III SA/Łd 546/25

Dnia 2 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, , Protokolant Sekretarz sądowy Ewa Górska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2025 roku sprawy ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia 23 czerwca 2025 roku nr 33/2025 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 roku i luty 2023 roku oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z odsetkami oddala skargę. Decyzją z 23 czerwca 2025 r. nr 33/2025 Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania J.S. od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Zgierzu z 29 kwietnia 2025 r. nr 14/2025 o odmowie wypłaty wyrównania uposażenia za styczeń i za luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. Rozkazem personalnym z [...] nr [...] Komendant Powiatowy Policji w Zgierzu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1882 ze zm.) zwolnił funkcjonariusza J.S. ze służby w Policji z dniem 21 lutego 2023 r. W następstwie powyższego funkcjonariuszowi wypłacono uposażenie za styczeń i luty 2023 r., odprawę w wysokości 6-miesięcznego uposażenia, tj. 47 148 zł, uposażenie za 47 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego w wysokości 17 586,93 zł oraz nagrodę roczną za 2023 rok w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w 2023 r., tj. 1286,33 zł. Wysokość wskazanych świadczeń ustalono na podstawie kwoty bazowej skonkretyzowanej w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U z 2022 r. poz. 270), tj. 1614,69 zł. Podstawę prawną dla zastosowania tej kwoty bazowej stanowiła ustawa budżetowa na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U. 2023 r. poz. 256) oraz ustawa z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 r. poz. 2666). 18 marca 2025 r. asp. sztab w stanie spoczynku J.S. złożył do Komendy Powiatowej Policji w Zgierzu wniosek w przedmiocie: 1. wyrównania uposażenia za styczeń i za luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie; 2. przekazania do Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji informacji o wysokości ostatniego wynagrodzenia stanowiącego podstawę do wyliczenia wymiaru emerytury (po uznaniu należnych świadczeń z pkt 1). Decyzją z 29 kwietnia 2025 r. nr 14/2025 Komendant Powiatowy Policji w Zgierzu odmówił wypłaty wyrównania uposażenia za styczeń i za luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. W odwołaniu od ww. decyzji J.S. podniósł, że za ostatni miesiąc służby tj. luty 2023 r. zostały mu wypłacone środki finansowe bez uwzględnienia podwyżki wynikającej z waloryzacji kwoty bazowej uposażeń żołnierzy i funkcjonariuszy za 2023 rok. W ocenie odwołującego zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 poszczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na 2023 rok wynagrodzenia za miesiące styczeń i luty powinno ulec zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. obliczonym na podstawie kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na 2023 r., a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. (uposażeniem dotychczasowym). Odwołujący wskazał, że stosownie do art. 8 ust 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 roku o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw podwyższenie wynagrodzeń dla pracowników państwowej sfery budżetowej następuje w ciągu 3 miesięcy po ogłoszeniu ustawy budżetowej, z wyrównaniem od 1 stycznia danego roku. Wskazaną na wstępie decyzją Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał na przepisy stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, tj. art. 99 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636 ze zm.), art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2023 poz. 256), art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666) oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 poz. 270). Organ wyjaśnił, że powyższe przepisy wprowadziły nową kwotę bazową w wysokości 1740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, która obowiązuje do obliczenia ich uposażeń w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Jednocześnie od 1 stycznia 2023 r. od 28 lutego 2023 r. utrzymały kwotę bazową w wysokości 1614,69 zł ustaloną w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). W ocenie organu uposażenie strony wypłacone za styczeń i luty 2023 r. zostało naliczone oraz wypłacone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a także w terminie określonym i zgodnym z ustawą o Policji. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi podzielił również stanowisko organu I instancji w zakresie odmowy wyrównania oraz wypłaty ww. świadczeń pieniężnych należnych w związku ze zwolnieniem ze służby, wskazując, że ich wysokość zależy od uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, które nie uległo waloryzacji ani wyrównaniu, o którym mowa w art. 114 ust. 1, art. 115 ust 1, art. 115 a, art 110 ust. 1, art. 111 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636 ze zm.). Organ podkreślił, że ustawodawca nie przewidział jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty wyrównania dla funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. Brak takiej regulacji uniemożliwia organowi dokonywanie naliczeń a następnie wyrównywania uposażeń i innych świadczeń pieniężnych. Odnosząc się do żądania strony dot. przekazania do Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji informacji o wysokości ostatniego wynagrodzenia stanowiącego podstawę do wyliczenia wymiaru emerytury, Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wskazał, że w myśl art. 5 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej i ich rodzin podstawę wymiaru emerytury lub renty inwalidzkiej stanowi uposażenie należne funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym stanowisku. Uposażenie stanowiące podstawę do wyliczenia wymiaru emerytury J.S. nie uległo zmianie, w związku z czym organ I instancji słusznie odmówił przekazania do Zakładu Emerytalno-Rentowego żądanych wyliczeń. Ponadto organ wyjaśnił, że w związku z odmową wypłaty wyrównania uposażenia bezprzedmiotowe jest również żądanie wypłaty odsetek ustawowych. Ponadto nie jest to sprawa administracyjna rozstrzygana decyzją administracyjną. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wskazał, że zarzut naruszenia art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 jest bezzasadny. Wypłacając uposażenie płatnik nie ma możliwości dowolnego kształtowania jego wysokości, ani tym bardziej przesądzania o niekonstytucyjności przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Brak jest możliwości podwyższenia uposażenia policjantom, których ustawodawca nie przewidział w ustawie budżetowej i "okołobudżetowej" na rok 2023. Organ działa na podstawie i w granicach przepisów prawa oraz ma obowiązek stosować przepisy powszechnie obowiązujące, co do których uprawnione organy nie orzekały o sprzeczności z Konstytucją. W ocenie organu niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sterze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw, bowiem przedmiotowy przepis nie ma zastosowania do podwyższenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej w myśl art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 2666). W skardze na powyższą decyzję skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J.S. podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez nieusprawiedliwione zastosowanie art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666) w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1533) do obliczania wysokości: uposażenia miesięcznego otrzymanego za styczeń i luty 2023 r., nagrody rocznej za 2023 r., odprawy w wysokości 6-miesięcznego uposażenia, uposażenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. W ocenie skarżącego zaskarżony przepis jest rażąco sprzeczny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i nie powinien być stosowany. Zastosowanie przedmiotowej regulacji w sprawie skarżącego skutkowało przyznaniem mu wskazanych wyżej świadczeń w nieprawidłowej i zbyt niskiej wysokości. Skarżący podkreślił, że przysługujące mu uposażenie i świadczenia zostały wobec osób, które odeszły ze służby w Policji do 1 marca 2023 r. bezprawnie zróżnicowane i przez to są zaniżone. Wobec funkcjonariuszy zwolnionych ze służby od 1 marca 2023 r. zastosowano bowiem stawkę bazową wyższą (o 7,8%) w oparciu o ustawę budżetową na rok 2023. Natomiast uposażenie i świadczenia skarżącego zostały w oparciu o art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. ustalone według stawki bazowej obowiązującej w 2022 roku. Zdaniem skarżącego art. 41 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 narusza art. 2 ust. 1 Konstytucji RP. Skarżący, kierując się zaufaniem do organów administracji publicznej oraz zasadą stałości prawa nie mógł spodziewać się, iż jego uposażenie oraz związane z nim uprawnienia (zarówno co do świadczeń wypłaconych w związku z emeryturą jak i samo świadczenie emerytalne) nie ulegną corocznym waloryzacjom z uwagi na zmianę stawki bazowej. W rezultacie skarżący został niekorzystną dla niego regulacją zaskoczony i to w chwili, gdy było za późno na cofnięcie wniosku o zwolnienie ze służby. Skarżący wniósł o zwolnienie go ze służby 21 listopada 2022 r., tj. przed publikacją zarówno ustawy budżetowej na 2023 rok, jak i przed publikacją ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 r. poz. 2666). Skarżący podkreślił, że jego decyzja o złożeniu wniosku o zwolnienie ze służby i przejściu na emeryturę była motywowana jego pogarszającym się stanem zdrowia. W badaniu z 10 maja 2023 r. stwierdzono u skarżącego brak zdolności do pełnienia służby oraz orzeczono kategorię "C". Skarżący zaznaczył również, że problem niekonstytucyjności zaskarżonych przepisów dostrzegł Senat RP i jego biuro legislacyjne, przedstawiając go w opinii do projektu ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 a także Rzecznik Praw Obywatelskich. W ocenie wnoszącego skargę art. 41 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 narusza również art. 31 ust. 1 Konstytucji RP, bowiem nieuzasadnione jest różnicowanie praw funkcjonariuszy, którzy skorzystali z uprawnienia do przejścia na emeryturę do 1 marca 2023 r. Jest to nie tylko różnicowanie funkcjonariuszy przechodzących na emeryturę między sobą, ale też różnicowanie emerytowanych funkcjonariusz w stosunku do funkcjonariuszy w służbie czynnej, co nie powinno mieć miejsca. Wobec powyższego skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zobowiązanie organu do wydania decyzji przyznającej skarżącemu podwyżkę uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych świadczeń pieniężnych wypłaconych mu w związku ze zwolnieniem ze służby oraz zobowiązanie organu do dokonania czynności wypłaty wyrównania w określonym terminie wraz z ustawowymi odsetkami. Ponadto skarżący wniósł o dokonanie przez sąd tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności art. 41 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 i następczo stwierdzenie niekonstytucyjności wskazanego przepisu. W skardze zawarto również wniosek o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania oraz wniosek o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci orzeczenia Komisji Lekarskiej Podległej Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych w Łodzi z 20 czerwca 2023 r. nr [...] dla stwierdzenia, iż decyzja skarżącego o złożeniu wniosku o zwolnienie go ze służby w związku z osiągnięciem uprawnień emerytalnych powodowana była przede wszystkim stanem zdrowia. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz.1267) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola według wyżej wskazanych kryteriów wykazała, że zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 23 czerwca 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Zgierzu z 29 kwietnia 2025 r. w przedmiocie odmowy wypłaty funkcjonariuszowi Policji wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby odpowiada prawu. W rozpatrywanej sprawie spór dotyczy kwestii prawidłowości ustalenia skarżącemu wysokości uposażenia zasadniczego za styczeń i luty 2023 r. oraz świadczeń pieniężnych przysługujących mu w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji, na które składa się nagroda roczna za 2023 r., odprawa oraz uposażenie za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Zdaniem skarżącego organ wyliczając wysokość ww. świadczeń niezasadnie zastosował art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 r. poz. 2666) w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1533), ponieważ wskazany przepis jest rażąco sprzeczny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Powyższe – w ocenie skarżącego – skutkowało przyznaniem mu świadczeń w nieprawidłowej, zaniżonej wysokości. Z kolei organ wskazywał, że wszystkie świadczenia pieniężne należne skarżącemu w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji zostały obliczone i wypłacone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organ podkreślił przy tym, że działa na podstawie i w granicach przepisów prawa oraz ma obowiązek stosować przepisy powszechnie obowiązujące, co do których uprawnione organy nie orzekały o sprzeczności z Konstytucją. Zasady ustalania wysokości uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przysługujących policjantowi określają przepisy rozdziału 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636 ze zm.). Stosownie do art. 99 ust. 2 ustawy o Policji policjant otrzymuje uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie z tytułu pełnienia służby. Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Przepis art. 100 ustawy o Policji zawiera wyliczenie składników uposażenia policjanta, stanowiąc, że uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa (art. 99 ust. 3 ustawy). Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć uposażenie wraz z miesięczną równowartością nagrody rocznej (art. 99 ust. 3a ustawy). Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 99 ust. 4 ustawy). Zgodnie z art. 105 ust. 2 ustawy o Policji uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5. Zgodnie z treścią art. 101 ustawy o Policji, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat. Stosownie do treści art. 102 ustawy o Policji, minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach. Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa (art. 106 ust. 3 ustawy o Policji). Stosownie do art. 114 ust. 1 ustawy o Policji policjant zwalniany ze służby otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 2-4: 1) odprawę; 2) ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe, z wyjątkiem urlopu, o którym mowa w art. 83a ust. 1; 3) zwrot kosztów przejazdu policjanta i członków jego rodziny oraz przewozu urządzenia domowego do nowego miejsca zamieszkania w kraju, w zakresie i na zasadach obowiązujących przy przeniesieniach z urzędu. Wysokość odprawy dla policjanta w służbie stałej równa się wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby aż do wysokości sześciomiesięcznego zasadniczego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy się jako pełny rok (art. 115 ust. 1 ustawy o Policji). Z kolei ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym (art. 115a ustawy o Policji). Art. 110 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Możliwość kształtowania przez organy Policji uposażenia funkcjonariusza zakreślają ramy czasowe określone w art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 ustawy o Policji. Przepisy te wskazują w sposób jednoznaczny, że czynności związane z ustalaniem składników uposażenia dotyczą wyłącznie osób, które są czynnymi funkcjonariuszami Policji. Natomiast prawo do podwyżki uposażenia jest ściśle związane z uposażeniem zasadniczym, nie istnieje bowiem bez prawa do uposażenia. Nie można zatem ustalić jego wzrostu, gdy osobie zainteresowanej nie przysługuje już prawo do uposażenia. Uposażenie jest bowiem świadczeniem przysługującym z tytułu stosunku służbowego, w jakim znajduje się osoba zgłaszająca roszczenie z tytułu uposażenia (por. wyroki NSA: z 19 kwietnia 2023 r. sygn. akt III OSK 7597/21 i z 24 września 2014 r. sygn. akt I OSK 1317/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: "CBOSA"). Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego z 18 marca 2025 r. o wyrównanie uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Jak wynika z akt sprawy J.S. utracił status funkcjonariusza Policji z dniem 21 lutego 2023 r. na mocy rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w Zgierzu z [...] r. nr [...]. W związku z powyższym stwierdzić należy, że wniosek o wyrównanie uposażenia oraz innych świadczeń pieniężnych został złożony w dniu, w którym skarżącemu nie przysługiwało już prawo do uposażenia zasadniczego. Stosownie do art. 106 ust. 3 ustawy o Policji prawo ww. do uposażenia wygasło bowiem z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło jego zwolnienie ze służby. Skoro skarżący utracił status funkcjonariusza Policji i jego prawo do uposażenia wygasło z dniem 28 lutego 2023 r. to w dacie złożenia wniosku – tj. 18 marca 2025 r. organ pozbawiony był już możliwości kształtowania wynagrodzenia skarżącego za styczeń i luty 2023 r. Skarżący domagając się wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz innych świadczeń pieniężnych w związku z odejściem ze służby, powoływał się na regulację zawartą w art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666). Wskazany przepis w ust. 1 przewiduje, że kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Zgodnie ust. 2 wskazanego przepisu, do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). Ponadto w ust. 3 art. 41 określono, że uposażenie żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej wypłacane w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. podlega każdorazowemu zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. obliczonym na podstawie kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na rok 2023 odpowiednio dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. obliczonym zgodnie z ust. 2. W ocenie skarżącego art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. jest rażąco sprzeczny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, bowiem bezpodstawnie różnicuje kwoty bazowe stanowiące podstawę do ustalenia uposażenia oraz innych świadczeń pieniężnych funkcjonariuszy, którzy zdecydowali się na zwolnienie ze służby do 1 marca 2023 r., funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby po tym dniu oraz funkcjonariuszy pozostających w służbie czynnej. W wyniku zastosowania wskazanego przepisu organ przyznał skarżącemu uposażenie za styczeń i luty 2023 r. i inne świadczenia pieniężne w nieprawidłowej, zaniżonej wysokości, stosując kwoty bazowe określone w ustawie budżetowej na 2022 rok. Natomiast funkcjonariusze pozostający w służbie oraz odchodzący ze służby w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. otrzymali podwyższone uposażenie ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023. Skarżący podkreślił, że odchodząc ze służby z dniem 21 lutego 2023 r. i kierując się zasadą zaufania do organów administracji publicznej oraz zasadą stałości prawa wynikających z art. 2 Konstytucji RP nie mógł spodziewać się, iż jego uposażenie oraz związane z nim uprawnienia zarówno co do świadczeń wypłaconych w związku z emeryturą jak i samo świadczenie emerytalne nie ulegną corocznym waloryzacjom z uwagi na zmianę stawki bazowej. W związku z powyższym skarżący wniósł o dokonanie przez sąd rozproszonej kontroli konstytucyjności art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666) i następczo o stwierdzenie niekonstytucyjności tego przepisu. Sąd nie zgadza z argumentacją skarżącego w powyższym zakresie. Uposażenie skarżącego za styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałe świadczenia pieniężne przyznane mu w związku ze zwolnieniem ze służby zostały naliczone oraz wypłacone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Przypomnieć należy, że ustawa budżetowa na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270) w art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d dla funkcjonariuszy Policji przewidywała kwotę bazową uposażenia w wysokości 1614,69 zł. Natomiast ustawa budżetowa na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 256) wprowadziła dla funkcjonariuszy Policji nową kwotę bazową uposażenia w wysokości 1740,64 zł (art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d tej ustawy). W związku z treścią art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. kwotę bazową w wysokości 1740,64 zł należało stosować do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy należnych w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. do obliczania uposażenia funkcjonariuszy Policji należało stosować kwotę bazową w wysokości 1614,69 zł. Ponieważ skarżący został zwolniony ze służby z dniem 21 lutego 2023 r. jego uposażenie za styczeń i luty 2023 r. przy zastosowaniu kwoty bazowej 1614,69 zł zostało ustalone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Należy podkreślić, że organy administracji nie mają możliwości dowolnego kształtowania uposażeń funkcjonariuszy Policji. Zgodnie z art. 7 k.p.a. działają na podstawie i granicach prawa powszechnie obowiązującego. Organy administracji, przestrzegając zasady legalizmu, nie mogą odmawiać stosowania przepisów powszechnie obowiązujących, nie korzystają bowiem z przymiotu niezawisłości (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2013 r. sygn. akt I OSK 15/12, dostępny w CBOSA). W związku z powyższym w niniejszej sprawie organ nie miał prawnej możliwości pominięcia przepisów ustawy okołobudżetowej z dnia 1 grudnia 2022 r. i przyznania podwyżki uposażenia funkcjonariuszowi, który – z uwagi na zwolnienie ze służby przed 1 marca 2023 r. – nie został objęty regulacjami tej ustawy uprawniającymi do zastosowania podwyżki uposażenia. Należy podzielić stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi w zakresie odmowy wyrównania pozostałych świadczeń pieniężnych należnych skarżącemu w związku ze zwolnieniem ze służby. W świetle wyżej przytoczonych przepisów art. 110 ust. 1, art. 114 ust. 1, art. 115 ust. 1 oraz art. 115a ustawy o Policji wysokość tych świadczeń zależy od uposażenia zasadniczego należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku. Skoro z przytoczonych wyżej względów uposażenie skarżącego za styczeń i luty 2023 r. nie uległo podwyższeniu, to brak również podstaw do przyznania skarżącemu podwyżki świadczeń pieniężnych w postaci odprawy, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop i nagrody rocznej za 2023 rok. Odnosząc się do wniosku skargi o przeprowadzenie przez sąd rozproszonej kontroli konstytucyjności normy zawartej w art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666) podkreślić należy, że sąd administracyjny nie jest co do zasady sądem powołanym do oceny zgodności ustaw z Konstytucją RP, ponieważ zgodnie z treścią art. 188 Konstytucji RP orzekanie w tym zakresie należy do właściwości Trybunału Konstytucyjnego. Ze względu na precyzyjne określenie w przepisach prawa kompetencji Trybunału Konstytucyjnego i sądu administracyjnego, w świetle zasady legalizmu (art. 7 Konstytucji RP), związania sędziów sądów administracyjnych Konstytucją oraz ustawami (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP), a także konieczności dążenia przez sądy do zapewnienia pewności co do treści obowiązujących norm prawnych (art. 2 Konstytucji RP), ewentualne pominięcie określonego przepisu ustawy przez sąd administracyjny w ramach tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności ustaw (art. 8 ust. 2 Konstytucji RP – przepisy Konstytucji RP stosuje się bezpośrednio), musi być ograniczone do sytuacji wyjątkowych i niebudzących wątpliwości interpretacyjnych co do naruszenia norm Konstytucji RP (por. wyrok NSA z 21 sierpnia 2024 r., sygn. akt II OSK 174/24). Z uwagi na bezpieczeństwo obrotu prawnego kształtowanego również przez indywidualne akty stosowania prawa, jakimi są orzeczenia sądowe – odmowa zastosowania przepisu ustawy może nastąpić wyłącznie w wypadku, gdy sąd rozpoznający sprawę nie ma wątpliwości co do niezgodności tego przepisu z Konstytucją RP, a sprzeczność ma charakter oczywisty (por. postanowienie SN z 21 czerwca 2023 r. sygn. III USK 268/22, LEX nr 3571906). Sytuacja taka może zachodzić szczególnie wówczas, gdy porównywane przepisy ustawy i Konstytucji RP dotyczą regulacji tej samej materii i są ze sobą sprzeczne, a norma konstytucyjna jest skonkretyzowana w stopniu pozwalającym na jej samoistne zastosowanie, gdy ustawodawca wprowadził regulację identyczną, jak norma objęta już wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, gdy Trybunał stwierdził niekonstytucyjność określonej normy prawnej zamieszczonej w przepisie tożsamym, który nie podlegał rozpoznaniu przed Trybunałem lub gdy sposób rozumienia przepisu ustawy wynika z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego (por. wyroki SN: z 8 stycznia 2009 r. sygn. akt I CSK 482/08, LEX nr 491552; z 17 marca 2016 r. sygn. akt V CSK 377/15, OSNC 2016/12/148). Nie jest również możliwe odmówienie zastosowania przepisu ustawy w danej sprawie bez uprzedniego generalnego stwierdzenia, że przepis ten jest sprzeczny w Konstytucją RP. Uznając dany przepis za niekonstytucyjny sąd uwzględnia ten fakt przy orzekaniu o indywidualnym stosunku prawnym będącym przedmiotem oceny jedynie w konkretnej rozpoznawanej sprawie. Uprawnienie sądu w tym względzie nie uchybia kompetencji TK, którego orzeczenie zgodnie z treścią art. 190 ust.1 Konstytucji RP jest powszechnie obowiązujące i ostateczne. Żaden z wyżej wskazanych przypadków odmowy zastosowania przepisu ustawy nie miał miejsca w badanej sprawie, wobec czego niezasadne jest stanowisko skarżącego, że w przypadku zakwestionowanego przepisu ustawy miała miejsce oczywista niezgodność z Konstytucją. W ocenie Sądu art. 41 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 nie ma charakteru dyskryminującego oraz spełnia wymogi konstytucyjne. Nie można zgodzić się z skarżącym, że art. 41 ustawy z 1 grudnia 2022 r. narusza konstytucyjną zasadę równości wobec prawa, o której mowa w art. 32 Konstytucji RP. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wskazuje się, że dyskryminacja to nierówne traktowanie prawnie nieusprawiedliwione i nieuzasadnione obiektywnymi przyczynami. Przyjmuje się, że konstytucyjna zasada równości wobec prawa w ujęciu najszerszym polega na tym, że wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną w równym stopniu, mają być traktowane równo (por. orzeczenie TK z 13 września 1990 r. sygn. akt U 4/90, OTK 1990, poz. 10). Zasada równości dotycząca praw i wolności obywateli oznacza zakaz ustanawiania regulacji o charakterze dyskryminującym (por. wyrok TK z 9 marca 1988 r. sygn. akt U 7/87, OTK 1988, poz. 1), ale pod warunkiem, że adresaci normy prawnej charakteryzują się w równym stopniu określonymi cechami. Zasada równości nie oznacza swego rodzaju zakazu zróżnicowania przez prawodawcę podmiotów, znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej lub prawnej. Zróżnicowanie może, a nawet powinno być wprowadzane, jeżeli jest uzasadnione innymi wartościami konstytucyjnymi (por. wyrok NSA z 24 maja 2018 r. sygn. I OSK 2792/17, dostępny w CBOSA). W ocenie Sądu ustawodawca ma prawo wykorzystywania dostępnych mu instrumentów finansowych, aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie, jeżeli takie są aktualne potrzeby państwa. Wprowadzenie podwyżki uposażeń dla wszystkich funkcjonariuszy pozostających w dniu 1 marca 2023 r. w służbie nie narusza zasady równości w stosunku do funkcjonariuszy, którzy ze służby już odeszli. Jak wynika z akt sprawy skarżący w tej dacie posiadał już prawo do emerytury, która od 1 marca 2023 r. została w znacznym stopniu zwaloryzowana na zasadach przewidzianych w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 504 ze zm.) oraz ustawy z dnia 27 października 2022 o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 2461). Podobnie na uwzględnienie nie zasługuje zarzut sprzeczności art. 41 ustawy z 1 grudnia 2022 r. z zasadami ochrony zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa, wywodzonych z zasady demokratycznego państwa prawnego, o której mowa w art. 2 Konstytucji RP. Wprawdzie ustawa budżetowa na rok 2023 przewidywała wzrost wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej, w tym wzrost wysokości kwoty bazowej dla funkcjonariuszy Policji, nie można jednak mówić o prawie podmiotowym do automatycznej waloryzacji wynagrodzenia i nabyciu takiego prawa przez pracowników państwowej sfery budżetowej. Brak jest prawnej ekspektatywy w tym zakresie. Przepisy przewidujące waloryzację wynagrodzeń nie tworzą bezpośrednio indywidualnych praw podmiotowych i są przede wszystkim dyrektywami dla organów państwa, dotyczącymi gospodarowania funduszem płac sfery budżetowej (por. wyroki TK z 17 listopada 2003 r. sygn. akt K 32/02 i z 12 grudnia 2012 r. sygn. akt K 1/12). W związku z powyższym prawodawca był uprawniony do ustanowienia regulacji uprawniających do zastosowania podwyżki uposażenia dla funkcjonariuszy służb mundurowych pozostających w służbie w dniu 1 marca 2023 r., co uwzględniało aktualne potrzeby finansowe państwa. Określenie w art. 41 ustawy z 1 grudnia 2022 r., że kwoty nowe bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. nie stanowi zatem naruszenia zasady ochrony zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa. Subiektywne przekonanie skarżącego, że regulacje w oparciu, o które wypłacono mu uposażenie za styczeń i luty 2023 r. oraz inne świadczenia pieniężne w związku ze zwolnieniem z służby są niezgodne z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) oraz zasadą równości wobec prawa, o której mowa w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, nie może stanowić podstawy do podważenia legalności działań organów administracji w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu brak podstaw do zakwestionowania prawidłowości przeprowadzonego przez organy postępowania i trafności dokonanej przez nie oceny okoliczności sprawy. Zaskarżone rozstrzygnięcie o odmowie wyrównania skarżącemu uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby odpowiada zatem prawu. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. bg