III SA/Łd 382/09

Dnia 22 października 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2009 roku sprawy ze skargi A Spółki jawnej z siedzibą w S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia zabezpieczenia 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej – A Spółki jawnej z siedzibą w S. kwotę 357,00 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. III SA/Łd 382/09 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. działając na podstawie art. 17, art. 157a/ ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) – zwanej dalej u.p.e.a., odmówił "A." Sp. j. w S. uchylenia zabezpieczenia na niżej wymienionych ruchomościach: - samochód osobowy Daewoo FSO Matiz Van, rocznik 2001, nr rej. [...]; - samochód osobowy Daewoo FSO Matiz Van, rocznik 2001, nr rej. [...]; - ciągnik siodłowy Scania P114, rocznik 1997, nr rej. [...] W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca spółka zarzuciła naruszenie: - art. 155 w zw. z art. 157a/ u.p.e.a. poprzez błędne przyjęcie, iż brak zabezpieczenia na wskazanych pojazdach doprowadzi do utrudnienia skutecznego prowadzenia egzekucji oraz bezpodstawne uznanie, że spółka nie posiada płynności finansowej; - art. 124 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.)- zwanym dalej k.p.a. , w związku z art. 18 u.p.e.a. polegające na lakonicznym uzasadnieniu rozstrzygnięcia; - art. 10 § 1 w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. poprzez pominięcie ustanowionego pełnomocnika skarżącej spółki w doręczeniu zarządzenia o zabezpieczeniu z dnia 26 lutego 2007 r. Pełnomocnik spółki wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i uchylenie zabezpieczenia na powyżej wskazanych ruchomościach oraz stwierdzenie, że Dyrektor Izby Celnej w Ł. naruszył prawo nie doręczając zarządzenia o zabezpieczeniu z dnia 26 lutego 2007 r. ustanowionemu pełnomocnikowi spółki. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., art. 17 § 1, art. 18, art. 157a/ u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w części dotyczącej odmowy uchylenia zabezpieczenia na ciągniku siodłowym Scania P114, rocznik 1997, nr rej. [...]. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ odwoławczy ustalił, iż Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. decyzjami z dnia [...]. nr [...] i z dnia [...]. nr [...] dokonał zabezpieczenia na majątku spółki oraz na majątku wspólników spółki przybliżonej kwoty podatku akcyzowego wraz z odsetkami za poszczególne miesiące roku 2004 i 2005 należnego od Spółki jawnej "A" z siedzibą w S. Powyższe decyzje stanowiły podstawę wydania zarządzeń [...] i [...] z dnia [....] o zabezpieczeniu na majątku spółki, w tym na samochodach osobowych Daewoo FSO Matiz Van, rocznik 2001, nr rej. [...] Daewoo FSO Matiz Van, rocznik 2001, nr rej. [...] oraz ciągniku siodłowym Scania P114, rocznik 1997, nr rej. EL 1139J. Powyższego zajęcia dokonano w dniu 2 marca 2007 r. Decyzjami z [...] nr [...] i nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. uchylił decyzje z dnia 16 i 23 stycznia 2007 r. w częściach dotyczących zabezpieczenia dokonanego na majątku wspólników spółki, w pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy. W dniu 20 marca 2008 r. spółka wniosła o uchylenie dokonanego zabezpieczenia na wskazanych powyżej pojazdach wskazując na ich zły stan techniczny. Wyjaśniła, że stan zużycia tych pojazdów wymaga przeprowadzenia koniecznych napraw, które są ekonomicznie nieuzasadnione. Stąd konieczna jest sprzedaż powyżej wskazanych pojazdów a uzyskane z niej środki wpłynęłyby pozytywnie na kondycję finansową spółki. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2008 r. Dyrektor Izby Celnej w Ł. odmówił uchylenia dokonanego zabezpieczenia. Postanowieniem z dnia [...]. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. uchylił zabezpieczenie na samochodach Daewoo FSO Matiz Van, rocznik 2001, nr rej. [...], Daewoo FSO Matiz Van, rocznik 2001, nr rej. [...]. W uzasadnieniu tego postanowienia organ celny wskazał, iż spółka uzyskała zezwolenie na sprzedaż wskazanych ruchomości, a środki uzyskane ze sprzedaży tych pojazdów zostały złożone do depozytu. Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze w części dotyczącej odmowy uchylenia zabezpieczenia na samochodach Daewoo FSO Matiz Van, rocznik 2001, nr rej. [...] i Daewoo FSO Matiz Van, rocznik 2001, nr rej. [....]. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej zaskarżone postanowienie z dnia [...] odpowiada prawu. Stanowiący podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 157a/ u.p.e.a. ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ egzekucyjny może w każdym czasie uchylić lub zmienić sposób lub zakres zabezpieczenia. Natomiast z treści art. 154 § 1 u.p.e.a. wynika, iż postępowanie zabezpieczające jest szczególnym rodzajem postępowania, które ma na celu ochronę "przyszłych" interesów wierzyciela. Jest postępowaniem pomocniczym w stosunku do postępowania egzekucyjnego. W przedmiotowej sprawie organy celne uznały, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na konieczność zabezpieczenia należności z tytułu podatku akcyzowego na majątku spółki. Na powyższe wskazywała również przybliżona kwota należnego podatku w wysokości 3.692.752 zł. powiększona o naliczone od niej odsetki. Zdaniem organów celnych fakt, iż przewidywana zaległość podatkowa znacznie przekracza wartość majątku spółki czyni zasadnym dokonanie zabezpieczenia. Zwolnienie dokonanego zabezpieczenia w zakresie wnioskowanym przez spółkę doprowadziłoby niewątpliwie do pomniejszenia wartości zabezpieczenia. Odnośnie zarzutu lakonicznego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że przepisy regulujące instytucję zabezpieczenia nie ustanawiają żadnych kryteriów czy uwarunkowań prowadzących do uchylenia zabezpieczenia. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. , Dyrektor Izby Celnej w Ł. w sposób właściwy i wyczerpujący uzasadnił odmowę uwzględnienia złożonego wniosku. Natomiast co do zarzutu niedoręczenia zarządzeń o zabezpieczeniu Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na treść art. 32 k.p.a., zgodnie z którym strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Zgodnie bowiem z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji doręczenie zarządzenia o zabezpieczeniu wszczyna postępowanie zabezpieczające. Zatem dopiero od momentu skutecznego doręczenia odpisu zarządzenia zabezpieczenia, organ egzekucyjny ma do czynienia ze stroną postępowania w rozumieniu przepisów rozdziału 6 działu I k.p.a. Zatem zasadnym było doręczenie przedmiotowych zarządzeń bezpośrednio spółce. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi "A" Sp. j. zarzuciła rażące naruszenie: - art. 10 w zw. z art. 32 k.p.a. poprzez niedoręczenie występującemu w sprawie pełnomocnikowi odpisów zarządzeń z dnia 26 lutego 2007 r. oraz błędnym przyjęciu , że doręczenie powyższych zarządzeń stanowi czynność , której charakter wymaga osobistego działania strony; - art. 107 § 3 w zw. z art. 126 i w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. polegające na wewnętrznej sprzeczności w uzasadnieniu postanowienia. Organ bowiem z jednej strony wskazuje, że prawidłowe doręczenie winno nastąpić jedynie bezpośrednio stronie postępowania, a jednocześnie za prawidłowe uznaje doręczenie do rąk pracownika spółki upoważnionego do odbioru korespondencji. - art. 15 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez przyjęcie za własne ustaleń i wniosków organu I instancji, co do kondycji finansowej spółki. Nieuwzględnienie zażalenia na postanowienia z dnia [...] z uwagi na złą kondycję finansową spółki przy jednoczesnym zwolnieniu spod dokonanego zajęcia kilku innych pojazdów. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia 11 kwietnia 2008 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Uzasadniony jest zawarty w skardze zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisów art. 15 i 8 k.p.a. W zażaleniu na postanowienie organu I instancji strona powołała się m. in. na swą aktualnie dobrą kondycję finansową. Przedstawiła bilans spółki, rachunek zysków i strat oraz kartę środka trwałego - zamortyzowanego ciągnika Scania, stanowiącego przedmiot zabezpieczenia. Jej zdaniem powyższa dokumentacja potwierdzała bezzasadność obawy organu, iż zobowiązanie podatkowe może zostać niezapłacone. Ponadto wyjaśniła, że utrzymywanie status quo w sprawie ( nie zwolnienie wymienionych we wniosku pojazdów) doprowadzi do efektu przeciwnego do oczekiwań organu, to jest zmniejszenia szansy na zaspokojenie z zajętych ruchomości. Organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia nie odniósł się do powyższych zarzutów zażalenia. Wskazał podstawę zabezpieczenia – decyzje Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z [...] dotyczące m.in. zabezpieczenia na majątku spółki kwot podatku akcyzowego i uznał, że zawarta w uzasadnieniach tych decyzji argumentacja w zakresie obawy braku uiszczenia zaległości podatkowych nie pozwalała organowi I instancji na uwzględnienie wniosku o uchylenie zabezpieczenia. Uchylenie zabezpieczenia prowadziłoby bowiem nieuchronnie do pomniejszenia wartości zabezpieczenia. Wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym oraz kondycja finansowa spółki czyniły niezbędnym zabezpieczenie na majątku strony. Organ odwoławczy powołał się na treść art. 157 a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie ustanawiający żadnych uwarunkowań ani kryteriów, których wystąpienie może prowadzić do uchylenia zabezpieczenia. Wobec tego wyłącznie od woli organu egzekucyjnego ustawodawca uzależnił podjęcie decyzji w tej kwestii. W ocenie organu II instancji Dyrektor Izby Celnej w Ł. należycie uzasadnił swoje stanowisko w tym zakresie. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wynikającą z art. 15 k.p.a. organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Do uznania, że zasada dwuinstancyjności została zrealizowana nie wystarcza stwierdzenie, iż w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest , by te rozstrzygnięcia poprzedzone zostały przez każdy z organów postępowaniem zmierzającym do osiągnięcia celów, dla których postępowanie jest prowadzone. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, ale jest zobowiązany ponownie merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, a więc rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu decyzji. Wynika to z art. 138 k.p.a., przyznającego organowi II instancji kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W omawianej sprawie organ odwoławczy stwierdził bezzasadność zażalenia, przyjmując, że kondycja finansowa spółki jest słaba, a jej zobowiązania finansowe wysokie. Nie dokonał jednak własnych ustaleń w powyższym zakresie. Pominął także dokumentację finansową dołączoną przez stronę do zażalenia. Ponadto nie odniósł się do stanowiska strony skarżącej, iż przedmiotowy ciągnik ze względu na wyeksploatowanie i niewykorzystywanie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej traci wartość, a w konsekwencji wartość zabezpieczenia ulega zmniejszeniu. Należy zwrócić uwagę, że postanowienie wydane na podstawie art. 157 a u.p.e.a. ma charakter uznaniowy. Dlatego tez organ wydając orzeczenie powinien uzasadnić je w sposób szczególnie wnikliwy, odnosząc się do wszystkich zarzutów zgłoszonych przez stronę. Lakoniczne stwierdzenie, że organ I instancji prawidłowo uzasadnił swoje postanowienie nie może być uznane za wystarczające, jeśli w zażaleniu pojawiły się nowe zarzuty, nie zgłaszane wcześniej na etapie postępowania pierwszo instancyjnego Analizując przedstawiony w skardze zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 32 k.p.a., poprzez nie doręczenie pełnomocnikowi odpisów zarządzeń zabezpieczenia [...] i [...] trzeba zauważyć, że w zakresie doręczeń zobowiązanemu, zamiast jego pełnomocnikowi, tytułów wykonawczych w postępowaniu egzekucyjnym zarysowały się dwa poglądy. Zgodnie z art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają zastosowanie przepisy k.p.a. Przepis ten stanowi podstawę do stosowania w postępowaniu egzekucyjnym przepisów k.p.a. m.in. w zakresie ustanawiania pełnomocnika i doręczania mu pism, zgodnie z art. 32 oraz art. 40 § 2 k.p.a. Do postępowania zabezpieczającego, o ile nie narusza to istoty tego postępowania, także należy stosować przepisy k.p.a. Zasada, że strona w postępowaniu egzekucyjnym może działać przez pełnomocnika według jednego z poglądów, jakie zarysowały się w orzecznictwie, doznaje ograniczeń, które wynikają z charakteru dokonywanych czynności. Do takich czynności, które wymagają osobistego działania strony zobowiązanej należy według tego poglądu, wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Zgodnie bowiem z art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Ponadto w myśl art. 32 u.p.e.a. organ egzekucyjny lub egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został on wcześniej doręczony. W myśl tego poglądu organ jest zobowiązany do doręczenia tytułu bezpośrednio zobowiązanemu, a zarzut, że odpis tytułu wykonawczego powinien być doręczony pełnomocnikowi jest niezasadny ( v. wyrok NSA z dnia 17 lipca 2003 r. sygn. I SA/Wr 3234/01 – niepublikowany, wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 lutego 2004 r. sygn. I SA/Łd 345/03 – niepublikowany). Według drugiego z poglądów z treści art. 32 i 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. wyprowadzić należy wniosek co do możliwości pełnej reprezentacji zobowiązanego przez pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym, w tym również w zakresie doręczenia tytułu wykonawczego. Prezentujący powyższy pogląd podkreślają jednak, że pełnomocnictwo musi być udzielone w sprawie dotyczącej postępowania egzekucyjnego ( np. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2004 r. sygn. FSK 296/04, wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r. III SA 332/01, wyrok NSA z dnia 11 września 2007 r. sygn. II FSK 991/06 – niepublikowane). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w ostatnim z wymienionych orzeczeń przesądzające znaczenie ma przyjęcie momentu, od którego stronie przysługuje uprawnienie do ustanowienia pełnomocnika, a organowi odpowiadający mu obowiązek doręczania pełnomocnikowi pism i powiadamiania go o wszelkich czynnościach. NSA podkreślił, że obowiązek doręczania pism dotyczy tylko pełnomocnika ustanowionego w sprawie, zgodnie z art. 40 § 2, mającym zastosowanie w związku z art. 18 u.p.e.a. Pełnomocnictwo winno być udzielone na piśmie bądź zgłoszone do protokołu, zaś pełnomocnik, w myśl art. 33 § 2 i 3 k.p.a. zobowiązany jest dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Z przepisów tych wynika zatem, iż organ musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej, konkretnej sprawie np. przez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt. Natomiast nie można domniemywać istnienia pełnomocnictwa. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela w pełni drugi z przytoczonych poglądów. Powyższe rozważania, dotyczące doręczania tytułu wykonawczego w postępowaniu egzekucyjnym odnieść należy także do doręczania zarządzeń zabezpieczenia w postępowaniu zabezpieczającym. Doręczenie zarządzenia zabezpieczenia wszczyna postępowanie zabezpieczające, podobnie jak doręczenie tytułu wykonawczego rozpoczyna postępowanie egzekucyjne. Zarządzenia zabezpieczenia [...] i [...] nie zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącej spółki. Spółka w dniu 26 stycznia 2007 r. udzieliła radcy prawnemu A. T. pełnomocnictwa do jej reprezentowania przed wszystkimi sądami powszechnymi, sądami administracyjnymi oraz przed wszystkimi organami administracji państwowej, publicznej i samorządowej, w szczególności w sprawie zabezpieczenia należności przez Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z tytułu podatku akcyzowego. Pełnomocnictwo udzielone zostało już po wydaniu przez Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. decyzji z dnia [...], nr [...] i nr [...], określających przybliżone kwoty uszczuplonych należności w podatku akcyzowym i dokonujących zabezpieczenia przybliżonych kwot na majątku skarżącej spółki. Zakres pełnomocnictwa obejmuje zatem zabezpieczenie należności określonych w/w decyzjami Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. Z treści uzasadnień decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] i z dnia [...]. nr [...] wynika, iż do odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...]., złożonych 7 i 14 lutego 2007 r., dołączone zostało pełnomocnictwo udzielone przez stronę radcy prawnemu A. T. Należało zatem wyjaśnić, czy organ egzekucyjny – Dyrektor Izby Celnej w Ł. doręczając stronie w dniu 1 marca 2007 r. zarządzenia zabezpieczenia był zawiadomiony o wyznaczeniu przez nią pełnomocnika. Wymagał także ustalenia zakres pełnomocnictwa dołączonego do odwołań, to znaczy czy było to pełnomocnictwo do działania w sprawie zabezpieczenia należności przez Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z tytułu podatku akcyzowego. Jeśli okazałoby się, że w dniu 1 marca 2007 r. organ egzekucyjny był zawiadomiony o udzieleniu pełnomocnictwa radcy prawnemu A. T. do reprezentowania spółki w sprawie zabezpieczenia należności przez Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z tytułu podatku akcyzowego, to zasadny okazałby się zarzut wadliwego doręczenia zarządzeń zabezpieczenia stronie, a nie ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi. Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie zarzut skarżącej dotyczący braku konsekwencji organu, przejawiającego się zwolnieniem spod zabezpieczenia 2 samochodów Daewoo FSO Matiz przy jednoczesnej odmowie zwolnienia spod zabezpieczenia ciągnika siodłowego marki Scania. Organ egzekucyjny postąpił racjonalnie zwalniając spod zabezpieczenia dwa w/w samochody Matiz, wobec przekazania przez zobowiązanego dokumentów sprzedaży i kwoty uzyskanej ze sprzedaży. Zobowiązany na żadnym z etapów postępowania nie deklarował zamiaru przekazania organowi kwoty uzyskanej z ewentualnej sprzedaży ciągnika Scania. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), uchylił zaskarżone postanowienie. Organ administracji ponownie rozpoznając zażalenie odniesie się do wszystkich zarzutów w tym zażaleniu zawartych. W szczególności dokona własnych ustaleń, z uwzględnieniem dokumentacji złożonej przez stronę, w zakresie aktualnej sytuacji finansowej skarżącej spółki. Ustosunkuje się także do twierdzenia strony, iż przedmiotowy ciągnik ze względu na wyeksploatowanie traci wartość, a w konsekwencji wartość zabezpieczenia ulega zmniejszeniu. Ponadto ustali, czy w dacie doręczenia stronie zarządzeń zabezpieczenia (1 marca 2007 r.) organ egzekucyjny wiedział o ustanowieniu przez nią pełnomocnika oraz czy udzielone pełnomocnictwo dotyczyło reprezentowania w sprawie zabezpieczenia należności przez Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z tytułu podatku akcyzowego. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz.U. Nr 163, poz. 348 ze zm.). a.ł.