III SA/Łd 312/14

Dnia 18 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2014 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia[...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie odmowy przyznania kosztów dozoru oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji Starosty [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania A Sp. z o.o. kosztów dozoru 16 pojazdów samochodowych zarejestrowanych za numerami rejestracyjnymi: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...], na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 k.p.a. (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Starosta Zgierski pismem z dnia 22 stycznia 2013 r. zwrócił A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] faktury VAT z dnia 31 grudnia 2012 r. za holowanie i parkowanie 16 -stu pojazdów, gdyż brak jest podstaw do obciążenia Starostwa Powiatowego w [...] wskazanymi w fakturach kosztami. Pismem z dnia 26 kwietnia 2013r. zatytułowanym "zażalenie" spółka wniosła zażalenie, uznając pismo Starosty [...] z dnia [...] znak [...]za postanowienie wydane w przedmiocie odmowy przyznania i wypłaty na rzecz spółki należnego świadczenia z tytułu wykonanego zadania z zakresu administracji publicznej. W zażaleniu Spółka wskazała, że na zlecenie Policji usunęła pojazd z drogi publicznej, umieściła go i przechowywała go na parkingu wyznaczonym w tym celu przez Starostę w trybie i na zasadach określonych przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym, niemniej jednak nie otrzymała należnych świadczeń z tego tytułu. Zdaniem strony rozstrzygnięcie Starosty w przedmiocie odmowy przyznania Spółce należnych świadczeń za wykonane zadanie zleconej jej z zakresu administracji publicznej pozostaje w sferze dowolności i nie zawiera żadnego uzasadnienia merytorycznego. Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2013 r. nr [...], na podstawie art. 144 oraz art. 141 § 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że pismo Starosty [...] nie jest postanowieniem w rozumieniu przepisów k.p.a., co oznacza, że nie służy na nie zażalenie. W wyniku skargi Spółki, reprezentowanej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym przez pełnomocnika radcę prawnego, Sąd wyrokiem z dnia 29 października 2013 r. sygn. III SA/Łd 859/13 uchylił powyższe postanowienie oraz zasądził od organu na rzecz Spółki zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pismo Starosty [...] z dnia 22 stycznia 2013 r. spełniało przesłanki do uznania go za decyzję odmawiającą przyznania Spółce kosztów dozoru pojazdów. W ocenie Sądu pismo wskazywało organ administracji (Starostę [...]), bowiem organem właściwym w sprawie wniosku o zwrot wydatków za przechowywanie pojazdu, złożony po nowelizacji art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym i dodaniu do niego art. 10h jest starosta. Ponadto pismo wskazywało adresata (A sp. z o.o. z siedzibą w [...]), rozstrzygało o istocie sprawy (stwierdzało brak podstaw do przyznania kosztów dozoru), a także zawierało podpis osoby działającej w imieniu organu. W ocenie WSA organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania tj. art. 134 k.p.a. poprzez przyjęcie, że zachodzi niedopuszczalność zażalenia od pisma organu I instancji w sprawie odmowy zwrotu wydatków za przechowywanie pojazdów. Ponownie rozpoznając sprawę Spółki Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ wskazał, że będąc związany oceną prawną wyrażoną w wyroku sygn. akt: III SA/Łd 859/13, zobowiązany był uznać, iż pismo Starosty Zgierskiego z dnia 22 stycznia 2013r. jest decyzją administracyjną orzekającą o odmowie przyznania stronie kosztów dozoru 16 pojazdów samochodowych. Kolegium powołało się na treść art. 129 § 2 k.p.a. i art. 57 § 5 k.p.a. i wskazało, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że zaskarżona decyzja została stronie doręczona w sposób prawem przewidziany w dniu 25 stycznia 2013r., co wprost wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Stosownie do art. 57 § 1 k.p.a. bieg 14-dniowego terminu do złożenia odwołania rozpoczął się w dniu 26 stycznia 2013 r. i upływał w dniu 8 lutego 2013 r. Organ odwoławczy wskazał, że odwołanie datowane na dzień 26 kwietnia 2013r. wpłynęło do organu I instancji w dniu 29 kwietnia 2013 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 8 lutego 2013 r., a odwołanie wniesiono w dniu 29 kwietnia 2013r., co oznacza, iż odwołanie to wniesiono z uchybieniem terminu. Ponadto podkreślono, że bez znaczenia pozostaje, mając na względzie upływ przewidzianego terminu do wniesienia odwołania (8 lutego 2013r.), okoliczność, czy odwołanie to zostało wniesione bezpośrednio do organu w dniu 29 kwietnia 2013 r., czy też strona przedmiotowe odwołanie nadała w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe - pomiędzy 26 a 29 kwietnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że stosownie do treści art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Organ wyjaśnił, że decyzja Starosty [...] z dnia 22 stycznia 2013 r. nie zawierała wymaganego pouczenia czy i w jakim trybie służy od dniej odwołanie. W tym zakresie organ powołał się na art. 112 k.p.a. zgodnie z którym, błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Kolegium zauważyło, że strona skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, stosownie do art. 58 § 2 k.p.a. W tej sytuacji uchybienie terminu ustawowego powoduje bezskuteczność złożonego odwołania. W skardze z dnia 17 marca 2014 r. A sp. z o.o. z siedzibą w [...] zarzuciła naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. poprzez pominięcie ustanowionego przez stronę pełnomocnika, w tym niedoręczenie wydanego przez organ II instancji w sprawie postanowienia pełnomocnikowi skarżącej oraz naruszenie art. 134 k.p.a. w związku z art. 129 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię, a konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i błędne stwierdzenie przez organ II instancji uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W ocenie strony naruszono również art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niesłuszne zastosowanie w sytuacji kiedy przez organem I instancji doszło uchybienia zasadom wyrażonym w art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. polegającego na zaniechaniu przez Starostę [...] pouczenia strony o negatywnych skutkach niezłożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 10 i art. 11 k.p.a. poprzez niesłuszne uchylenie się od wszechstronnego wyjaśniania rzeczywistej podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia oraz niesłuszne zaniechanie podjęcia wszelkich działań zmierzających do bezstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i dokonania prawidłowych ustaleń w sprawie. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego merytorycznego rozpoznania organowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 5 czerwca 2014 r. pełnomocnik Spółki oświadczył, że niniejsza sprawa jest kontynuacją sprawy o sygn. III SA/Łd 859/13 i pełnomocnictwo złożone w tamtej sprawie obejmuje swoim zakresem niniejsze postępowanie. Sąd tymczasowo dopuścił adw. H. K. do udziału w niniejszej sprawie w charakterze pełnomocnika strony skarżącej i zobowiązał w terminie 7 dni do złożenia pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej w niniejszej sprawie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 10 czerwca 2014 r. do Sądu wpłynęła kserokopia pełnomocnictwa poświadczona za zgodność z oryginałem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga A sp. z o.o. z siedzibą w [...] jest niezasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanej ustawy). Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl natomiast przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Na wstępie należy podkreślić, że w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania orzekał już wcześniej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, a wyrok w wydany w tej sprawie III SA/Łd 859/13 jest prawomocny od dnia 3 stycznia 2014 r. Przedmiotem oceny Sądu w sprawach III SA/Łd 858/13 i III SA/Łd 860/13 były też pisma z dnia 9 października 2012 r. i 4 kwietnia 2013 r. Oznacza to, iż przy rozpoznaniu skargi ma zastosowanie regulacja z art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego utraci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (por. wyrok NSA z dnia 22 września 1999 r., I SA 2019/98). Podobny skutek, tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny, może spowodować zmiana – po wydaniu orzeczenia sądowego – istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie II, Wolters Kluwer, Warszawa 2006, s. 325-326 i B. Adamiak, Glosa do wyroku SN z dnia 25 lutego 1998r., III RN 130/97, OSP 1999/5/101). Orzekający ponownie w niniejszej sprawie Sąd został związany wykładnią wyrażoną w motywach wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 października 2013 r. sygn. III SA/Łd 859/13, bowiem nie wystąpiły przesłanki umożliwiające odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w ww. wyroku. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pismo Starosty [...] z dnia 22 stycznia 2013 r. spełniało przesłanki do uznania go za decyzję odmawiającą przyznania Spółce kosztów dozoru pojazdów. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]., na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 t.j.), stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcie przy zastosowaniu powyższych kryteriów Sąd uznał, że jest ono zgodne z prawem, zatem nie znalazł podstaw do jego uchylenia. W ocenie strony skarżącej organ nie miał podstaw do wydania zaskarżonego postanowienia, bowiem nie doręczył rozstrzygnięcia ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, czym naruszył treść art. 40 § 2 k.p.a. Zdaniem strony obowiązkiem organu było wyjaśnienie, czy przyczyny dla których uchybiono terminowi do wniesienia odwołania są zawinione czy też nie. Z kolei zdaniem organu, akta administracyjne sprawy nie zawierają jakiegokolwiek pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej przez pełnomocnika, czego konsekwencją było doręczenie postanowienia stronie skarżącej. W zakresie zaniechania poinformowania strony o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, organ wskazał, że żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku informowania, gdyż nie są to okoliczności prawne. Wobec tak zakreślonego przedmiotu sporu przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. W przypadku, gdy decyzja organu administracji publicznej jest doręczana stronom, warunkiem rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania jest prawidłowe doręczenie decyzji stronie. Jak wynika z akt administracyjnych decyzja Starosty [...] z dnia 22 stycznia 2013 r. orzekająca o odmowie przyznania stronie kosztów dozoru 16 pojazdów samochodowych została doręczona stronie skarżącej w dniu 25 stycznia 2013 r. (k. 18 akt admin.). Natomiast odwołanie od decyzji zatytułowane "zażalenie" wniesione zostało za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 26 kwietnia 2014 r. (data stempla pocztowego na kopercie – akta admin.), zatem z uchybieniem 14-dniowemu terminowi do jego złożenia. Stosownie do treści art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji organu I instancji. W razie ustalenia, że odwołanie zostało wniesione po terminie, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W orzecznictwie wskazuje się, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., SA/Łd 2990/95, Lex nr 29079; wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1997 r., I SA/Gd 1482/96, Lex nr 29004). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wniosła odwołanie z uchybieniem 14-dniowemu terminowi do jego wniesienia. Należy wskazać, że co prawda decyzja Starosty [...] z dnia 22 stycznia 2013 r. nie zawierała pouczenia o możliwości, terminie i sposobie wniesienia odwołania, co świetle art. 112 k.p.a. powinno chronić stronę przed negatywnymi konsekwencjami upływu terminu, to jednak strona skarżąca nie wniosła o jego przywrócenie. Z treści tego przepisu wynika, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Ochrona udzielana na podstawie art. 112 k.p.a. jest dość szeroka, ale nie ma charakteru absolutnego. Błędna informacja (w tym brak w ogóle pouczenia) co do prawa, trybu i terminu złożenia przysługujących środków prawnych nie może wprawdzie powodować dla strony negatywnych dla niej konsekwencji, ale też nie może też dawać stronie żadnych specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania. Mylne informacje organu co do przysługujących stronie środków prawnych nie wpływają na bieg terminu do wniesienia takich środków i tym samym nie oznaczają, że termin do złożenia stosownych środków zaskarżenia nie rozpoczyna w ogóle biegu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. I OSK 1304/12, Lex nr 1311062, z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. I OSK 755/12, LEX nr 1264925). W związku z toczącym się postępowaniem dotyczącym stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, zakończonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 października 2013 r. sygn. III SA/Łd 859/13 uchylającym postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia, strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Natomiast ustawodawca nie przyznał organowi kompetencji do przywrócenia uchybionego terminu z urzędu. Zatem zasadnie, w ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Każde bowiem przekroczenie tego terminu stanowi jego uchybienie. Jest to okoliczność obiektywna. Zatem organ odwoławczy zobowiązany był do wydania postanowienia tej treści. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu strony naruszenia przez organ przepisów art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. polegającego na zaniechaniu poinformowania strony o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia 22 stycznia 2013 r. Sąd uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca sama bowiem wniosła o uznanie pisma Starosty [...] z dnia 22 stycznia 2013 r. za decyzję administracyjną odmawiającą przyznania kosztów dozoru pojazdów. W ocenie Sądu, przynajmniej w dacie zapoznania się z treścią wyroku w sprawie III SA/Łd 859/13 rozpoczął bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania z dnia 29 kwietnia 2014 r. Natomiast zaskarżone postanowienie z dnia 6 lutego 2014 r. stwierdza jedynie fakt uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2013 r. sygn. II OSK 2384/11 wyrażono pogląd, który Sąd podziela, że wprawdzie po stronie organów stoi obowiązek wyczerpującego udzielania informacji i wyjaśnień stronom postępowania, jednakże w ramach przepisu art. 9 k.p.a. nie można oczekiwać od organu I instancji, by sprawdzał, czy strona złożyła odwołanie w terminie, a w sytuacji stwierdzenia, że pismo jest spóźnione, by informował stronę o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności. Nadto podkreślić należy, że to, czy odwołanie zostało wniesione już po terminie stwierdza organ odwoławczy, a nie organ I instancji. Jednakże przede wszystkim wskazać należy, że jak wynika z utrwalonego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądu, żaden przepis prawa, w tym i art. 9 k.p.a. nie nakłada na organy administracji państwowej obowiązku informowania strony co do przysługującego jej prawa wnoszenia prośby o przywrócenie uchybionego terminu, albowiem nie są to okoliczności prawne w rozumieniu ww. przepisu (publ. Baza orzeczeń CBOIS). Odnosząc się do stanowiska pełnomocnika strony zaprezentowanego na rozprawie w dniu 5 czerwca 2014 r., że organ powinien rozważyć czy pismo strony z dnia 28 stycznia 2013 r. (k. 16 akt admin.) nie stanowiło odwołania (k. 29 odw.), w ocenie Sądu z treści tego pisma jednoznacznie wynika, że nie jest to odwołanie, zatem organ nie miał podstaw do przeprowadzania dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Do pisma tego bowiem Spółka załączyła oryginały faktur za dozór pojazdów i wskazała, że wykonała zadanie z zakresu administracji publicznej - usunęła pojazdy z drogi publicznej i przechowywała na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez Starostę [...]. Zarzuty dotyczące zaniechania przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego są niezasadne. W zakresie zarzutu strony naruszenia treści art. 40 § 2 k.p.a. poprzez niedoręczenie zaskarżonego postanowienia pełnomocnikowi strony, lecz skarżącej Spółce, Sąd uznał go za niezasadny. Jak wynika z treści pełnomocnictwa: "adwokat H. K. został upoważniony do reprezentowania A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] w sprawie sygnatura akt III SA/Łd 859/13 przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi – we wszystkich instancjach, przed wszystkimi sądami i organami z prawem udzielania substytucji" (k.13). Stosownie do treści art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.(...). Fakt, że pełnomocnictwo złożone w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawie III SA/Łd 859/13 obejmowało swoją treścią również upoważnienie do występowania w imieniu Spółki z o.o. A w postępowaniu przed organem administracji, nie jest równoznaczny z przyjęciem, że pełnomocnik ten został ustanowiony w postępowaniu administracyjnym toczącym się po uchyleniu przez WSA w Łodzi postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia. Z akt administracyjnych nie wynika bowiem, aby takie pełnomocnictwo zostało organowi przedłożone. Pełnomocnictwo złożone w sprawie sygn. III SA/Łd 859/13 przez adw. H. K. do reprezentowania Spółki w tej sprawie dotyczyło tylko sprawy niedopuszczalności zażalenia. Brak było podstaw do przyjęcia, że dotyczyło sprawy przyznania kosztów dozoru i że obejmowało swoim zakresem postępowanie administracyjne toczące się po uchyleniu postanowienia SKO w [...] z dnia 13 czerwca 2013 r. Dlatego brak jest w ocenie Sądu podstaw do kwestionowania prawidłowości doręczenia skarżącej Spółce w dniu 14 lutego 2014 r. postanowienia z dnia 6 lutego 2014 r., tym bardziej, że skarga na to rozstrzygnięcie została złożona w terminie. Należy również wyjaśnić, że postępowanie sądowe jest postępowaniem odrębnym od postępowania administracyjnego i pełnomocnictwo złożone w postępowaniu przed WSA nie wywiera skutków w toczącym się następnie postępowaniu administracyjnym. Konieczne jest zatem doręczenie pełnomocnictwa organowi. Warto również zauważyć, że toczące się następnie kolejne postępowanie sądowoadministracyjne również wymaga złożenia przez pełnomocnika stosownego dokumentu. Wynika to bowiem z treści art. 37 § 1 p.p.s.a. - pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (...). Dlatego też, na rozprawie w dniu 5 czerwca 2014 r. Sąd dopuścił tymczasowo adw. H. K. do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika Spółki, zobowiązując jednocześnie do złożenia pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania strony w niniejszym postępowaniu – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd stwierdził bowiem, że pełnomocnictwo, które znajduje się w aktach sprawy (k. 13) zawiera upoważnienie dla adw. H. K. do reprezentowania strony w sprawie III SA/Łd 859/13. Natomiast niewłaściwe pełnomocnictwo jest brakiem formalnym skargi, którą na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a sąd odrzuca. W dniu 10 czerwca 2014 r. do Sądu wpłynęło prawidłowe pełnomocnictwo (k. 31). Reasumując, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania wskazywanych w skardze. Zaskarżone postanowienie jest zgodne z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 107 § 3 k.p.a. Z powołanych przepisów wynika, że organ prowadzący postępowanie obowiązany jest w postępowaniu wyjaśniającym podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić organom takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby spowodować uchylenie zaskarżonego postanowienia. Uzasadnienie rozstrzygnięcia zawiera bowiem analizę stanu faktycznego i zastosowanej normy z art. 134 k.p.a. Jest zatem wystarczające dla oceny legalności postanowienia. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi. Ab/