III SA/Łd 495/21

Dnia 16 czerwca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. L. na pismo Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie przekazania informacji o ujawnieniu wykroczenia polegającego na przekroczeniu prędkości postanawia: odrzucić skargę. J. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na pismo Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] znak: [...], określając je jako skargę na czynność materialno-techniczną w przedmiocie przekazania organowi samorządu informacji o ujawnieniu wykroczenia polegającego na przekroczeniu prędkości w obszarze zabudowanym prędkości 51 km/h, zarzucając organowi rażące naruszenia: 1. art. 7 Konstytucji RP polegające na przekroczeniu uprawnień wynikających z ustawy Prawo o ruchu drogowym; 2. art. 42 pkt 3 Konstytucji RP w zw. z art. 8 k.p.w. w zw. z art. 5 § 1 k.p.k.; 3. art. 8 k.p.w. w zw. z art. 4, art. 7 i art. 9 k.p.k. polegające na zaniechaniu uwzględnienia zakresu niepewności pomiaru urządzenia wynoszącego od -3km/h do +3 km/h, co przekłada się na prędkość rzeczywistą zmierzonego pojazdu w taki sposób, iż pojazd mógł poruszać się w chwili wykonania zdęcia z prędkością od 98 do 104 km/h. W przypadku skarżącej ta okoliczność ma wyjątkowy ciężar ze względu na zagrożenie utraty prawa jazdy na 3 miesiące w przypadku stwierdzenia przekroczenia o 51 km/h lub więcej. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do bezzwłocznego usunięcia naruszenia prawa oraz zasądzenia kosztów postępowania na rzecz skarżącej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej odrzucenie argumentując, iż skarga dotyczy pisma z dnia 2 marca 2021 r., którym Główny Inspektor Transportu Drogowego poinformował Starostwo Powiatowe w P., że jako organ, który ujawnił popełnienie naruszenia, skierował do Sądu Rejonowego w P. wniosek o ukaranie J. L. za popełnienie czynu z art. 92a ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2021 r., poz. 281, dalej jako "kw"), co w ocenie organu nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Jednym zaś z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy w kognicji sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego skarga podlega odrzuceniu. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na pismo Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] znak: [...], którym realizując obowiązek wynikający z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – kodeks karny i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541 ze zm.) w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym Dz. U z 2020 r., poz. 110), poinformował Starostwo Powiatowe w P., że Główny Inspektor Transportu Drogowego jako organ, który ujawnił popełnienie naruszenia w dniu 2 marca 2021 r., skierował do Sądu Rejonowego w P. wniosek o ukaranie J. L.za to, że kierując pojazdem przekroczyła w obszarze zabudowanym dozwoloną prędkość o 51 km/h, tj. popełniła czyn z art. 92a kw. Oceniając przedmiot zaskarżenia w kontekście przywołanego wyżej art. 3 § 2 p.p.s.a. stwierdzić należy, że nie stanowi on decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.) jak też postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3). Oczywistym jest też, że nie jest to również żaden z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a do 7 p.p.s.a., ani też sprzeciw od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu zaskarżone pismo nie może też być uznane za inny akt i czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W przywołanym przepisie chodzi bowiem o takie akty (czynności), które formułują (nadają) uprawnienia lub ustanawiają obowiązki, ale również o akty (czynności), które odbierają, ograniczają uprawnienia lub rozszerzają obowiązki wynikające z powszechnie obowiązującego prawa. Takiego charakteru nie mają zaś akty (czynności) stwierdzające jedynie prawa wynikające z przepisów prawa oraz akty o charakterze informacyjnym. Analiza akt sprawy oraz przepisów regulujących przedstawioną problematykę nie pozostawia bowiem wątpliwości, że zaskarżone pismo ma jedynie informacyjny charakter. Pismo to nie dotyczy uprawnień lub obowiązków J. L.. Nie ingeruje ono w sferę jej praw i obowiązków, a tym samym nie wypływa na jej sytuację prawną. Nie jest zatem ani aktem ani czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z uwagi na to, że zaskarżone pismo nie stanowi aktu lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a., nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Skarga na wymienione pismo nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego. W tym kontekście dodać jedynie należy, że w sytuacji wydania przez starostę, na podstawie uzyskanych informacji o ujawnieniu wykroczenia, decyzji administracyjnej na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1268), tj. decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, to wówczas stronie przysługuje odwołanie od takiej decyzji, a następnie skarga do sądu administracyjnego. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. a.l.