyte wykonywanie ciążących na pracownikach obowiązków. To on zobowiązany jest do przeprowadzania bieżących kontroli, czy kierowcy przestrzegają przepisów i powinien w taki sposób organizować ich pracę, aby jednocześnie umożliwić sobie wypełnianie ciążących na nim obowiązków. Chodzi o zorganizowanie takich rozwiązań w funkcjonowaniu danego przedsiębiorstwa, które będą odpowiednio dyscyplinować osoby wykonujące transport na rzecz przewoźnika. Ma on też prawo do wystąpienia przeciwko pracownikowi z roszczeniem regresowym o naprawienie wyrządzonej szkody (w postaci nałożonej kary administracyjnej ) – zob. m. in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 października 2006 r., sygn. VI SA/Wa 1447/06, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 sierpnia 2012r. sygn. III SA/Po 411/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl oraz wyrok TK z dnia 31 marca 2008r., sygn. akt SK 75/06, OTK-A 2008/2/30. Odnosząc się do wskazanego w skardze zarzutu naruszenia art. 91 a ust. 1 u.t.d. to Sąd zauważa, że przepisy ustawy o transporcie drogowym nie zawierają takiego przepisu. Z kolei art. 91 u.t.d. dotyczy kontroli egzaminowania i wydawania certyfikatów kompetencji zawodowych oraz gospodarki finansowej jednostki certyfikującej, a zatem przepisu nie mającego zastosowania w przedmiotowej sprawie. Sąd uznał, że strona podniosła ogólny zarzut naruszenia art. 92a u.t.d. (omyłkowo wskazując art. 91a) i z przyczyn wskazanych powyżej zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Wobec powyższego należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Postępowanie administracyjne prowadzone przez organ zasługuje na aprobatę, a jego wynik znajduje odzwierciedlenie w spójnym i szczegółowym uzasadnieniu decyzji. W zaskarżonym rozstrzygnięciu organ w sposób precyzyjny opisał wszystkie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, stosując do ustalonego stanu faktycznego właściwe przepisy. W działaniu organów Sąd nie dopatrzył się wad, w tym nieprawidłowości w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, który – co wymaga podkreślenia - nie został skutecznie podważony przez stronę skarżącą, jak również w zakresie zastosowania do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona argumentacja jest wyczerpująca. Uwzględniając zatem treść protokołu należy stwierdzić, że materiał dowodowy w sposób bezsprzeczny wskazuje na zaistnienie czynności zabronionych, czego konsekwencją jest przyjęcie, że takie działania mieszczą się w hipotezie wskazanych przypadków załącznika nr 3 ustawy i uzasadnione było nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w łącznej kwocie 10.000 zł. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. d.j.