III SA/Łd 511/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2011 r. sprawy ze skargi J.A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów 1. oddala skargę; 2. przyznaje radcy prawnemu M.K. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ul. A. 15/19, kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu J.A. i nakazuje wypłacić powyższą kwotę radcy prawnemu M.K. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Decyzją z dnia [...], znak: [...] Starosta O. działając w oparciu o treść art. 104 k.p.a. oraz art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2005r., Nr 108, 908 ze zm.) cofnął J. A. uprawnienie diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów o nr [...] wydane w dniu [...] przez Starostę O. W piśmie z dnia [...] skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. J. A. wniósł o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu prawomocnego zakończenia toczącego się w niniejszej sprawie postępowania karnego. Postanowieniem z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. odmówiło zawieszenia postępowania odwoławczego w sprawie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. W uzasadnieniu wskazano, iż w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły zarówno podmiotowe, jak i przedmiotowe podstawy do zawieszenia postępowania, o których mowa w art. 97 § 1 pkt. 1-4 k.p.a. Odwołując się natomiast do art. 98 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu, organ administracji podniósł, iż postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty zostało wszczęte z urzędu, a nie na wniosek strony. Oznacza to, że nie zaistniały również przesłanki do fakultatywnego zawieszenia postępowania administracyjnego. W piśmie z dnia [...] skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. J. A. wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powołując się na treść art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wskazał, iż w Prokuraturze Rejonowej w O. toczy się postępowanie przygotowawcze, w sprawie, w której jak "jest podmiotowo i przedmiotowo zaangażowany". Dodatkowo podniósł, iż z uwagi na zaistniałe nowe okoliczności faktyczne i prawne, jaką jest wniosek o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania karnego w sprawie o sygn. akt [...], w której to został prawomocnie skazany, uzasadnione jest zawieszenie toczącego się posterowania administracyjnego i dopuszczenie dowodów z dokumentów we wskazanych powyżej sprawach. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ administracji podniósł, iż w niniejszej sprawie postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnienia diagnosty zostało wszczęte z urzędu, a nie na wniosek strony, a zatem nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 98 § 1 k.p.a. Odnosząc się natomiast do twierdzeń skarżącego, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ podniósł, iż zgodnie z art. 84 ust. 3 ustawy- Prawo o ruchu drogowym, starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Powyższy przepis nie uzależnia wydania decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty od zakończenia toczącego się postępowania karnego w sądzie powszechnym. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący za poświadczenie nieprawdy w zaświadczeniu o przeprowadzeniu badania technicznego pojazdu został skazany prawomocnym, wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia [...], sygn. akt [...]. Podnoszona natomiast przez skarżącego okoliczność, że podejmuje on starania o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania karnego, jak również fakt, że w Prokuraturze Rejonowej w O. toczy się postępowanie przygotowawcze, nie stanowi w ocenie organu zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a., uzasadniającego zawieszenie postępowania. Nie jest to bowiem problem prawny, od którego rozstrzygnięcia zależne jest wydanie decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podniósł, iż nie zgadza się z rozstrzygnięciem zaskarżonego postanowienia, ponieważ zakończone postępowanie karne ma wpływ na toczące się postępowanie administracyjne. Podniósł, iż wbrew złożonym przez niego wnioskom, nie dopuszczono dowodów z akt z zakończonego postępowania karnego oraz z zeznań skarżącego, co pozbawia go prawa do należytej obrony swych praw. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga J. A. nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1270 ze zm.) –[zwanej dalej w skrócie – p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, czy jest ono zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonego postanowienia sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego, bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art.97 § 1 kpa. Zgodnie z treścią tego przepisu organ administracji publicznej zawiesza postępowania: 1. w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art.30 § 5 a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe(art.105) 2. w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony 3. w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych 4. gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jeżeli chodzi o przyczynę zawieszenia postępowania określoną w punkcie 4-ym wymienionego przepisu to przez pojęcie zagadnienia wstępnego należy rozumieć takie postępowanie, którego wynik bezpośrednio wpływa na treść rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Musi istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a wynikiem innego postępowania przy czym związek ten musi polegać na tym, iż rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od wyniku innego postępowania. Innymi słowy oznacza to sytuację gdy sprawa administracyjna może zostać rozstrzygnięta na różne sposoby w zależności od tego jakie będzie rozstrzygnięcie w innym postępowaniu. Pogląd taki wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 8 lipca 2008r. w spr. II SA/Kr 49/08 (Lex nr 499886) i Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 30 października 2008r. w spr. II SA/Wr 347/08 (Lex nr 509895). W rozpoznawanej sprawie J. A. złożył wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego uzasadniając to dwoma następującymi przyczynami: po pierwsze z uwagi na to, iż w Prokuraturze Rejonowej w O. toczy się postępowanie przygotowawcze dotyczące wpisu montażu instalacji gazowej do dowodu rejestracyjnego samochodu Renault 19 (nr rej. [...]) oraz po drugie gdyż zamierza złożyć wniosek o wznowienie postępowania karnego zakończonego wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z [...] w spr. [...]. W przekonaniu sadu wymienione okoliczności nie uzasadniały zawieszenia postępowania administracyjnego. Nie budzi wątpliwości fakt, iż nie wystąpiły przyczyny zawieszenia postępowania wymienione w punktach 1-3 artykułu 97 § 1 kpa. Nie została również spełniona przesłanka zawieszenia określona w punkcie 4 wymienionego artykułu. Należy zaznaczyć, iż przedmiotem postępowania administracyjnego jest cofnięcie skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. Zgodnie z treścią art.84 ust.3 pkt.2 ustawy z 20 czerwca 1997r. starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art.83 ust.6, stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. W myśl art.83b ust.2 pkt.1 (dawny art.83 ust.6) wymienionej ustawy w ramach wykonywanego nadzoru starosta co najmniej raz w roku przeprowadza kontrolę stacji kontroli pojazdów w zakresie: a. zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa w art.83 ust.3 b. prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów c. prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji W orzecznictwie sądów administracyjnych jest powszechnie przyjęty pogląd, iż przepis art.84 ust.3 ustawy z 20 czerwca 1997r. jest przepisem o charakterze sankcyjnym i z tego powodu musi być stosowany ściśle. W związku z czym niezbędnym warunkiem podjęcia decyzji o cofnięciu diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych jest stwierdzenie określonych uchybień w wyniku kontroli, o której mowa w art. 83b ust.2. W sytuacji jeżeli przeprowadzona kontrola nie wykaże by diagnosta dopuścił się przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z przepisami prawa pozbawienie go uprawnienia do wykonywania badania technicznego jest wyłączone. Decydujące są zatem ustalenia wyniku kontroli. Nie można natomiast cofnąć diagnoście uprawnienia do przeprowadzenia badań technicznych wyłącznie na podstawie prawomocnego wyroku karnego stwierdzającego popełnienie przestępstwa przez diagnostę. Postępowanie administracyjne i postępowanie karne toczą się niezależnie od siebie i według odmiennych przepisów. Okoliczność, iż diagnosta został skazany wyrokiem karnym bądź też, że toczy się przeciwko niemu postępowanie karne nie mogą stanowić podstawy do cofnięcia mu uprawnienia diagnosty w sytuacji gdy uchybienia z jego strony nie zostały stwierdzone w toku czynności kontrolnych. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 kwietnia 2007r. w spr. II GSK 395/06 (nie publikowany) i z 20 października 2009r. w spr. II GSK 87/09 (Lex nr 573546) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z 4 czerwca 2009r. w spr. II SA/Bk 41/09 (Lex nr 563636). Sąd w obecnym składzie podzielił poglądy wyrażone w wymienionych orzeczeniach. W świetle wymienionych poglądów, obowiązujących w orzecznictwie sądów administracyjnych, przyczyny zawieszenia postępowania wskazane przez skarżącego nie mają żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. To, że w Prokuraturze Rejonowej w O. toczy się postępowanie karne, którego przedmiotem jest wpis montażu instalacji gazowej do dowodu rejestracyjnego, nie ma żadnego znaczenia dla cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty. Dla wydania decyzji, o której mowa w art.84 ust.3 ustawy z 20 czerwca 1997r. znaczenie mają jedynie wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu [...]. Tylko ustalenia dokonane w czasie tej kontroli będą decydujące dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej a nie to jak zakończy się postępowanie karne wobec skarżącego. Również okoliczność, iż J. A. zamierza złożyć wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem w sprawie [...] nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Podstawą wydania rozstrzygnięcia organów administracji stanowi wynik kontroli, o której mowa w art.83b.) ust.2 ustawy z 20 czerwca 1997r. a nie wyrok karny w sprawie [...]. Nie została zatem spełniona przesłanka zawieszenia postępowania administracyjnego określona w punkcie 4 artykułu 97 § 1 kpa. Organ administracji trafnie odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego w tej kwestii. Dodać należy, iż brak było również podstaw do zawieszenia postępowania w oparciu o treść przepisu art.98 § 1 kpa. Wymieniony przepis dotyczy bowiem postępowania wszczętego na wniosek strony zaś w niniejszej sprawie postępowanie wszczęto z urzędu a nie na wniosek J. A.. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę J. A. Na podstawie art.250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. w związku z § 14 ust.2 pkt.1c i § 2 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz.U. nr 163 poz.1349 z późn. zm.) sąd przyznał radcy prawnemu M. K. kwotę 295,20 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Na kwotę tę złożyło się: 240 zł – wynagrodzenie radcy prawnego oraz 55,20 zł – podatek od towarów i usług. B.A.