III SA/Łd 522/09

Dnia 18 grudnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędziowie: Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Protokolant Referendarz Sądowy Robert Adamczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009 roku sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu publicznego oddala skargę Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Zarządu Dróg Wojewódzkich w Ł., po ponownym rozpatrzeniu wniosku M. M. o wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu indywidualnego z drogi wojewódzkiej Nr 785 na działkę o nr ewidencyjnym 219 położoną w miejscowości M., działając w oparciu o treść art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz.. 115 ze zm.) w związku z § 55 ust. 1 pkt 4 oraz § 77 i § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430) oraz art. 104 k.p.a. nie zezwolił na lokalizację zjazdu. W uzasadnieniu decyzji organ administracji podniósł, iż niesporne jest iż droga wojewódzka Nr 785, na której miałby zostać zrealizowany zjazd, jest drogą zaliczoną do klasy technicznej G. Nieruchomość M. M. położona jest natomiast pomiędzy dwiema drogami publicznymi, drogą wojewódzką Nr [...] (ul. W.), a drogą gminną (ul. S.), a wnioskodawczyni posiada dostęp do drogi publicznej z drogi o niższej kategorii. W świetle przedstawionych okoliczności oraz z uwagi na fakt, iż istnieje konieczność ograniczania liczby zjazdów na drodze klasy G, zdaniem organu, brak było podstaw do uwzględnienia zgłoszonego żądania. Od powyższej decyzji M. M. wniosła odwołanie, w którym wskazała, iż zaskarżona decyzja jest dla niej krzywdząca, została oparta na podstawie błędnych ustaleń faktycznych, a jej uzasadnienie prawne jest niewystarczające. Skarżąca wskazała, iż istnieje dojazd do jej działki z drogi gminnej, od ul. S., ale wydłuża to drogę dojazdu o około 360 m, a co bardziej istotne droga dojazdu na odcinku około 100 m jest drogą polną, co przez większą część roku znacznie utrudnia, a wręcz niekiedy uniemożliwia dojazd do posesji. Wbrew natomiast twierdzeniom organu, dojazd do posesji nie posiada na całej swej długości nawierzchni bitumicznej. Odwołując się do wskazanej w decyzji podstawy prawnej, a w szczególności § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430) skarżąca podniosła, iż wskazany przepis nie może stanowić sam w sobie podstawy do wydania negatywnej decyzji. Orzekający w niniejszej sprawie organ administracji powinien najpierw wykazać, że wykonanie zjazdu do posesji z drogi wojewódzkiej w sposób rzeczywisty i istotny naruszałoby bezpieczeństwo uczestników ruchu na drodze wojewódzkiej klasy G, biorąc pod uwagę nasilenie ruchu na drodze, a zwłaszcza intensywność korzystania z przedmiotowego zjazdu. Skarżąca podkreśliła, że droga wojewódzka nr [...] klasy G na odcinku, na którym powinien znajdować się zjazd jest drogą w terenie zabudowanym, co z mocy przepisów Kodeksu drogowego skutkuje ograniczeniem prędkości poruszających się po niej pojazdów i wymusza zachowanie szczególnej ostrożności. Biorąc pod uwagę niezgodność i niekompletność ustaleń faktycznych będących podstawą do wydania decyzji skarżąca wniosła o pozytywne rozpatrzenie odwołania. Decyzją z dnia [...], [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art., 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz.. 115 ze zm.) drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: 1). drogi krajowe; 2). drogi wojewódzkie; 3). drogi powiatowe; 4). drogi gminne. Natężenie ruchu na drodze wojewódzkiej Nr 785, jak wynika z badań przeprowadzonych w roku 2000 i 2005, to 697 pojazdów (średniodobowy ruch –SDR) i 1045 pojazdów. Odwołując się natomiast do treści § 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż drogi zaliczone do jednej z kategorii, w rozumieniu przepisów o drogach publicznych, powinny mieć parametry techniczne i użytkowe odpowiadające klasom dróg wojewódzkich - klasy G, Z i wyjątkowo klasy GP. Droga wojewódzka Nr [...] (ul. W.) jest zaliczona do dróg klasy G, na których stosownie do treści § 9 ust. 1 pkt 4 cytowanego rozporządzenia, należy ograniczać liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. W sytuacji zatem, gdy nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej o niższej klasie z innej strony i to w niewielkiej odległości, a taki stan faktyczny ma miejsce w niniejszej sprawie, to realizacja zjazdu na drogę publiczną zaliczoną do kategorii G, którą jest droga wojewódzka Nr [...], byłoby z sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa. Odwołując się do ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż wprawdzie ustawa o drogach publicznych nie określa bezpośrednio kryteriów ustanawiania zjazdów z drogi krajowej przy założeniu, że decyzja o zezwoleniu na wykonanie zjazdu ma charakter uznaniowy, ale nie oznacza to, że zarządowi drogi pozostawiono całkowitą dowolność w rozstrzyganiu tego rodzaju sprawy. Przede wszystkim zarządca drogi jest odpowiedzialny za bezpieczeństwo na drogach publicznych. Winien zatem brać pod uwagę w pierwszym rzędzie zasadę zapewnienia bezpieczeństwa ruchu, któremu niewątpliwe zagraża zbyt duża ilość zjazdów z dróg o szczególnym natężeniu ruchu, jakim są drogi krajowe. W przypadku drogi wojewódzkiej Nr [...] o dużym natężeniu ruchu, skala zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, w sytuacji zaistnienia kolejnego zjazdu na tę drogę, jest znacząca i prawdopodobieństwo zaistnienia kolizji, czy wypadku jest duże. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ administracji wskazał, iż stan techniczny drogi gminnej, czy też realizacja zadań spoczywających na zarządcy drogi nie stanowi przedmiotu prowadzonego postępowania. Fakt, iż obecnie posiadany dostęp do drogi publicznej nie zaspakaja potrzeb skarżącej nie uzasadnia konieczności realizacji nowego zjazdu od strony drogi wojewódzkiej. Jest rzeczą oczywistą, iż zarządca drogi musi mieć na uwadze w pierwszym rzędzie bezpieczeństwo użytkowników dróg. Istnieje zatem konieczność ograniczenia liczby zjazdów na drogach o określonej kategorii. W związku z czym brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku M. M. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca podniosła, iż zaskarżona decyzja została wydana na podstawie błędnych ustaleń faktycznych i z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Wskazała, iż zarówno zaskarżona decyzja organu odwoławczego, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie precyzują, jak duże powinno być natężenie ruchu, aby uzasadniło to wydanie decyzji odmownej na lokalizację zjazdu. Podkreśliła, iż w niniejszej sprawie nie ma żadnego konfliktu pomiędzy słusznym interesem strony a interesem społecznym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga M. M. nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. nr 19 z 2007r. poz.118 z późn. zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. nr 43 poz.430). Zgodnie z treścią art.29 ust.1 wymienionej ustawy budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. W myśl art.29 ust.4 cytowanej ustawy ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Zgodnie z treścią § 9 ust.1 pkt.4 rozporządzenia z 2 marca 1999r. w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego określa się na stępujące warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów: 4.) droga klasy G powinna mieć powiązania z drogami nie niższej klasy niż L (wyjątkowo klasy D), a odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 800 m oraz na terenie zabudowy nie mniejsze niż 500 m; dopuszcza się wyjątkowo odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 600 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 400 m, przy czym na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę; Z przepisu art.29 ust.1 ustawy z 21 marca 1985r. wynika, iż zarządca drogi, w drodze decyzji administracyjnej, wyraża zgodę na budowę zjazdu. W przepisie tym nie sprecyzowano dokładnie kryteriów koniecznych do wyrażenia takiej zgody. Oznacza to, iż decyzja taka jest wyrażana w ramach uznania administracyjnego. Należy zatem zaznaczyć, iż uznanie administracyjne dotyczy sytuacji gdy przepisy prawne przewidują możliwość różnego rozstrzygnięcia sprawy. W ramach uznania administracyjnego organ ma pewną swobodę rozstrzygnięcia co nie oznacza dowolności w wyborze sposobu załatwienia sprawy. Rozstrzygnięcie winno być właściwie i w sposób przekonujący uzasadnione. Winno ono zawierać motywy potwierdzając zasadności takiego a nie innego rozstrzygnięcia. Pogląd taki wyraził Sąd Najwyższy wyroku z dnia 19 grudnia 1990r. w sprawie I PR 170/90 (Wokanda nr 7 z 1991r. ) oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 maja 1981r. w sprawie S.A. 974/81(ONSA nr 1 z 1981r. poz.49) i z dnia 13 lutego 1997r. w sprawie V S.A. 246/96(ONSA nr 1 z 1998r. poz.15). Analiza przepisów ustawy z 21 marca 1985r. i rozporządzenia z 2 marca 1999r. wskazuje, iż zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na budowę zjazdu ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Jednym z takich wymogów jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zarządca drogi winien zatem rozważyć czy wykonanie zjazdu przyczyniłoby się do ograniczenia płynności ruchu pojazdów i czy ograniczyłoby to bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego. Pogląd, iż zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium przy wyrażaniu zgody na budowę zjazdu jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 lipca 2007r. w spr. I OSK 1148/06 (Lex nr 382712), z 13 lutego 2001r. w spr. II SA 770/00 (Lex nr 53363), z 31 marca 1999r. w spr. II SA 188/99 (Lex nr 46764) i z 15 lipca 1998r. w spr. II SA 705/98 (Lex nr 41384) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 16 maja 2007r. w spr. IV SA/Wa 395/07 (Lex nr 344919) i z 14 września 2005r. w spr. VI SA/Wa 428/05 (Lex nr 192958). Z przepisu § 9 ust.1 pkt.4 rozporządzenia z 2 marca 1999r. wynika, iż na drogach klasy G (wojewódzkich) należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas. Przepis ten nie formułuje całkowitego zakazu budowy zjazdów z dróg klasy G, jednak zawarte w nim zalecenie dotyczące ograniczenia liczby i częstości zjazdów należy rozumieć w ten sposób, że tam gdzie jest to możliwe, dojazd do dróg klasy G z nieruchomości leżących w pobliżu tych dróg należy zapewnić za pośrednictwem dróg niższych klas. W sytuacji gdy dojazd taki jest zapewniony, mając na względzie bezpieczeństwo i płynność ruchu drogowego, należy uznać budowę zjazdów łączących drogi klasy G z nieruchomościami przylegającymi, za wyłączoną. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 sierpnia 2007r. w spr. II OSK 1143/06 (Lex nr 366231). Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w tym wyroku. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż nieruchomość skarżącej (działka nr 219) jest położona między dwiema drogami publicznymi a mianowicie między ulicą W. (droga nr 785 – wojewódzka, klasy G) a ulicą S. (droga gminna) a w zasadzie u zbiegu tych dróg. Działka M. M. ma wjazd od ulicy S., a więc posiada dostęp do drogi publicznej a tym samym do drogi wojewódzkiej nr [...]. W przekonaniu sądu nie ma znaczenia okoliczność podnoszona przez skarżącą, iż od strony ul. S. dojazd do jej nieruchomości jest wydłużony o 360 m w stosunku do sytuacji gdyby wjazd był od ul. Wolności. Z przeprowadzonej wizji lokalnej wynika, iż dojazd ulica S. jest bezproblemowy a nawierzchnia ulicy, do działki M. M., ma nawierzchnię bitumiczną. W ocenie sądu nie ma istotnego znaczenia fakt, iż w niektórych porach roku, z uwagi na warunki atmosferyczne, dojazd ulicą S. jest utrudniony. Za stan nawierzchni drogi gminnej odpowiada zarządca drogi tzn. wójt (burmistrz, prezydent). Istotne jest to, iż działka nr 219 ma zapewniony dostęp do drogi publicznej i to w niewielkiej odległości od drogi nr [...]. Skoro nieruchomość skarżącej ma zapewnioną bezproblemową obsługę komunikacyjną z drogą publiczną to należy uznać, iż wyłączona jest możliwość budowy zjazdu z tej nieruchomości od strony ulicy W. Zaznaczyć należy, iż ulica W. jest drogą wojewódzką i jej zadaniem jest obsługa ruchu regionalnego. Natężenie ruchu na tej drodze nie jest małe. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego średnie dobowe natężenie ruchu na tej drodze, na odcinku C. – granica województwa, wynosiło: w 2000r. – 1045 pojazdów zaś w 2005r. – 697 pojazdów. Dla porównania średnie dobowe natężenie ruchu na drodze nr 784, na odcinku C. – granica województwa, wynosiło : w 2000r. – 498 pojazdów zaś w 2005r. – 571 pojazdów. Analiza danych za 2005r. wskazuje, iż średnie natężenie ruchu na drodze nr 785 w 2005r. wynosiło około 30 pojazdów na godzinę. Nie jest ilość mała. Dodać należy, iż dane te dotyczą 2005r. zaś okolicznością niesporną jest fakt, iż w ciągu kilku ostatnich lat, w związku z wejściem Polski do Unii Europejskiej, znacznie zwiększyła się ilość pojazdów a tym samym i natężenie ruchu drogowego na terenie całego kraju. Nie budzi wątpliwości fakt, iż obecne natężenie ruchu na drodze nr [...] jest co najmniej takie same lub większe niż w 2005r. Obowiązkiem zarządcy drogi jest między innymi dbanie o pas drogowy i o bezpieczeństwo uczestników ruchu na drodze. Budowa nowego zjazdu do działki skarżącej stwarza dodatkowe zagrożenie dla bezpieczeństwa uczestników ruchu na drodze nr [...] Budowa każdego kolejnego zjazdu to dodatkowy punkt włączania się pojazdów do ruchu oraz wyłączania się pojazdów z tego ruchu. Ogranicza to płynność ruchu pojazdów na drodze i dezorganizuje dotychczasową organizację ruchu drogowego. Dotyczy to zwłaszcza drogi o stosunkowo dużym natężeniu ruchu, tak jak ma to miejsce na drodze nr [...] W związku z istnieniem zjazdu skala zagrożenia na drodze wojewódzkiej jest znacznie większa niż na drodze gminnej jaką jest ulica S. Nie ulega wątpliwości, iż budowa zjazdu do działki nr 219 od strony ulicy Wolności stanowiłoby dodatkowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu na drodze nr [...]. Łatwo sobie wyobrazić jak duże byłoby zagrożenie dla uczestników ruchu na drodze nr [...] gdyby w miejscowości M. istniały zjazdy wzdłuż ulicy W. co kilka lub kilkanaście metrów. Istniałoby wówczas duże prawdopodobieństwo powstania kolizji lub wypadku drogowego. W przekonaniu sądu nie ma istotnego znaczenia podnoszony przez skarżącą fakt, iż w miejscowości M. istnieje ograniczenie prędkości pojazdów do 50 km/godz. Jest rzeczą powszechnie znaną, iż uczestnicy ruchu drogowego często nie stosują się do ograniczeń prędkości na drodze. Okoliczność, że w miejscowości M. obowiązuje ograniczenie prędkości ruchu pojazdów nie uzasadnia uwzględnienia wniosku skarżącej o wyrażenie zgody na budowę zjazdu od ulicy W. Przy rozpoznaniu każdej sprawy organy administracji winny uwzględniać słuszny interes strony co wynika z treści art.7 kpa. Uwzględnienie tego interesu może nastąpić tylko do momentu w którym nie koliduje on z interesem społecznym. W przypadku powstania takiej kolizji interes społeczny ma pierwszeństwo przed interesem strony. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 maja 2001r. w spr. II SA 1323/00 (nie publikowany) oraz w wyroku z 18 stycznia 1995r. w spr. SA/Wr 1386/94 (nie publikowany). W rozpoznawanej sprawie interes społeczny wyraża się w zapewnieniu bezpieczeństwa użytkowników drogi nr [...] i ma on pierwszeństwo przed interesem skarżącej wyrażającym się chęcią posiadania zjazdu z jej działki na ulicę Wolności. Zarzuty skarżącej nie zasługują na uwzględnienie. Odnośnie zarzutu, iż właściciele sąsiednich działek posiadają zjazdy na ul. W. to należy podnieść, iż nie wiadomo czy działki te posiadają inny dostęp do drogi publicznej poza ulicą W. Właściciele sąsiednich nieruchomości mogli uzyskać zezwolenie na zjazdy wiele lat wcześniej, kiedy natężenie ruchu na drodze nr [...] było o wiele mniejsze. Nie wiadomo także czy wydanie tych zezwoleń było zgodne z obowiązującymi wówczas przepisami oraz czy właściciele tych działek mają w ogóle takie zezwolenia. Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena prawidłowości zaskarżonej decyzji i taka ocena została dokonana. Kwestia prawidłowości wydania zezwoleń na zjazdy właścicielom sąsiednich działek nie była przedmiotem rozważań sądu w niniejszej sprawie. Niezasadny jest zarzut strony, iż zaskarżona decyzja ma charakter dowolny i została wydana z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Organy administracji dokonały wnikliwej i wszechstronnej analizy zebranego materiału dowodowego. W zaskarżonej decyzji odniesiono się do wszystkich zarzutów skarżącej zaś wydane rozstrzygnięcie zostało logicznie i przekonująco uzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera obszerne uzasadnienie (11 stron), w którym organ odwoławczy rozpatrzył stan faktyczny w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mających zastosowanie, z podaniem orzecznictwa sądów administracyjnych, oraz w sposób wszechstronny wyjaśnił motywy swojego rozstrzygnięcia. Wbrew zarzutom skargi, organy administracji nie wydały swoich rozstrzygnięć w sposób dowolny, z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Jeżeli chodzi a zarzut, iż organy administracji nie podały jakie musi być natężenie ruchu drogowego aby uzyskać zezwolenie na budowę zjazdu to danych takich nie sposób podać. Przy rozpatrywaniu sprawy o wydanie zezwolenia na budowę zjazdu należy uwzględnić zasadniczo trzy kwestie. Po pierwsze usytuowanie działki względem drogi, po drugie dostęp działki do drogi publicznej oraz po trzecie natężenie ruchu na drodze przy której ma być wybudowany zjazd. Wszystkie te kwestie organy administracji uwzględniły przy wydaniu swoich rozstrzygnięć. Wzięto zatem pod uwagę, iż działka nr 219 posiada zjazd od ul. S. i poprzez tę ulicę na bezproblemowy dojazd od drogi nr [...] jak również uwzględniono natężenie ruchu na ul. W. w 2000r. i 2005r. Faktem jest, iż brak jest danych dotyczących aktualnego natężenia ruchu na drodze nr [...] (tzn. w 2009r.) lecz nie jest to uchybienie, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze znaczy wzrost ilości pojazdów w Polsce w ciągu ostatnich kilku lat i znaczące zwiększenie natężenia ruchu drogowego niemal na wszystkich drogach jest niemal pewne, że obecne natężenie ruchu na drodze nr [...] jest co najmniej takie same jak w 2005r. a jest wysoce prawdopodobne, że natężenie to uległo jeszcze zwiększeniu. Nie sposób podać jakie powinno być natężenie ruchu drogowego aby uzyskać zezwolenie na budowę zjazdu, jak podniesiono to w skardze. Zgodnie z treścią § 9 ust.1 pkt.4 rozporządzenia z 2 marca 1999r., na drogach wojewódzkich należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas. Działka nr 219 ma zapewniony dojazd drogą niższej klasy. W związku z czym nie potrzeby budowy zjazdu przy drodze wojewódzkiej nr [...]. Reasumując sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. Działka skarżącej posiada bezproblemowy dostęp do drogi publicznej od ulicy S. Budowa zjazdu z tej nieruchomości na ulicę Wolności ograniczałaby płynność ruchu drogowego na drodze nr [...] i stwarzałaby dodatkowe zagrożenie dla bezpieczeństwa uczestników ruchu na tej drodze. Droga wojewódzka ma za zadanie obsługę ruchu regionalnego zaś obsługa ruchu lokalnego i przyległego zagospodarowania winna odbywać się drogami niższej klasy takimi jak drogi gminne. Działka nr 219 ma zapewnioną taką obsługę poprzez drogę gminną. Organy administracji słusznie zatem odmówiły uwzględnienia wniosku skarżącej zaś ich rozstrzygnięcia nie były dowolne i nie zostały wydane z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę M. M. a.ł.