III SA/Łd 447/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędziowie: Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2013 r. sprawy ze skargi M. Z. M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie o zameldowanie postanawia: odrzucić skargę. W dniu 3 grudnia 2012 r. M. Z. M. złożył do Prezydenta Miasta P. T. wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie o zameldowanie A. M. M., K. A. M. oraz małoletniej L. L. M. na pobyt czasowy do dnia 13 listopada 2013 r. w nieruchomości położonej przy ulicy A. w P. T.. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta P. T. odmówił zawieszenia ww. postępowania, nie znajdując ku temu przesłanek. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazał art. 97 § 1, art. 98 § 1, art. 123 w związku z art. 141 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej k.p.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M. Z. M. podnosząc, iż zawarte w piśmie z dnia 3 grudnia 2012 r. żądanie zawieszenia postępowania nie zostało rozpatrzone w oparciu o podstawę prawną z przepisu art. 98 § 1 k.p.a. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r., Wojewoda [...], działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na powyższe postanowienie M. Z. M.i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając mu obrazę art. 6, 8 i 12 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.) sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Wydane w niniejszej sprawie postanowienie Prezydenta Miasta P. T. o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego nie kończy postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Dotyczy ono bowiem kwestii incydentalnej. Na takie postanowienie nie służy stronie zażalenie. Zgodnie bowiem z treścią art. 141 § 1 k.p.a. prawo złożenia zażalenia na postanowienie przysługuje tylko w przypadku gdy tak stanowi kodeks postępowania administracyjnego. Nowelizacja tego aktu normatywnego, dokonana ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 6, poz. 18), która weszła w życie 11 kwietnia 2011 r., a więc obowiązująca już w dacie wydania postanowienia, wprowadziła zmiany dotyczące zaskarżania postanowień wydanych w przedmiocie zawieszenia postępowania, tj. w art. 101 § 3 Kpa. Przed zmianami wprowadzonymi tą nowelą przepis art. 101 § 3 miał następującą treść: "§ 3. Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie". Na gruncie tej regulacji przyjmowano, że zażalenie przysługuje zarówno na postanowienie o zawieszeniu postępowania, odmowie zawieszenia postępowania, podjęciu postępowania, jak i odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Zmiana dokonana wyżej powołaną nowelą grudniową ustaliła treść § 3 w sposób następujący: "§ 3. Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie". Obecnie treść art. 101 § 3 K.p.a. należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że istotą nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a. było pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z zasadą szybkości postępowania, wynikającą z art. 12 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Co do zasady więc postępowanie administracyjne powinno być zakończone w terminach określonych w art. 35 k.p.a. Uzasadnione jest zatem wyłączenie możliwości odrębnego zaskarżania postanowień, które nie tamują biegu postępowania administracyjnego. Natomiast strona niezadowolona ze wskazanych rozstrzygnięć nie zostaje pozbawiona możliwości ich kontroli, gdyż na podstawie art. 142 k.p.a. może je kwestionować w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego. Z uzasadnienia projektu wyżej wskazanej ustawy nowelizującej Kodeks postępowania administracyjnego wynika, że ustawodawca wprost wykluczył zażalenie na podjęcie zawieszonego postępowania, motywując to możliwością oceny jego zasadności w ramach kontroli podjętego rozstrzygnięcia na skutek odwołania (i skargi do sądu). Ten sam argument przemawia także za wykluczeniem dopuszczalności zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania (patrz postanowienie NSA z 13 września 2013 r. sygn. akt I OSK 1909/13, z dnia 5 września 2013 r. sygn. akt I OSK 1899/13, z dnia 15 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 2991/12, opubl. na www.cbois.nsa.gov.pl ). Reasumując wskazać należy, że skoro od postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania nie przysługuje zażalenie, to skarga do sądu administracyjnego na takie postanowienie jest niedopuszczalna. Bez znaczenia dla dopuszczalności skargi pozostają pouczenia, najpierw o prawie złożenia zażalenia – w postanowieniu Prezydenta Miasta P. T. z dnia [...] r., a następnie o prawie złożenia skargi do sądu administracyjnego – w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] r. Były to bowiem błędne pouczenia, a takie pouczenia nie mogą kształtować właściwości sądu administracyjnego i w konsekwencji nie mogą prowadzić do merytorycznego rozpoznania przez sąd skargi. W świetle przedstawionej argumentacji należało przyjąć, że postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego nie należy do żadnej z kategorii postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., a zatem rozpoznanie przez sąd skargi na to postanowienie jest niedopuszczalne. Na marginesie niniejszej sprawy należy wskazać, iż wnioskodawcy postępowania – A. M. M.i oraz K. A. M. złożyli do protokołu kontroli meldunkowej, przeprowadzonej w dniu 3 kwietnia 2013 r. oświadczenia o cofnięciu wniosku o zameldowanie na pobyt czasowy w lokalu przy ul. A. w P. T., który A. M. M.złożył w imieniu swoim, K. A. M. oraz małoletniej L. L. M.. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta P. T. umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., bowiem stało się ono bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucono. e.o.