III SA/Łd 260/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Asesor WSA Ewa Alberciak Protokolant Asystent sędziego Piotr Pietrasik po rozpoznaniu w dniu 20 września 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi Gminy Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zajęcia pasa drogowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Zarządu Dróg w W. z dnia [...], znak [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz Gminy Ł. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. orzeka, że do czasu uprawomocnienia się wyroku zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. III SA/Łd 260/06 UZASADNIENIE W dniu 11 maja 2005 roku Dyrektor Powiatowego Zarządu Dróg w W., działając z upoważnienia Zarządu Powiatu w W., wydał decyzję nr [...] zezwalającą Gminie Ł. na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej Nr [...] W. – O. w miejscowości W. w celu umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz ustalającą opłatę za zajęcie pasa drogowego w wysokości 1500 zł., obliczoną jako iloczyn metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i rocznej stawki opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego – proporcjonalnie do liczby miesięcy umieszczenia urządzenia w pasie drogowym. Ponadto organ ustalił, iż za wprowadzone na czas nieokreślony urządzenie obce w każdym następnym roku kalendarzowym Gmina Ł. będzie uiszczała opłatę w wysokości 2250 zł. Na skutek wniesionego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż zdaniem Kolegium, kompleksowa wykładnia przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych prowadzi do wniosku, iż opłata za zajęcie pasa drogowego w odniesieniu do urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego ma charakter jednorazowy, a nie coroczny, jak ustalono w decyzji Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w W.. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku Gminy Ł. o umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego w pasie drogowym drogi powiatowej nr [...] W. – O. w m. W., Dyrektor Powiatowego Zarządu Dróg w W., działając na podstawie art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3, 5, 10, 11 i 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 roku w sprawie określenia warunków udzielenia zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481), uchwały Rady Powiatu W. nr [...] z dnia [...] i art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego, uchwały Zarządu Powiatu w W. z dnia [...] nr [...], wydał w dniu [...] decyzję nr [...], mocą której zezwolił Gminie Ł. na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (kanalizacja sanitarna) w pasie drogowym drogi powiatowej nr [...] W. – O. w m. W. oraz określił termin zajęcia pasa drogowego przez wprowadzone urządzenia obce od dnia 11 maja 2005 roku do dnia 31 grudnia 2005 roku. Ponadto organ ustalił kwotę 1500 zł. jako jednorazową opłatę za wprowadzenie urządzeń obcych w terenie zabudowanym. Opłata ta została ustalona jako iloczyn metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i rocznej stawki opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Za umieszczenie urządzeń przez część roku wysokość rocznych stawek opłat obliczana jest proporcjonalnie do liczby miesięcy umieszczenia urządzeń w pasie drogowym. W dniu 13 marca 2006 roku Gmina Ł., reprezentowana przez Wójta Gminy Ł., wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. odwołanie od decyzji Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w W., działającego z upoważnienia Zarządu Powiatu w W., nr [...]. W odwołaniu strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji lub przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołania Gmina Ł. podniosła, iż decyzja organu I instancji narusza art. 40 ust. 11 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych. Gmina zakończyła bowiem prace związane z inwestycją w roku 2005 i przywróciła faktycznie do stanu pierwotnego, zajęty w okresie od 11 maja 2005 roku do 31 grudnia 2005 roku pas drogowy. Ruch na drodze [...] aktualnie odbywa się bez przeszkód. W terminie wydania decyzji przez organ I instancji tj. w lutym 2006 roku Gmina Ł. nie ma żadnej potrzeby, aby wnosić o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego drogi nr [...] na odcinku W. – O. w miejscowości W.. Ponadto gmina wskazała także na art. 38 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, z którego wynika, iż w pasie drogowym mogą pozostać obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką drogową lub obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i utrudnień w ruchu i nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi. W ocenie strony opłata za zajęcie pasa drogowego za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej, może mieć tylko charakter jednorazowy i może zostać naliczona w ściśle określonym przez ustawodawcę czasie, tj. przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. W chwili wydania zaskarżonej decyzji nie istniało faktyczne zajęcie pasa drogowego. W dniu [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. oraz art. 40 ust. 2 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086 ze zm.), wydało decyzję znak [...], mocą której uchyliło zaskarżoną decyzję Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w W. z dnia [...] nr [...] w części dotyczącej terminu zajęcia pasa drogowego i termin ten ustaliło od dnia 11 maja 2005 roku na czas nieokreślony. W pozostałym zakresie zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, iż błędne jest przekonanie skarżącego o możliwości zastosowania w niniejszej sprawie art. 38 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, gdyż przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do obiektów budowlanych i urządzeń istniejących w pasie drogowym w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 1 października 1985 roku. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego skarżący niewłaściwie interpretuje pojęcie "pasa drogowego" z czego wywodzi brak obowiązku uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w rozpoznawanej sprawie, co jest niezgodne z art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo udzielił zezwolenia i ustalił jednorazową opłatę za zajęcie pasa drogowego, jednakże nie znajduje uzasadnienia faktycznego i prawnego ustalenie okresu zajęcia pasa drogowego jedynie do dnia 31 grudnia 2005 roku, gdyż wniosek skarżącego z dnia 11 maja 2005 roku dotyczył udzielenia zezwolenia na czas nieokreślony i brak jest podstaw uzasadniających odmienny termin zajęcia pasa drogowego. W dniu 10 maja 2006 roku Gmina Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] znak [...]. i zażądała uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...], znak: [...]. W ocenie strony skarżącej zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa. Zdaniem Gminy Ł. w dniu wydania zaskarżonych decyzji zajęcie pasa drogowego faktycznie nie istnieje. Mając na uwadze treść rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 roku w sprawie określenia warunków udzielenia zezwoleń na zajęcie pasa drogowego należy stwierdzić, że zezwolenie takie oraz opłaty z nim związane mogą być określone w okresie faktycznego zajęcia pasa drogowego. W rozpoznawanej sprawie zajęcie pasa drogowego miało miejsce do dnia 31 grudnia 2005 roku, a decyzja Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w W. wydana została w dniu [...]. Ponadto skarżący wskazał, że faktyczne zajęcie pasa drogowego miało miejsce do dnia 29 września 2005 roku, gdyż w tym dniu gmina zakończyła inwestycję i przywróciła pas drogowy do ruchu. Termin ten ma istotne znaczenie ponieważ w dniu 4 października 2005 roku weszła w życie ustawa z dnia 29 lipca 2005 roku o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 179, poz. 1486), która znowelizowała art. 40 ustawy o drogach publicznych poprzez wprowadzenie ust. 13 a dającego zarządcy prawo naliczania opłat corocznych za wprowadzenie urządzeń w pas drogowy. Wobec zakończenia inwestycji w dniu 29 września 2005 roku, w ocenie skarżącego organ I instancji naliczając opłatę naruszył zasadę niedziałania prawa wstecz. W odpowiedzi na skargę SKO w S. wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu związanego z naliczeniem opłaty za zajęcie pasa drogowego SKO stwierdziło, że zarzut skarżącego jest chybiony, gdyż zarówno z treści decyzji organu I jak i II instancji wynika, iż naliczona opłata ma charakter jednorazowy a nie okresowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza to, iż ocenia legalność zaskarżonej decyzji biorąc z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Korzystając z tych uprawnień w niniejszej sprawie Sąd uznał, iż zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Jednocześnie, mając na uwadze treść art. 135 powołanej wyżej ustawy, w myśl którego sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, Sąd stwierdził nieważność decyzji organu I instancji z dnia [...], znak [...]. Stosownie do cytowanego wyżej art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. W myśl natomiast art. 156 k.p.a., stwierdzenie nieważności odnosi się do decyzji, która: 1/ wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2/ wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3/ dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4/ została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5/ była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6/ w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7/ zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W niniejszej sprawie, Sąd uznał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w W., działającego z upoważnienia Zarządu Powiatu w W., z dnia [...], znak [...] rażąco naruszają obowiązujące przepisy prawne, zwłaszcza art. 40 ust. 5 i 13a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.). Stosownie do art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. W myśl ustępu 3 tego przepisu, za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Zgodnie natomiast z art. 40 ust. 5 powołanej wyżej ustawy, opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim. Z ustępu 11 tego przepisu wynika, iż opłatę ustala w drodze decyzji administracyjnej właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, natomiast ustęp 13 stanowi, iż termin uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 3 wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca jej wysokość stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 13a. Zgodnie z art. 40 ust. 13a ustawy o drogach publicznych opłatę roczną, o której mowa w ust. 5, za pierwszy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym uiszcza się w terminie określonym w ust. 13, a za lata następne w terminie do dnia 15 stycznia każdego roku, z góry za dany rok. Powołane wyżej przepisy prawne posiadają brzmienie ustalone przez art. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 179, poz. 1486), który obowiązuje od dnia 4 października 2005r. Z treści cytowanych wyżej przepisów prawnych wynika jednoznacznie, iż opłata za zajęcie pasa drogowego z tytułu umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, ustalana jest i pobierana przez właściwy organ za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym. Zaskarżona do Sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] utrzymywała w mocy decyzję Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w W. z dnia [...], znak [...] w części, w jakiej decyzja organu I instancji ustalała Gminie Ł. jednorazową opłatę za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (kanalizacja sanitarna), w sytuacji, gdy z wniosku Gminy wynikało wprost, iż przedmiotowe urządzenia umieszczone zostaną w pasie drogowym na czas nieokreślony. Powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji, w ocenie Sądu, rażąco narusza obowiązujące w dniu jego podjęcia przepisy ustawy o drogach publicznych, zwłaszcza art. 40 ust. 5 i 13a tej ustawy. Skoro bowiem z treści art. 40 ust. 5 i 13a ustawy o drogach publicznych wynika jednoznacznie, iż opłata za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego ustalana jest i pobierana corocznie, za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, to decyzja ustalająca taką opłatę w formie jednorazowej rażąco narusza powołane wyżej przepisy prawne, co oznacza, że spełniona została przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. do stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., utrzymująca w tym zakresie w mocy decyzję organu I instancji, również rażąco narusza obowiązujące przepisy prawne tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż utrzymuje w mocy decyzję dotkniętą wadą nieważności. Ponadto, rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., którym zmienia decyzję organu I instancji co do terminu udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i orzeka o udzieleniu zezwolenia na czas nieokreślony przy jednoczesnym utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w W. o ustaleniu jednorazowej opłaty za zajęcie pasa drogowego, rażąco narusza art. 40 ust. 5, 11 i 13a ustawy o drogach publicznych. Należy zauważyć, że z rozstrzygnięcia i uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również decyzji organu I instancji, wynika, iż podstawę prawną do ich wydania stanowiły przepisy ustawy o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym do dnia [...], a więc z pominięciem zmian wprowadzonych ustawą z dnia 29 lipca 2005r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Takie działanie organów nie znajduje uzasadnienia. W sytuacji bowiem, gdy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii przepisów przejściowych, jak to miało miejsce w przypadku ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, należy przyjąć, iż nowa ustawa ma z pewnością zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak również do zdarzeń, które miały miejsce wcześniej, lecz trwają dalej – po wejściu w życie nowej ustawy (uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] w sprawie o sygn. I OPS 1/06, opubl.: ONSAiWSA nr 3 z 2006r.). Nie ulega wątpliwości, iż decyzja udzielająca zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oraz wymierzająca opłatę za zajęcie tego pasa jest decyzją konstytutywną, ustalającą nowe uprawnienia i obowiązki, i dlatego podstawą jej wydania powinny być przepisy prawa obowiązujące w czasie podejmowania rozstrzygnięcia przez właściwy organ. Zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji rozstrzyga daną sprawę merytorycznie i dlatego każdy z tych organów obowiązany jest uwzględnić aktualny stan prawny, chyba że z nowych przepisów wynika coś innego. Warto w tym miejscu również przytoczyć tezę z orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 1999r. w sprawie o sygn. akt: I SA/Wr 926/98 (opubl. W OSP 2000/5/83), którą Sąd w niniejszym składzie w pełni akceptuje, iż "w razie zmiany stanu prawnego, w której nie przewidziano przepisów przejściowych, należy w przypadkach decyzji konstytutywnych - kształtujących stosunek administracyjnoprawny w chwili ich wydania, stosować przepisy obowiązujące w tej właśnie chwili (przepisy nowe), a w przypadku decyzji deklaratoryjnych - stwierdzających ukształtowanie się stosunku administracyjnoprawnego z mocy samego prawa we wcześniejszym okresie, stosować przepisy obowiązujące w chwili konkretyzacji tego stosunku, na mocy których doszło do powstania stosunku prawnego (przepisy poprzednie)". Powyższe oznacza, iż zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., jak i organ I instancji, podejmując po dniu [...] decyzję w przedmiocie udzielenia zezwolenia i ustalenia opłaty za zajęcia pasa drogowego, winny były zastosować przepisy ustawy o drogach publicznych w brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Warto w tym miejscu zaznaczyć, iż w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi prezentowany jest pogląd, iż art. 40 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, od momentu wprowadzenia w życie ustawy z dnia 9 grudnia 2003r. o zmianie ustawy o drogach publicznych (Dz. U. Nr 200, poz. 1953) miał na celu, w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 art. 40 tej ustawy, wprowadzenie opłat corocznych – wyrok WSA w Łodzi z dnia 5 października 2005r. w sprawie o sygn. akt: III SA/Łd 259/05, POP 2006/1/21. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy. Wstrzymanie wykonania decyzji uzasadnia art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.