III SA/Łd 433/12

Dnia 27 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2012 roku sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji odmawiającej przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2005 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...], nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego A. B., kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. odmówił przyznania A. B. płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2005. W dniu [...] r. skarżący złożył w Biurze Powiatowym ARiMR wniosek o unieważnienie odmownej decyzji z dnia [...] r. i uchylenie spornej decyzji wraz z wnioskiem o wydanie nowej decyzji przyznającej dopłaty obszarowe za rok 2005. W dniu [...] r. skarżący złożył: wniosek o zawarcie ugody w sprawie zakończenia spornego postępowania administracyjnego w zgodzie z przepisami, wniosek o wznowienie postępowania w sprawie dopłat do płatności obszarowych oraz płatności ONW za rok 2005, wniosek o zawarcie ugody i wznowienie postępowania. W dniu [...] r. organ II instancji wydał decyzję nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] r. nr [...]. W dniu [...] r. A. B. złożył wniosek o wznowienie postępowania o dopłaty obszarowe oraz dopłaty ONW za rok 2005 na podstawie art. 77 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W dniu [...] r. organ I instancji wydał decyzję nr [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na rok 2005. W wyniku rozpoznania odwołania decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ II instancji utrzymał decyzję w mocy. W dniu 15 lipca 2009 r. skarżący wniósł skargę. W dniu [...] r. A.B. złożył wniosek o wznowienie postępowania w oparciu o przepis art. 145 § 1 k.p.a. z powodu odnalezienia i ujawnienia wyjątkowo istotnych nowych dowodów i okoliczności, które nie były znane stornom podczas zakwestionowanego postępowania administracyjnego zakończonego prawomocnie w 2005 r. W dniu [...] r. organ I instancji pismem pozostawił podanie strony z dnia 14 września 2009 r. bez rozpoznania. Postanowieniem z dnia 23 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi sygn. akt II SA/Łd 590/09 odrzucił skargę na decyzję z dnia [...] r. nr [...]. W dniu [...] r. wpłynął wniosek strony o wznowienie postępowania w sprawie dopłat obszarowych i ONW za rok 2005 na podstawie wyjątkowo istotnych nieznanych ujawnionych dowodów i okoliczności mających wpływ na ustalenie nowego stanu faktycznego w sprawie. W uzupełnieniu wniosku w piśmie z dnia [...] r. jako podstawę wznowienia wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. W dniu [...] r. A. B. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] r. na podstawie art. 156, 157 i 158 w związku z art. 6 i 7 k.p.a. oraz przepisów art. 3 ustawy o płatnościach. W dniu [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. wydał postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej rok 2005. W dniu 3 marca 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego w oparci o przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu rozstrzygnięcia, przez Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR, postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z dnia [...] r. W dniu [...] r. Dyrektor Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR wydał decyzję nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie uchylił powyższą decyzję Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] r. i umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W dniu [...] r. postanowieniem Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. podjął zawieszone postępowanie administracyjne. W dniu [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. wydał decyzję r. [...] o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Organ I instancji po przeanalizowaniu wszystkich przesłanek, określonych w art. 145 § 1 k.p.a. stwierdził brak podstaw do weryfikacji decyzji ostatecznej z dnia 6 lipca 2006 r. w trybie wznowienia postępowania. Skarżący w odwołaniu wniósł o jej uchylenie i przeprowadzenie powtórnego postępowania dowodowego. Skarżący podniósł, że ma zastrzeżenia do rzetelności i wiarygodności, a także zgodności z prawem sposobu przeprowadzenia postępowania oraz wybiórczego uznania dowodów. Podniósł również, że część dowodów pochodzących z przestępstwa lub stojących w kolizji z prawem zostało uznane za zgodne z prawem. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja z dnia [...]r. odmawiającą przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach na rok 2005 została doręczona w trybie art. 44 k.p.a. Z uwagi na szeroki zakres zgłoszonych przez stronę zarzutów, na podstawie których wniosła ona o wznowienie postępowania, zasadnym było przeanalizowanie każdej z przesłanek wznowienia postępowania, określonych w przepisie art. 145 § 1 k.p.a. Odnośnie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. organ odwoławczy wskazał, że mając na uwadze treść podań wnioskującej strony w ocenie strony w przedmiotowej sprawie został sfałszowany raport z czynności kontrolnych, przeprowadzonych w dniach [...]r. przez pracowników Biura Kontroli na Miejscu Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR. Odnosząc się do powyższego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. wskazał, iż z przeprowadzonej kontroli na miejscu został sporządzony protokół w dwóch egzemplarzach. Jeden egzemplarz zawiera poprawki, parafowane przez wykonawców kontroli, natomiast na drugim egzemplarzu poprawki te zostały uwzględnione. Ponadto z zaskarżonej decyzji wynika, iż obydwa egzemplarze zawierają identyczne ustalenia dotyczące działek rolnych i są podpisane przez wykonawców kontroli, ich treść merytoryczna jest identyczna. Organ odwoławczy po dokonaniu analizy spornych dokumentów podzielił stanowisko organu l instancji, nie znajdując tym samym uzasadnienia dla podnoszonych przez stronę argumentów. Jednakże abstrahując od powyższego podniesiono, iż ocena czy w rozpoznawanej sprawie doszło do podnoszonej przez stronę okoliczności sfałszowania raportu z czynności kontrolnych nie leży w gestii organów administracji, bowiem ustawowy podział kompetencji organów państwowych wyłącza możliwość orzekania organów administracji o przestępstwie, jakim jest fałsz dowodów. Podniósł, że sfałszowanie dowodu, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Organ zaznaczył, że autor odwołania powołując się na sfałszowanie raportu z czynności kontrolnych nie przedłożył ani prawomocnego orzeczenia sądu, ani też prawomocnego orzeczenia innego organu, dlatego też Kierownik Biura Powiatowego ARiMR rozpatrzył sprawę o posiadany materiał dowodowy, wobec czego, nie znajdując podstaw, odmówił wznowienia postępowania w oparciu o podstawę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego organ l instancji słusznie podjął takie rozstrzygnięcie w odniesieniu do rzeczonej przesłanki. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie doszło do wydania decyzji w wyniku przestępstwa, w aktach sprawy bowiem brak jest jakichkolwiek dokumentów wskazujących na tę okoliczność, nie przedstawiła ich także strona. Wobec powyższego koniecznym jest stwierdzenie, iż organ I instancji prawidłowo odmówił wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. W przedmiotowej sprawie kwestia wyłączenia organu rozpatrywana była przez Dyrektora Ł. Oddziału ARiMR zarówno w odniesieniu do podania Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z dnia [...] r. jak i wniosku strony z dnia [...] r. Wskazano, iż postępowanie z wniosku organu I instancji zakończyło się postanowieniem nr 15/11 z dnia [...] r. o odmowie wyłączenia organu, z uwagi na fakt, iż Dyrektor Ł. Oddziału Regionalnego nie dopatrzył się w rozpoznawanej sprawie okoliczności skutkujących wydaniem pozytywnego rozstrzygnięcia w powyższym zakresie. Natomiast postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego z dnia [...] r., zakończyło się postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] w sprawie odmowy wyłączenia organu. Organ nie znalazł podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał, że kwestia niezachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania na podstawie przesłanki, określonej w art. 145 § 1 pkt 4 była przedmiotem oceny organu I instancji i zakończyła się wydaniem w dniu 6 lutego 2009 r. decyzji o odmowie wznowienia postępowania z powodu uchybienia terminu, określonego w art. 148 k.p.a., która to decyzja została następnie w wyniku postępowania odwoławczego utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] r. nr [...]. Tym samym brak jest podstaw do rozważania w niniejszym stanie faktycznym przesłanki, określonej w art. 145 § 1 pkt 4. Kolejną przyczyną, której zaistnienie skutkuje wznowieniem postępowania jest przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5, który stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który ją wydał. Wskazać należy, iż strona postępowania składając liczne wnioski dotyczące wznowienia postępowania powołuje się na nowe okoliczności, kwestionując sposób przeprowadzenia postępowania administracyjnego poprzez wykazywanie uchybień merytorycznych raportu z kontroli terenowej, a ponadto różnicy w ustaleniach poczynionych przez kontrolujących w roku 2004 i 2005. Organ odwoławczy stwierdził, że tak przedstawione argumenty są bezpodstawne. Z raportu z kontroli, przeprowadzonej w 2005 r. wynika, iż na zadeklarowanych przez producenta działkach rolnych A, B i C stwierdzono kody pokontrolne DR 10 i DR 18. Zgodnie z tablicą objaśnień skrótów stosowanych w protokole, kod DR 10 oznacza, iż cała działka rolna nie była użytkowana rolniczo. Zgodnie z kodem DR 18 na działce rolnej nie jest prowadzona działalność rolnicza. Bezspornym jest, iż takie ustalenia są podstawą do nieuwzględnienia powierzchni deklarowanych działek rolnych do przyznania płatności. Kod DR 18 zastosowano także w stosunku do działki rolnej F, co skutkowało wykluczeniem jej z płatności w całości. A zatem argument strony, iż organ nie uwzględnił ustaleń poczynionych w stosunku do tej działki jest bezpodstawny. Wnioskodawca kwestionuje także poczynione ustalenia w stosunku do działki rolnej D, polegające na zastosowaniu wobec niej kodu DR 5, który oznacza, iż działka nie została zlokalizowana i skontrolowana. Pomijając fakt, iż wnioskodawca nie przedstawił dowodów potwierdzających fakt istnienia tej działki, to nawet gdyby organ uwzględnił w obliczaniu powierzchni uprawnionej do płatności to i tak nie miałoby to wpływu na odmowę przyznania płatności z uwagi na fakt zawyżenia przez stronę wnioskowanej powierzchni o ponad 100%. Wobec powyższego kwestie podnoszone przez stronę nie znajdują poparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, tym samym nie mogą stanowić podnoszonej przez stronę przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, będącej przedmiotem rozpoznania Wobec dokonanych ustaleń organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania na podstawie, określonej w art. 145 § 1 pkt 6, pkt 7 oraz pkt 8 k.p.a. Organ odwoławczy zauważył również, że w aktach niniejszej sprawy brak jest podania, ponadto wobec żadnego aktu prawnego, regulującego zasady przyznawania płatności do gruntów rolnych Trybunał Konstytucyjny nie orzekł niezgodności z aktami wymienionymi w powołanym przepisie, wobec czego nie ma podstaw prawnych do orzekania w przedmiocie wznowienia postępowania na podstawie określonej w tym przepisie okoliczności, w oparciu o treść art. 145a. Odnosząc powyższe rozważania do treści odwołania złożonego przez stronę postępowania organ odwoławczy wskazał, iż podniesione przez skarżącego zarzuty pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Organ II instancji nie dopatrzył się w zgromadzonym materiale dowodowym zastrzeżeń, na które powołuje się autor odwołania, dotyczących rzetelności, wiarygodności i zgodności z prawem przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania. Dodatkowo podniesiono, iż brak jest podstaw do uznania, iż jakiekolwiek dokumenty, stanowiące podstawę do wydania rozstrzygnięcia pochodziły z przestępstwa, tym bardziej, iż strona nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie podnoszonych zarzutów. Zwrócono uwagę, iż Kierownik Biura Powiatowego oparł swe rozstrzygniecie na obowiązujących w tym zakresie przepisach prawa, stąd argument strony, iż organ nie wskazał właściwej podstawy prawnej dla uznania przez niego dowodów pochodzących z przestępstwa jest bezpodstawny. W skardze z dnia 18 kwietnia 2012 r. A. B. wniósł o uchylenie powyższej decyzji i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Skarżący wskazał na rażące jego zdaniem błędy w ocenie protokołu z kontroli terenowej , bowiem w sprawie sporządzono dwa różne protokoły z kontroli w różnym czasie oraz organy I i II instancji nie wyjaśniły rażącej rozbieżności w treści protokołu z dnia [...] r., który nie zawiera notatek i załączników sporządzonych przez p. A. L.. Skarżący wskazał, że w dniu [...] r. A. L. sporządziła drugą wersję protokołu, w ten sposób, że nie zgodziła się z treścią protokołu pierwotnego i sporządziła dodatkową dokumentację kontrolną. Skarżący podniósł także, że kod DR 10 nadaje się wyłącznie gruntom, które nie były użytkowane przed 30 czerwca 2003 r. A w 2004 r. kontrola ARMiR potwierdziła prowadzenie działalności rolniczej zgodnie z przepisami na tej działce. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych przyczyn , niż wskazane w skardze. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przy czym zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W stanie faktycznym sprawy decyzją z [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. odmówił przyznania A. B. płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2005 . Ten sam organ postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] r. Z treści postanowienia wynika , że podstawą wznowienia były okoliczności wymienione w art. 145 § 1 pkt 1-8 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 t.j.). Organ II instancji rozważał jeszcze przesłankę wynikającą z art. 145a k.p.a. Przepisy ten stanowią, iż : 1. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. § 2. Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. § 3. Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa (art. 145 k.p.a.). § 1. Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. § 2. W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 145a k.p.a.). Z treści art. 146 § 1 k.p.a. wynika natomiast, że uchylenie decyzji z przyczyny określonej m.in. w art. 145 § 1 pkt 3-8 i 145a k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Organ administracji rozpoznający sprawę po wznowieniu postępowania musi badać nie tylko, czy istniały przyczyny wznowienia podane w art. 145 § 1 k.p.a., ale także czy na przeszkodzie ewentualnemu rozstrzygnięciu sprawy co do istoty nie stoją okoliczności, o jakich mowa w cytowanym art. 146 k.p.a. Artykuł ten zawiera dwie przesłanki negatywne (zawarte w § 1 i § 2) ograniczające dopuszczalność uchylenia decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania. Upływ okresu przedawnienia określony w przepisie art. 146 § 1 k.p.a. oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie. Po upływie tego okresu, w sprawie rozpoznawanej w trybie wznowienia postępowania, organ administracji publicznej traci kompetencję nie tylko do uchylenia decyzji, ale i do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej wydanej w postępowaniu zwyczajnym, z powodu stwierdzenia przez organ administracji braku podstaw do jej uchylenia, gdyż jest to rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Wyekspirowanie terminu pięciu lat jest bezwarunkowe - niezależne od okoliczności, które go spowodowały. Powyższe uwagi znajdują swoje potwierdzenie w orzecznictwie (por. np. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2005 r. z 30 kwietnia 2009 r. II OSK 124/09, z 3 września 2010 r. I OSK 1444/09, III SA/Wr 192/2010, VII SA/Wa 463/05, Lex Nr 198863; wyrok NSA z dnia 17 września 1999 r., I SA 1956/98, Lex Nr 48560, wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1999 r., IV SA 1018/97, Lex Nr 47227 ), jak i doktrynie (np. C. Martysz (w:) G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005; B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C. H. Beck 2006). Z orzecznictwa wynika, że termin pięciu lat należy liczyć od daty ostatniego doręczenia decyzji którejś ze stron postępowania (por. np. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2003 r., II SA/Gd 1861/00, Lex Nr 299267; wyrok NSA z dnia 28 listopada 1996 r., II SA/Gd 766/96, Lex Nr 44242). W stanie faktycznym sprawy, decyzja została skarżącemu doręczona 20 lipca 2006 r. W tej sytuacji, od dnia doręczenia decyzji rozpoczął bieg termin pięciu lat, o którym stanowi art. 146 § 1 k.p.a. Termin ten ekspirował w lipcu 2011 r. Tymczasem organ I instancji decyzją z dnia 10 listopada 2011 r. orzekł o odmowie uchylenia decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy decyzją z dnia 16 marca 2012r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji . Z zestawienia daty wydania decyzji ostatecznej i decyzji wydanej po wznowieniu postępowania wynika, że w chwili orzekania przez organy administracji I, jak i II instancji wyłączona była możliwość zarówno uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3-8 k.p.a., jak i wydania decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej. W tej sytuacji Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" przy zastosowaniu art. 135 i 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów Sąd orzekł na mocy art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. D.T.