III SA/Łd 409/13

Dnia 18 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2013 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym projektowanego przyłącza wody i przyłącza kanalizacji 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpoznaniu odwołania "A" sp. z o.o. z siedzibą w C. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym ulicy Łagiewnickiej dz. nr 264/95 obręb B-49) projektowanego przyłącza wody i przyłącza kanalizacji ogólnospławnej do nieruchomości przy ul. A 55 w Ł. (działka nr 390 obręb B-49) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: Wnioskiem z dnia [...] skarżąca Spółka zwróciła się o uzgodnienie lokalizacji przyłączy wody i kanalizacji do posesji przy ul. A 55 na działce nr 390 obręb B-49 w Ł. wraz z udzieleniem prawa dysponowania terenem na cele budowlane w pasie drogowym ul. A na fragmencie działki o nr 264/95. Strona wskazała, że inwestycja będzie polegać na wykonaniu przyłączy wody i kanalizacji w technologii przewiertu w rurach osłonowych. Do wniosku załączono plan sytuacyjny, wypis z rejestru gruntów, profil przyłącza oraz profil przyłącza kanalizacji. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił wnioskodawcy udzielenia zezwolenia projektowanego przyłącza wody i przyłącza kanalizacji ogólnospławnej. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał przepis art. 39 ust. 3, 3a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19 poz. 115 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi(...). Organ I instancji podkreślił, że zamierzenie inwestycyjne Spółki dotyczy lokalizacji przyłącza wody oraz kanalizacji ogólnospławnej w pasie drogowym ul. A, natomiast ul. A pozostaje w okresie gwarancji po jej przebudowie przez firmę "B", która zakończyła się listopadzie 2012 r. W ocenie Prezydenta Miasta Ł. inwestycja powinna być realizowana po ustaniu gwarancji i rękojmi, która upłynie w listopadzie 2015 r. Budowa przyłącza wody i kanalizacji ogólnospławnej w zaproponowanym śladzie spowoduje konieczność naruszenia takich nawierzchni pasa drogowego jak jezdnia ulicy oraz chodnik. Dodatkowo przejście pod jezdnią ul. A oraz torowiskiem tramwajowym przyłączem wody i kanalizacji ogólnospławnej przewiertem bądź przeciskiem może skutkować rozluźnieniem gruntu pod jej konstrukcją, a w konsekwencji prowadzić do jej zniszczenia. Organ wskazał, że każde naruszenie jakiejkolwiek z nawierzchni pozostających na gwarancji spowoduje jej utratę oraz przyczyni się do obniżenia wartości użytkowej drogi oraz zmniejszenia jej trwałości. W odwołaniu Spółka wskazała, że dla planowanej inwestycji uzyskała decyzję o warunkach zabudowy nr [...] oraz że dla inwestycji jest przygotowywany projekt budowlany. Strona podkreśliła, że zgodnie z warunkami technicznymi ZWiK z dnia 18 czerwca 2012 r. istnieje jedynie możliwość doprowadzenia wody oraz odprowadzenia ścieków z sieci znajdującej się w ul. A. ZWiK jako jednostka miejska nie wskazała alternatywy dla takiego rozwiązania. W ocenie strony fakt wyremontowania ulicy Łagiewnickiej nie może powodować wstrzymania planowanej inwestycji na okres 3 lat do czasu zakończenia terminu udzielonej gwarancji, gdyż naraża planowane przedsięwzięcie inwestycyjne na nieuzasadnione koszty związane z przerwaniem procesu inwestycyjnego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ powołał się na treść art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i wskazał, że w pasie drogowym istnieje zakaz dokonywania czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zgodnie z tym przepisem zabrania się w szczególności lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że na zasadzie wyjątku istnieje możliwość lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych i urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami drogi lub potrzebami ruchu drogowego. Jednak w myśl art. 39 ust. 3 cyt. Ustawy, w szczególnie uzasadnionych przypadkach i wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi wydanym w drodze decyzji administracyjnej. Decyzja ta, poza określeniem rodzaju inwestycji, sposobu, miejsca i warunków jej umieszczenia w pasie drogowym, zobowiązywać ma inwestora do m.in. uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia. Tym przepisem ustawodawca związał obowiązek uzyskania zezwolenia na lokalizację obiektu budowlanego z obowiązkiem uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na podstawie art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 cyt. ustawy. Odnosząc powyższe rozważania do stanu sprawy Kolegium wskazało, organ l instancji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne oraz prawidłowo ustalił stan faktyczny zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Organ administracyjny, mając na celu przestrzeganie zasad wyżej wymienionych tj. czy nie występuje obecnie - zagrożenie niszczenia lub uszkodzenia drogi i jej urządzeń, zmniejszenia jej trwałości oraz zagrożenie bezpieczeństwa ruchu, naruszenia wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rekojmi w zakresie przebudowy drogi w Ł. przy ul. Ł.- dał pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu nad interesem jednostki. Prezydent Miasta Ł. wyraźnie podkreślił to, że w 2012 r. przebudowana została ul. A, a zatem udzielenie zezwolenia na lokalizację projektowanego przyłącza wody oraz przyłącza kanalizacji ogólnospławnej w pasie drogowym ul. A dz. nr 264/95 obręb B-49 w Ł. do nieruchomości przy ul. A 55 działka nr 390 obręb B-49 spowodowałoby naruszenie postanowień gwarancyjnych. W ocenie organu odwoławczego Prezydent Miasta Ł. prawidłowo przyjął, że sprawą priorytetową jest zachowanie uprawnień z tytułu gwarancji do czasu zakończenia okresu gwarancyjnego, który mija w listopadzie 2015 r., a zatem zasadnie odmówił udzielenia skarżącej Spółce wnioskowanego zezwolenia. W skardze z dnia 6 marca 2013 r. "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 8 , art. 9, art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak wyjaśnienia stanu faktycznego oraz prawnego, z uwzględnieniem uzasadnionego interesu strony oraz interesu społecznego. Spółka wskazała także na naruszenie art. 77 § 1 i 4 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w ten sposób, że organ nie wziął pod uwagę uzasadnionego interesu strony. W ocenie Spółki naruszono również treść art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez jego błędne zastosowanie i brak zgody na lokalizację obiektów budowlanych w pasie drogowym ze względu na wystąpienie szczególnie uzasadnionych okoliczności, dla których inwestycja ta nie może być przeprowadzona w żadnej innej lokalizacji. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, alternatywie o stwierdzenie jej nieważności z powodu zajścia przyczyny wymienionej w treści art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w decyzji. Na rozprawie w dniu 11 lipca 2013 r. strona skarżąca wyjaśniła, że prowadziła rozmowy ze Spółką "B" na wykonanie przyłącza wody i przyłącza kanalizacji ogólnospławnej, tak aby nie groziło to utrata gwarancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy). W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 t.j. ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada czy postępowanie w wyniku którego wydany został zaskarżony akt, dokonana czynność, przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami je regulującymi oraz czy ustalenia faktyczne mają oparcie w zebranym w sprawie materiale i czy ustalony stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję przepisu powołanego przez organ jako podstawa prawna rozstrzygnięcia sprawy. W przedmiotowej sprawie istotę sporu pomiędzy skarżącą Spółką a organem administracji stanowi odmowa udzielenia zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym ulicy Łagiewnickiej projektowanego przyłącza wody i przyłącza kanalizacji ogólnospławnej do nieruchomości przy ul. A 55 w Ł. (działka nr 390 obręb B-49). Jako podstawę swojego rozstrzygnięcia organ administracji wskazał przepis art. 39 ust. 3 i 3a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.). Zdaniem organu, Spółka nie może umieścić w pasie drogowym ul. A wnioskowanego przyłącza wody i kanalizacji z uwagi na uprawnienia z rękojmi i gwarancji udzielonej po remoncie ul. A przez wykonawcę - Spółkę "B". Przypomnieć zatem należy, że w myśl art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (pkt 1). Stosownie jednak do ust. 1a art. 39, przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm.) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Oznacza to, że ogólny zakaz umieszczania w pasie drogowym urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego nie dotyczy m.in. umieszczania urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania wody i urządzeń kanalizacyjnych, jeżeli tylko warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Jak stanowi art. 39 ust. 3 ustawy, "W szczególnie przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, z zastrzeżeniem ust. 7, wydanym w drodze decyzji administracyjnej. Jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi." Jak wynika z treści cytowanego przepisu, w drodze wyjątku przewidziano możliwość w szczególnie uzasadnionych wypadkach lokalizowania w pasie drogowym urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego za zezwoleniem właściwego zarządcy. Decyzja taka jest w pełni decyzją uznaniową. Do urządzeń infrastruktury, o których mowa w art. 39 ust. 1a odnosi się jednak zdanie drugie wskazanego przepisu, które wskazuje przesłanki negatywne mogące uzasadnić odmowę wydania zezwolenia. Tylko wystąpienie jednej z wymienionych przesłanek negatywnych pozwala zarządcy drogi na wydanie decyzji odmownej Podstawą decyzji odmawiającej wydania zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym przyłącza wody i przyłącza kanalizacji może być wyłącznie jedna z następujących okoliczności: 1/ umieszczenie urządzeń infrastruktury spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, 2/ umieszczenie urządzeń infrastruktury spowodowałoby naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub 3/ miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. Jeżeli żadna ze wskazanych przesłanek nie zachodzi, a warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają, zarządca drogi nie może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w art. 39 ust. 1 a ustawy. Zauważyć zatem należy, że organ administracji rozpatrując wniosek o wydanie zezwolenia na lokalizację przedmiotowych przyłączy w pasie drogowym ulicy Łagiewnickiej także działa w ramach uznania administracyjnego, na co wskazuje sformułowanie "może odmówić wydania zezwolenia", tyle, że w granicach zawężonych przez ustawodawcę do wskazanych w przepisie przypadków. Rozpoznając sprawę organ administracji zawsze obowiązany jest kierować się zasadą prawdy obiektywnej. Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie jest jednak dowolny, a więc musi on wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt II SA 2875/95, Wokanda 1996, Nr 6, s. 32; z dnia 19 lipca 1982 r., II SA 883/82, PiP 1983, Nr 6, s. 141). Kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny polega w szczególności na sprawdzeniu, czy jej wydanie poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Sąd administracyjny kontroluje, czy w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano zatem wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy Sąd uznał, że organy I i II instancji wydając zaskarżone decyzje naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 t.j.) w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co skutkowało koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Rozstrzygnięcie organu, aby nie mieć charakteru dowolnego, musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), zaś decyzja winna spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Art. 7 k.p.a. stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada praworządności sformułowana w tym przepisie odnosi się nie tylko do sposobu prowadzenia postępowania, lecz również do stosowania prawa materialnego przy wydawaniu decyzji uznaniowych (por. wyrok NSA z 21.11.2012 r. II GSK 1625/11, wyrok NSA z 21.02. 2007 r. II GSK 301/06, wyrok NSA z 10.10.2007 r. II GSK 176/07, publ. Baza orzeczeń CBOIS). Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie organy nie przeprowadziły żadnego postępowania dowodowego, które pozwoliłoby na ocenę przyjętego stanowiska. Organy organiczyły się jedynie do stwierdzenia, że mają uprawnienie z tytułu gwarancji i rękojmi oraz, że każde naruszenie jakiejkolwiek z nawierzchni pozostających na gwarancji spowoduje jej utratę oraz przyczyni się do obniżenia wartości użytkowej drogi oraz zmniejszenia jej trwałości. Stanowiło to podstawę wydania decyzji odmownej. Natomiast akta administracyjne nie zawierają żadnych informacji potwierdzających tę okoliczność. Organ nie zgromadził dowodów świadczących o istnieniu omawianej gwarancji i jej warunków, a co za tym idzie nie przeanalizował tego faktu w stosunku do wniosku Spółki. Strona wskazywała także, że w warunkach technicznych wydanych przez Zakład Wodociągów i Kanalizacji w Ł. z dnia 18 marca 2012 r. istnieje możliwość wykonania projektowanego przyłącza jedynie we wskazywanym miejscu. Organ natomiast nie odniósł się do tej okoliczności, nie wezwał strony do przedstawienia tego dokumentu, czym zaniechał jego oceny. Stosownie natomiast do przepisu art. 75 § 1 k.p.a. organ powininen jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Oczywiście, jak stanowi art. 77 § 4 k.p.a fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi z urzędu należy jednak stronie zakomunikować (art. 77 § 4 zd 2 k.p.a. ), aby mogła się do nich odnieść w toku postępowania, jeszcze przed wydaniem decyzji. Zdaniem Sądu uznać należy w tej sytuacji, iż organy wydając sporne decyzje nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy. Nie rozważały też, czy i w jaki sposób umieszczenie projektowanego przyłącza wody i kanalizacji w pasie drogowym zagrażałoby bezpieczeństwu, bądź utrudniało ruch drogowy lub kolidowało z funkcjonalnością ul. A. Jak już bowiem powyżej wskazano art. 39 ust. 1a ustawy o drogach publicznych nie zabrania umieszczania w pasie drogi urządzeń służących do doprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich ekspolatacją, a także innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Tej natomiast okoliczności organy w ogóle w treści decyzji nie rozważyły. W ocenie Sądu, aby sporne rozstrzygnięcie ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) koniecznych do zastosowania przepisu art. 39 ust. 1a i ust. 3 ustawy o drogach publicznych, w tym również stanowiskiem odnoszącym się szczegółowo do argumentów wskazanych przez stronę skarżącą. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznych. W rozpoznawanej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że uzasadnienia obu zaskarżonych decyzji nie spełniają wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem nie zawierają ustaleń co do okoliczności branych pod uwagę przy wydawaniu decyzji w przedmiocie udzielenia lub odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację przyłącza w pasie drogowym. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 czerwca 2008 r. sygn. akt II GSK 181/08 w sprawie toczącej się na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych znaczenie materiału dowodowego jest na tyle doniosłe, o ile pozwala na dokonanie kontroli decyzji wydanej w oparciu o powołany przepis w zakresie motywów organu, jakimi kierował się w ramach uznaniowości decyzji administracyjnej przy wydawaniu tej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę organ rozpozna wniosek strony w oparciu o treść art. 39 ust. 1a i ust. 3 powołanej ustawy i zgromadzi w tym celu pełny materiał dowodowy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia przedstawi szczegółowe merytoryczne stanowisko odnoszące się do wszystkich argumentów i zarzutów podniesionych przez skarżącą w toku dotychczasowego postępowania. Jednocześnie organ powinien pamiętać o zapewnieniu stronie czynnego udziału w postępowaniu zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., czego nie uczynił w rozpoznawanej sprawie. Powołując się na fakty znane organowi z urzędu (uprawnienia z gwarancji), organ, zgodnie z art. 77 § 4 zd. 2 k.p.a powinien zakomunikować je stronie przed wydaniem decyzji. Organ powinien też rozważyć, argumenty strony, ile takie przedstawi, dotyczące możliwości wykonania wnioskowanych prac bez ryzyka utraty uprawnień z rękojmi i gwarancji . Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]. Podstawę zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w wysokości 200 złotych (wpis sądowy od skargi) od organu na rzecz strony stanowił przepis art. 200 powołanej ustawy. b.a.