III SA/Łd 43/24

Dnia 8 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska (spr.), Sędzia NSA Teresa Rutkowska, po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 kwietnia 2024 roku, sygn. akt III SA/Łd 43/24 w sprawie ze skargi K.K. na postanowienie Rektora Wyższej Szkoły Finansów i Informatyki im. prof. J. Chechlińskiego w Łodzi z dnia 8 grudnia 2023 roku nr 77/23/PSŁ w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści postanawia: odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 kwietnia 2024 roku, sygn. akt III SA/Łd 43/24. Wyrokiem z 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Łd 43/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K. K. na postanowienie Rektora Wyższej Szkoły Finansów i Informatyki im. prof. J. Chechlińskiego w Łodzi z 8 grudnia 2023 r., nr 77/23/PSŁ utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z 16 października 2023 r., nr 67/2023/PSŁ o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści, tj. zaświadczenia potwierdzającego informację o zaliczeniu semestru III na kierunku finanse i bankowość. 12 marca 2026 r. skarżący wystąpił o wykładnię powyższego wyroku w zakresie wątpliwości dotyczących zaliczenia przez niego semestru III studiów na kierunku bankowość i finanse. Skarżący wniósł o wyjaśnienie, czy według wyroku z 18 kwietnia 2024 r. ma zaliczony semestr III studiów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U z 2026 r., poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że konieczność dokonania wykładni rozstrzygnięcia sądu zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia może odnosić się do rozstrzygnięcia, jak i do uzasadnienia wyroku. Wykładnia orzeczenia powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia. Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji wyroku lub jego uzasadnienia są dla niej niezrozumiałe bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Uwzględnienie wniosku o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku może nastąpić jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do stanowiska sądu, zawarta w rozstrzygnięciu lub uzasadnieniu. Wątpliwości co do uzasadnienia orzeczenia mogą być wyjaśnione w trybie art. 158 p.p.s.a. tylko w przypadku, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia. Za takie wątpliwości nie mogą być uznane odpowiedzi na pytania skierowane do sądu w związku z koniecznością merytorycznego załatwienia sprawy. Instytucja wyjaśniania wątpliwości co do treści wyroku nie służy również udzielaniu odpowiedzi na pytania dotyczące konsekwencji procesowych takiego wyroku (por. postanowienie NSA z 10 lutego 2012 r., I OZ 78/12; postanowienie NSA z 21 listopada 2012 r., I GSK 111/12; postanowienie NSA z 5 marca 2014 r., II GSK 1310/12; postanowienie NSA z 21 listopada 2012 r., I GSK 111/12). Wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić zatem do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię nie może w konsekwencji zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu zawartym w orzeczeniu (por. postanowienie NSA z 9 czerwca 2017 r., I OZ 972/17). Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V LEX 2013, a także postanowienia NSA: z 5 grudnia 2012 r., I GSK 148/10; z 21 maja 2010 r., II FZ 191/10; z 9 czerwca 2017 r., I OZ 972/17). W rozpatrywanej sprawie skarżący wniósł o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 18 kwietnia 2024 r. oddalającego jego skargę na postanowienie Rektora Wyższej Szkoły Finansów i Informatyki im. prof. J. Chechlińskiego w Łodzi z 8 grudnia 2023 r., nr 77/23/PSŁ w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści poprzez udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy według tego wyroku ma zaliczony semestr III studiów. Zaskarżonym postanowieniem organ utrzymał w mocy postanowienie własne z 16 października 2023 r., nr 67/2023/PSŁ o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści, tj. zaświadczenia potwierdzającego informację o zaliczeniu przez skarżącego semestru III na kierunku finanse i bankowość. Zdaniem sądu wyrok z 18 kwietnia 2024 r. nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 p.p.s.a. Zarówno treść sentencji wyroku (oddalającego skargę), jak i powołane w uzasadnieniu motywy takiego rozstrzygnięcia są jednoznaczne i czytelne. W uzasadnieniu wyroku sąd w sposób jasny i klarowny przedstawił jakie przyczyny legły u podstaw oddalenia skargi. Lektura uzasadnienia wyroku prowadzi do wniosku, że nie budzi ono wątpliwości interpretacyjnych, a tym samym nie zachodzi potrzeba wyjaśnienia wątpliwości co do jego treści. Sąd wyjaśnił w uzasadnieniu wyroku, że przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia, nie obejmuje kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, a sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych wynikających z dokumentów będących w dyspozycji organu. Sąd ocenił też, że skoro zaświadczenie z istoty swej może dotyczyć niebudzących wątpliwości danych znajdujących się w ewidencjach organu, rejestrach czy innego rodzaju zbiorach, to w niniejszej sprawie organ administracji prawidłowo uznał, że nie może wydać zaświadczenia zgodnego z żądaniem skarżącego, gdyż z posiadanych przez niego danych wynika odmienny stan rzeczy. Z tych wszystkich względów stwierdzić należy, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 158 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. e.o.