III SA/Łd 50/14

Dnia 23 stycznia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku E. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. W. na pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe p o s t a n a w i a : oddalić wniosek. k.p. W dniu 10 stycznia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga E. W. na pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe. Podstawę prawną pisma stanowił przepis art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. nr 223 poz. 1458 ze zm.). W skardze zawarto wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek jest niezasadny. Stosownie do treści przepisu art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wniosek ten wolny jest od opłat sądowych. Zgodnie natomiast z art. 247 powołanej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zastosowanie powołanego wyżej przepisu jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, bądź zachodzą oczywiste przesłanki odrzucenia skargi. Sytuacja taka występuje, jeżeli bez głębszej analizy, niejako "na pierwszy rzut oka" nie ulega wątpliwości, że skarga podlega odrzuceniu bądź, że nie może zostać uwzględniona (por. J. P. Tarno "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2004 s. 320 - 321, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Kraków s. 596, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 września 1970 roku, sygn. akt II CZ 115/70, publ. OSN 1971/6/104, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2013 r. sygn. I OZ 152/13, z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. II OZ 37/13, publ. Baza orzeczeń CBOIS). Wszelkie wątpliwości, co do stanu faktycznego, czy też prawnego, wymagające pogłębionych rozważań powodują, że skargi nie można uznać za oczywiście bezzasadną. Podkreślić należy, iż ocena o bezzasadności skargi wyrażona w postanowieniu o odmowie przyznania prawa pomocy, nie może oznaczać merytorycznego rozpoznania skargi. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2005 roku, II OZ 140/05, niepubl.). Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy przypomnieć należy, że przedmiotem skargi E. W. jest pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. przenoszące skarżącą na inne stanowisko służbowe. Jak wynika z treści pisma podstawę przeniesienia stanowił przepis art. 23 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych (Dz. U. nr 223 poz. 1458 ze zm.). Stosownie natomiast do treści art. 43 ust. 1 i ust. 2 powołanej ustawy w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu pracy; spory ze stosunku pracy pracowników samorządowych rozpoznają właściwe sądy pracy. Wobec powyższego Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie skarga jest oczywiście bezzasadna, co stanowiło podstawę do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do orzekania w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe na podstawie ustawy o pracownikach samorządowych, gdyż stosownie do treści powołanego art. 43 ust. 2 ustawy właściwym w tym zakresie jest sąd powszechny. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. k.p.