III SA/Łd 339/13

Dnia 5 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2013 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością" w R. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego w sprawie zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł., na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 w związku z art. 201 § 1, art. 216, art. 219 i art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 749), utrzymał w mocy własne postanowienie nr [...] z dnia [...] w przedmiocie zawieszenia postępowanie odwoławczego prowadzonego w stosunku do A Spółki z o.o. w R. W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia 18 października 2012 r. Spółka A złożyła wniosek o zmianę decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia 13.11.2008 r., na mocy której udzielono Spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa łódzkiego na okres sześciu lat, poprzez zmianę lokalizacji wskazanych punktów gier. Zamiana polegać miała na zmianie lokalizacji miejsca urządzania gry na automatach o niskich wygranych w punkcie: A J. K., [...] Ł. ul. A 129 i zastąpienie go punktem: B Sklep Spożywczy M. P. [...] K., ul. B 147. Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. odmówił zmiany decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w zakresie lokalizacji punktów gier. Pismem z dnia 23.11.2012 r. Spółka złożyła odwołanie od ww. decyzji Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. zawiesił postępowanie odwoławcze do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego zadanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie o sygn. akt II SA/Po 549/10. Pismem z dnia 9 stycznia 2012 r. Spółka zażaliła się na ww. postanowienie, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez mylne przyjęcie, iż zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że zawieszenie postępowania z uwagi na rozpatrzenie przez Trybunał Konstytucyjny zgodności przepisu art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych jest niecelowe, albowiem orzeczenie o jego niekonstytucyjności nie będzie miało wpływu na sytuację prawną strony i pozostanie bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż przepis ten nie znajduje zastosowania. Decyzja z dnia 6 listopada 2012 r. została bowiem wydana w oparciu o przepis art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, który jest bezskuteczny wobec braku notyfikacji tego przepisu jako technicznego stosownie do art. 1 pkt 4 w zw. z art. 1 pkt 11 oraz w zw. z art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. Dodatkowo, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, Spółka wskazała, że "innym organem lub sądem" nie będzie, w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2, Trybunał Konstytucyjny, którego kompetencje określa art. 188 Konstytucji. Powyższe okoliczności w ocenie Spółki świadczą o braku faktycznych i prawnych podstaw do zawieszenia postępowania. Skoro bowiem przepis art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych i tak nie może znaleźć zastosowania w sprawie z uwagi na jego bezskuteczność, to ewentualne orzeczenie o jego zgodności z Konstytucją nie może powodować nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu sprawy. Dyrektor Izby Celnej w Ł., po rozpatrzeniu zażalenia wyjaśnił, że zgodnie z postanowieniami zawartymi w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zaznaczył, że pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, zagadnienia prawnego. Zagadnienie wstępne w rozumieniu ww. przepisu istnieje w przypadku, gdy w ramach przedmiotu sprawy administracyjnej występuje jako element kwestia, której uprzednie rozpoznanie warunkuje możliwość rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a jednocześnie do rozpoznania tej kwestii nie jest właściwy organ administracji rozpatrujący sprawę administracyjną, lecz inny organ lub sąd. Organ odwoławczy wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie o sygn. akt II SA/Po 549/10 rozpatrując skargę w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "czy art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201. poz. 1540 z 2009 r.) uniemożliwiający podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych odnośnie przedsięwzięć podjętych przed dniem 1 stycznia 2010 r. dopuszczalną wcześniej zmianę miejsca urządzania gry ustalonego w uprzednio wydanym zezwoleniu, nie jest niezgodny z wyrażoną w art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej zasadą ochrony interesów w toku podmiotów prowadzących takową działalność, które - w zaufaniu do dotychczasowych przepisów - rozpoczęły realizację sześcioletnich przedsięwzięć gospodarczych". Dyrektor Izby Celnej w Ł. wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawie zagadnieniem wstępnym zaistniałym w toku postępowania należącym do kompetencji sądu, od rozstrzygnięcia którego bezpośrednio uzależnione jest wydanie merytorycznej decyzji, jest rozstrzygnięcie przez Trybunał Konstytucyjny przedstawionego pytania prawnego. Uzyskanie odpowiedzi na ww. pytanie ma wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, bowiem przepis art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych sprzeciwia się zmianie miejsc urządzania gry. W ocenie organu, prowadzone postępowanie w sprawie zmiany decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej, na mocy której udzielono Spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] na okres sześciu lat, poprzez zmianę lokalizacji wskazanych punktów gier, uzasadnia zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie. Z uwagi na fakt, iż treść pytania prejudycjalnego związana jest w całej rozciągłości z przedmiotem sporu w niniejszej sprawie oraz podstawą prawną wydanej w sprawie decyzji (art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych), rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej w Ł. uzależnione jest od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka A wniosła o uchylenie powyższego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1/ prawa procesowego: - art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2009 r. nr 201, poz. 1540), zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; - art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona; - art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez mylne przyjęcie, iż zachodzą przesłanki do zawieszenia niniejszego postępowania. 2/ prawa materialnego: - art. 8, art. 129 ust 1, art. 138 ust 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poprzez ich zastosowanie pomimo ich bezskuteczności, z uwagi na brak notyfikacji tych przepisów ustawy do Komisji Europejskiej zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. - podczas gdy w sprawie winny zostać zastosowane przepisy art. 49 ust 6 w zw. z art. 36 ustawy o grach hazardowych, pozwalające na rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z wnioskiem strony. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że wniosek inicjujący postępowanie w przedmiotowej sprawie złożyła najwcześniej, jak tylko było to możliwe. Przed tym terminem wniosek był wykluczony z uwagi na regulacje prawne, w szczególności przepis art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych, które ekspressis verbis zakazywały skarżącej ubiegać się o zmianę przedmiotowego zezwolenia w zakresie lokalizacji punktów gier. Możliwość taką otworzył dopiero wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11, C-217/11 (Dz.U.llE.C.2012.295.12/1), który uznał przepisy zakazujące zmian w zakresie lokalizacji punktów gier zezwoleń na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a także zakazujące ich przedłużania, czy wydawania nowych tego typu zezwoleń tj. art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych - w związku jednak z pozostałymi przepisami, które tą normę urzeczywistniają - tj. art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 oraz art. 129 ust. 1 - za przepisy techniczne, których projekty winny być przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielenia informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.). Zdaniem strony, skutkiem niekwestionowanego uznania za przepisy techniczne art. 135 ust. 1 i 2, art. 129 ust. 1 i 2 oraz art. 138 ust. 1 i 2 ustawy o grach hazardowych - stanowiących podstawę materialnoprawną skarżonej decyzji - jest wadliwość omawianego postanowienia - zawieszającego postępowanie w przedmiotowej sprawie w sytuacji, kiedy treść orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego pozostaje bez wpływu na jego rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zaznaczyć należy, że stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 ustawy wynika, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sąd zatem, w zakresie swej właściwości, ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia stwierdzić trzeba, że spór w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, co do zasadności zawieszenia postępowania. Odnosząc się do kwestii dotyczącej przesłanek zawieszenia postępowania należy wskazać, że przepis art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, który reguluje podstawy zawieszenia ze względu na istnienie zagadnienia wstępnego, określa następujące warunki jego zastosowania: 1) istnienie zagadnienia wstępnego, 2) ujawnienie się tego zagadnienia w toku postępowania podatkowego, 3) kompetencja innego organu lub sądu do jego rozstrzygnięcia, 4) zależność rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Pod pojęciem zagadnienia wstępnego rozumie się sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego w innej sprawie. Ocena zaś tego zagadnienia należy, ze względu na jego przedmiot, do kompetencji innego organu niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Oznacza to, że organ podatkowy zawiesza postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd jest wymagane dla zgodnego z prawem rozstrzygnięcia toczącego się postępowania. Zależność, o której mowa ma charakter związku bezpośredniego. Chodzi zatem o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy, przede wszystkim zaś istnienia zagadnienia wstępnego i jego związku ze sprawą, wskazać należy, że przedmiotem pytania prawnego przedstawionego Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie o sygn. akt II SA/Po 549/10, rozpatrujący skargę w sprawie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, jest: "czy art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201. poz. 1540 z 2009 r.) uniemożliwiający podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych odnośnie przedsięwzięć podjętych przed dniem 1 stycznia 2010 r. dopuszczalną wcześniej zmianę miejsca urządzania gry ustalonego w uprzednio wydanym zezwoleniu, nie jest niezgodny z wyrażoną w art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej zasadą ochrony interesów w toku podmiotów prowadzących takową działalność, które - w zaufaniu do dotychczasowych przepisów - rozpoczęły realizację sześcioletnich przedsięwzięć gospodarczych". Natomiast przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest kwestia zasadności wniosku Spółki A z dnia 18.10.2012 r. o zmianę decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...], na mocy której udzielono Spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] na okres sześciu lat. Zamiana polegać ma na zmianie lokalizacji miejsca urządzania gry na automatach o niskich wygranych. Niewątpliwie zatem, prowadzone postępowanie w sprawie zmiany decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej, uzasadnia - zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej - zawieszenie postępowania z uwagi na fakt, iż treść pytania prejudycjalnego w sprawie o sygn. akt II SA/Po 549/10 związana jest bezpośredno z przedmiotem sporu w niniejszej sprawie. Podstawą prawną wydanej w rozpoznawanej sprawie decyzji I instancji jest bowiem art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Ewentualne zatem stwierdzenie przez Trybunał o niekonstytucyjności wskazanego wyżej przepisu, niewątpliwie wpłynie na treść ostatecznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zasadnie wobec tego organ przyjął, iż rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej w Ł. uzależnione jest od wyniku wskazanego wyżej postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym. Odnosząc się do zarzutów zażalenia, w których Spółka powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazała, że "innym organem lub sądem" nie będzie, w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, Trybunał Konstytucyjny, którego kompetencje określa art. 188 Konstytucji, za Dyrektorem Izby Celnej w Ł. wskazać należy na wyrok NSA z dnia 19.02.2010 r. o sygn. akt I OSK 578/09. Odnosi się on do przepisu art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Brzmienie tego przepisu jest identyczne z treścią art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W ww. wyroku Sąd wskazał, że "zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. nr 102, poz. 643 ze zm.) Trybunał Konstytucyjny jest organem władzy sądowniczej powołanym do badania zgodności z Konstytucją aktów normatywnych i umów międzynarodowych oraz wykonywania innych zadań określonych w Konstytucji. Przez pojęcie władzy sądowniczej rozumieć należy powierzenie wyodrębnionym organizacyjnie strukturom państwowym możliwości orzekania, rozstrzygania sporów, ale także kontroli działań innych organów państwa z Konstytucją. W Polsce zgodnie z Konstytucją RP władzę sądowniczą sprawują sądy - Sąd Najwyższy, sądy powszechne, wojskowe i administracyjne oraz trybunały - Trybunał Konstytucyjny i Trybunał Stanu. Wprawdzie w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. odmiennie niż czyni to przepis art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie został wymieniony Trybunał Konstytucyjny, okoliczność ta nie może uzasadniać wniosku, że art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie znajduje zastosowania, po spełnieniu pozostałych przesłanek określonych w przepisie, w sytuacji gdy rozpatrzenie sprawy zależy od rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego.(...) Nie ma jednak przeszkód aby po wejściu w życie ustawy o Trybunale Konstytucyjnym wobec faktu usytuowania tego organu w strukturze władzy sądowniczej, przez użycie w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. pojęcia "sąd" rozumieć także Trybunał Konstytucyjny. Ustawa - Kodeks postępowania administracyjnego nie definiuje pojęcia "sądu". Dokonując wykładni w tym zakresie należy zatem uwzględniać przepisy konstytucji RP oraz ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, które sytuują Trybunał Konstytucyjny w granicach władzy sądowniczej, powołanej przede wszystkim do rozstrzygania spraw. Trybunał Konstytucyjny, zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy orzeka, czyli rozstrzyga w wymienionych w nim sprawach, co oznacza, że przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowiący o rozstrzygnięciu zagadnienia wstępnego przez inny sąd. należy odnosić także do Trybunału. Podkreślić też trzeba, że przepis art. 97 § 1 pkt 4 nie zawęża pojęcia "sądu" ze względu na tryb rozpoznawania, charakter spraw, czy zakres orzekania. Wydaje się, że jest to dodatkowy argument przemawiający za tym, iż w zakresie pojęcia "sąd" o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. można umieścić również Trybunał Konstytucyjny" (...). Warto również wskazać na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2013 r. wydane w spr. o sygn. akt II GZ 169/13, którym oddalono zażalenie Spółki A na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 1685/12 o zawieszeniu postępowania sądowego w sprawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. o odmowie zmiany decyzji w zakresie miejsc urządzania gier na automatach o niskich wygranych i nazwy jednego punktu gier. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w uzasadnieniu tego postanowienia, iż "skarżąca stawia zarzut naruszenia art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, a zatem uzasadnione jest zawieszenie postępowania sądowego aż do czasu rozstrzygnięcia przez TK o konstytucyjności tego przepisu. Podkreślił przy tym, że nie jest zasadne stanowisko wnoszącej zażalenie, iż wymieniony przepis na mocy wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach ze skarg "C" Sp. z o.o., "D" Sp. z o.o. i "E" Sp. z o.o. (sygn. akt C 213/11, C 214/11 i C 217/11), jako nienotyfikowany we właściwym czasie do Komisji jest bezskuteczny i z tego powodu nie może być zastosowany w polskim porządku prawnym. Twierdzenie to jest w całości chybione i wynika z niezrozumienia istoty powyższego wyroku. W sentencji wyroku TS UE wyraźnie bowiem stwierdził, że "[...] przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie ‘przepisy techniczne’ w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji [...] w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. NSA wskazał, iż skoro do sądu krajowego należy ustalenie czy przepis art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych jest przepisem technicznym, a Trybunał Konstytucyjny orzeknie w zakresie konstytucyjności powołanego przepisu, to Sąd pierwszej instancji oczywiście zasadnie i prawidłowo zawiesił z urzędu postępowanie sądowe w niniejszej sprawie do czasu wydania orzeczenia przez krajowy sąd konstytucyjny. Odpowiedź TK na pytanie prawne WSA w Poznaniu ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy skarżącej Spółki, ponieważ art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych cały czas pozostaje w obrocie prawnym i z uwagi na domniemanie konstytucyjności powinien być stosowany zarówno przez organy, jak również sądy. Niemniej jednak w sytuacji gdy przepis ów został poddany kontroli TK, sąd administracyjny winien wstrzymać się z wyrokowaniem w sprawie, gdzie będzie on podstawą rozstrzygnięcia, gdyż od orzeczenia Trybunału uzależnione jest prawidłowe stosowanie rzeczonego przepisu prawa". Oczywiście, inna jest przesłanka obligatoryjnego zawieszenia postępowania podatkowego określona w art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa (gdy rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd), a inna fakultatywnego zawieszenia postępowania sądowego określona w powołanym wyżej art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro jednak w analogicznej sprawie - dotyczącej tej samej strony skarżącej – dopuszczalne jest, aby z uwagi na pytanie prawne zgłoszone do Trybunału Konstytucyjnego, uległo zawieszeniu postępowanie sądowoadministracyjne, za zasadne i racjonalne należy również uznać zawieszenie na tej samej podstawie postępowania odwoławczego, prowadzonego przez organ celny. Ze względu na stwierdzenie, iż pytanie przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w postanowieniu z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Po 549/10 pozostaje w bezpośrednim związku przyczynowym z rozpoznawaną sprawą, gdyż ustalenie, że art. 135 ust. 2 jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, przesądzi o konieczności uchylenia przez organ zaskarżonej decyzji, Sąd uznał stanowisko Dyrektora Izby Celnej w Ł., wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, za zasadne. Z powyższych względów, skarga na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, została oddalona. d.r.