III SA/Łd 276/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2016 r. sprawy ze skargi L. Ś. na decyzję Rektora Politechniki [...] z dnia [...]nr [...] w przedmiocie odmowy zwiększenia stypendium doktoranckiego po wznowieniu postępowania - uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Rektora Politechniki [...] z dnia [...] nr [...] oraz postanowienie Rektora Politechniki [...] z dnia [...] dotyczące wznowienia postępowania. Decyzją z dnia (...), nr (...), wydaną na podstawie art. 200a i art. 207 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 572 ze zm.), art. 104 i 107 K.p.a., rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 24 października 2014r. w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich (Dz.U. z 2014r., poz. 1480), uchwały Senatu Politechniki (...) z dnia 30 kwietnia 2014r., nr 3/2014 – Regulamin Studiów Doktoranckich w Politechnice (...), Regulaminu przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Politechnice (...), Rektor Politechniki (...) przyznał L. Ś. zwiększenie stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych na czas odbywania 3 roku studiów, tj. w okresie od października 2015r. do września 2016r. w wysokości 800 zł miesięcznie. Postanowieniem z dnia (...) Rektor Politechniki Ł. - na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 149 § 1 K.p.a. w zw. z art. 200a ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania L. Ś. zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w wysokości 800 zł miesięcznie na czas odbywania 3 roku studiów, zakończonego ostateczną decyzją z dnia (...). Decyzją z dnia (...), nr (...) Rektor Politechniki (...) uchylił własną ostateczną decyzję z dnia (...) o przyznaniu L. Ś. zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w wysokości 800 zł miesięcznie na czas odbywania 3 roku studiów i odmówił przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w wysokości 800 zł miesięcznie na czas odbywania 3 roku studiów. W uzasadnieniu decyzji organ administracji wskazał, że podstawą do ustalenia prawa do zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych było błędne naliczenie punktacji podczas opiniowania wniosków przez Komisję innemu doktorantowi, który w wyniku złożenia wniosku do Rektora o ponowne rozpatrzenie sprawy uzyskał wyższą od L. Ś. liczbę punktów uprawniającą do wzięcia udziału w rankingu przyznającego zwiększenie stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych. Zgodnie z zasadami rankingu obowiązującymi w Politechnice (...) wydział miał prawo do przyznania 7 zwiększeń stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych doktorantom trzeciego roku w roku akademickim 2015/2016, aby jednak otrzymać zwiększenie stypendium należało uzyskać co najmniej 81,39 pkt w rankingu. Doktorantka L. Ś. nie spełniła ww. warunku uzyskała bowiem 76,50 punktów. Na podstawie informacji o źle przeliczonej punktacji w przypadku innego doktoranta wznowiono zatem postępowanie w niniejszej sprawie. W dniu (...) Rektor Politechniki (...) wezwał L. Ś. do zapłaty pobranego bez podstawy prawnej zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na realizację zadań projakościowych w łącznej kwocie 2 400 zł. Postanowienie o wznowieniu z urzędu postępowania z dnia (...), decyzja z dnia (...) o uchyleniu decyzji ostatecznej z dnia (...) i odmowie przyznania stypendium doktoranckiego w zwiększonej wysokości oraz wezwanie do zapłaty z dnia (...) zostały doręczone L. Ś. w jednej przesyłce w dniu 28 grudnia 2015r. W dniu 11 stycznia 2016r. L. Ś. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że błąd Komisji w toku czynności naliczania punktacji podczas opiniowania wniosków stypendialnych nie dotyczył jej wniosku, a innego doktoranta. Skarżąca podała, że w wyniku przeprowadzenia procedury przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych zgodnie z Regulaminem przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych na Politechnice (...) wszczętej w wyniku wniosku o przyznanie świadczenia, Rektor Politechniki (...) przyznał wnioskowane świadczenie, potwierdzając tym samym, że spełniła warunki niezbędne do uzyskania tego świadczenia. Podniosła, że błędy Komisji zweryfikowane w terminie późniejszym na skutek procedury odwoławczej dotyczącej innego doktoranta nie powinny skutkować odebraniem przyznanego wcześniej prawa do uzyskania przedmiotowego świadczenia. Nadmieniła również, że podana przez Rektora podstawa wznowienia postępowania z urzędu (tj. art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.) nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ nie odnosi się bezpośrednio do sprawy przyznania prawa do świadczenia stypendialnego na rzecz L. Ś., ale do sprawy innego odwołującego się doktoranta (w jego sprawie została wdana inna decyzja indywidualna). Wznowienie postępowania, uchylenie decyzji ostatecznej oraz odmowa przyznanego wcześniej prawa do świadczenia stypendialnego w związku z ustaleniem nowych okoliczności w sprawie dotyczących prawa innego podmiotu nie ma podstawy prawnej. Również wezwanie do zapłaty z dnia 16 grudnia 2015r. dotyczące wypłaty przyznanego wcześniej zwiększenia stypendium doktoranckiego w kwocie 2 400 zł jest bezpodstawne. Wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia (...) i utrzymanie w mocy decyzji z dnia (...) o przyznaniu świadczenia lub wydanie nowej decyzji przyznającej zwiększenie stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych. Decyzją z dnia (...), nr (...) Rektor Politechniki (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i podtrzymał wezwanie do zapłaty z dnia 16 grudnia 2015r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zasady przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na realizację zadań projakościowych w Politechnice (...) określa rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 24 października 2014r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich oraz Regulamin Przyznawania Zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Politechnice (...). Zgodnie z § 1 ust. 1b Regulaminu, zwiększenie stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych (zwane dalej Zwiększeniem) może być przyznane: doktorantowi na drugim roku i kolejnych latach studiów doktoranckich, który wyróżniał się osiągnięciami w pracy dydaktycznej lub badawczej albo osiągnięciami artystycznymi w roku akademickim poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie Zwiększenia. Liczba doktorantów na wydziale na poszczególnych latach studiów, którym można przyznać Zwiększenie, nie może przekraczać 30% liczby doktorantów na poszczególnych latach studiów doktoranckich wg stanu na dni określone przez właściwego Prorektora w harmonogramie ogłaszanym zgodnie z § 6. Na podstawie przyznanej doktorantom punktacji Komisje sporządzają listy rankingowe dla wydziałów z podziałem na lata studiów, których wzór określa załącznik 5, wskazując na ich podstawie osoby, którym przysługuje Zwiększenie (§ 3 ust. 3 Regulaminu). W rozpatrywanej sprawie podstawą do ustalenia prawa do ww. zwiększenia było błędne naliczenie punktacji podczas opiniowania wniosków przez Komisję innemu doktorantowi, który w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uzyskał wyższą od L. Ś. liczbę punktów uprawniającą do wzięcia udziału w rankingu przyznającego zwiększenie stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych. Podtrzymując dotychczasową argumentację Rektor podkreślił, że według zasad rankingu obowiązujących w P. wydział miał prawo do przyznania 7 zwiększeń stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych doktorantom trzeciego roku w roku akademickim 2015/2016. Aby otrzymać zwiększenie należało uzyskać co najmniej 90,29 pkt w rankingu. Doktorantka L. Ś. nie spełniła ww. warunku uzyskując 76,50 pkt. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 24 października 2014r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich oraz Regulaminem Przyznawania Zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Politechnice (...) liczba doktorantów na wydziale na poszczególnych latach studiów, którym można przyznać Zwiększenie, nie może przekraczać 30% liczby doktorantów na poszczególnych latach studiów doktoranckich. Limit ten został całkowicie wykorzystany. Rektor nie może zwiększyć liczby przyznanych stypendiów, ponieważ limit narzucony jest przez cyt. Rozporządzenie. Dodatkowo Rektor wskazał, że podtrzymuje wezwanie do zapłaty z dnia 16 grudnia 2015r., ponieważ świadczenie zostało nienależnie pobrane i podlega zwrotowi. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci; zawiadomień z dnia 23 października 2015r. i 9 listopada 2015r., decyzji z dnia (...), postanowienia z dnia (...), decyzji z dnia (...), wezwania do zapłaty z dnia (...), wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 11 stycznia 2016r. i decyzji z dni (...) na okoliczność przebiegu postępowania o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych i zobowiązanie Rektora do ujawnienia rezerw finansowych z funduszu przeznaczonego na wypłaty stypendiów dla doktorantów. Skarżąca podała, że Rektor nie odniósł się do zarzutów przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tj. okoliczności, że błąd Komisji w toku czynności naliczania punktacji podczas opiniowania wniosków stypendialnych nie dotyczył wniosku L. Ś., a innego doktoranta. Błędy Komisji zweryfikowane w terminie późniejszym na skutek procedury odwoławczej dotyczącej innego doktoranta nie powinny skutkować odebraniem przyznanego wcześniej prawa do uzyskania przedmiotowego świadczenia, na co wskazuje również praktyka postępowania Rektora w podobnych przypadkach w latach ubiegłych. Podana przez Rektora podstawa wznowienia postępowania z urzędu nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż nie odnosi się bezpośrednio do sprawy przyznania prawa do świadczenia stypendialnego na rzecz L. Ś., a do sprawy innego odwołującego się doktoranta Wznowienie postępowania, uchylenie decyzji ostatecznej oraz odmowa przyznanego wcześniej prawa do świadczenia stypendialnego w związku z ustaleniem nowych okoliczności w sprawie dotyczących prawa innego podmiotu nie ma podstawy prawnej. Podtrzymując w całości argumentację dotyczącą bezpodstawnego wezwania do zapłaty skarżąca wskazała również, że Rektor dysponuje pewnymi rezerwami finansowymi, które pochodzą ze środków Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego przekazywanych na wypłatę stypendiów. Rezerwa ta tworzona jest z wyliczeń procentowych liczby doktorantów uprawnionych na każdym roku studiów do uzyskania stypendium - zgodnie z praktyką, jeśli przy wyliczeniu 30% z liczby doktorantów na każdym roku wyjdzie liczba całkowita wraz z odsetkami, liczba uprawnionych doktorantów zaokrąglana jest do liczb całościowych w dół. Wobec powyższego Rektor ma możliwość wypłaty dodatkowego stypendium w wyjątkowych przypadkach, a taki niewątpliwie jest przypadek skarżącej, która z winy Komisji została poszkodowana. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżanej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji o przyznaniu świadczenia, ewentualnie o wydanie nowej decyzji przyznającej zwiększenie stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych. Odnosząc się do wezwania do zwrotu pobranego bez podstawy prawnej stypendium wskazała, że brak jest podstawy prawnej do wystawienia przedmiotowego wezwania. Podniosła, że uchylenie decyzji o charakterze konstytutywnym (a więc również przyznającej prawo do wypłaty stypendium), skutkuje tym, że w czasie obowiązywania decyzji (do chwili jej uchylenia kolejną decyzją Rektora) świadczenie w postaci wypłaty stypendium było należne doktorantce. Skutki uchylenia decyzji administracyjnej wstecz (ex tunc) doktryna i prawodawca wiąże wyłącznie z decyzjami o charakterze deklaratoryjnym. Wobec powyższego żądanie zwrotu świadczenia z datą wsteczną, niż data uchylenia decyzji jest nieuzasadnione. Skarżąca wniosła również o wstrzymanie wykonania wezwania do zapłaty z dnia 16 grudnia 2015r. do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez WSA w Łodzi. W odpowiedzi na skargę Rektor Politechniki (...), podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 16 czerwca 2016r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do sprecyzowania zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie, skarżąca oświadczyła, że wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Rektora Politechniki (...) utrzymująca w mocy własną decyzję, wydaną po wznowieniu postępowania w sprawie odmowy przyznania skarżącej zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych. Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zaskarżona decyzja, poprzedzająca ją decyzja Rektora Politechniki (...) z dnia (...) oraz postanowienie z dnia (...) o wznowieniu z urzędu postępowania wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Podstawę prawną rozstrzygnięć stanowił art. 151 § 2 i art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 23) – dalej K.p.a. w związku z art. 200a i art. 207 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 572 ze zm.). Zaskarżona decyzja zapadła zatem w ramach postępowania wznowieniowego, będącego postępowaniem nadzwyczajnym i stanowiącym wyjątek od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 § 1 K.p.a. Powyższe rozstrzygnięcia wydane zostały po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia (.), na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Mimo samodzielności i odrębności procesowej tego postępowania, które jest prowadzone "w sprawie wznowienia postępowania", występuje ścisły związek między tym postępowaniem a wcześniejszym postępowaniem zwykłym, zakończonym decyzją ostateczną. Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 9 czerwca 1992 r. sygn. akt SA/Wr 534/92, granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną (ONSA 1993, z. 4, poz. 92). Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami, i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej, oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 K.p.a.). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania zatem dotyczą w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym (uchwała NSA z dnia 2 grudnia 2012 r. sygn. akt OPS 11/02, LEX nr 75104). Jak stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. może nastąpić tylko wtedy, gdy zostaną spełnione łącznie wymienione w tym przepisem przesłanki. Nastąpi to zatem wówczas, gdy nowe dowody lub nowe okoliczności faktyczne: są istotne dla sprawy; istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; nie były znane organowi, który wydał tę decyzję; wyszły na jaw po wydaniu decyzji. Podnieść należy także, że w przywołanym przepisie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. została użyta alternatywa, a nie koniunkcja, a zatem podstawą do wznowienia postępowania jest bądź ujawnienie nowych dowodów, bądź ujawnienie nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy (zob. wyrok SN z 6 marca 2002 r., III RN 75/01 - OSNAP 2002, nr 17, poz. 401). Z powyższego wynika, że pojęcie nowej okoliczności faktycznej nie jest tożsame z pojęciem nowego dowodu. Powołując cytowaną normę prawną organ wywiódł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że taką nową istotną dla sprawy okolicznością, opisaną w cytowanym już przepisie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., a więc nieznaną organowi w dacie wydania decyzji o przyznaniu skarżącej zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych było błędne naliczenie punktacji podczas opiniowania wniosków przez komisję innemu doktorantowi i nieuwzględnienie go w rankingu. W ocenie sądu, z taką oceną nie można się zgodzić, a to z uwagi na to, że przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. przewiduje, że ma wyjść istotna dla sprawy nowa, nieznana organowi w dacie wydania decyzji okoliczność. Niewątpliwie oznacza to, że musi być to okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Za takim rozumieniem omawianej przesłanki przemawia wypracowane na tle podobnych stanów faktycznych stanowisko judykatury. Nie można natomiast zapominać, że wznowienie postępowania jest instytucją szczególną stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji, a więc wykładnia przepisów określających warunki wznowienia musi być ścisła (por. sygn. wyrok NSA z dnia 19 października 2010r., sygn. akt II GSK 889/09 - publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Zdaniem sądu, błędnego naliczenia punktacji podczas opiniowania wniosków przez komisję innemu doktorantowi i nieuwzględnienie go w rankingu, nie można uznać za okoliczność nową, nieznaną organowi w dacie wydawania ostatecznej decyzji z dnia (...), w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., a w konsekwencji nie można stwierdzić, że przesłanka wznowieniowa z tego przepisu została spełniona. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 1999 r. wskazano, że "Nie można przyjąć, że dana okoliczność była nieznana organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.), jeśli wynikała ona z materiałów będących w dyspozycji tego organu. Fakt, iż urzędnik nie dostrzegł tej okoliczności na skutek przeoczenia, czy też niedokładnego przeczytania akt, nie może uzasadnić wznowienia postępowania". Ponadto w wyroku z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1200/13 (LEX nr 1646229) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nowe okoliczności faktyczne dotyczą tylko tych nowo odkrytych dowodów, czy też okoliczności lub po raz pierwszy zgłoszonych w postępowaniu, a więc takich, o których organ nie wiedział bez względu na przyczyny braku tej wiedzy. Nowej okoliczności nie stanowi odmienna niż w pierwotnym postępowaniu ocena znanych wówczas temu organowi okoliczności (lub dowodów). Nie budzi wątpliwości, że organowi rozpoznającemu wnioski w sprawie przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych znane były dane wynikające z formularzy rankingowych wszystkich wnioskodawców ubiegających się o ww. zwiększenie, a co już wykluczało zaistnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Błędne naliczenie punktacji przez komisję podczas opiniowania wniosków nie oznacza, że przedłożona dokumentacja do poszczególnych wniosków nie była jej znana. Nieprawidłowe naliczenie punktów jednemu doktorantowi to weryfikacja stanu faktycznego ustalonego na podstawie ostatecznej decyzji z dnia (...) przyznającej skarżącej zwiększenie stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych. W rozpoznawanej sprawie mamy zatem do czynienia z próbą przeprowadzenia ponownej oceny materiału dowodowego, znanego już organowi z punktu widzenia art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., co w ocenie sądu jest nieskuteczne. Nie stanowi żadnej nowej okoliczności faktycznej odmienna niż w pierwotnym postępowaniu ocena znanych wówczas temu organowi okoliczności. Z akt przedmiotowej sprawy, a w szczególności z formularza rankingowego skarżącej wynika, że osoba przyznająca punkty kilka razy dokonywała ich zmiany. Wprawdzie skarżąca nie kwestionuje sumy uzyskanych punktów, ale powyższe potwierdza błędy w ocenie wniosków. Również na rozbieżności w punktacji wskazuje treść obu decyzji. I tak w decyzji z dnia (...) Rektor Politechniki (...) podał, że aby otrzymać zwiększenie stypendium należało uzyskać co najmniej 81,39 pkt, a w decyzji z dnia (...) stwierdził, że aby otrzymać zwiększenie stypendium należało uzyskać co najmniej 90,29 pkt. Nieprawidłowości w przeprowadzonym przez organ postępowaniu dowodowym nie mogą stanowić podstawy do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skoro organ znał formularze wniosków wszystkich wnioskodawców, w tym skarżącej, to nie można uznać, że informacje dotyczące osiągnięć wnioskodawców, podlegające punktacji, nie były mu znane. Odmienna ocena stanu faktycznego już znanego organowi, dokonana w wyniku ponownej oceny wniosków, nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną przyznającą skarżącej zwiększenie stypendium. Przyjęcie, tak jak uczynił to organ, że istnieje taka możliwość, godziłoby w oczywisty sposób w powołaną zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Zauważyć także należy, że postanowienie o wznowieniu postępowania z dnia (...), decyzja z dnia (...) oraz wezwanie do zapłaty z dnia 16 grudnia 2015 r. wysłane zostały do skarżącej jedną przesyłką. Podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie, a zatem nie może doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania nastąpić jednocześnie z decyzją, bo w takiej sytuacji zbędne byłoby jego wydanie. Powyższe narusza art. 149 § 2 K.p.a., zgodnie z którym postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Ponadto stwierdzić należy, że skoro Rektor Politechniki (...), po wszczęciu postępowania, dokonał analizy wystąpienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., to w żadnym razie ponownie rozpoznając sprawę i utrzymując własną decyzję z dnia (...) nie był on władny dodatkowo utrzymać wezwania do zapłaty z dnia (...), w sytuacji gdy nie było ono przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji z dnia (...), wydanej w wyniku wznowienia postępowania. Wydanie takiej decyzji narusza art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. (w podstawie prawnej decyzji błędnie podano art. 138 § 1 pkt 2). Nie dotyczyło również bytu prawnego decyzji ostatecznej z dnia (...), wydanej w postępowaniu zwykłym. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji wyroku. B.K.