III SA/Łd 323/15

Dnia 23 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Przedsiębiorstwa A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kosztów postępowania w zakresie sporządzenia opinii z badania sprawdzającego automatu o niskich wygranych p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. U.K. W dniu 30 marca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga Przedsiębiorstwa A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kosztów postępowania w zakresie sporządzenia opinii z badania sprawdzającego automatu o niskich wygranych. Natomiast w dniu 2 kwietnia 2015 r. skarżąca Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W ocenie Spółki wykonanie zaskarżonego postanowienia wiązałoby się z koniecznością zapłaty dobrowolnie lub w drodze egzekucji spornych kosztów badania przez podmiot, który nie posiada zgodnego z prawem upoważnienia Ministra Finansów do badania automatów o niskich wygranych w procedurze cofnięcia rejestracji automatu. Wskazano, że Spółka prowadzi kilkadziesiąt analogicznych postępowań, co w przypadku ich wykonania oznaczałoby niechybnie znaczną stratę finansową dla skarżącej Spółki. Podkreślono, że jakikolwiek przestój w płatnościach oznaczałby automatycznie brak możliwości kontynuowania działalności, a co za tym idzie uzyskiwania przychodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z wymienionego przepisu wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni ona istnienie przesłanek, wymienionych w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Katalog przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że art. 61 § 3 powołanej ustawy zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Uprawdopodobnienie nie może jednak opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym pozwalającym zająć w sprawie stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która ze swych twierdzeń wywodzi określone skutki prawne (por. Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem pod red. J. Jodłowskiego, Warszawa 1989, str. 426). Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd bierze pod rozwagę również te okoliczności, które nie zostały powołane przez skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05, opubl. OSS 2005/3/72). Niemniej jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania okoliczności mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Należy również podkreślić, że Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia (por. postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2008r. sygn. akt I OZ 896/08 LEX nr 564272 oraz postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004r., GZ 121/04 oraz postanowienie NSA z dnia 29 wrzesień 2009 r. sygn. akt I OSK 1333/09 publ. Baza orzeczeń CBOIS). Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie postanowienia objętego wnioskiem wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Jak wynika z akt sprawy skarżącą Spółkę obciążono kosztami sporządzenia opinii z badania sprawdzającego automatu o niskich wygranych w wysokości 900 zł. Nie uprawdopodobniono w szczególności, że uiszczenie tej kwoty przekracza możliwości finansowe Spółki i wywoływałoby jej niewypłacalność. Powoływanie się na takie okoliczności bez wskazania konkretnych faktów charakteryzujących sytuację finansową Spółki (stan zadłużenia, stan majątku, ewentualne dokumenty świadczące o istniejącej lub faktycznie grożącej w bliskim terminie niewypłacalności) nie może prowadzić do udzielenia ochrony tymczasowej. Skutku w postaci uwzględnienia skargi nie może również wywołać formułowana przez Spółkę opinia o wydaniu zaskarżonego postanowienia z naruszeniem przepisów prawa. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania prowadzone w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie dotyczy bowiem legalności zaskarżonego aktu i niedopuszczalne jest, przy rozpoznawaniu wniosku w tym trybie, odwoływanie się do merytorycznych argumentów o legalności tego aktu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. U.K.