III SA/Łd 441/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie WSA Monika Krzyżaniak, Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.),, Protokolant asystent sędziego Izabela Wędrak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2007 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. III SA/Łd 441/07 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2003 r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 751/99 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Ł. , uwzględniając skargę Z.K., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...]. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcia na orzeczeniach lekarskich, które są lakoniczne i nie zawierają przekonywującego uzasadnienia. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Sąd nakazał uzupełnić opinie lekarskie co do rozpoznania choroby narządu słuchu w sposób wyczerpujący i wyjaśnić czy rozpoznane schorzenie może być uznane za chorobę zawodową. Decyzją Nr [...] z dnia [...] , wydaną na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( tj. Dz. U. Nr 90 z 1998 r., poz. 575 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm. ) w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U, Nr 132, poz. 1115) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po zapoznaniu się z prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 stycznia 2003 r. sygn. akt II SA/Łd 751/99 oraz po analizie zgromadzonej dokumentacji i rozpatrzeniu odwołania Z.K. od decyzji nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] znak: [...] , nie stwierdzającej u Z.K. występującego schorzenia narządu słuchu jako choroby zawodowej "uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu", Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. postanowił zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w czasie ponownego rozpatrywania sprawy organ I instancji przeprowadził po raz wtóry dochodzenie epidemiologiczne i dokonał szczegółowej oceny narażenia zawodowego z całego okresu zatrudnienia Z.K. Uzupełnione dane dotyczące narażenia na hałas wraz z całą dokumentacją zostały przedłożone Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. z prośbą o wydanie orzeczenia odnośnie ubytku słuchu w aspekcie przebiegu pracy zawodowej od roku 1953 do roku 1991, w tym w latach 1957-1991 jako czyściarza, podmistrza i mistrza zgrzeblarni w A. w Ł. Poradnia Chorób Zawodowych WOMP w oparciu o uzyskane wyniki badań audiologicznych i analizę całości dokumentacji stwierdziła brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem w środowisku pracy. W orzeczeniu WOMP nr [...] z dnia [...] w rozpoznaniu klinicznym zostało podane, że stwierdzono u Z.K. "głęboki niedosłuch ucha prawego graniczący z głuchotą" i "odbiorczy ubytek słuchu typu pozaślimakowego ucha lewego znacznego stopnia", a w uzasadnieniu odmawiającym uznania tego schorzenia za zawodowe podkreślono m. in., że ubytki słuchu spowodowane hałasem nigdy nie są tak głębokie, a tym bardziej nie powodują głuchoty i nie ulegają powiększeniu po zaprzestaniu pracy w hałasie, (co zostało stwierdzone u Z. K. pomimo ustania narażenia przed 13 laty) oraz występuje asymetria ubytku słuchu (jest to również zaprzeczeniem charakterystyki zawodowego uszkodzenia słuchu). We wnioskach zostało podkreślone, że obraz kliniczny ubytku słuchu u badanego nie jest typowy dla przewlekłego urazu akustycznego i z tego powodu nie można rozpoznać choroby zawodowej, natomiast za przyczynę istniejącego ubytku słuchu należy przyjąć zmiany naczyniowe i toksyczne w narządzie słuchu w przebiegu schorzeń ogólnoustrojowych wynikających z przewlekłego kłębkowego zapalenia nerek. W trybie odwoławczym od orzeczenia WOMP Z.K. został zbadany w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy. Wyniki przeprowadzonych badań uwidoczniono w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...]. Potwierdzony został brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, który oparto również o ustalenia kliniczne i pokrywały się one z ustaleniami WOMP-u. Tym samym potwierdzono także pozazawodową etiologię upośledzenia słuchu. Jednocześnie Instytut podał, że Z.K. był już poprzednio badany w kierunku ustalenia rodzaju występującego niedosłuchu zarówno w IMP w Ł. w dniu [...] orzeczenie [...] oraz w IMP i Zdrowia Środowiskowego w S. orzeczenie nr [...] z dnia [...] i stwierdzono wówczas (i obecnie potwierdzono), że rodzaj stwierdzonego ubytku słuchu nie jest typowy dla obrazu klinicznego uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem i nie daje merytorycznych podstaw do rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu. Dodatkowo powyższe informacje zostały podtrzymane w całości przez Instytut Medycyny Pracy w odrębnym piśmie z dnia [...] znak: [...] oraz przez WOMP w piśmie z dnia [...] znak: [...] jako odpowiedzi udzielone dla Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. na prośbę o ustosunkowanie się do zarzutów stawianych przez Z.K. co do treści ww. orzeczeń lekarskich wydanych po aktualnie wykonanych badaniach (zgłoszonych przez niego w Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej do protokołu z dnia [...] w ramach przysługujących uprawnień wynikających z zapisu art. 10 k.p.a.). Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wskazał, że wystąpił raz jeszcze do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. oraz do IMP i Zdrowia Środowiskowego w S. w celu wyjaśnienia wszelkich istniejących - zdaniem odwołującego się - wątpliwości. W pismach z dnia [...] skierowanych do obu Instytutów, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (po uprzednim jeszcze uzupełnieniu dokumentacji przez zainteresowanego na prośbę PWIS) przedstawił kwestie będące powodem stawianych zarzutów przez Z.K. (w tym również odnośnie IMP i Zdr. Śr. w S. została przedłożona konieczność uzyskania wyczerpującego uzasadnienia wydanego orzeczenia z dnia [...] nr [...] i na co zwrócił uwagę Sąd) - z prośbą o ustosunkowanie się. Uzyskane odpowiedzi w pełni potwierdziły dotychczasowe ustalenia zarówno co do rodzaju występującego ubytku słuchu, jego wielkości, postępującej progresji od chwili zakończenia pracy zawodowej przez Z.K. w 1991 r., jak i przyczyn zaistniałego niedosłuchu. Wyjaśnienia IMP w Ł. z dnia [...] (znak pisma [...]) oraz IMP i Zdr. Śród. w S. z dnia [...] (pismo znak [...] ) w ocenie PWIS wyczerpująco ujmują wszelkie kwestie, do których zgłaszał jeszcze zastrzeżenia odwołujący się. Ponadto organ odwoławczy wskazał na zgodność merytoryczną wszystkich orzekających jednostek medycznych - oprócz dwóch Instytutów również WOMP-u w Ł. - o braku klinicznych cech zawodowego uszkodzenia słuchu, które w wyniku wielokrotnie przeprowadzonych specjalistycznych badań orzekały niezależnie od siebie, że obserwowane zmiany w obrębie narządu słuchu u Z.K. nie mogą być kwalifikowane jako skutek narażenia na hałas w przebiegu pracy zawodowej. Etiologia ubytku słuchu jest pozazawodowa, a za przyczynę podaje się szereg schorzeń ogólnoustrojowych (w tym przebyte kłębkowe zapalenie nerek, choroba niedokrwienna serca, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, hypercholesterolemię - które to schorzenia powodują zaburzenia naczyniowe również w uchu wewnętrznym i w istotny sposób wpływają na stan wydolności narządu słuchu). Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wyjaśnił, odnosząc się do wniosku o powołanie biegłych lekarzy sądowych w celu zajęcia przez nich stanowiska w przedmiotowej sprawie, że zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami rozpoznanie medyczne choroby zawodowej może być dokonane jedynie przez lekarzy zatrudnionych w jednostce organizacyjnej służby zdrowia uprawnionej do orzekania w sprawach chorób zawodowych i lekarze ci muszą spełniać wymagania kwalifikacyjne określone w odrębnych przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych. Tak więc na podstawie § 7 wymienionego na wstępie rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych jednostką orzekającą w I instancji jest Przychodnia Konsultacyjno - Diagnostyczna WOMP i w trybie odwoławczym na podstawie § 9 ww. rozporządzenia Instytut Medycyny Pracy. W myśl ww. przepisów przy orzekaniu o chorobach zawodowych przez właściwe i uprawnione jednostki medyczne (WOMP i IMP) obowiązuje dwuinstancyjność. Zatem ponowne badanie narządu słuchu u Z.K. w IMP, po odwołaniu się od orzeczenia WOMP, staje się ostatecznym. Organy inspekcji sanitarnej nie mają zaś uprawnień do powoływania z przyczyn podanych powyżej biegłych lekarzy sądowych. Podstawą do rozpatrzenia niniejszej sprawy jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, za choroby zawodowe uważa się choroby określone w załączniku do tego rozporządzenia, jeżeli spowodowane zostały działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Przy ocenie działania czynników szkodliwych dla zdrowia uwzględnia się m. in. rodzaj, stopień i czas narażenia zawodowego, sposób wykonywania pracy. W tym celu przeprowadza się postępowanie wyjaśniające oraz analizuje wszelką posiadaną dokumentację. Organ odwoławczy stwierdził, że rozpatrzono cały okres zatrudnienia i czynności wykonywane na stanowiskach pracy Z.K. w narażeniu na hałas przy uwzględnieniu natężeń tego hałasu w poszczególnych latach na podstawie badań środowiskowych. Z.K. był poddany wielokrotnie - łącznie 7 razy - badaniom specjalistycznym w uprawnionych do orzekania o chorobach zawodowych jednostkach organizacyjnych służby zdrowia i wydane przez nie orzeczenia zawierają stwierdzenia zgodne w treści o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - zawodowego uszkodzenia słuchu. Została udokumentowana prawie 35-letnia praca Z.K. z narażeniem na hałas, ale to tylko pierwszy z niezbędnych warunków do stwierdzenia choroby zawodowej. Nie został spełniony drugi podstawowy warunek do rozpoznania choroby zawodowej, a mianowicie: zaistniałe dolegliwości nie wykazały klinicznego obrazu zmian chorobowych, jakie charakteryzują uszkodzenie słuchu spowodowane hałasem w środowisku pracy i wskazane zostało, że ich etiologia jest pozazawodowa. Zatem nie wypełniony został wymóg zawarty w § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych. Organ II instancji wskazał, że inspektor sanitarny nie może stwierdzić choroby zawodowej, jeżeli upoważnione jednostki orzecznicze nie rozpoznały choroby zawodowej i wskazują na pozazawodowe przyczyny stwierdzonego schorzenia oraz w sposób jednoznaczny wykluczają jego zawodową etiologię. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł Z.K., wskazując na okres 35 lat pracy w ponadnormatywnym hałasie. Zarzucił organom administracji dowolność interpretacji przyczyn powstania u niego niedosłuchu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi , wyrokiem z dnia 19 września 2006 r. sygn. akt III SA/Łd 195/06 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...]. Sąd stwierdził, że skarga jest uzasadniona, bowiem w toku ponownie prowadzonego postępowania organy inspekcji sanitarnej naruszyły art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. i nie poczyniły ustaleń faktycznych, które jednoznacznie uzasadniałyby stanowisko organów stwierdzających brak podstaw do uznania u Z.K. choroby zawodowej w postaci uszkodzenia słuchu wywołanego hałasem. Sąd wskazał, że opinie lekarskie są niekonsekwentne i budzą wątpliwości interpretacyjne. Jednostki orzecznicze z jednej strony uzasadniają, że schorzenie skarżącego ma etiologię pozazawodową, a z drugiej strony stwierdzają asekuracyjnie, że brak dokumentacji lekarskiej i upływ czasu uniemożliwiają ocenę wpływu hałasu występującą w środowisku pracy na stan słuchu skarżącego. Sąd przyjął, iż słusznie skarżący podważa wnioski orzeczeń lekarskich zarzucając im dowolność interpretacji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł., zaskarżając wyrok w całości zarzucił 1) naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), polegające na błędnej wykładni przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministra z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych), 2) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszenia art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i przyjęcie, że organy nie ustaliły wpływu ponadnormatywnego hałasu podczas 35 letniej pracy skarżącego na stan jego słuchu, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 74/07 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 września 2006 r. sygn. akt III SA/Łd 195/06 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w niniejszej sprawie w oparciu o wszystkie zebrane dowody, a w szczególności wyniki dochodzenia epidemiologicznego i wyniki przeprowadzonych badań, stwierdzić należy, że wbrew stanowisku przyjętemu w zaskarżonym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi brak jest podstaw do przyjęcia, że organy orzecznicze nie poczyniły wyczerpujących ustaleń w stanie faktycznym sprawy z naruszeniem art. 7,77 § 1 i 80 k.p.a., co uniemożliwiło stwierdzenie u Z. K. choroby zawodowej w postaci uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu (poz. 15 załącznika do rozporządzenia). Zdaniem NSA ustalone okoliczności sprawy wskazują, że stanowisko Sądu l instancji nie jest uzasadnione. NSA stwierdził, że trafnie podniósł skarżący Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, iż zasadniczym powodem nie uznania choroby zawodowej u Z. K. jest brak rozpoznania w objawach chorobowych, skutków zdrowotnych związanych z pracą wykonywaną w hałasie, co wielokrotnie stwierdzały jednostki medyczne uprawnione do orzekania w sprawach zawodowych schorzeń. NSA przyjął, iż słusznie podnosi skarga kasacyjna, że warunkiem stwierdzenia choroby zawodowej jest wykazanie specjalistycznymi badaniami obustronnego odbiorczego ubytku słuchu o lokalizacji ślimakowej będącego skutkiem wieloletniego i ciągłego narażenia na hałas. Z niespornych okoliczności niniejszej sprawy wynika, że przeprowadzone u Z. K. badania nie ujawniły uszkodzenia słuchu o lokalizacji ślimakowej, co wyklucza uszkodzenie spowodowane hałasem. Nie ulega wątpliwości, że kliniczny obraz ubytku słuchu występujący u Z. K. nie wskazuje na przesłanki niezbędne do uznania tego schorzenia za chorobę zawodową. Z tych względów słuszny jest zarzut skargi kasacyjnej, że Sąd l instancji błędnie ocenił materiał dowodowy zebrany w sprawie, co doprowadziło do naruszenia prawa materialnego tj. § 1 cyt. rozporządzenia. NSA wskazał, że wyrokiem z dnia 21 stycznia 2003 r. wydanym w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, uchylił decyzje organów sanitarnych obu instancji stwierdzających brak podstaw do uznania schorzenia Z. K. za chorobę zawodową, zarzucając, że decyzje te zostały oparte na mało wyczerpujących i lakonicznych opiniach jednostek medycznych, co uzasadniało przyjęcie, że organy te nie wyjaśniły należycie stanu faktycznego sprawy. Z tego też względu Sąd l instancji obowiązany był ocenić, czy zalecenia zawarte w uzasadnieniu tego stanowiska zostały przez organy sanitarne wykonane, a ustalony w ponownym postępowaniu stan faktyczny pozwala na rozstrzygnięcie sprawy. NSA stwierdził, w oparciu o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, że wbrew stanowisku Sądu l instancji, organy sanitarne poczyniły wszechstronne i wyczerpujące ustalenia co do istoty i charakteru schorzenia występującego u Z. K. W tej sytuacji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, materiał ten powinien być poddany wnikliwej analizie przez Sąd l instancji przy uwzględnieniu powyższych uwag i regulacji prawnych zawartych w przepisach powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych. Dopiero prawidłowo przeprowadzona analiza materiału dowodowego powinna doprowadzić do wyjaśnienia, czy schorzenia Z. K. mają związek przyczynowy z warunkami pracy i czy istnieją dostateczne podstawy do stwierdzenia u niego choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 190 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi związany jest wykładnią prawa wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2007 r. sygn. akt OSK 74/07. Ocena legalności zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji dokonana została z punktu widzenia zgodności z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294, zm. Dz. U. z 1989 r Nr 61, poz. 364). Stwierdzenie przez organy obu instancji braku podstaw do uznania u skarżącego choroby zawodowej w postaci uszkodzenia słuchu wywołanego hałasem (poz. 15 załącznika do rozporządzenia) było wynikiem właściwie uzupełnionego materiału dowodowego. Organy administracji oparły się na orzeczeniu lekarskim WOMP z dnia [...] nr [...], orzeczeniu lekarskim sporządzonym przez Instytut Medycyny Pracy w dniu [...] nr [...], na uzupełnieniach powyższych orzeczeń z dnia [...] oraz [...] oraz na orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...], które czyniły zadość wytycznym zawartym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi z dnia 21 stycznia 2003 r. Uzupełnienie opinii było rzetelne, bowiem sporządzone zostało na podstawie analizy całości dokumentacji dotyczącej przebiegu pracy zawodowej, narażenia na hałas na stanowisku pracy oraz w oparciu o wyniki wielokrotnie przeprowadzonych badań audiometrycznych, w tym na podstawie aktualnie przeprowadzonych kompleksowych badań audiologicznych zweryfikowanych audiometrią obiektywną. Wnioski powyższych orzeczeń, uzupełnione poprzez przeprowadzenie ponownych badań, mogły stanowić podstawę do wydania decyzji w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, organy administracji w ponownie prowadzonym postępowaniu, w oparciu o wszystkie dowody, w tym wyniki dochodzenia epidemiologicznego i wyniki przeprowadzonych badań, poczyniły wyczerpujące ustalenia w stanie faktycznym sprawy. Medyczne jednostki orzecznicze potwierdziły, że przeprowadzone u skarżącego badania nie ujawniły uszkodzenia słuchu o lokalizacji ślimakowej, co wyklucza uszkodzenie spowodowane hałasem. W dokumentach, na które powołuje się skarżący stwierdza się niedosłuch, ale nie każda choroba narządu słuchu może być uznana za chorobę zawodową, ale tylko ta, która została wymieniona w wykazie chorób zawodowych i stwierdzona przez uprawnione podmioty, oraz jeżeli spowodowana została działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Zauważyć należy, że gdy wskazane w przepisach jednostki medyczne uprawnione do rozpoznania choroby zawodowej w swych opiniach, w sposób, który nie budzi wątpliwości, nie stwierdziły istnienia choroby zawodowej, to organy administracji orzekające w sprawie, nie miały podstaw do kwestionowania opinii podmiotów uprawnionych. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym oddalił skargę.