III SA/Łd 31/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania i umieszczenia cech identyfikacyjnych motocykla oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania Z K od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy nadania i umieszczenia cech identyfikacyjnych motocykla marki Dniepr MT-9, o nr rej. [...], utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Powyższe rozstrzygnięcie wydano w oparciu o następujący stan faktyczny: W dniu 4 marca 2015 r. S O (który w dniu 7 kwietnia 2015 r. zbył ww. motocykl na rzecz obecnego właściciela - Z K) złożył wniosek o wydanie decyzji o nadanie cech identyfikacyjnych ramy oraz wykonanie tabliczki zastępczej dla motocykla marki Dniepr MT-9 o nr rej. [...], sprowadzonego z Ukrainy. Do wniosku dołączył: - umowę kupna-sprzedaży z dnia 7 września 2014 r., zawartą na Ukrainie, - opinię techniczną [...] z dnia 28 lutego 2015 r. w sprawie ustalenia oznaczeń identyfikacyjnych w motocyklu osobowym Dniepr MT-9, - dowód rejestracyjny serii[...] wydany przez Urząd Spraw Wewnętrznych Obwodu Rówieńskiego w byłym Związku Radzieckim wraz z tłumaczeniem przez tłumacza przysięgłego języka rosyjskiego, - dokument poświadczenia celnego z dnia 12 listopada 2014 r. Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...], na podstawie m.in. art. 66 ust. 3a pkt 1 i art. 66a ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), odmówił nadania i umieszczenia cech identyfikacyjnych ww. motocyklowi. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że z dokumentów załączonych do wniosku wynika, iż ww. motocykl nie posiada oznaczenia identyfikacyjnego ramy. Rzeczoznawca samochodowy sporządzający opinię techniczną z dnia 28 lutego 2015 r. nr [...] w sprawie ustalenia oznaczeń identyfikacyjnych w przedmiotowym motocyklu wskazał jednoznacznie, iż należy wykluczyć ingerencję w jego oznaczenia identyfikacyjne w celu umyślnego zniszczenia lub sfałszowania numeru identyfikacyjnego. Brak numeru identyfikacyjnego ramy wynika z technologii stosowanej przez producenta pojazdu oraz z obowiązujących wówczas na terenie Związku Radzieckiego (w dacie produkcji) przepisów, które nie wymagały od producenta nanoszenia ww. oznaczeń. Organ stwierdził, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy brak jest przesłanek wydania decyzji o nadaniu nowych cech identyfikacyjnych dla pojazdu. Katalog przesłanek z art. 66a Prawa o ruchu drogowym, w których może być nadany numer identyfikacyjny jest zamknięty i w innych przypadkach nie ma możliwości wydania pozytywnej decyzji. Ponadto organ wskazał, iż z przepisu § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2015 r. poz. 305 ze zm.) wynika, iż numeru identyfikacyjnego VIN nie wymaga się dla motocykla zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 2003 r., ale inne oznaczenie, tj. numer ramy jest wymagany. Numer identyfikacyjny VIN zgodnie z zapisem art. 2 pkt 58 ustawy - Prawo o ruchu drogowym jest to numer identyfikacyjny pojazdu nadany i umieszczony przez producenta. Natomiast numer nadwozia, podwozia lub ramy zgodnie z treścią § 2 ust. 3 załącznika nr 9 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów są to oznaczenia, które także są nadawane przez producenta, jeżeli za pomocą odrębnych przepisów zwolniony jest on ze stosowania numeru VIN. Nie zostały także spełnione przesłanki przepisu § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Ponieważ przedmiotowy motocykl w ogóle nie posiada oznaczenia identyfikacyjnego ramy, organ stwierdził, iż tylko w przypadku pojazdu zabytkowego, w którym cecha identyfikacyjna nie została umieszczona można wydać decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie występuje. W odwołaniu Z K podniósł, że sentencja zaskarżonej decyzji obarczona jest wadą, gdyż w ramie motocykla zostały już umieszczone numery identyfikacyjne w sposób trwały, które pozwoliły go zarejestrować najpierw w Wydziale Komunikacji w B, a następnie w Wydziale Komunikacji w P. Ponadto przez niefrasobliwość i niekompetencję organu został naruszony stan oryginalny związany z umieszczeniem w sposób trwały numerów w ramie pojazdu, co może uniemożliwić późniejsze zarejestrowanie go jako pojazdu zabytkowego. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że sprawa nadania cechy identyfikacyjnej motocykla Dniepr MT-9, stanowiącego własność S O (a następnie Z K), była już przedmiotem oceny Kolegium. Ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Kolegium stwierdziło bowiem nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie nadania cechy identyfikacyjnej przedmiotowego motocykla, co oznacza, że decyzja ta, nie wywoływała skutków prawnych od chwili jej wydania. Skutkiem stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. znak: [...] jest zatem konieczność ponownego rozpatrzenia kwestii nadania i umieszczenia cech identyfikacyjnych ww. motocykla. Organ wskazał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia powyższej kwestii stanowi przepis art. 66a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. W myśl tego przepisu starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w przypadku pojazdu: 1) zbudowanego przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji własnej, którego markę określa się jako "SAM"; 2) w którym dokonano wymiany ramy lub podwozia na odpowiednio ramę lub podwozie bez numeru fabrycznego; 3) odzyskanego po kradzieży, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu; 4) nabytego na licytacji publicznej lub od podmiotu wykonującego orzeczenie o przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu; 5) w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu, a prawomocnym orzeczeniem sądu zostało ustalone prawo własności pojazdu; 6) w którym cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy; 7) zabytkowego, w którym cecha identyfikacyjna nie została umieszczona. Podstawą wydania decyzji określonej treści jest przepis prawa materialnego, który zakreśla ramy skonkretyzowania danego prawa czy obowiązku - w tym przypadku zatem, zaistnienie przesłanek pozytywnych wskazanych w zamkniętym katalogu określonym w przepisie art. 66a ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym skutkuje wydaniem decyzji o nadaniu pojazdowi cech identyfikacyjnych. Z kolei brak zaistnienia takich przesłanek, mimo braku wyraźnej regulacji ustawowej, skutkować musi wydaniem decyzji odmownej. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji organ stwierdził, iż motocykl marki Dniepr MT-9 nie posiadał oznaczenia identyfikacyjnego ramy. Rzeczoznawca samochodowy sporządzający opinię techniczną z dnia 28.02.2015 r. nr[...] w sprawie ustalenia oznaczeń identyfikacyjnych w przedmiotowym motocyklu wskazał jednoznacznie, iż należy wykluczyć ingerencję w jego oznaczenia identyfikacyjne w celu umyślnego zniszczenia lub sfałszowania numeru identyfikacyjnego. Brak numeru identyfikacyjnego ramy wynika z technologii stosowanej przez producenta pojazdu oraz z obowiązujących wówczas na terenie Związku Radzieckiego (w dacie produkcji) przepisów, które nie wymagały od producenta nanoszenia ww. oznaczeń. Przez okres produkcji tego modelu, tj. w latach 1971-1976 pojazd był identyfikowany wyłącznie na podstawie numeru silnika, który był wówczas uważany za główny (najdroższy) podzespół pojazdu. Zgodnie z przepisem § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2015 r. poz. 305 ze zm.) pojazd samochodowy wyposaża się w numer identyfikacyjny pojazdu (VIN) albo w numer nadwozia, podwozia lub ramy, umieszczony w sposób trwały na nadwoziu, ramie lub innym podobnym podstawowym elemencie konstrukcyjnym, oraz tabliczkę znamionową określoną w załączniku nr 4 do rozporządzenia; numeru identyfikacyjnego VIN nie wymaga się dla pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 1995 r. oraz dla motocykla zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 2003 r., ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego, przyczepy przeznaczonej do łączenia z tymi pojazdami oraz pojazdu z nadanym i wybitym numerem nadwozia/podwozia zgodnie z odrębnymi przepisami. Przy czym numer identyfikacyjny VIN, w myśl pkt 58 art. 2 Prawa o ruchu drogowym oznacza numer identyfikacyjny pojazdu nadany i umieszczony przez producenta. Natomiast zgodnie z § 1 załącznika Nr 9 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1522 ze zm.) numer identyfikacyjny pojazdu VIN to nadana przez producenta kombinacja znaków przeznaczona do oznaczenia danego pojazdu. Jego celem jest zapewnienie, aby pojazd mógł być na jego podstawie jednoznacznie zidentyfikowany w ciągu 30 lat przez producenta lub przedstawiciela producenta, bez potrzeby żądania dalszych danych. Natomiast numer nadwozia, podwozia lub ramy, zgodnie z treścią ust. 3 § 2 ww. załącznika, są to oznaczenia, które także są nadawane przez producenta, jeżeli za pomocą odrębnych przepisów zwolniony jest on ze stosowania numeru VIN. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy organ wskazał, że jakkolwiek Kolegium dostrzega brak zawinienia skarżącego w powstaniu opisywanej sytuacji i rozumie jego niezadowolenie z nią związane, to decyzja w przedmiocie nadania i umieszczenia cech identyfikacyjnych motocykla jest tzw. decyzją związaną. Oznacza to, że nadanie cech identyfikacyjnych pojazdu nie podlega uznaniu organu orzekającego w sprawie, albowiem elementy te również wynikają z treści powołanej powyżej normy prawnej. Istota związanego charakteru decyzji administracyjnej polega na tym, że norma prawna określa sytuację faktyczną i prawną, w której powinna zapaść decyzja oraz determinuje treść takiej decyzji. Organ odwoławczy stwierdził, że skoro w sprawie niniejszej nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych enumeratywnie w art. 66a ust. 2 pkt 1-7 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, to organ pierwszej instancji trafnie wydał decyzję odmawiającą nadania cech identyfikacyjnych w przedmiotowym pojeździe. Katalog przesłanek nadania cech identyfikacyjnych pojazdu jest bowiem katalogiem zamkniętym i nie może być interpretowany rozszerzająco. Na marginesie organ zauważył, iż skarżący może rozważyć możliwość rejestracji tegoż motocykla jako pojazdu zabytkowego. Na powyższą decyzję Z K wniósł skargę do WSA w Łodzi zarzucając jej błąd formalny, bowiem na ramie motocykla zostały już umieszczone numery identyfikacyjne w sposób trwały. Pozwoliło to zarejestrować pojazd najpierw w Wydziale Komunikacji w B, a następnie w Wydziale Komunikacji w P. Zarzucono ponadto nieodwracalne działania organów nadających numery, które obecnie uniemożliwiają skarżącemu zarejestrowanie motocykla jako zabytkowego, kreowanie przez organy niemożności wyjścia przez skarżącego z sytuacji, w której znalazł się on bez swojej winy oraz naruszenie zasad współżycia społecznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że tylko w wypadku pojazdu zbytkowego, w którym cecha identyfikacyjna nie została umieszczona można wydać taką decyzję. Pojazdem zabytkowym jest zaś, zgodnie z art. 2 pkt 39 Prawa o ruchu drogowym pojazd, który na podstawie odrębnych przepisów został wpisany do rejestru zabytków lub znajduje się w wojewódzkiej ewidencji zbytków, a także pojazd wpisany do inwentarza muzealiów, zgodnie z odrębnymi przepisami. Organ podkreślił również że nie może mieć w sprawie znaczenia fakt, że mocą wcześniejszej decyzji Starosty nadano motocyklowi cechę identyfikacyjną w sposób sprzeczny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a. Orzekanie - w myśl art. 135 P.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem obowiązujących w czasie orzekania przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję Starosty[...] nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy nadania i umieszczenia cech identyfikacyjnych motocykla marki Dniepr MT-9, o nr rej. [...] została wydana zgodnie z przepisami prawa. W sprawie nie doszło bowiem do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. w szczególności przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), a także mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 23), zwanej dalej k.p.a. W świetle art. 66 ust. 3a Pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem art. 66a, cechy identyfikacyjne: numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy. Zgodnie zaś z art. 66a. 1. Cechy identyfikacyjne, o których mowa w art. 66 ust. 3a, nadaje i umieszcza producent. 2. Starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w przypadku pojazdu: 1) zbudowanego przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji własnej, którego markę określa się jako "SAM"; 2) w którym dokonano wymiany ramy lub podwozia na odpowiednio ramę lub podwozie bez numeru fabrycznego; 3) odzyskanego po kradzieży, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu; 4) nabytego na licytacji publicznej lub od podmiotu wykonującego orzeczenie o przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu; 5) w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu, a prawomocnym orzeczeniem sądu zostało ustalone prawo własności pojazdu; 6) w którym cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy; 7) zabytkowego, w którym cecha identyfikacyjna nie została umieszczona. 3. Okoliczności, o których mowa w ust. 2 pkt 6 i 7, powinny być potwierdzone pisemną opinią rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa w art. 79a; opinia powinna wskazywać pierwotną cechę identyfikacyjną lub jednoznacznie wykluczać ingerencję w pole numerowe w celu umyślnego jej zniszczenia lub zafałszowania albo wskazywać na brak oryginalnie umieszczonej cechy identyfikacyjnej. 4. Umieszczone cechy identyfikacyjne starosta wpisuje w dowodzie rejestracyjnym i w karcie pojazdu, jeżeli była wydana. 5. Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając znaczenie cech identyfikacyjnych dla zapewnienia pewności i bezpieczeństwa obrotu pojazdami, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób oraz tryb ich nadawania i umieszczania w przypadkach, o których mowa w ust. 2. W świetle obowiązujących i przedstawionych powyżej przepisów cechami identyfikacyjnymi każdego pojazdu jest: numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy. Opis tych cech zawiera § 1 i § 2 załącznik nr 9 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1522 ze zm.) , który stanowi, że numer identyfikacyjny pojazdu VIN to nadana przez producenta kombinacja znaków przeznaczona do oznaczenia danego pojazdu. Jego celem jest zapewnienie, aby pojazd mógł być na jego podstawie jednoznacznie zidentyfikowany w ciągu 30 lat przez producenta lub przedstawiciela producenta, bez potrzeby żądania dalszych danych. Natomiast numer nadwozia, podwozia lub ramy to nadana przez producenta lub organ rejestrujący kombinacja znaków przeznaczona do oznaczenia danego pojazdu. Jego celem jest zapewnienie, aby dany pojazd mógł być jednoznacznie zidentyfikowany. Nie ulega zatem wątpliwości, że numer identyfikacyjny pojazdu VIN to nie to samo co numer nadwozia, podwozia lub ramy, a każdy pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem art. 66a, cechy identyfikacyjne w postaci numeru VIN albo numeru nadwozia, podwozia lub ramy. Poza sporem pozostaje również kwestia, że z przepisu § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2015 r. poz. 305 ze zm.) wynika, iż numeru identyfikacyjnego VIN nie wymaga się dla motocykla zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 2003 r. Analiza powyższych przepisów prowadzi do jednoznacznej konstatacji, że motocykl będący przedmiotem niniejszej sprawy wprawdzie nie musiał posiadać numeru VIN, powinien jednak być wyposażony w numer nadwozia, podwozia lub ramy. Potwierdza to jednoznacznie art. 66 ust. 3 a Prawa o ruchu drogowym oraz § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, który stanowi, że pojazd samochodowy wyposaża się w numer identyfikacyjny pojazdu (VIN) albo w numer nadwozia, podwozia lub ramy, umieszczony w sposób trwały na nadwoziu, ramie lub innym podobnym podstawowym elemencie konstrukcyjnym, oraz tabliczkę znamionową określoną w załączniku nr 4 do rozporządzenia; numeru identyfikacyjnego VIN nie wymaga się dla pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 1995 r. oraz dla motocykla zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 2003 r., ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego, przyczepy przeznaczonej do łączenia z tymi pojazdami oraz pojazdu z nadanym i wybitym numerem nadwozia/podwozia zgodnie z odrębnymi przepisami. Co do zasady cechy identyfikacyjne, o których mowa w art. 66 ust. 3a, nadaje i umieszcza producent (art. 66a ust. 1), przy czyn numer identyfikacyjny VIN tylko producent. Przypadki, w których starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych zawiera art. 66a ust. 2. Słusznie podkreśla organ, że katalog tych przypadków jest katalogiem zamkniętym. Oznacza to, że jeżeli dany przypadek nie spełnia przesłanek wymienionych wśród przypadków opisanych w art. 66a ust. 2 pkt 1 – 7 starosta nie ma podstaw do wydania decyzji o nadaniu cech identyfikacyjnych pojazdu. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Z dokumentów załączonych do wniosku wynika bowiem bezspornie, że motocykl marki Dniepr MT-9 nie posiadał oznaczenia identyfikacyjnego ramy. Rzeczoznawca samochodowy sporządzający opinię techniczną z dnia 28 lutego 2015 r. nr [...] w sprawie ustalenia oznaczeń identyfikacyjnych w przedmiotowym motocyklu wskazał jednoznacznie, iż należy wykluczyć ingerencję w jego oznaczenia identyfikacyjne w celu umyślnego zniszczenia lub sfałszowania numeru identyfikacyjnego. Brak numeru identyfikacyjnego ramy wynika z technologii stosowanej przez producenta pojazdu oraz z obowiązujących wówczas na terenie Związku Radzieckiego (w dacie produkcji) przepisów, które nie wymagały od producenta nanoszenia ww. oznaczeń. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Skonkretyzowanie praw lub obowiązków następuje w formie decyzji administracyjnej wydawanej przez właściwy organ. Wynika to wprost z treści art. 104 k.p.a. Podstawą wydania decyzji określonej treści jest przepis prawa materialnego, który zakreśla ramy skonkretyzowania danego prawa czy obowiązku – w tym przypadku zatem, tylko zaistnienie przesłanek pozytywnych wskazanych w zamkniętym katalogu określonym w przepisie art. 66a § 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym skutkuje wydaniem decyzji o nadaniu pojazdowi cech identyfikacyjnych. Z kolei brak zaistnienia takich przesłanek, skutkować musi wydaniem decyzji odmownej. Wobec powyższego w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie można organom postawić zarzutu wydania decyzji z naruszeniem prawa, skoro rozpoznawany przypadek nie wypełnia przesłanek pozytywnych wskazanych w zamkniętym katalogu określonym w przepisie art. 66a § 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepisy art. 6 i art. 7 k.p.a. wykluczają stosowanie zasad współżycia społecznego w postępowaniu administracyjnym, bowiem nie mogą one stanowić podstawy decyzji administracyjnej, nie mogą modernizować ani modyfikować przepisów materialnego prawa administracyjnego oraz nie mogą stanowić dyrektywy wykładni przepisów prawa materialnego, stosowanych w trybie postępowania administracyjnego. (wyrok NSA w sprawie sygn..akt I OSK 445/15 z 13.10.2016r.). Nieuzasadnione jest zatem stanowisko skarżącego podnoszącego w skardze tego rodzaju zarzut. Bezpodstawne są również pozostałe zarzuty skargi. Fakt, że spornemu motocyklowi została nadana cecha identyfikacyjna pozostaje bez wpływu na legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, skoro decyzja o nadaniu cech identyfikacyjnych przedmiotowemu motocyklowi została wyeliminowana z obrotu prawnego. Ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P stwierdziło bowiem nieważność decyzji Starosty [...] z dnia[...] r. znak: [...] w przedmiocie nadania cechy identyfikacyjnej przedmiotowego motocykla. Stwierdzenie nieważności decyzji powoduje ten skutek, że nie wywołuje ona skutków prawnych ex tunc, a więc od daty jej wydania. Jak wynika z akt sprawy, S O, ówczesny adresat tej decyzji, nie skorzystał ze środków odwoławczych. Wydanie decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. spowodowało jednocześnie konieczność ponownego rozpoznania kwestii nadania cechy identyfikacyjnej przedmiotowego motocykla z udziałem aktualnego jego właściciela tj. Z K – co zalecił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn.akt III SA/Łd 158/16. Wobec powyższego nieuprawnione jest stanowisko skarżącego zarzucające zaskarżonej decyzji błąd formalny, bowiem na ramie motocykla zostały już umieszczone numery identyfikacyjne w sposób trwały. Pozwoliło to zarejestrować pojazd najpierw w Wydziale Komunikacji w B, a następnie w Wydziale Komunikacji w P. Trzeba bowiem podkreślić, że umieszczenie cech identyfikacyjnych było wynikiem wydania decyzji, która została ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Na marginesie sprawy trzeba zaznaczyć, że, jak wynika z akt administracyjnych, kwestia rejestracji tego pojazdu jest kwestią rozpoznawaną w odrębnym postępowaniu. Sąd nie uwzględnił również zarzutu Skarżącego, iż bezprawne działanie organu ( i faktyczne umieszczenie numeru identyfikacyjnego na ramie motocykla) skutkuje niemożnością uruchomienia ewentualnej procedury zarejestrowania ww motocykla jako zabytkowego. Słusznie bowiem podnosi organ, że inne są przesłanki nadania motocyklowi statusu pojazdu zabytkowego. Dodatkowo, co podniesiono wyżej, decyzja będąca podstawą fizycznego umieszczenia cech identyfikacyjnych motocykla została ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego. Wprawdzie skarżący podnosi fakt, iż sytuacja w jakiej się znalazł zaistniała bez jego winy, to Sąd pragnie zauważyć, że z akt administracyjnych wynika, że poprzedni właściciel pojazdu od którego skarżący zakupił przedmiotowy pojazd (uczestnik niniejszego postępowania) mógł mięć świadomość braku podstaw do wydania decyzji o nadaniu cech identyfikacyjnych pojazdu. Z pisma Starostwa Powiatowego w P z dnia 12 maja 2015 r., skierowanego do Starosty [...] (karta nr 6 akt admn. organu I instancji) wynika, że już w grudniu 2014 r. organ ten odmówił wydania zgody na "nabicie numerów ramy ze względu na brak podstaw prawnych określonych w art. 66a ust. 2 ustawy PoRD". To ten organ, tj. Starostwo Powiatowe w P, zasygnalizował wszczęcie procedury unieważnienia decyzji z dnia [...] r. znak:[...] w przedmiocie nadania cechy identyfikacyjnej przedmiotowego motocykla. Okoliczności w jakich inny organ tj. Starostwo Powiatowe w B, wydał decyzję mogą więc budzić wątpliwości, tym bardziej, że decyzja ta została ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności. Z decyzji tej jednoznacznie wynika, że urzędnik wykreślił w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. znak:[...] w przedmiocie nadania cechy identyfikacyjnej przedmiotowego motocykla - w pkt 7 cytowanego art. 66a ust. 2 Prawa o ruchu drogowym słowo "zabytkowego", pozostawiając jedynie pasujący do okoliczności sprawy człon "w którym cecha identyfikacyjna nie została umieszczona". Wobec powyższego stwierdzono, że bezprawnie wydano przedmiotową decyzję powołując się na przypadek określony w art. 66a ust. 2 pkt 7 pomijając istotny element tego przepisu przewidującego wprawdzie nadanie cechy identyfikacyjnej dla pojazdu w którym cecha identyfikacyjna nie została umieszczona, pod warunkiem jednak, że jest to pojazd zabytkowy, gdy tymczasem przedmiotowy pojazd nie posiadał statusu pojazdu zabytkowego. Z tego powodu stwierdzono nieważność przedmiotowej decyzji z dnia [...] r. S O poprzedni właściciel motocykla nie skorzystał z przysługującego mu prawa zaskarżenia tej decyzji. Reasumując, należy stwierdzić, że skoro decyzja w sprawie nadania cech identyfikacyjnych pojazdu nie jest decyzją uznaniową, a katalog przesłanek nadania cech identyfikacyjnych pojazdu jest katalogiem zamkniętym i nie może być interpretowany rozszerzająco, to skoro, jak wykazano wyżej, w przedmiotowej sprawie nie wystąpił żaden przypadek przewidziany przez ustawodawcę w art. 66a ust. 2 pkt 1 – 7 ustawy, należy uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. k.p.