III SA/Łd 351/25

Dnia 5 sierpnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dańczak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska, Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sekretarz sądowy Marta Duda, Protokolant, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2025 roku sprawy ze skargi Wojewody Łódzkiego na uchwałę Rady Miejskiej w Błaszkach z dnia 29 listopada 2023 roku nr LXXIV/470/23 w sprawie ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego strażakom ratownikom Ochotniczych Straży Pożarnych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; 2. zasądza od Rady Miejskiej w Błaszkach na rzecz skarżącego Wojewody Łódzkiego kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 29 listopada 2023 r. Rada Miejska w Błaszkach (dalej: Rada), na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 40, poz. 572, poz. 1463 i poz. 1688, dalej: u.s.g.) oraz art. 15 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o ochotniczych strażach pożarnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 194, zmiana poz. 658 i poz. 1560, dalej: ustawa), podjęła uchwałę Nr LXXIV/470/23 w sprawie ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego strażakom ratownikom Ochotniczych Straży Pożarnych. W § 1 ust. 1 uchwały ustalono wysokość ekwiwalentu pieniężnego strażakom ratownikom, którzy uczestniczyli w działaniu ratowniczym lub akcji ratowniczej: - 22,00 zł za każdą rozpoczętą godzinę liczoną od zgłoszenia wyjazdu z jednostki ochotniczej straży pożarnej lub gotowości do wyjazdu w celu realizowania zadań, bez względu na liczbę wyjazdów w ciągu jednej godziny. W § 1 ust. 2 uchwały ustalono wysokość ekwiwalentu pieniężnego strażakom ratownikom, kandydatom na strażaka ratownika, którzy uczestniczyli w szkoleniu lub ćwiczeniu: - 15,00 zł za każdą rozpoczętą godzinę szkolenia lub ćwiczenia. Zgodnie z § 2 uchwały jej wykonanie powierzono Burmistrzowi Błaszek. Według § 3 uchwały traci moc uchwała Nr L/314/22 Rady Miejskiej w Błaszkach z dnia 28 kwietnia 2022 r. w sprawie ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego strażakom ratownikom Ochotniczych Straży Pożarnych za udział w działaniach ratowniczych, akcjach ratowniczych, szkoleniach lub ćwiczeniach. Zgodnie z § 4 uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego. Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł Wojewoda Łódzki, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając jej istotne naruszenie prawa, tj.: 1) art. 15 ust. 2 w związku z art. 15 ust. 1a pkt 2 ustawy poprzez nieuzasadnione uregulowanie mocą § 1 ust. 1 zaskarżonej uchwały sposobu naliczania ekwiwalentu pieniężnego, tj. "gotowości do wyjazdu w celu realizowania zadań" w sytuacji nieuregulowania przez Radę Miejską w Błaszkach ekwiwalentu pieniężnego dla strażaka ratownika OSP, który brał udział w działaniach, o których mowa w art. 3 pkt 7 ustawy, co stanowi naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy; 2) art. 15 ust. 2 w związku z art. 15 ust. 1a pkt 1 ustawy poprzez przyznanie kandydatowi na strażaka mocą § 1 ust. 2 zaskarżonej uchwały ekwiwalentu pieniężnego za uczestnictwo w ćwiczeniu, podczas gdy art. 15 ust. 2 ustawy nie daje podstawy do takiej regulacji, w konsekwencji zaskarżona uchwała pozostaje sprzeczna z brzmieniem art. 15 ust. 2 i art. 15 ust. 1a pkt 1 ustawy, 3) art. 15 ust. 2 w związku z art. 15 ust. 1 poprzez nieuzasadnione ustalenie mocą § 1 ust. 2 zaskarżonej uchwały ekwiwalentu pieniężnego strażakom ratownikom, którzy uczestniczyli w szkoleniu lub ćwiczeniu "za każdą rozpoczętą godzinę szkolenia lub ćwiczenia", podczas gdy przepis art. 15 ust. 2 ustawy uprawnia radę gminy do ustalenia ekwiwalentu pieniężnego "naliczanego za każdą rozpoczętą godzinę od zgłoszenia wyjazdu z jednostki ochotniczej straży pożarnej bez względu na liczbę wyjazdów w ciągu jednej godziny" w konsekwencji zaskarżona uchwała jest sprzeczna z zakresem regulacji przekazanej radom gmin na podstawie ustawy kompetencyjnej. Zarzucając powyższe, Wojewoda Łódzki wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, a także zasądzenie na rzecz Wojewody Łódzkiego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W piśmie z 13 maja 2025 r. organ wyjaśnił, iż podjął uchwałę Nr VII/44/24 w sprawie ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego strażakom ratownikom Ochotniczych Straży Pożarnych, mocą której m.in. w całości uchylił zaskarżoną uchwałę z 29 listopada 2023 r. Jednocześnie organ wprowadził zapisy zgodne z obowiązującymi przepisami prawa co do ustalenia ekwiwalentu pieniężnego strażakom ratownikom Ochotniczych Straży Pożarnych. Zapisy te weszły w życie zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Tym samym z obrotu prawnego została wyeliminowana sporna uchwała, a to oznacza, że skarga Wojewody Łódzkiego stała się bezprzedmiotowa. Jednocześnie organ wyjaśnił, iż uchwale Rady Miejskiej w Błaszkach Nr VII/44/24 w sprawie ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego strażakom ratownikom Ochotniczych Straży Pożarnych z 24 października 2024 r. nadał wsteczną moc prawną. Tym samym do maksimum został skrócony okres obowiązywania zaskarżonej uchwały z 2023 r. Z powyższych względów organ nie przesłał odpowiedzi na skargę ani akt sprawy do sądu. Ponadto w ocenie organu uchybienie organu w postaci braku przesłania akt sprawy do sądu wraz z odpowiedzią na skargę, w kontekście okoliczności sprawy, nie wywołało negatywnych skutków prawnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego w trybie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), gdyż w jego ocenie wniesiona skarga jest bezprzedmiotowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga była zasadna. Dokonując oceny zaskarżonej uchwały, należy przypomnieć, że zakres kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Sąd, uwzględniając skargę na uchwałę, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 91 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Stosownie do art. 91 ust. 4 u.s.g. nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia w przypadku tzw. nieistotnego naruszenia prawa. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo sprzeczności z prawem uchwały lub zarządzenia, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania takiej sankcji. Do "istotnych" naruszeń prawa zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. W judykaturze za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, uznaje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyroki NSA: z 11 lutego 1998 r. II SA/Wr 1459/97; z 8 lutego 1996 r., SA/Gd 327/95; z 6 listopada 2019 r., II OSK 2674/19). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym. Z kolei naruszenia o charakterze nieistotnym są jedynie przesłanką do wskazania, że akt został wydany z naruszeniem prawa, ale nie stanowią przesłanki do stwierdzenia jego nieważności. Przedmiotem kontroli sądowej w rozpoznanej sprawie była uchwała Rady Miejskiej w Błaszkach 29 listopada 2023 r. Nr LXXIV/470/23 w sprawie ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego strażakom ratownikom Ochotniczych Straży Pożarnych. Uchwała ta jest aktem prawa miejscowego, a jej przepisy stanowią podstawę dla strażaków ratowników i kandydatów na strażaków ratowników OSP do występowania względem gminy z roszczeniem o wypłatę ekwiwalentu w określonej wysokości, płatnego z jej budżetu. Nie jest zatem obojętne, w jaki sposób zostaną zredagowane przepisy omawianego aktu, w szczególności nie mogą one pozostawać w sprzeczności z normą kompetencyjną. Jak wynika z przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o ochotniczych strażach pożarnych prawo do ekwiwalentu pieniężnego ma po pierwsze, strażak ratownik OSP, który uczestniczył w działaniu ratowniczym, akcji ratowniczej, szkoleniu lub ćwiczeniu (art. 15 ust. 1 ustawy). Po drugie, prawo to ma także kandydat na strażaka ratownika OSP, o którym mowa w art. 9 ust. 2 pkt 1 (kandydatem na strażaka ratownika OSP jest: 1) strażak OSP, który ukończył 18 lat, a nie ukończył 65 lat, i który jest uczestnikiem szkolenia podstawowego przygotowującego do bezpośredniego udziału w działaniach ratowniczych – art. 15 ust. 1a pkt 1 ustawy), a także strażak ratownik OSP, który brał udział w działaniach, o których mowa w art. 3 pkt 7 (zabezpieczanie obszaru chronionego właściwej jednostki ratowniczo-gaśniczej Państwowej Straży Pożarnej, określonego w powiatowym (miejskim) planie ratowniczym – art. 15 ust. 1a pkt 2 ustawy). Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy, wysokość ekwiwalentu pieniężnego ustala, nie rzadziej niż raz na 2 lata, właściwa rada gminy w drodze uchwały. Wysokość ekwiwalentu pieniężnego nie może przekraczać 1/175 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego brutto, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1251 i 1429) przed dniem ustalenia ekwiwalentu pieniężnego. Ekwiwalent pieniężny nalicza się za każdą rozpoczętą godzinę liczoną od zgłoszenia wyjazdu z jednostki ochotniczej straży pożarnej lub gotowości do wyjazdu w celu realizowania zadań, o których mowa w art. 3 pkt 7, bez względu na liczbę wyjazdów w ciągu jednej godziny (co dotyczy strażaka ratownika), a w przypadku kandydata na strażaka ratownika - za każdą rozpoczętą godzinę szkolenia. Ekwiwalent pieniężny jest wypłacany z budżetu właściwej gminy. W skardze zarzucono po pierwsze, że w zaskarżonej uchwale w § 1 ust. 1 ustalono wysokość ekwiwalentu pieniężnego dla strażaków ratowników, którzy uczestniczyli w działaniu ratowniczym lub akcji ratowniczej, w kwocie 22 zł za każdą rozpoczętą godzinę liczoną od zgłoszenia wyjazdu z jednostki ochotniczej straży pożarnej lub gotowości do wyjazdu w celu realizowania zadań, bez względu na liczbę wyjazdów w ciągu jednej godziny, mimo że sposób naliczania za "gotowość do wyjazdu w celu realizowania zadań" jest ściśle związany z uprawnieniem do ekwiwalentu pieniężnego uregulowanego w art. 15 ust. 1a pkt 2 ustawy, który stanowi, że ekwiwalent pieniężny otrzymuje strażak ratownik OSP, który brał udział w działaniach, o których mowa w art. 3 pkt 7. Rada w § 1 ust. 1 uchwały postanowiła, że ekwiwalent pieniężny przysługuje strażakom wyłącznie za uczestnictwo w działaniu ratowniczym lub akcji ratowniczej, zatem nieuzasadnione jest określenie w uchwale sposobu naliczania za gotowość do wyjazdu w celu realizacji zadań. Podkreślić należy, że Rada nie doprecyzowała, że "gotowość do wyjazdu w celu realizowania zadań" odnosi się do zadań, o których mowa w art. 3 pkt 7 ustawy. Zatem można przypuszczać, że "gotowość", o której mowa w tym przepisie uchwały, dotyczy zadań wymienionych w § 1 ust. 1 uchwały, co stanowi przekroczenie delegacji ustawowej zawartej w art. 15 ust. 2 w związku z art. 15 ust. 1 ustawy. Ponadto należy podnieść, że skoro Rada nie uregulowała dla strażaka ratownika prawa do ekwiwalentu za działania, o których mowa w art. 15 ust. 1a pkt 2 ustawy, to brak jest podstaw do określenia sposobu naliczania wysokości ekwiwalentu dla strażaka ratownika poprzez wskazywanie, że jest to za "gotowość do wyjazdu w celu realizowania zadań". Zatem Rada w sposób istotny naruszyła art. 15 ust. 2 w związku z art. 15 ust. 1a pkt 2 ustawy poprzez przekroczenie delegacji ustawowej wynikającej z tego przepisu ustawy i jednocześnie stanowi to modyfikację wskazanego przepisu. Sąd zarzut ten w pełni podziela. W § 1 ust. 1 uchwały nie określono bowiem zakresu zadań, o którym mowa w art. 3 pkt 7 ustawy, a także nie uwzględniono strażaka ratownika OSP, który brał udział w działaniach, o których mowa w art. 3 pkt 7, czym naruszono art. 15 ust. 1a pkt 2 ustawy. Były to pominięcia uchwałodawcze (zob. wyrok WSA w Łodzi z 10 października 2024 r., III SA/Łd 452/24), samo przez się przesądzające o wadliwości uchwały. Poza tym, z uwagi na te pominięcia, nie można było ustalić sposobu naliczania ekwiwalentu dla pominiętej grupy strażaków. Po drugie, w skardze zarzucono, że w § 1 ust. 2 uchwały ustalono wysokość ekwiwalentu pieniężnego strażakom oraz kandydatom na strażaka ratownika, którzy uczestniczyli w szkoleniu lub ćwiczeniu w kwocie 15 zł za każdą rozpoczętą godzinę szkolenia lub ćwiczenia. Z tak sformułowanego przepisu uchwały wynika, że kandydatowi na strażaka przysługuje ekwiwalent pieniężny za uczestnictwo w szkoleniu lub ćwiczeniu. Art. 15 ust. 1a pkt 1 ustawy upoważnia radę do przyznania ekwiwalentu pieniężnego kandydatom na strażaka ratownika OSP, o którym mowa w art. 9 ust. 2 pkt 1 ustawy. Z przepisu tego wynika, że ekwiwalent pieniężny przysługuje kandydatowi na strażaka ratownika OSP wyłącznie za uczestnictwo w szkoleniu podstawowym przygotowującym do bezpośredniego udziału w działaniach ratowniczych. Uzasadnieniem takiego stanowiska jest uregulowany w art. 15 ust. 2 ustawy sposób naliczania ekwiwalentu pieniężnego dla kandydatów na strażaków ratowników, tj. za każdą rozpoczętą godzinę szkolenia. Zatem Rada niezasadnie wskazała kandydata na strażaka ratownika jako uprawnionego do ekwiwalentu ustalonego w § 1 ust. 2 uchwały, bowiem kandydatowi na strażaka przysługuje wyłącznie ekwiwalent za udział w szkoleniu, co oznacza, że Rada przekroczyła delegację ustawową wynikającą z art. 15 ust. 2 ustawy oraz art. 15 ust. 1a pkt 1 ustawy. Sąd podziela również i ten zarzut. W § 1 ust. 2 uchwały przyznano kandydatowi na strażaka ekwiwalent pieniężny za "uczestnictwo w ćwiczeniu", czym naruszono art. 15 ust. 2 ustawy, który daje podstawę do przyznania kandydatowi na strażaka ekwiwalent pieniężny za "uczestnictwo w szkoleniu podstawowym przygotowującym do bezpośredniego udziału w działaniach ratowniczych". Taki zabieg legislacyjny stanowi wyjście przez prawodawcę miejscowego poza zakres upoważnienia ustawowego zawartego w art. 15 ust. 2 ustawy (wyrok WSA w Gdańsku z 13 czerwca 2024 r., III SA/Gd 14/24). Po trzecie, w skardze zarzucono, że w § 1 ust. 2 uchwały uregulowano wysokość ekwiwalentu pieniężnego za uczestnictwo w szkoleniu lub ćwiczeniu i jednocześnie określono sposób naliczania ekwiwalentu, tj. "za każda rozpoczętą godzinę szkolenia lub ćwiczenia". Z art. 15 ust. 2 ustawy wynika, że wysokość ww. ekwiwalentu pieniężnego nalicza się za każdą rozpoczętą godzinę liczoną od zgłoszenia wyjazdu z jednostki ochotniczej straży pożarnej bez względu na liczbę wyjazdów w ciągu jednej godziny. Tymczasem Rada w § 1 ust. 2 uchwały ustaliła wysokość ekwiwalentu pieniężnego "za każdą rozpoczętą godzinę szkolenia lub ćwiczenia", co oznacza modyfikację przepisu art. 15 ust. 2 ustawy, a w konsekwencji sprzeczność uchwały z zakresem regulacji wynikającej z art. 15 ust. 2 ustawy. Skoro Rada zdecydowała się na określenie w uchwale sposobu i momentu naliczania ekwiwalentu, to powinna to uregulować zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 2 ustawy, a nie wprowadzać modyfikację tego przepisu. Sąd w pełni podziela powyższy zarzut i wniosek końcowy skargi. Rzeczywiście w § 1 ust. 2 uchwały przyznano ekwiwalent pieniężny strażakom ratownikom, którzy uczestniczyli w szkoleniu lub ćwiczeniu "za każdą rozpoczętą godzinę szkolenia lub ćwiczenia", podczas gdy art. 15 ust. 2 ustawy uprawnia radę gminy do ustalenia ekwiwalentu pieniężnego "naliczanego za każdą rozpoczętą godzinę od zgłoszenia wyjazdu z jednostki ochotniczej straży pożarnej bez względu na liczbę wyjazdów w ciągu jednej godziny". Było to niedopuszczalne, bowiem modyfikacja przepisów prawa stanowi istotne naruszenie prawa. Niedopuszczalna jest modyfikacja przepisów ustawowych, która powoduje całkowitą zmianę brzmienia i interpretacji przepisów ustawowych (wyrok WSA w Łodzi z 16 lipca 2020 r., III SA/Łd 20/20; wyrok NSA z 7 kwietnia 2010 r., II OSK 170/10). Podejmując akty prawa miejscowego w oparciu o normę ustawową, organ stanowiący musi ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu. Odstąpienie od tej zasady narusza związek formalny i materialny między tym aktem a ustawą, co, jak już wyżej wskazano, z reguły stanowi istotne naruszenie prawa. Sąd administracyjny władny jest do wyeliminowania aktu z obrotu prawnego w całości, w sytuacji gdy skutkiem byłaby wadliwość całej uchwały jako pozbawionej obligatoryjnych elementów wynikających z jej podstawy prawnej. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. W świetle powyższego, uznając, że w rozstrzyganej sprawie organ uchwałodawczy w sposób istotny naruszył prawo, sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Końcowo należy wskazać, że utrata mocy obowiązującej zaskarżonej uchwały, będąca następstwem podjęcia przez Radę Miejską w Błaszkach 24 października 2024 r. uchwały Nr VII/44/24, nie uczyniła bezprzedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego legalności kontrolowanej uchwały. Należy bowiem zauważyć, iż skutki prawne uchylenia aktu i stwierdzenia jego nieważności są odmienne. Uchylenie uchwały przez radę gminy oznacza wyeliminowanie uchwały ze skutkiem od daty uchylenia (ex nunc). Stwierdzenie nieważności uchwały wywołuje natomiast skutki od chwili jej podjęcia (ex tunc). W tej ostatniej sytuacji uchwałę należy potraktować tak, jakby nigdy nie została podjęta. Ma to swoje znaczenie dla czynności prawnych podjętych na podstawie takiej uchwały. Dopuszczalność kontroli sądowoadministracyjnej uchwał wyeliminowanych z obrotu prawnego w sposób inny niż stwierdzenie ich nieważności nie budzi w orzecznictwie żadnych wątpliwości (por. wyrok NSA z 27 września 2007 r., II OSK 1046/07). Co więcej, zastosowany przez organ zabieg nadania mocy wstecznej ww. uchwale regulującej przedmiotową materię i jednocześnie uchylającej zaskarżoną uchwałę nie zmienia faktu, że w sensie faktycznym zaskarżona uchwała była stosowana co najmniej do czasu podjęcia w jej miejsce nowego aktu prawnego. Niestwierdzenie zatem nieważności zaskarżonej uchwały niosłoby problemy natury interpretacyjnej związane z ustaleniem rzeczywistej podstawy prawnej ustalenia ekwiwalentu w okresie od 6 stycznia 2024 r. aż do 29 listopada 2024 r., tj. daty wejścia w życie wspomnianej wyżej uchwały z 24 października 2024 r. Mając na uwadze powyższe, nie było więc podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o co wnosiła Rada w odpowiedzi na skargę, bowiem zaskarżona uchwała wywoływała skutki prawne od 6 stycznia 2024 r. do dnia wejścia w życie uchwały z 24 października 2024 r. Nr VII/44/24 w sprawie ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego strażakom ratownikom Ochotniczych Straży Pożarnych, czyli do 29 listopada 2024 r. I mimo że uchwała z 24 października 2024 r. obowiązywała z mocą wsteczną od 6 stycznia 2024 r., uchylając z tym dniem zaskarżoną uchwałę, to i tak uchwała z 29 listopada 2023 r. w ww. okresie, tj. od 6 stycznia 2024 r. do 29 listopada 2024 r., obowiązywała i wywoływała skutki prawne. Postępowanie w tym przedmiocie nie stało się zatem bezprzedmiotowe, a zaskarżona uchwała zawierała istotne naruszenia prawa. Na wniosek Wojewody Łódzkiego sąd zasądził na jego rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego na podstawie art. 200 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.). a.kr