III SA/Łd 364/17

Dnia 31 sierpnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2017 roku sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego od 1 lipca 2016 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat Z. M.-K. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł., ul. A kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej B. S. z urzędu. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (tekst jedn.: Dz. U. z 2016r., poz. 23) oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 966 ze zm.) po rozpoznaniu odwołania B. S. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego od dnia 1 lipca 2016r., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] organ l instancji odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego skarżącej z uwagi na brak tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego. Decyzja została doręczona skarżącej w dniu 30 sierpnia 2016r. W odwołaniu z dnia 13 września 2016r. skarżąca podniosła, że umowa o najem lokalu mieszkalnego nie została jej nigdy skutecznie wypowiedziana i nie powinna płacić podwyższonego czynszu z tytułu bezumownego korzystania z lokalu. Wskazała, że decyzja została wydana z pominięciem jej stanowiska w sprawie. Twierdziła, że załączony dokument wypowiedzenia umowy został podpisany przez osoby nie mające uprawnień do podpisywania takiego dokumentu, że w załączonym potwierdzeniu listu poleconego z dnia 11 grudnia 2012r. nie znajdowało się pismo o wypowiedzeniu umowy najmu z dnia 13 grudnia 2012r. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny lub socjalny. Stosownie do ust. 2 powołanego wyżej przepisu dodatek mieszkaniowy przysługuje na podstawie tylko jednego z tytułów wymienionych w ust. 1. Z materiału zgromadzonego w aktach rozpatrywanej sprawy wynika, że w dniu 30 czerwca 2016r. skarżąca złożyła do organu wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego z tytułu zamieszkiwania w lokalu przy ul. A 11 m 16 w Ł.. Administrator nieruchomości Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "A" B. D. wskazało we wniosku, że strona zajmuje lokal bez tytułu prawnego. W aktach sprawy znajduje się również kopia umowy najmu przedmiotowego lokalu mieszkalnego złożona przez skarżącą z dnia 1 sierpnia 2001r. oraz wypowiedzenie umowy najmu zawartej w dniu 1 sierpnia 2001r. na lokal mieszkalny nr 16 przy ul. A 11 w Ł., że skutkiem w postaci rozwiązania umowy na dzień 31 grudnia 2015r. Przedstawiony stan faktyczny był podstawą do wydania decyzji odmownej w sprawie dodatku mieszkaniowego dla skarżącej, z uwagi na brak tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że w ustawie o dodatkach mieszkaniowych ustawodawca określił przesłanki, które muszą być spełnione, aby wniosek o przyznanie dodatku mógł zostać uwzględniony. Do przesłanek tych należą: posiadanie przez wnioskodawcę tytułu prawnego do lokalu rozumianego w sposób określony w art. 2 ustawy; spełnienie kryterium dochodowego, o którym mowa wart. 3 ustawy; odpowiednia wielkość lokalu określona z uwzględnieniem tzw. normatywnej powierzchni. Wszystkie wyżej wskazane przesłanki muszą być spełnione łącznie, aby możliwe było przyznanie dodatku mieszkaniowego w wysokości ustalonej zgodnie z zasadami określonymi wart. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że stronę należy zakwalifikować do kręgu podmiotów wymienionych w art. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Materiał dowodowy sprawy wskazuje, że skarżąca nie posiada tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, którego dotyczy wniosek. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zachodziła również sytuacja uregulowana wart. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, co oznaczało, że skarżąca nie zajmowała lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego, oczekując na przysługujący jej lokal zamienny lub socjalny. Podnoszone przez stronę zarzuty o ewentualnych nieprawidłowościach w doręczeniu jej wypowiedzenia umowy o najem lokalu, nie mogą być, w ocenie organu, rozstrzygane w postępowaniu administracyjnym o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Jeżeli strona kwestionuje okoliczność skutecznego wypowiedzenia jej umowy najmu lokalu mieszkalnego, niewątpliwie powinna to samodzielnie wyjaśnić na drodze cywilnej, albowiem to strona a nie organ pomocy społecznej posiada tytuł podjęcia stosownych w tym zakresie działań. Ponadto administrator nieruchomości potwierdził we wniosku, że strona zajmuje lokal bez tytułu prawnego, od dnia 1 stycznia 2016r., a w aktach sprawy znajduje się wypowiedzenie umowy najmu przedmiotowego lokalu i dowód jego doręczenia stronie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. S. wyjaśniła, że posiada tytułu prawny do lokalu. Podkreśliła, że dokumenty w aktach sprawy zgromadzono bez jej wiedzy, a pismo zatytułowane "wypowiedzenie umowy najmu" jest wątpliwym dokumentem, przez nikogo niepotwierdzonym. W ocenie skarżącej decyzja została wydana bez uwzględnienia jej stanowiska w sprawie. Nie udowodniono skarżącej, że otrzymała "wypowiedzenie umowy najmu", a pismo to zostało podpisane przez osobę nie mającą uprawnień do podpisywania tego typu pism. Ponadto organ nie udowodnił, że administracja nieruchomościami, której pieczątka widnieje na tym piśmie ma uprawnienie do wypowiedzenia takiej umowy najmu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2017r. pełnomocnik skarżącej złożył pismo procesowe opatrzone tą samą datą, w którym zawarł wniosek o zawieszenie postępowania i uzupełnił zarzuty postawione w skardze. W zakresie wniosku o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego wskazując jako podstawę prawną żądania art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., pełnomocnik wniósł o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu wydania rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. akt [...] toczącej się przed Sądem Rejonowym dla Ł. – W. w Ł. I Wydział Cywilny z powództwa A.T. przeciwko B. S. w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego nr 16 położonego w Ł. przy ul. A 11. Jednocześnie w uzupełnieniu wniesionej skargi wskazując na naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez zastosowanie art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i przez to, nieuwzględnienie, iż skarżącej przysługuje prawo do dodatku mieszkaniowego oraz naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6 , art. 8, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przyjmując, że skarżąca nie posiada tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, pomimo iż kwestia ta jest sporna i wymaga wyjaśnienia, co w konsekwencji doprowadziło do tego, że organy rozstrzygające w sprawie nie podjęły stosownych działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony, pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie pełnomocnika skarżącej organy administracji rozstrzygając kwestię, czy skarżąca ma tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego nie zbadały skuteczności złożonego wypowiedzenia, wskazując, że nie leży to w ich kompetencjach. Tymczasem wypowiedzenie umowy najmu nie zostało skutecznie złożone, a kwestię tę ostatecznie przesądzi sąd cywilny – stąd wniosek o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia postępowania cywilnego o eksmisję jest zasadny. Pełnomocnik nadmienił również, że w wypowiedzeniu powołano złą podstawę prawną, tj. art. 11 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie Gminy, podczas gdy nie ma takiego przepisu w powołanej ustawie. Ponadto, w wypowiedzeniu nie wskazano umocowania administracji do złożenia wypowiedzenia. Nie wykazano, że osoby wskazane w wypowiedzeniu są właścicielami lokalu mieszkalnego zajmowanego przez skarżącą. Organy powinny w sposób bezsporny ustalić, czy skarżąca faktycznie utraciła tytuł prawny do zajmowanego lokalu, czego nie uczyniły. W załączeniu pełnomocnik przedstawił kopię wezwania skierowanego do skarżącej na rozprawę w sprawie o sygn. akt [...], która odbędzie się w dniu 25 września 2017r. Sądowi z urzędu wiadomo, że przed tut. Sądem toczy się sprawa ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego od dnia 1 sierpnia 2016r. (sygn. akt III SA/Łd 365/17). W aktach administracyjnych załączonych do tej sprawy znajduje się odwołanie skarżącej od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] i [...]. Ponadto w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 942/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 11 maja 2017r. oddalił skargę B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego od dnia 1 maja 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014r. poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego od dnia 1 lipca 2016r. zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Stan faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia w sprawie nie budzi wątpliwości i był wystarczający do wydania decyzji. Administrator nieruchomości we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego jednoznacznie wskazał, że B. S. nie posiada tytułu prawnego do lokalu i nie oczekuje na dostarczenie przysługującego lokalu zamiennego lub socjalnego. Skarżąca zaś kwestionuje skuteczność wypowiedzenia umowy najmu, podnosząc, że nie otrzymała wypowiedzenia, a załączony do niego dowód doręczenia, potwierdzający fakt jego doręczenia w dniu 28 grudnia 2012r. jest w rzeczywistości dowodem doręczenia innego pisma. Skarżąca uważa, że nadal posiada umowę najmu na zajmowany lokal, czego nie potwierdza jednak Administrator Nieruchomości działający w imieniu właścicieli. Zasady przyznawania dodatków mieszkaniowych reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz.U. z 2013r., poz. 966 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy, wymienia rodzaje tytułów prawnych pozwalających określonym w nim osobom o ubieganie się o dodatek mieszkaniowy. Osoba niemająca jednego z tytułów prawnych wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1- 4 ustawy lub jego ekspektatywy - art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy, nie spełnia podstawowej przesłanki warunkującej przyznanie tego dodatku. Ocena natomiast istnienia prawa do lokalu mieszkalnego dokonywana jest przez organ na podstawie dokumentów zgromadzonych w trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie Sąd podziela stanowisko organów administracji, że skarżąca w dacie złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie spełniała przesłanek, o których mowa w powołanym przepisie, a w szczególności art. 2 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy. Z treści pisma Administracji Nieruchomościami Ł.-W. "B" z dnia 13 grudnia 2012r. wynika, że Administracja Nieruchomościami Ł.-W. "B" działając w imieniu właścicieli nieruchomości przy ul. A 11 w Ł. wypowiedziała B. S. z dniem 31 grudnia 2012r. umowę najmu zawartą w dniu 1 sierpnia 2001r. na lokal mieszkalny nr 16 przy ul. A 11 na podstawie art. 11 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 1610). Przepis ten stanowi, że nie później niż na 3 lata naprzód, na koniec miesiąca kalendarzowego, właściciel może wypowiedzieć stosunek prawny lokatorowi, o ile zamierza zamieszkać w należącym do niego lokalu, a nie dostarcza mu lokalu zamiennego i lokatorowi nie przysługuje prawo do lokalu, o którym mowa w ust. 4. W rozpatrywanej sprawie organy prawidłowo przyjęły za podstawę ustaleń, że umowa najmu lokalu mieszkalnego została wypowiedziana – ze skutkiem prawnym na dzień 31 grudnia 2015r., gdyż taki stan wynikał z przedstawionych organowi dokumentów. Z upływem wskazanego w wypowiedzeniu umowy najmu okresu, tj. od dnia 1 stycznia 2016r. skarżąca utraciła zatem tytuł prawny do przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Brak tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu został także potwierdzony w karcie lokalu sporządzonej przez administratora nieruchomości - Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "A" B.D., z której wynika, że skarżąca płaci odszkodowanie za bezumowne zajmowanie przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Skarżąca nie jest również osobą oczekującą na przysługujący lokal zamienny albo socjalny w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy. Wypowiedzenie umowy najmu w trybie art. 11 ust. 5 ustawy o ochronie praw lokatorów mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego, z uwagi na 3-letni okres wypowiedzenia zwalnia właściciela z obowiązku dostarczenia lokatorowi lokalu zamiennego. Rozstrzygnięcie o przyznaniu prawa do lokalu socjalnego wynika z przepisów cyt. powyżej ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 14 ust. 1 tej ustawy, w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy. Obowiązek zapewnienia lokalu socjalnego ciąży na gminie właściwej ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu. Użyty w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych zwrot "osobom oczekującym" wiąże się zatem ściśle z realnym uprawnieniem do uzyskania lokalu zamiennego albo socjalnego przez wnioskodawcę niemającego tytułu do zajmowanego lokalu. Obowiązek dostarczenia osobie uprawnionej lokalu socjalnego przez gminę aktualizuje się z momentem uprawomocnienia się wyroku nakazującego eksmisję z jednoczesnym przyznaniem prawa do lokalu socjalnego. Wobec tego dopiero po uprawomocnieniu się takiego orzeczenia skarżąca mogłaby wystąpić o przyznanie dodatku mieszkaniowego na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W rozpoznawanej sprawie B. S. w dacie wystąpienia z wnioskiem, tj. w dniu 30 czerwca 2016r. nie dysponowała prawomocnym wyrokiem eksmisyjnym zobowiązującym do opróżnienia i opuszczenia zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz przyznającym prawo do lokalu socjalnego. Sądowi z urzędu wiadomym natomiast jest, że przed Sądem Rejonowym dla Ł. – W. w Ł. toczy się sprawa o sygn. [...] z powództwa A. T. przeciwko B. S. o opróżnienie lokalu mieszkalnego nr 16 położonego w Ł. przy ul. A 11. Powyższą okoliczność potwierdził również pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z dnia 31 sierpnia 2017r. złożonym na rozprawie, wnosząc o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie do czasu wydania rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. akt [...] toczącej się przed Sądem Rejonowym dla Ł. – W. w Ł. I Wydział Cywilny. W świetle przedstawionych okoliczności faktycznych skarżąca nie spełniała więc wymogów stawianych ustawą dla przyznania jej prawa do dodatku mieszkaniowego. Zgodnie z art. 7 ust. 5 ww. ustawy, dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po złożeniu wniosku. Tak więc ocena istnienia przesłanek do uzyskania dodatku dokonywana jest w momencie przyznawania dodatku na dany sześciomiesięczny okres (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2011r., sygn. I OSK 2117/10 , wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2007r., sygn. I OSK 214/06, dostępne na www.nsa.gov.pl). W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego ocena dokonana przez organ jest trafna. Skoro bowiem skarżąca nie posiada tytułu prawnego do lokalu i nie oczekuje na przydział lokalu, przyznanie dodatku mieszkaniowego, w świetle art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych było niedopuszczalne. Ustawa o dodatkach mieszkaniowych zawiera przepisy bezwzględnie obowiązujące i w sposób wyczerpujący określa krąg podmiotów, które mogą otrzymać dodatek mieszkaniowy i precyzyjne wskazuje przesłanki jakie osoby te muszą spełnić, aby dodatek mieszkaniowy otrzymać. Żadnej swobody w tym zakresie organ nie posiada. Dysponując dokumentami, potwierdzającymi wypowiedzenie umowy najmu, których skarżąca skutecznie nie podważyła, organ prawidłowo uznał, że nie została spełniona przesłanka z art. 2 ust. 1 ustawy. Odnosząc się do zarzutów postawionych w skardze, uzupełnionych w piśmie z dnia 31 sierpnia 2017r. wskazać należy, że organy obu instancji w swoich decyzjach poczyniły właściwe ustalenia w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe, którego zakres wyznaczał art. 2 ust. 1 ustawy, polegające na wyjaśnieniu, czy skarżąca posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego dający jej prawo do przyznania dodatku mieszkaniowego. Poczynione w tym zakresie ustalenia w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, jednoznacznie wskazują, że skarżącej, na dzień złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, tj. 30 czerwca 2016r. nie przysługiwał tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy, a co za tym idzie brak było podstawy prawnej do przyznania dodatku mieszkaniowego. Ponadto, wbrew stanowisku zawartemu w uzasadnieniu skargi, organ administracji publicznej w sprawie, której przedmiotem jest wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, nie jest władny do oceny stosunków cywilnoprawnych łączących strony umowy najmu lokalu. Wszystkie bowiem spory wynikłe między stronami na tym tle powinien rozstrzygać sąd powszechny. Organ administracji rozpoznając sprawę w zakresie uprawnień strony do dodatku mieszkaniowego jest zobligowany ustalić istnienie tytułu prawnego do lokalu w rozumieniu art. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych lub brak tego tytułu. Nie jest natomiast uprawniony do zastępowania strony umowy najmu w zakresie jej uprawnień do kontroli skuteczności zmiany, wygaśnięcia, czy też rozwiązania tej umowy, postępowanie takie toczyć się powinno na drodze cywilnej przed sądem powszechnym. Skarżąca nie wystąpiła jednak do sądu powszechnego z powództwem o uznanie dokonanego wypowiedzenia za bezskuteczne, a tylko w takim trybie mogłaby w sposób skuteczny potwierdzić swoje stanowisko i zastrzeżenia co do dokonanego wypowiedzenia. W niniejszej sprawie nie zaistniały również podstawy prawne do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, albowiem rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie zależy bezpośrednio od rozstrzygnięcia sprawy o sygn. [...] z powództwa A.T. przeciwko B. S. o opróżnienie lokalu mieszkalnego nr 16 położonego w Ł. przy ul. A 11. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 1 cyt. powyżej ustawy ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego to sąd (powszechny) w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy a na gminie, właściwej ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu, ciąży w takim przypadku obowiązek jego dostarczenia. Użyty w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych zwrot "osobom oczekującym" wiąże się ściśle z realnym uprawnieniem do uzyskania lokalu zamiennego albo socjalnego przez wnioskodawcę niemającego tytułu do zajmowanego lokalu. Obowiązek dostarczenia osobie uprawnionej lokalu socjalnego przez gminę aktualizuje się jednak dopiero z momentem uprawomocnienia się wyroku nakazującego eksmisję z jednoczesnym przyznaniem prawa do lokalu socjalnego. Wobec tego dopiero po uprawomocnieniu się takiego orzeczenia skarżąca mogłaby wystąpić o przyznanie dodatku mieszkaniowego na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że w dacie wystąpienia z wnioskiem, tj. w dniu 30 czerwca 2016r. skarżąca nie wykazała, że posiada tytuł prawny do lokalu oraz nie dysponowała prawomocnym wyrokiem eksmisyjnym zobowiązującym do opróżnienia i opuszczenia zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz przyznającym prawo do lokalu socjalnego. Skarżąca nie spełniała więc wymogów stawianych ustawą dla przyznania jej prawa do dodatku mieszkaniowego. Zgodnie z art. 7 ust. 5 ww. ustawy, dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po złożeniu wniosku. Tak więc ocena istnienia przesłanek do uzyskania dodatku dokonywana jest w momencie przyznawania dodatku na dany sześciomiesięczny okres. Okoliczność natomiast, że w innej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zajęło odmienne stanowisko nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Sąd nie może poddawać ocenie decyzji wydanej w innej sprawie, decyzji która nie została do Sądu zaskarżona. Z przytoczonych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu orzeczono zgodnie z treścią art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit.c w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016r., poz. 1714). E.C.