III SA/Łd 544/16

Dnia 25 sierpnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie ze skargi M. S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. W dniu 8 lipca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga M.S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony podkreślił, że zaskarżony rozkaz jest dla skarżącego bardzo dotkliwy, w szczególności w aspekcie finansowym. Z momentem zawieszenia, zawieszeniu uległa płatność 50 % wynagrodzenia, które stanowi jedyne źródło utrzymania skarżącego. Skarżący nie otrzymał zgody przełożonego na podjęcie dodatkowego zatrudnienia. Skarżący wyjaśnił, że obecnie otrzymywane wynagrodzenie nie pozwala na opłacenie bieżący zobowiązań, takich jak czynsz za mieszkanie, opłata za energię, spłata kredytu hipotecznego czy zakup żywności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 t.j. ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć o ocenę zarówno wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. post. NSA z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie skarżący, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazał, że wykonanie zaskarżonego rozkazu mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania, nie został dostatecznie uzasadniony. Skarżący powołał się na okoliczność zawieszenia połowy należnego mu uposażenia, co negatywnie oddziałuje na jego sytuację. W ocenie Sądu wstrzymanie wypłaty części uposażenia w związku z zawieszeniem w czynnościach służbowych trudno uznać za zdarzenie, którego konsekwencją może być wyrządzenie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ewentualne uchylenie przez sąd rozkazu w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych będzie skutkowało koniecznością usunięcia jego skutków, m.in. poprzez wypłatę zaległego uposażenia, niesłusznie wstrzymanego. Szkoda zostanie więc w pełni naprawiona, a skutki ewentualnego wadliwego rozkazu odwrócone. Niewątpliwie wstrzymanie wypłaty części uposażenia może mieć negatywne konsekwencje dla sytuacji majątkowej skarżącego, trzeba jednak zauważyć, że nie został on pozbawiony środków do życia, bowiem wypłacana jest mu połowa uposażenia. Orzekając w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu sąd musi znaleźć rozwiązanie godzące interes skarżącego oraz interes publiczny. Zawieszenie w czynnościach służbowych ma na celu odsunięcie policjanta od wykonywania czynności m.in. ze względu na toczące się przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne, a więc podejrzenie popełnienia czynów, które mogą poddawać w wątpliwość zdolność policjanta do wykonywania służby. W interesie publicznym leży, aby zawieszenie w czynnościach służbowych zachowało moc do czasu oceny zgodności z prawem rozkazu personalnego w tym przedmiocie. Jednocześnie interes indywidualny skarżącego nie zostanie nadmiernie naruszony, bowiem zachowuje prawo do połowy uposażenia, a w sytuacji, gdy okaże się że rozkaz personalny w przedmiocie zawieszenia był niezgodny z prawem, skarżącemu zostanie wypłacone zaległe uposażenie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia D.Cz.