III SA/Łd 266/24

Dnia 2 października 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Aneta Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2024 roku sprawy ze skargi "S" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 15 marca 2024 roku nr 1001-IOC.492.3.2021.25.JJ w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu i uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Decyzją z 15 marca 2024 r. nr 1001-IOC.492.3.2021.25.JJ, wydaną na podstawie art. 90c, art. 73 ust. 1, ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. poz. 1590), art. 162 § 1, 2, 3, art. 163 § 2, art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383), art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634) - po rozpatrzeniu wniosku S. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi nr 368000-COC-2.4401.36.2020.MJ z dnia 9 czerwca 2021 r. oraz w związku z odwołaniem od powyższej decyzji - Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi: - stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, - nie uwzględnił wniosku o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania od powyższej decyzji. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi decyzją z dnia 9 czerwca 2021 r. unieważnił zgłoszenie celne MRN 19PL361010E0692492 z dnia 3 lipca 2019 r. Strona wniosła 9 lipca 2021 r. odwołanie. W odwołaniu Spółka wskazała, że decyzja Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2021 r. została doręczona 25 czerwca 2021 r. Postanowieniem z 4 sierpnia 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że na potwierdzeniu odbioru przesyłki nr nadawczy Poczty Polskiej [...], odbierający potwierdził odbiór decyzji z dnia 9 czerwca 2021 r. poprzez złożenie własnoręcznego podpisu oraz pieczęci spółki. Odbierający nie wskazał daty odbioru decyzji. Pismem z 16 lipca 2021 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi wystąpił do Poczty Polskiej z prośbą o przekazanie informacji dotyczącej doręczenia przesyłki o numerze nadawczym [...] skierowanej do Spółki S.. Pismem z 30 lipca 2021 r. Poczta Polska wyjaśniła, że po nieudanej próbie doręczenia przesyłki nr nadawczy [...] w dniu 14 czerwca 2021 r. zaawizowano o jej odbiorze w placówce pocztowej AP Ł.. Powtórnej awizacji dokonano 22 czerwca 2021 r. Przesyłkę wydano w dniu 23 czerwca 2021 r. Odbiór przesyłki pokwitował G. C., potwierdzając odbiór pieczęcią firmową. Kopia potwierdzenia odbioru umożliwia stwierdzenie wydania przesyłki w dniu 23 czerwca 2021 r. Data wydania została wskazana przy podpisie pracownika wydającego przesyłkę w urzędzie pocztowym oraz przez umieszczenie datownika na awersie potwierdzenia odbioru. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi stwierdził, że decyzja Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2021 r. została skutecznie doręczona w dniu 23 czerwca 2021 r., zgodnie z informacjami zawartymi na potwierdzeniu odbioru (data wydania została wskazana przy podpisie pracownika wydającego przesyłkę w Urzędzie Pocztowym oraz w datowniku umieszczonym na awersie potwierdzenia odbioru). W wyniku rozpoznania skargi na powyższe postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 3 marca 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 947/21 uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wyroku WSA w Łodzi wskazał, że trafnie organ odwoławczy stwierdził, że nastąpiło prawidłowe doręczenie decyzji organu pierwszej instancji w trybie art. 150 o.p., bowiem pracownik skarżącej Spółki odebrał w urzędzie pocztowym kierowaną do niej przesyłkę kwitując jej odbiór swoim podpisem oraz pieczęcią firmową strony w dniu 23 czerwca 2021 r. Sąd uznał, że wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, G. C. był osobą upoważnioną do odbioru korespondencji kierowanej do strony, co potwierdza okoliczność wcześniejszego odbioru przez niego korespondencji kierowanej do strony w toku kontrolowanego postępowania. Nadto skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących, że G. C. był osobą, której w sposób nieuprawniony przekazano korespondencję kierowaną do strony. Ponadto WSA w Łodzi stwierdził, że mimo prawidłowego ustalenia faktu oraz daty doręczenia decyzji organu pierwszej instancji oraz daty złożenia przez stronę odwołania, organ nie uwzględnił zmiany stanu prawnego w związku z wystąpieniem na terenie kraju stanu epidemii z powodu COVID-19. W sprawie zastosowanie znajdował bowiem art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19. Jednakże z akt sprawy wynika, że organ stwierdziwszy uchybienie terminu do złożenia odwołania nie skierował do skarżącej zawiadomienia, o którym mowa w tym przepisie, pomimo ciążącego na nim w tym zakresie obowiązku. Następnie w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 lipca 2023 r. sygn. I GSK 1172/22 orzekł o jej oddaleniu. W związku z powyższym pismem z 3 stycznia 2024 r. organ zawiadomił spółkę o wyznaczeniu 30-dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 9 czerwca 2021 r. Spółka pismem z 9 lutego 2024 r. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku, pełnomocnik powołała się na brak winy spółki w uchybieniu terminu złożonego odwołania. Wyjaśniła, że decyzja z 9 czerwca 2021 r. została odebrana w dniu 23 czerwca 2021 r. przez G. C., który nie jest umocowany do odbioru jakichkolwiek pism w imieniu Spółki, natomiast uprawniony do reprezentowania spółki, Prezes Zarządu – P. P., otrzymał decyzję dnia 25 czerwca 2021 r. Wnosząc odwołanie 9 lipca 2021 r., spółka nie wiedziała, że upłynął ustawowy termin do jego wniesienia. O uchybieniu terminu do wniesienia odwołania dowiedziała się 18 sierpnia 2021 r. z decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, który rozpoznając przedmiotowe odwołanie, stwierdził uchybienie terminowi do jego wniesienia. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania oraz nie uwzględnił wniosku o przywrócenie terminu. Organ odwołał się do treści art. 73 ust. 1 oraz 90c Prawa celnego. Ponownie rozpoznając sprawę organ wyjaśnił, że odwołanie zostało złożone po terminie, gdyż decyzja organu I instancji z 9 czerwca 2021 r. została skutecznie i prawidłowo doręczona w dniu 23 czerwca 2021 r. w trybie art. 150 o.p., zgodnie z informacjami zawartymi na potwierdzeniu odbioru, odnoszącymi się do daty wydania decyzji (przesyłki o numerze [...]) skierowanej do spółki, pracownikowi G. C., który własnoręcznym podpisem oraz pieczęcią firmową spółki pokwitował jej odbiór. Natomiast, odwołanie od decyzji zostało nadane w urzędzie pocztowym 9 lipca 2021 r., o czym świadczy data stempla Poczty Polskiej na kopercie odwołania. W ocenie organu odwołanie złożono po ustawowym terminie do jego wniesienia, który upłynął dnia 7 lipca 2021 r., pomimo, że decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i trybie wniesienia odwołania. Organ wyjaśnił, że spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, z zachowaniem terminu od ustania przyczyny uchybienia terminowi, określonego w szczególnych rozwiązaniach prawnych, obowiązujących w okresie trwania pandemii i licznych zakażeń wirusem SARS-CoV-2, które regulowały kwestie związane z terminami procesowymi w postępowaniu administracyjnym, w sposób odmienny niż w normalnych okolicznościach. W sprawie miał bowiem zastosowanie art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 2255). Zdaniem organu nie została jednak spełniona przesłanka uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi, która jest bezpośrednio związana ze wskazaniem przyczyny naruszenia terminu. W przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, należy mieć na uwadze działania pełnomocnika. Dodatkowo, gdy jest to pełnomocnik profesjonalny, przy ocenie możliwości przywrócenia terminu należy uwzględnić wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności przez tego pełnomocnika. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in. stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła mu wyręczyć się inną osobą. Jakiekolwiek niedbalstwo zainteresowanego w zasadzie dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. W szczególności, brak staranności strony w zapoznaniu się z treścią pouczeń zawartych w doręczonych decyzjach, świadczy o jej winie, a nie o jej braku. Osoba zainteresowana przywróceniem terminu ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku. Organ podkreślił, że podnoszony we wniosku argument, że Spółka nie wiedziała, że uchybiła terminowi do jego wniesienia, ponieważ liczyła termin od odebrania decyzji przez Prezesa Zarządu, tj. 25 czerwca 2021 r., a nie faktycznie od 23 czerwca 2021 r, kiedy to decyzję odebrał w placówce pocztowej G. C., który własnoręcznie podpisał odbiór przesyłki na zwrotnym potwierdzeniu odbioru i opatrzył je pieczęcią firmową spółki, nie uprawdopodabnia braku winy Spółki w uchybieniu terminu. Opisywane okoliczności wskazują na brak prawidłowej organizacji w funkcjonowaniu Spółki, w której osoby określane jako nieumocowane, faktycznie odbierają korespondencję i przekazują ją z opóźnieniem do Prezesa Zarządu. Organ wyjaśnił, że z drugiej zaś strony, w sytuacji gdy doszło do przekazania, jak podnosi Spółka, odpisu decyzji Prezesowi Zarządu przez osobę nieuprawnioną, Spółka winna zapoznać się z treścią pouczenia zawartego w decyzji o przysługujących środkach odwoławczych oraz we wskazanych tam terminach i przy dołożeniu minimalnej staranności, z uwagi na okoliczności odbioru decyzji i ze szczególną skrupulatnością wyliczyć, kiedy upływa termin do wniesienia środka zaskarżenia. Organ zauważył ponadto, że Spółka jest reprezentowana przez pełnomocnika, którym jest radca prawny, a zatem osoba, która z racji wykonywanego zawodu zobowiązana jest do szczególnej staranności przy wykonywaniu powierzonego zadania, jakim jest np. wnoszenie odwołań od rozstrzygnięć organów podatkowych, i od którego, jako profesjonalnego uczestnika obrotu prawnego, wymaga się podwyższonych standardów działania. Od fachowego pełnomocnika wymagać można prawidłowego zorganizowania pracy. Wiąże się to z odpowiedzialnością za prowadzenie sprawy strony oraz odpowiedzialnością za prawidłowy przebieg całego postępowania sądowego. Organ wyjaśnił, że w tej sprawie nie wykazał się dostateczną roztropnością i uwagą przy ustalaniu terminu do wniesienia środka zaskarżenia od przedmiotowej decyzji. Fakt, że w zaistniałej sytuacji, pełnomocnik zwlekał ze sporządzeniem i wysłaniem odwołania wywołało negatywne skutki dla reprezentowanej Spółki i w związku z tym, podważa też przekonanie o staranności w działaniu pełnomocnika. Załączone do wniosku wydruki e-mail wskazują na korespondencję prowadzoną pomiędzy spółką a pełnomocnikiem i nie dowodzą braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem organu twierdzeniom pełnomocnika, że G. C. nie był osobą upoważnioną do odbioru korespondencji kierowanej do strony przeczy okoliczność wcześniejszego odbioru przez niego korespondencji kierowanej do strony w toku kontrolowanego postępowania. Nadto, pełnomocnik poza swoimi twierdzeniami nie przedstawił żadnych dowodów, wskazujących, że G. C. był osobą, której w sposób nieuprawniony przekazano korespondencję kierowaną do strony. Organ zaznaczył, że w postępowaniu o przywrócenie terminu konieczne jest ustalenie, czy zainteresowany jest winny uchybienia. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. O braku winy w dopełnieniu wymogów procesowych nie mogą stanowić nieprawidłowości organizacyjne Spółki oraz zaniedbania jej pracowników. Skoro, jak to zostało wskazane powyżej, kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności w trosce o swoje interesy, to w regułach starannego działania zawarta jest odpowiedzialność strony postępowania podatkowego za sposób reprezentacji jej w stosunku do podmiotów zewnętrznych, w tym organów państwowych i doręczycieli pocztowych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że wskazane argumenty co do braku winy spółki nie są przekonujące, w związku z czym wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Spółka przedstawiając powyższą argumentację, bardziej związaną z wniesieniem odwołania, nie wykazała, że brak odwołania w ustawowym terminie nastąpił bez jej winy i był spowodowany przeszkodą, której nie można przezwyciężyć. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania w tej sprawie wynikało z braku dopełnienia należytej staranności w prowadzonej działalności spółki. W skardze skierowanej do WSA w Łodzi pełnomocnik S. Sp. z o.o. w Ł. zarzuciła naruszenie: 1) art. 122 o.p. przez niedokładne ustalenie stanu faktycznego przez organ I instancji, a mianowicie, że decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona w dniu 25 czerwca 2021 r., a nie 23 czerwca 2021 r., albowiem w dniu 23 czerwca 2021 r. została ona odebrana przez osobę nieupoważnioną do odbioru jakichkolwiek pism w imieniu Spółki i przekazana Prezesowi Zarządu Spółki dopiero w dniu 25 czerwca 2021 r. z informacją o jej odebraniu tego właśnie dnia, a co za tym idzie, że odwołanie złożone w dniu 9 lipca 2021 r. zostało złożone z zachowaniem ustawowego terminu; 2) art. 228 § 1 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 o.p. przez błędne uznanie, że termin do wniesienia odwołania został przekroczony, podczas gdy decyzja została skutecznie doręczona osobie uprawnionej do jej odbioru dopiero w dniu 25 czerwca 2021 r., a nie 23 czerwca 2021 r., a zatem 14-dniowy termin na złożenie odwołania został zachowany. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona powtórzyła argumentację zaprezentowaną w toku postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie należy mieć na względzie, że sprawa skarżącej Spółki była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 3 marca 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 947/21 uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 4 sierpnia 2021 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 9 czerwca 2021 r. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 lipca 2023 r. sygn. akt I GSK 1172/22 orzekł o jej oddaleniu, podzielając ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonym rozstrzygnięciu. W tym miejscu przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym, zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu orzeczenia oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Przede wszystkim należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku sygn. akt III SA/Łd 947/21 uznał, że w sprawie zastosowanie znajdował art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 doszło w niej bowiem do uchybienia terminu, zawitego, z niezachowaniem którego ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, co stanowi przesłankę zawiadomienia strony postępowania o uchybieniu terminu, przewidzianą w art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 1 ustawy COVID-19. WSA w Łodzi zobowiązał organ do zawiadomienia skarżącej spółki o uchybieniu terminu do złożenia odwołania i wyznaczeniu jej przewidzianego prawem terminu do wystąpienia z wnioskiem o jego przywrócenie. Sąd stwierdza, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ wypełnił zalecenia zawarte w wyroku sygn. akt III SA/Łd 947/21. Pismem z dnia 3 stycznia 2024 r. organ zawiadomił stronę skarżącą o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania i wyznaczył stronie 30-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu w trybie art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19. Strona skorzystała z tej możliwości i 9 lutego 2024 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem. Spółka ponownie podniosła, że decyzja z dnia 9 czerwca 2021 r. została odebrana 23 czerwca 2021r. przez G. C., który nie był umocowany od odbioru pism w imieniu Spółki. Strona wskazała, że do odbioru pism upoważniony był Prezes Zarządu P. P., który otrzymał decyzję 25 czerwca 2021 r. Strona, wnosząc 9 sierpnia 2021 r. odwołanie, była przekonana, że wnosi je w terminie. W zaskarżonej decyzji organ uznał, że Spółka nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania i nie uwzględnił wniosku o przywrócenie terminu oraz stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Przypomnieć trzeba, że stosownie do treści art. 162 § 1 o.pw razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). Przepisy § 1-3 stosuje się do terminów procesowych (§ 4). Wniosek strony z 9 lutego 2024 r. złożony został w trybie art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19. W sprawie zastosowanie ma również art. 90c ustawy Prawo celne, w myśl którego w przypadku nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu organ odwoławczy wydaje jedną decyzję w sprawie nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu i uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Stosownie natomiast art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo celne do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169, art. 208, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220, art. 221, art. 222, art. 223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Z uwagi na to, że sprawa dotyczy unieważnienia zgłoszenia celnego z 3 lipca 2019 r. zastosowanie do niej znajdują ww. przepisy. W oparciu o treść art. 162 § 1 o.p. o braku winy w niedopełnieniu czynności w terminie można mówić wyłącznie wtedy, gdy wywiązanie się z takiego obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przyczyna uchybienia terminu musi zatem być niezależna od strony. Przywrócenie terminu jest niemożliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ustawodawca nie uzależnia, bowiem uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. Oznacza to, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2024 r. sygn. III FSK 3835/21, publ. jak wyżej). Od strony postępowania można oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu. W rozpoznawanej sprawie Sąd podzielił stanowisko organu. Rację ma Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wskazując na brak prawidłowej organizacji w funkcjonowaniu Spółki, jak również na okoliczność, że skarżąca Spółka jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który zobowiązany jest do szczególnej staranności przez prowadzeniu spraw mocodawcy. Ponadto istotne znaczenie w sprawie ma to, że w wyroku sygn. III SA/Łd 947/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, iż G. C. nie był osobą upoważnioną do odbioru korespondencji kierowanej do strony przeczy okoliczność wcześniejszego odbioru przez niego korespondencji kierowanej do strony w toku kontrolowanego postępowania. WSA w Łodzi uznał, że przesyłka kierowana do skarżącej została, po nieudanej próbie doręczenia w siedzibie strony, złożona w urzędzie pocztowym, a o fakcie tym strona została poinformowana 14 czerwca 2021 r. W związku z niepodjęciem przesyłki ponownie 22 czerwca 2021 r. skarżąca została poinformowana o jej złożeniu w urzędzie pocztowym i konieczności jej odbioru. W dniu 23 czerwca 2021 r. korespondencja kierowana do Spółki wydana została G. C., który fakt jej otrzymania potwierdził własnoręcznym podpisem i pieczęcią firmową strony. Data zaś dokonania owej czynności wynika w sposób niebudzący wątpliwości z adnotacji listonosza uczynionej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oraz odpowiedzi na reklamację organu udzielonej przez operatora pocztowego. Sąd podkreślił, że pocztowy dowód doręczenia przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 2 o.p., co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W ocenie WSA w Łodzi trafnie zatem organ stwierdził, że nastąpiło prawidłowe doręczenie decyzji organu pierwszej instancji w trybie art. 150 o.p., bowiem pracownik skarżącej Spółki odebrał w urzędzie pocztowym kierowaną do niej przesyłkę, kwitując jej odbiór swoim podpisem oraz pieczęcią firmową strony. WSA w Łodzi podkreślił, że skarżąca poza swoimi twierdzeniami nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących, że G. C. był osobą, której w sposób nieuprawniony przekazano korespondencję kierowaną do strony. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stwierdził, że we wniosku o przywrócenie terminu z 9 lutego 2024 r. Spółka nie podniosła innych okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. W tym miejscu przypomnieć trzeba, że w świetle treści art. 153 p.p.s.a. związanie samego sądu administracyjnego oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. W związku z powyższym, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez sąd I instancji, "granice sprawy" podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznano skargę poprzednio i wydano orzeczenie. Oznacza to, że w przypadku wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika zaś w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 września 2024 r. sygn. III OSK 3266/23, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego Sąd obecnie rozpoznający sprawę, jak i organ, związane są oceną wyrażoną w wyroku sygn. III SA/Łd 947/21, co do prawidłowego doręczenia G. C. decyzji z dnia 9 czerwca 2021 r. w dniu 23 czerwca 2021 r. Wobec powyższego, wszelka argumentacja przerzucająca odpowiedzialność na pracownika nie może być uznana za uprawdopodabniającą, w rozumieniu art. 162 § 1 o.p. Strona ponosi skutki uchybienia terminu do wniesienia środka zaskarżenia, które wynikły bezpośrednio z jej winy, jak również tych, które powstały z winy osób, którymi się posłużyła (pracownika upoważnionego do odbioru korespondencji). Zatem ewentualne uchybienia podmiotu, którym posłużyła się spółka (G. C. odebrał także zawiadomienie z 13 marca 2020 r. - k. 17 akt admin.) wprost obciążają stronę, której praw i obowiązków dotyczy postępowanie administracyjne. W ocenie Sądu, skoro przyczyna niedotrzymania terminu wynikała wyłącznie z nieprawidłowej organizacji w Spółce - problemy z terminowym przekazywaniem korespondencji, to negatywne skutki z tym związane obciążają skarżącą Spółkę, która zobowiązana jest należycie zorganizować obsługę administracyjno-biurową przedsiębiorstwa, w konsekwencji czego ponosi odpowiedzialność z tytułu ewentualnych błędów personelu do niej zaangażowanego. Tym samym, w tych okolicznościach, organ słusznie odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, prawidłowo uznając jej zawinienie w tym zakresie. Jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe. Z kolei przeszkody powodujące uchybienie terminu powinny mieć charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego oraz powinny trwać przez cały bieg terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej lub co najmniej w ostatnim dniu tego terminu (por. wyrok z 13 grudnia 2017 r., sygn.. akt II GSK 2857/17). Co do zasady nieprawidłowości organizacyjne jednostki oraz zaniedbania pracowników nie są okolicznościami, które uzasadniają przywrócenie terminu. Zaniedbania pracownika odpowiedzialnego za odbieranie korespondencji obciążają pracodawcę, który powinien zorganizować prawidłowy nadzór nad wykonywaniem obowiązków przez pracowników (por. wyroki: WSA w Warszawie z 11 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1420/10; wyrok NSA z 20 września 2001 r., sygn. akt IV SA 1340/99, publ. jak wyżej). Sąd podzielił zatem stanowisko organu, że podniesione przez spółkę argumenty co do braku winy nie są przekonujące, co skutkowało nieuwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu i stwierdzeniem uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Niewątpliwie uchybienie terminu wynikało z braku należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw. Z przyczyn wskazanych powyżej Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów, tj. art. 122 o.p. przez niedokładne ustalenie stanu faktycznego oraz art. 228 § 1 w związku z art. 223 § 2 pkt 1 o.p. przez błędne ustalenie, że termin do wniesienia odwołania został przekroczony. Organ ocenił podniesione we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania okoliczności zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, a swoją ocenę w sposób trafny wyraził w uzasadnieniu decyzji, która odpowiada wymogom art. 210 o.p. Wobec powyższego, sąd na podstawie art. 151 w związku z art. 153 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. eg