III SA/Łd 572/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III W składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji J. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Skarżący w treści skargi wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że w przedmiotowej sprawie istnieje ryzyko utraty płynności finansowej przez skarżącego i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji jej poprzedzającej, co może prowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla rodziny skarżącego. Wskazał w związku z tym, że jego dochód za 2016 rok wyniósł 63.415 zł więc w przeliczeniu na jeden miesiąc około 5200 zł. Natomiast jeśli chodzi o 2015 rok to dochód skarżącego wyniósł jedynie około 47.000 złotych (miesięcznie około 3.900 złotych) a w roku 2014 dochód wyniósł około 42.000 złotych (miesięcznie około 3.500 zł). Na dowód powyższego, skarżący przedłożył zeznanie podatkowe PIT-36 za rok 2016, 2015 i 2014. Powyższe, zdaniem skarżącego, wskazuje, że wykonanie zaskarżonej decyzji odbije się znacznie na jego kondycji finansowej i jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.] wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z wymienionego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni ona istnienie przesłanek, wymienionych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Katalog przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że art. 61 § 3 powołanej ustawy zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Uprawdopodobnienie nie może jednak opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym pozwalającym zająć w sprawie stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która ze swych twierdzeń wywodzi określone skutki prawne (por. Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem pod red. J. Jodłowskiego, Warszawa 1989, str. 426). Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd bierze pod rozwagę również te okoliczności, które nie zostały powołane przez skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05). Niemniej jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania okoliczności mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Należy również podkreślić, że Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia (por. postanowienie NSA z 12 grudnia 2008 r., sygn. akt I OZ 896/08, postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 121/04 oraz postanowienie NSA z 29 wrzesień 2009 r., sygn. akt I OSK 1333/09). Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji objętej wnioskiem wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Jak wynika z akt sprawy skarżącemu wymierzono karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem w wysokości 12.000 zł. Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Zdaniem Sądu nie uprawdopodobniono w szczególności, że uiszczenie tej kwoty przekracza możliwości finansowe skarżącego i wywoływałoby jego niewypłacalność. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie pełnymi danymi o aktualnym stanie majątkowym skarżącego. Tymczasem wskazał on tylko na wysokość uzyskiwanych dochodów w 2014, 2015 i 2016 roku. Nie sposób określić faktyczną, obecną sytuację majątkową strony skarżącej. Istotne dla oceny sytuacji majątkowej i faktycznych możliwości płatniczych strony, w szczególność w kontekście możliwości zapłaty kary pieniężnej w kwocie 12.000 zł byłyby informacje o składnikach majątku ruchomego i nieruchomego pozostających w dyspozycji skarżącego. Niezwykle istotne byłyby zestawienia wyciągów z rachunków bankowych, ze wskazaniem wykonywanych operacji z tych rachunków oraz informacją o zgromadzonych na nich środkach pieniężnych, w szczególności informacja o ewentualnych lokatach bankowych i kwotach na tych lokatach ewentualnie zgromadzonych. Reasumując, brakujące dokumenty oraz dane nie pozwoliły ustalić i ocenić, czy faktycznie uiszczenie kwoty z zaskarżonej decyzji może doprowadzić do negatywnych skutków dla skarżącego i jego rodziny. Powoływanie się na takie okoliczności bez wskazania konkretnych faktów charakteryzujących sytuację finansową nie może prowadzić do udzielenia ochrony tymczasowej. Odwołując się do orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 grudnia 2009 r., sygn. akt II GZ 259/09 należy podkreślić, że skarżący, prowadzący działalność gospodarczą, na co wskazuje chociażby przedmiot jej działalności powinien przedstawić dokumenty określające jego aktualną sytuację finansową wraz z ekonomicznym uzasadnieniem wskazywanych możliwych kosztów, które mogą powstać w wyniku wykonania decyzji. W orzecznictwie jest jednolity pogląd, że wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł jak w sentencji. e.o.