III SA/Łd 302/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2012r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na informację zawartą w uchwale Zarządu Województwa [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia protestu od etapu oceny formalnej projektu złożonego w konkursie o dofinansowanie projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007 – 2013 oddala skargę. Zarząd Województwa Łódzkiego Uchwałą Nr [...]r. - wydaną na podstawie art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa ( t.j. Dz.U. z 2001 r., nr142, poz. 1590 ze zm.) oraz art. 30 b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( t.j. Dz.U. z 2009 r., nr 84, poz. 712, nr 84, poz. 712) i Uchwały Nr 1167/08 Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 1 sierpnia 2008 r. w sprawie: przyjęcia Podręcznika Procedur wdrażania Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2007-2013, zmienionej Uchwałą Nr 236/09 Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 25 lutego 2009 r. oraz Uchwały Nr 1447/10 Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 14 września 2010 r. w sprawie przyjęcia Zasad procedury odwoławczej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2007-2013 – oddalił wniesiony przez V protest od etapu oceny formalnej projektu nr: [...] złożonego w Konkursie nr: RPLD.03.06.00-3/11 wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Osi Priorytetowej III Gospodarka, innowacyjność, przedsiębiorczość, Działanie III.6 Rozwój mikro –i małych przedsiębiorstw Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2007-2013. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wyjaśniono, że wniosek o dofinansowanie projektu pn: " [...]" na etapie oceny formalnej uzyskał negatywną ocenę formalną i został odrzucony ze względu na niespełnienie kryterium administracyjnego oceny formalnej: kwalifikowalność finansowa w zakresie zgodności wydatków z zasadami kwalifikowalności wydatków wynikającymi z Zasad kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2007-2013. Na podstawie art. 30 a ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju Instytucja Pośrednicząca II stopnia pismem z dnia 27 grudnia 2011 r., poinformowała wnioskodawcę o negatywnej ocenie formalnej projektu i odrzuceniu projektu, gdyż w ramach projektu planowany jest zakup urządzeń i programów komputerowych stanowiących pełne wyposażenie punktów usługowych, w tym kamer TV. Zakup ten ma na celu rejestrację i przesyłanie widoku punktu sprzedaży do centrali w celu monitorowania i nadzoru nad zachowaniem personelu, w związku z tym wydatek ten nie jest niezbędny do realizacji projektu polegającego na uruchomieniu nowej, innowacyjnej usługi masażu. Wcześniej, pismem z dnia [...] r. w/w instytucja wezwała wnioskodawcę do poprawy/uzupełnienia złożonej dokumentacji aplikacyjnej w zakresie kwalifikowalności wydatków w następujący sposób: " Pkt H.1 " Wydatki w ramach projektu (...) należy zakwalifikować wydatki pod kątem kwalifikowalności, stosownie do Zasad kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2007-2013 oraz wskazanego programu pomocowego". Wnioskodawca w proteście z dnia [...] r. podniósł zarzuty dotyczące przeprowadzonej oceny formalnej wniosku, stwierdzając że w ramach złożonego projektu przeanalizował wszelkie dostępne rozwiązania i niezbędne wyposażenie do realizacji nowych usług w postaci masażu wodnego ( w ubraniu) przy pomocy nowoczesnych i innowacyjnych urządzeń ( masażerów z zamkniętym obiegiem wody). Na etapie oceny formalnej nie był podważany zakup kamer TV w celu rejestracji i monitorowania oraz nadzoru nad zachowaniem personelu. Zakup 5 kamer jest niezbędny do procesu prawidłowego zarządzania i nadzorowania pracy 5 stanowisk usługowych przez dyrektora sieci. Ze względu na rozproszoną strukturę stanowisk, jest to jedyna możliwa forma przekazywania informacji i monitorowania przez osobę zarządzającą poszczególnych punktów i z tego powodu stanowi niezbędny wydatek służący do realizacji projektu i jego celów. Wydatek ten stanowi niewielką wartość ( jedna kamera kosztuje 350 zł. netto), a całość projektu jednego stanowiska jest spójna i zawiera jedynie niezbędne elementy służące realizacji celów inwestycji. Zarząd Województwa Łódzkiego rozpatrując protest wskazał, że zgodnie z pkt 4.2 Zasad kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2007-2013 wydatkiem kwalifikowalnym jest wydatek spełniający łącznie szereg warunków, w tym następujący: wydatek jest niezbędny do realizacji projektu i został poniesiony w związku z realizacją projektu. Pkt 15.2 w/w Zasad stanowi, że wydatek na zakup środków trwałych, które będą na stałe zainstalowane w ramach projektu może być uznany za kwalifikowalny, jeśli środki te w całym okresie od jego zakupu do zakończenia okresu trwałości projektu: będą służyły do realizacji projektu oraz będą włączone do rejestru środków trwałych beneficjenta, a wydatek będzie traktowany jako wydatek inwestycyjny zgodnie z zasadami rachunkowości. W przedłożonej w dniu [...] r. dokumentacji aplikacyjnej wnioskodawca w pkt H.1 nie dokonał zmian w kategorii wydatków, pozostawiając zakup pięciu kamer TV w tabeli zawartej w przedmiotowym punkcie. Odnosząc się do zawartego w proteście zarzutu niezbędności zakupu kamer TV Zarząd Województwa Łódzkiego stwierdził, iż nie jest on zasadny, gdyż Instytucja Pośrednicząca II stopnia w piśmie z dnia [...]r., informującym o brakach/błędach w złożonej dokumentacji aplikacyjnej, powiadomiła wnioskodawcę o konieczności zweryfikowania wydatków zawartych w pkt H.1 wniosku o dofinansowanie pod kątem ich kwalifikowalności oraz związku z realizacją projektu, wskazując na konieczność, by były one niezbędne do realizacji projektu. Z punktu C.8 wniosku o dofinansowanie , głównym celem projektu pn: "[...]" jest wprowadzenie na rynek nowej usługi i docelowa budowa ogólnopolskiej sieci franszyzowej, co bezpośrednio wpłynie na wzrost przychodów firmy i w konsekwencji na poprawę jej konkurencyjności. Do celów szczegółowych związanych z realizacją projektu wnioskodawca zalicza m.in. uruchomienie usługi w niszy rynkowej, rozbudowę ogólnopolskiej sieci punktów świadczących usługę masażu wodnego. W świetle powyższego wydatek w postaci kamer TV nie może zostać uznany za kwalifikowalny, gdyż nie jest związany z realizacją projektu – czyli z zakupem sterowanych numerycznie kapsuł do suchego masażu wodnego. Ponadto IP II wskazała wnioskodawcy w piśmie wzywającym do poprawy/uzupełnienia dokumentacji aplikacyjnej, w uwadze do H.1 " Wydatki w ramach projektu", iż należy zweryfikować wydatki pod kątem kwaifikowalności, stosownie do Zasad kwalifikowalności wydatków, argumentując, iż jednym z warunków aby wykazać wydatek jako kwalifikowany jest uznanie go za " niezbędny do realizacji projektu". Zarząd Województwa Łódzkiego uznał, że wnioskodawca nie dokonał pełnej korekty wniosku o dofinansowanie projektu zgodnie z zaleceniami Instytucji Pośredniczącej II stopnia, w wyniku czego przedmiotowy wniosek o dofinansowanie projektu nie spełnił kryterium formalnego administracyjnego: kwalifikowalność finansowa w zakresie zgodności wydatków z zasadami kwalifikowalności wydatków wynikającymi z Zasad kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2007-2013 oraz krajowych wytycznych dotyczących kwalifikowania wydatków w ramach funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w okresie programowania 2007-2013. V wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na Uchwałę Nr [...] zarządu Województwa Łódzkiego z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją ocenę formalną projektu dokonaną przez Instytucje Pośrednicząca II stopnia. Zaskarżonej uchwale zarzuciła: - naruszenie art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 30 a ust. 3 oraz art. 30 b ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez naruszenie zasady równego dostępu do pomocy wszystkich beneficjentów w ramach programu oraz naruszenie zasady przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, w szczególności poprzez dokonanie oceny projektu złożonego przez skarżącego w sposób dowolny, - naruszenie art. 26 ust. 2 w/w ustawy poprzez niezapewnienie przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. W uzasadnieniu skargi Spółka wyjaśniła, że podczas oceny formalnej stwierdzono błędy w przedmiotowym wniosku o dofinansowanie projektu i wezwano ją do ich usunięcia w terminie 10 dni roboczych. Spółka to uczyniła. Przeanalizowała wszelkie dostępne rozwiązania i niezbędne wyposażenie do realizacji usług w postaci masażu wodnego przy pomocy nowoczesnych i innowacyjnych usług i uznała, iż wskazane wydatki są niezbędne do prawidłowej realizacji projektu. Zarząd Województwa Łódzkiego uważa, że zakup kamer nie jest związany z realizacją projektu, czyli z zakupem sterowanych numerycznie kapsuł do masażu. Organ dokonał naruszenia prawa w zakresie art. 26 wskazanej ustawy. W jakikolwiek sposób nie odniósł się do argumentów przytoczonych przez skarżącą dotyczących konieczności poniesienia powyższego wydatku. Nie dokonał oceny niezbędności posiadania kamer w brzmieniu całego projektu. A przecież całą ideą wspomnianego rozwiązania, była możliwość montażu stanowisk masujących w różnych miejscach, tak aby zapewnić dostęp do nowoczesnych technologii, możliwie największej ilości osób, przy jednoczesnej minimalizacji kosztów poprzez zdalne kierowanie przez dyrektora zarządzającego. Tym samym organ dokonał oceny kwalifikowalności wydatków w sposób nierzetelny i uniemożliwiający prawidłową ocenę merytoryczną wniosku. W piśmie z dnia [...] r. powiadomiono skarżącą o konieczności zweryfikowania wydatków pod kątem ich kwalifikowalności oraz związku z realizacą projektu. Skarżąca dokonała takiej oceny. Wskutek dokonanej weryfikacji skarżąca uznała, iż uzasadnienie do tych wydatków było, zaś lapidarne sformułowanie Organu o konieczności " dokonania analizy wydatków" należy uznać raczej za możliwość weryfikacji ich poprawności, aniżeli rzeczywisty zarzut kierowany do strony. Zarząd Województwa Łódzkiego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że zgodnie z zasadami kwalifikowalności wydatków ( pkt 4.2) wydatek musi być niezbędny do realizacji projektu i zostać poniesiony w związku z realizacja projektu. Instytucja Zarządzająca uznała, że wydatek poniesiony na zakup kamer TV do rejestracji i przesyłania widoku punktu sprzedaży do centrali nie może zostać uznany za wydatek kwalifikowany, gdyż nie jest niezbędny do realizacji projektu polegającego na zakupie sterowanych numerycznie kapsuł do suchego masażu wodnego i uruchomieniu nowej innowacyjnej usługi masażu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity Dz.U. 2012.270) – dalej " p.p.s.a." sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami są przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity Dz. U. z 2009 r. nr 84, poz. 712 ze zm. ), która w art. 30c stanowi, że po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4 , wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zawiera szczególne uregulowania dotyczące sposobu rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny ( art. 30c ust. 3 i ust. 5), a także wskazuje ( w art. 30 e), że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przez sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Oznacza to, że sąd administracyjny jest obowiązany dokonać kontroli legalności zaskarżonej formy działania organu administracji z uwzględnieniem źródeł prawa, rozumieniu art. 87 ust,. 1 Konstytucji tj. Konstytucji RP, ustaw , ratyfikowanych umów międzynarodowych, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego - na obszarach działania organów, które je ustanowiły. Sądowa kontrola obejmuje również zgodność z normami prawa wspólnotowego. Ponadto skoro z art. 184 Konstytucji nie wynika, aby kontrola sprawowana przez sądy administracyjne dotyczyła jedynie zgodności działań administracji publicznej z normami prawa powszechnie obowiązującego i skoro w ustawie o zasadach polityki rozwoju ustawodawca tak postanowił, sąd administracyjny kontroluje też ocenę projektów podlegających dofinansowaniu ze środków publicznych na podstawie kryteriów zawartych w systemie realizacji programów operacyjnych, dokonywaną przez instytucję zarządzającą. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w sprawach określonych w art. 30 c ustawy kontroli podlega naruszenie prawa w postaci wszelkich przepisów regulujących prowadzenie oceny projektu, zarówno przepisów wymienionej ustawy, jaki i przepisów wykonawczych do niej zawartych w systemie realizacji programów operacyjnych ( patrz: wyrok NSA z 30.03.2010 r. II GSK 315/10, postanowienie NSA z dnia 24 marca 2010 r. II GSK 248/10.). Regulacje zawarte w systemie realizacji programu operacyjnego, nie stanowią wprawdzie, w ocenie Sądu prawa miejscowego, skoro są uchwalane przez Zarząd województwa, który jest organem wykonawczym województwa, a nie przez Sejmik Województwa , nie mniej jednak spełniają kryteria źródeł prawa w szerszym znaczeniu. Znajdują bowiem umocowanie w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, mają charakter generalny, są skierowane do nieokreślonego indywidualnie kręgu adresatów, określają ich prawa i obowiązki w postępowaniu o dofinansowanie projektu i są dla nich wiążące. W tym miejscu zauważyć należy, że zmiana ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, która z dniem 20 grudnia 2008 r. wprowadziła nowy system procedury odwoławczej oraz szczególną procedurę sądowo administracyjną stosowaną w ramach sądowej kontroli postępowania w sprawach finansowania projektów była przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego , który wyrokiem z dnia 12 grudnia 2011 r. w sprawie o sygn. P 1/11 orzekł w punkcie I, że : 1/ Art. 5 pkt 11 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. nr 84, poz. 712 i nr 157, poz. 1241) przez to, że dopuszcza uregulowanie praw i obowiązków wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowanych z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 2/ Art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie , w jakim dopuszcza uregulowanie środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w toku postępowania o dofinansowanie z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji. 3/ Art. 30 c ust. 1 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim uzależnia prawo do skorzystania ze skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania środków odwoławczych przewidzianych w aktach niebędących źródłem powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji. Jednocześnie w punkcie II sentencji Trybunał postanowił, że przepisy wymienione w części I , w zakresie tam wskazanym, tracą moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw. W uzasadnieniu swojego wyroku Trybunał Konstytucyjny wyraził pogląd , że systemu realizacji nie można zaliczyć do źródeł prawa powszechnie obowiązującego, a w tym do aktów prawa miejscowego, stwierdzając, że jednocześnie nie ulega wątpliwości, iż systemy realizacji zawierają normy o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, których przestrzeganie jest warunkiem uzyskania dofinansowania w ramach programu operacyjnego – wyznaczają więc określonym podmiotom prawa i obowiązki. Trybunał uznał, że Konstytucja RP nakazuje określenie zasad i trybu postępowania w sprawach o dofinansowanie z regionalnego programu operacyjnego w przepisach prawa powszechnie obowiązującego i dlatego uznał zakwestionowane regulacje za niezgodne z art. 87 Konstytucji ale jednocześnie zdecydował o odroczeniu utraty ich mocy obowiązującej o osiemnaście miesięcy. Trybunał wyjaśnił, że realizacja jego wyroku będzie wymagała systemowej interwencji ustawodawcy, polegającej na unormowaniu w aktach powszechnie obowiązującego prawa tych wszystkich dotychczasowych elementów systemów realizacji, które dotyczą bezpośrednio praw i obowiązków uczestników konkursów. Jak wynika z uzasadnienia wyroku, zakreślony maksymalny termin odroczenia utraty mocy obowiązującej przepisów uwzględnia stanowisko Ministra Rozwoju Regionalnego, który wskazywał, że obecne zasady organizacji regionalnych programów operacyjnych mają w założeniu obowiązywać do końca aktualnego okresu programowania 2007-2013. Nowe regulacje uwzględniające wyrok TK powinny uregulować sytuację uczestników konkursów w programach operacyjnych na kolejne okresy programowania. Trybunał zaznaczył, że o skutkach wyroku dla konkretnych spraw indywidualnych będą rozstrzygać powołane do tego organy na zasadach określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania ( por wyrok z 7 lipca 2009 r. sygn. SK 49/06, opubl. OTK ZU nr 7/A/2009 poz. 106) Trybunał jednoznacznie wskazał, że stosownie do art. 190 ust. 3 Konstytucji, przez 18 miesięcy od ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego w Dzienniku Ustaw zakwestionowane przepisy – o ile wcześniej nie zostaną uchylone bądź zmienione przez ustawodawcę, mimo, że obalone w stosunku do nich zostało domniemanie konstytucyjności – winny być stosowane przez wszystkich adresatów, w tym przez sądy orzekające. Art. 190 ust. 1 Konstytucji nie różnicuje bowiem skutków poszczególnych elementów sentencji orzeczenia Trybunału, co oznacza, że także rozstrzygnięcie z pkt -u II o odroczeniu utraty mocy obowiązującej przez niekonstytucyjne przepisy ma charakter ostateczny i moc powszechnie obowiązującą. Trybunał wskazywał też na specyfikę analizowanej materii i fakt, że nie ma ani prawnej ani praktycznej możliwości "odwrócenia" zakończonych konkursów. Ponadto w aktualnym stanie prawnym brak jest podstawy prawnej do adekwatnej reakcji organów administracji i sądów administracyjnych w przypadku wznawiania postępowań w związku z orzeczeniem o niekonstytucyjności zakwestionowanych przepisów. Zauważył, że art. 37 ustawy o polityce rozwoju wyłącza stosowanie przepisów k.p.a, co jest konsekwencją odmowy uznania informacji o wynikach konkursu i postępowaniu odwoławczym za decyzje administracyjne, zamykając tym samym możliwość utrzymania skutków rozstrzygnięć zapadłych w sposób sprzeczny z prawem na zasadach przewidzianych w tym kodeksie. Gdy chodzi o sądy administracyjne Trybunał zauważył, że rozpatrując skargi złożone na podstawie art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, wojewódzki sąd administracyjny może wydać wyłącznie orzeczenia wymienione w art. 30c ust. 3 , nie ma natomiast możliwości uchylenia jego wyników i powtórzenia całej procedury, mimo że postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone na podstawie aktów niespełniających wymagań określonych w art. 87 Konstytucji. Rozpoznając skargę w niniejszej sprawie Sąd miał na uwadze powyżej wskazaną argumentację Trybunału Konstytucyjnego. Dodatkowo zauważyć należy, że Trybunał nie stwierdził niekonstytucyjności całego art. 30b ustawy, tak więc w szczególności nie zostało zakwestionowane prawo zaskarżenia przez ubiegającego się o dofinansowanie negatywnej oceny do sądu administracyjnego. Ponadto stosownie do art. 30f ustawy procedura odwoławcza, o której mowa w art. 30a-30e, nie wstrzymuje zawierania umów z wnioskodawcami, których projekty zostały zakwalifikowane do dofinansowania. Przede wszystkim zaś niedopuszczalne byłaby sytuacja, w której w ramach jednego konkursu uczestniczące w nim podmioty byłyby oceniane na podstawie różnych kryteriów . Dlatego, mimo iż w stosunku do zakwestionowanych przepisów obalone zostało domniemanie konstytucyjności, skład orzekający w niniejszej sprawie za uzasadnione uznał dokonanie oceny informacji zawartej w uchwale Zarządu Województwa Łódzkiego z uwzględnieniem tych samych regulacji, w oparciu o które Instytucja Zarządzająca dokonywała zaskarżonej oceny, jak i oceny pozostałych wniosków składanych przez inne podmioty ubiegające się o dofinansowanie w tym samym konkursie. W rozpoznawanej obecnie sprawie skarżąca podnosi zarzut nieprawidłowego odrzucenia jej wniosku z przyczyn formalnych. Wniosek dotyczył dofinansowania projektu określonego w punkcie I. Tytuł wniosku " [...]". W punkcie C. 8 wniosku - Cel projektu wskazano: " Głównym celem niniejszego projektu inwestycyjnego jest wprowadzenie na rynek nowej usługi i docelowo budowa ogólnopolskiej sieci franszyzowej...". W punkcie H.1 " wydatki w ramach projektu" jako środki trwałe wymieniono: masażer, kasę fiskalną, komputery przenośne, telewizor, media player, statyw TV, kamera TV, namiot 4x3, zestaw techniczny ( przyłącza) – wszystkie wymienione przedmioty w ilości po 5 sztuk. Instytucja Pośrednicząca II stopnia, w myśl regulaminu konkursu NR RPLD.03.06.00-3/11 ogłoszonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2007 – 2013 Oś priorytetowa III: Gospodarka, innowacyjność, przedsiębiorczość Działanie: III. 6 Rozwój mikro – i małych przedsiębiorstw, pismem z dnia 3 listopada 2011 r., po dokonaniu oceny formalnej wniosku poinformowała Spółkę, że wniosek zawiera braki. W punkcie 6 pisma stwierdzono : Punkt H.1 " Wydatki w ramach projektu" ...pkt d. za kwalifikowalne mogą być uznane wyłącznie wydatki niezbędne do realizacji projektu. Spółka odpowiadając na w/w pismo, pismem z dnia [...] r. wyjaśniła, iż wszystkie wydatki w ramach projektu są niezbędne do realizacji projektu i świadczenia nowej usługi. W ocenie Sądu Instytucja Pośrednicząca oraz Zarząd Województwa Łódzkiego prawidłowo przyjęły, iż mimo złożenia powyższego wyjaśnienia wniosek nadal zawierał braki formalne. Zgodnie z zasadami kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2007 – 2013 - punkt 4.2 wydatkiem kwalifikowanym jest wydatek spełniający łącznie następujące warunki: został poniesiony w okresie kwalifikowalności, jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa wspólnotowego oraz prawa krajowego, jest zgodny z postanowieniami RPO WŁ oraz U RPO WŁ, jest zgodny z kategoriami wydatków wynikającymi z wniosku o dofinansowanie projektu, jest niezbędny do realizacji projektu i został poniesiony w związku z realizacją projektu, został dokonany w sposób oszczędny, tzn. w oparciu o zasadę dążenia do uzyskania założonych efektów przy jak najniższej kwocie wydatku, został należycie udokumentowany, nie podlega wyłączeniom określonym w niniejszych zasadach. Z treści wniosku o dofinansowanie nie wynika, by zakup kamer TV był niezbędny do realizacji projektu: " [...]". Projekt dotyczył wprowadzenia na rynek usługi masażu i budowy sieci franszyzowej. Realizacja powyższych zamierzeń była możliwa bez instalacji kamer, za pośrednictwem których byliby monitorowani pracownicy Spółki. Strona w piśmie z dnia [...] r. miała możliwość uzasadnienia niezbędności dla realizacji projektu zainstalowania kamer. Nie wykazała się jednak w tym zakresie aktywnością, ograniczając się do lakonicznego stwierdzenia, że wszystkie wydatki w ramach projektu są niezbędne do jego realizacji i świadczenia nowej usługi. Spółka we wniosku akcentowała wyjątkowy profesjonalizm kadry nią zarządzającej. Dlatego też dodatkowe uzasadnienie wniosku w zakresie określonym w piśmie Instytucji Pośredniczącej II stopnia z dnia [...] r. nie powinno sprawić skarżącej większych trudności, jeśli zakup kamer byłby faktycznie niezbędny dla realizacji projektu. Spółka nie może obecnie przerzucać na organ skutków braku swojej aktywności, podnosząc zarzut niewłaściwego zredagowania pisma z dnia [...]r. W piśmie tym wyraźnie wskazano, iż za kwalifikowalne mogą być uznane wyłącznie wydatki niezbędne do realizacji projektu. W interesie skarżące leżało wykazanie niezbędności zakupu wszystkich środków trwałych wymienionych w punkcie H. 1 wniosku. Zauważyć ponadto należy, iż zgodnie z art. 31 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wniosek został oceniony negatywnie przez dwóch ekspertów. Uznali oni, że wniosek nie spełnia kryterium kwalifikowalności finansowej. Eksperci zgodnie przyjęli niezgodność wydatków określonych przez beneficjenta z Zasadami kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2007-2013. Dokonując kontroli zgodności z prawem oceny formalnej wniosku Sąd zobowiązany był do ustalenia, czy wniosek złożony przez skarżącą, a następnie uzupełniony pismem z dnia [...] r. nadal zawierał braki i czy przedstawione przez wnioskodawcę wyjaśnienia były wystarczające. W ocenie Sądu, mimo złożenia przez Spółkę wyjaśnień zawartych w w/w piśmie, wniosek nadal zawierał braki formalne, bowiem nie wykazano, że wydatki na wszystkie środki trwałe wymienione we wniosku są niezbędne do realizacji projektu, którego dofinansowania dotyczył wniosek. W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi naruszenia art. 26 ust. 1 pkt 6 i ust. 2, art. 30 a ust. 3 i art. 30 b ust.1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, poprzez nieprzestrzegania zasad równego dostępu do pomocy wszystkich beneficjentów w ramach programu i przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektu. Ocena formalna projektu przeprowadzona została w sposób rzetelny i prawidłowy. Stronę wezwano do usunięcia braków wniosku. Mimo wezwania strona braków nie usunęła. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 30 c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( Dz. U. z 2009 r., nr 84, poz. 712 ze zm.). t.p.