III SA/Łd 573/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), , Protokolant specjalista– Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2015 roku sprawy ze skargi S. G. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia stanu zdrowia postanawia: odrzucić skargę. W dniu 23 stycznia 2015 r. Komendant Powiatowy Policji w S. skierował sierż. szt. S. G. do Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w K. (skierowanie nr [...]) w celu ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby dla określenia prawa do 100% płatnego zwolnienia lekarskiego. Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w K. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] r. rozpoznała u S. G. nerwicę neurasteniczną i stwierdziła, że okres zwolnienia lekarskiego od dnia 30 maja 2014 r. nie spełnia warunków ustawy z dnia 24.01.2014 r. Dz. U. z 10.04.2014 r. (zał. 1). Pismem z dnia 17 marca 2015 r. S. G. wniósł do Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. odwołanie od decyzji WKL MSW w K. nr [...] dotyczącej 100% zwrotu za zwolnienie lekarskie, wskazując iż nie zgadza sie z decyzją i prosi o ponowne rozpatrzenie sprawy. Okręgowa Komisja Lekarska podległa Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych w Ł. wydała w dniu [...] r. orzeczenie nr [...], z którego wynika, iż dokonała badania lekarskiego S. G. na podstawie skierowania nr [...] z dnia [...] r. [...] wystawionego przez Komendanta Powiatowego Policji w S. celem ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby - określenie 100% płatnego zwolnienia lekarskiego. W orzeczeniu wskazano, iż rozpoznane zostały u badanego schorzenia podstawowe: 1. zaburzenia nerwicowe znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne oraz 2. zaburzenia osobowości (§ 78 p. 3 kat. C oraz § 80 p. 1 kat. C wykazów o których mowa w art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych Dz. U. z 2014 r. poz. 1822), jak również schorzenia współistniejące: 3. zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa z dyskopatią lędźwiową (§ 55 p. 1 kat. B), 4. nadciśnienie tętnicze I/II (§ 47 p. 1 kat. B), 5. obustronne osłabienie słuchu (§ 20 p. 2 kat. B), 6. otyłość upośledzająca sprawność ustroju (§ 1 pk. 4 kat. B), 7. grzybica stóp (§ 104 pkt 1 kat. A), 8. żylaki odbytu I° (bez §). Stwierdzono, iż S. G. jest trwale niezdolny do służby, jak również, że nie istnieje związek schorzenia albo ułomności (niezdolności do służby, inwalidztwa) ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Podkreślono, iż schorzenia opisane w rozpoznaniu nie są wymienione w wykazie chorób pozostających w związku z pełnieniem służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biurze Ochrony Rządu stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie ustalenia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r. poz. 866). W części B pkt 4 omawianego orzeczenia, Komisja orzekła, że czasowa niezdolność do służby z powodu choroby nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Komisja zaliczyła jednocześnie S. G. do trzeciej grupy inwalidzkiej (inwalidztwo czasowe - następne badanie: marzec 2018) i wskazała, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, gdyż na ujawnienie schorzeń wymienionych w pkt 1, 3 i 4 rozpoznania mogły mieć wpływ warunki pełnionej służby w Policji. Związek ten ustalono w oparciu o rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. 206.1723). Orzekła również, że badany jest zdolny do pracy i nie określiła przeciwwskazań dotyczących zatrudnienia. S. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższe orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej podległej Ministrowi właściwemu do spraw Wewnętrznych w Ł. nr [...]. Pełnomocnik strony zarzucił naruszenie: 1. art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez brak rozważenia całokształtu materiału dowodowego w zakresie stanu zdrowia wnioskodawcy i uznanie, że część schorzeń nie pozostaje w związku ze służbą; 2. art. 39 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez sporządzenie wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia skarżonego orzeczenia, niekompletnego i niepełnego uzasadnienia orzeczenia; 3. pkt 27 ust. 2 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie ustalenia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biurze Ochrony Rządu poprzez przyjęcie zgodnie z wynikami psychiatry, iż zaburzenia osobowości rozpoznane u skarżącego nie figurują w cytowanym załączniku pomimo, że zaburzenia osobowości są tam ujęte; 4. błąd w ustaleniach faktycznych pomiędzy ostatecznymi wnioskami w zakresie związku niezdolności do służby a wynikami badań i dokumentacją medyczną. Wniesiono w skardze o zmianę zaskarżonej decyzji i ustalenie, że trwała niezdolność do służby jest związana ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby ewentualnie uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracji oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Okręgowa Komisja Lekarską MSW w Ł. wniosła o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Podkreśliła, iż Komendant Powiatowy Policji w S. skierował S. G. w celu ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby dla określenia prawa do 100% płatnego zwolnienia lekarskiego. WKL MSW w K. w dniu [...] r. wydała w stosunku do skarżącego dwa orzeczenia nr [...] oraz [...]. S. G. nie zgodził się z orzeczeniem nr [...] dotyczącym 100% zwrotu za zwolnienie lekarskie i od tego orzeczenia złożył odwołanie do OKL MSW w Ł., która po badaniu komisyjnym skarżącego w dniu 13 kwietnia 2015 r. wydała nowe orzeczenie nr [...]. W orzeczeniu tym podano, że czasowa niezdolność do służby z powodu choroby nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, gdyż stwierdzone schorzenia, opisane w rozpoznaniu, nie są wymienione w wykazie chorób pozostających w związku z pełnieniem służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biurze Ochrony Rządu stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie ustalenia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r. poz. 866). Figurujące w załączniku w pkt. 27.2 zaburzenia osobowościowe określone jako "trwała zmiana osobowości po przeżyciu sytuacji ekstremalnej lub katastrofy, po chorobie psychicznej" - w przebiegu służby oraz w dokumentacji leczenia PZP - brak danych potwierdzających tego rodzaju sytuacje. W związku z rozpoznaniem grzybicy stóp - schorzenie nie powoduje u orzekanego ograniczeń w kontynuowaniu służby, nie było podstawą zwolnienia lekarskiego. W protokole przebiegu służby brak danych na temat kontaktu z materiałem biologicznym pochodzenia zwierzęcego lub długotrwałej służby w warunkach zwiększonej wilgotności środowiska oraz w warunkach skoszarowania. Na rozprawie w dniu 23 lipca 2015 r. S. G. oświadczył, że nie odwoływał sie od orzeczenia [...] z dnia [...] r., ponieważ zgadzał sie ze stwierdzeniem, że jest niezdolny do służby w Policji. Odwołał się tylko od orzeczenia nr [...] z [...] r., stanowiącego, że nie przysługuje mu 100% wynagrodzenia za okres zwolnienia lekarskiego. Skarżący oświadczył również, że nie skarży orzeczenia OKL z [...] r. w części, w której uznano go za niezdolnego do służby w Policji, nie zgadza się natomiast z tym orzeczeniem w zakresie, w jakim nie stwierdzono, że jego schorzenia mają związek ze służbą w Policji. S. G. wyjaśnił także, iż od dnia 29 maja 2015 r. jest emerytem policyjnym, gdyż po upływie 15 lat służby złożył wniosek o przejście na emeryturę. W piśmie procesowym z dnia 3 sierpnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Podkreślił, iż z przekazanych do sądu akt nie wynika, w jaki sposób rozpoznano odwołanie od orzeczenia [...]. Stempel znajdujący się na drugiej stronie orzeczenia z adnotacją "uchylono" może wskazywać w ocenie pełnomocnika, iż w zakresie przyznania 100% wynagrodzenia za czas pozostawania na zwolnieniu lekarskim zapadło orzeczenie, które nie zostało załączone do akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga S. G. jest niedopuszczalna. Przystępując do rozpatrywania skargi sąd administracyjny jest zobowiązany w pierwszej kolejności do ustalenia, czy jest ona dopuszczalna z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd administracyjny nie ma zatem umocowania do zmiany zaskarżonego orzeczenia, o co wnosił w skardze pełnomocnik strony. W myśl 2 art. 3 p.p.s.a., kontrola sądowoadministracyjna obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia [...] r. nr [...], z którego wynika, iż Komisja dokonała badania lekarskiego S. G. na podstawie skierowania nr [...] z dnia [...] r. [...] wystawionego przez Komendanta Powiatowego Policji w S. celem ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby - określenie 100% płatnego zwolnienia lekarskiego. Komisja orzekła, że czasowa niezdolność do służby z powodu choroby nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, gdyż stwierdzone schorzenia, opisane w rozpoznaniu, nie są wymienione w wykazie chorób pozostających w związku z pełnieniem służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biurze Ochrony Rządu stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie ustalenia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r. poz. 866). OKL stwierdziła przy tym, że rozpoznane schorzenia (pkt. 1 i 2 rozpoznania tj. zaburzenia nerwicowe znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne i zaburzenia osobowości) czynią orzekanego trwale niezdolnym do służby nie ograniczając jego zdolności do pracy, co pozwoliło zaliczyć go do trzeciej grupy inwalidzkiej. Schorzenia pkt. 1, 3, 4 rozpoznania tj. zaburzenia nerwicowe znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa z dyskopatią lędźwiową, nadciśnienie tętnicze I/II pozostają w związku ze służbą, gdyż na ich ujawnienie się i rozwój mogły mieć wpływ warunki pełnionej służby w Policji. Związek ten Komisja ustaliła w oparciu o rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. Nr 206, poz. 1723, Tab. 2. pkt. 11, 2, 9). Ponieważ schorzenie pkt. 1 rozpoznania (zaburzenia nerwicowe znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne) sięga granic inwalidztwa oraz pozostaje w związku ze służbą w Policji - orzeczono inwalidztwo w związku ze służbą w Policji. Powyższe orzeczenie wydane zostało na skutek odwołania S. G. z dnia [...]r. wniesionego od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w K. z dnia [...] r. nr [...], którym rozpoznano u niego nerwicę neurasteniczną i stwierdzono, że okres zwolnienia lekarskiego od dnia 30 maja 2014 r. nie spełnia warunków ustawy z dnia 24.01.2014 r. Dz. U. z 10.04.2014 r. (zał. 1). Na rozprawie w dniu 23 lipca 2015 r. S. G. oświadczył również, że obecnie jest emerytem policyjnym i nie kwestionuje skarżonego orzeczenia w części, w której uznano go za niezdolnego do służby w Policji, nie zgadza się natomiast z tym orzeczeniem w zakresie, w jakim nie stwierdzono, że jego schorzenia mają związek ze służbą w Policji. Wskazać trzeba, że zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014r. poz. 1822), ustawa ta określa zasady działania komisji lekarskich oraz zasady i tryb orzekania przez te komisje w sprawach: 1) ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydatów do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Biurze Ochrony Rządu, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej; 2) oceny stanu zdrowia funkcjonariuszy służb wskazanych w pkt 1 oraz ustalenia ich zdolności fizycznej i psychicznej do służby; 3) ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydatów do pracy w wyodrębnionych komórkach organizacyjnych kontroli skarbowej, inspektorów i pracowników zatrudnionych w tych komórkach oraz kandydatów do pracy w wywiadzie skarbowym, a także pracowników wywiadu skarbowego; 4) ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy służb wskazanych w pkt 1 doznanego wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, zwanego dalej "wypadkiem", lub choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, a także związku śmierci funkcjonariusza z wypadkiem lub chorobą pozostającą w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby; 5) ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu osób niebędących funkcjonariuszami Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej lub Centralnego Biura Antykorupcyjnego, które w czasie korzystania lub w związku z korzystaniem przez te służby z ich pomocy poniosły uszczerbek na zdrowiu oraz związku tego stopnia uszczerbku z tym zdarzeniem albo związku śmierci z tym zdarzeniem; 6) ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu strażaków jednostek ochrony przeciwpożarowej w rozumieniu art. 16a ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009r. nr 178, poz. 1380 z późn. zm.) oraz członków ochotniczej straży pożarnej, którzy doznali uszczerbku na zdrowiu w związku z udziałem w działaniach ratowniczych lub ćwiczeniach; 7) ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu osób udzielających pomocy pracownikom wywiadu skarbowego w wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych, które w czasie udzielania tej pomocy lub w związku z jej udzielaniem poniosły uszczerbek na zdrowiu albo związku śmierci z tym zdarzeniem; 8) uznania funkcjonariuszy służb wskazanych w pkt 1, funkcjonariuszy zwolnionych z tych służb za inwalidów lub uznania ich za niezdolnych do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą albo ustalenia związku albo braku związku śmierci ze służbą funkcjonariuszy i funkcjonariuszy zwolnionych ze służby; 9) ustalenia zdolności do pracy funkcjonariuszy służb, o których mowa w pkt 1, zwolnionych ze służby, w celu określenia grupy inwalidzkiej; 10) potrzeby udzielenia urlopu zdrowotnego funkcjonariuszowi Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej; 11) kontroli prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego przez funkcjonariuszy służb, o których mowa w pkt 1. Z przepisów cytowanej ustawy wynika, że komisje lekarskie podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych oceniają na podstawie badań zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby, a także orzekają m.in. o stopniu uszczerbku na zdrowiu spowodowanym wypadkiem lub chorobami pozostającymi w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, związku schorzeń i ułomności ze służbą, inwalidztwa i związku tego inwalidztwa ze służbą. Orzeczenia komisji lekarskich MSW można zatem podzielić na dwie odrębne grupy. Pierwsza z nich związana jest z ustalaniem przez komisję zdolności do służby. Oceniany jest więc stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do niej, dalszego jej pełnienia czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby, przeniesienia funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe czy zwolnienia go ze służby. Orzeczenia te stanowią podstawę do wydania przez właściwe organy decyzji administracyjnej, na mocy której osoba jest przyjmowana do służby, przeniesiona na inne stanowisko służbowe czy z niej zwalniana. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że komisje lekarskie, działające w sprawach funkcjonariuszy czy kandydatów do służb mundurowych, są organami administracji publicznej i swe rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnych, nazwanych orzeczeniami. Orzeczenia te podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 6 listopada 2000 r., OSA 1/00, ONSA 2001/2/47). Drugą grupę orzeczeń wydawanych przez omawiane komisje stanowią orzeczenia, które ustalają schorzenia funkcjonariusza oraz ich związek ze służbą do celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie innych ustaw niż ustawa o Służbie Więziennej. Takie orzeczenia nie mają jednak samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno – rentowych. Orzeczenia z tej drugiej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do właściwości takich sądów (por. wyroki NSA z 30 kwietnia 2010 r., I OSK 93/10; z 29 maja 2008 r., II OSK 667/08; z 22 lipca 2010 r., I OSK 220/10, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., III ZP 9/99 OSNAPiUS z 2000 r., nr 5, poz.167, uchwała NSA z dnia 19 stycznia 1998 r., OPS 8/97, postanowienia NSA z 6 listopada 2000 r., OSA 1/00, ONSA z 2001 r., nr 2, poz. 47, oraz z 21 lutego 2013 r., I OSK 251/13). W niniejszej sprawie S. G. zaskarżył orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej nr [...] z dnia [...] r. w części dotyczącej braku związku stwierdzonej u niego choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby w celu ustalenia prawa do 100% uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim. Na tę kategorię orzeczeń Komisji, jak już wyżej wskazano, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. W niniejszej sprawie sąd nie był zatem właściwy do kontroli zaskarżonego orzeczenia w zakresie określenia związku schorzeń ze służbą i z tego powodu stwierdził niedopuszczalność skargi. W tym miejscu należy podkreślić, iż sąd nie zgadza się ze stanowiskiem pełnomocnika skarżącego wyrażonym w piśmie procesowym z dnia 3 sierpnia 2015 r., iż z przekazanych do sądu akt nie wynika, w jaki sposób rozpoznano odwołanie od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w K. nr [...]. W ocenie pełnomocnika, stempel znajdujący się na drugiej stronie orzeczenia z adnotacją "uchylono" może wskazywać, że w zakresie przyznania 100% wynagrodzenia za czas pozostawania na zwolnieniu lekarskim zapadło orzeczenie, które nie zostało załączone do akt sprawy. Z załączonych akt administracyjnych oraz wyjaśnień złożonych na rozprawie przez skarżącego, jak również z udzielonej przez OKL odpowiedzi na skargę wynika bezspornie, iż skarżący wnosił odwołanie wyłącznie od orzeczenia nr [...] z dnia [...]r., stanowiącego, że nie przysługuje mu 100% wynagrodzenia za okres zwolnienia lekarskiego z uwagi na brak związku stwierdzonej u niego choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Nie wniósł natomiast odwołania od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w K. z tej samej daty o nr [...], ponieważ zgadzał się ze stwierdzeniem w nim zawartym, że jest niezdolny do służby w Policji. Okręgowa Komisja Lekarska, do której wpłynęło odwołanie skarżącego od orzeczenia nr [...], co wyraźnie zaznaczono w odpowiedzi na skargę, wydała zatem - w zakresie określenia 100% płatnego zwolnienia lekarskiego - nowe rozstrzygnięcie z dnia [...] r. nr [...] (dlatego na orzeczeniu nr [...] widnieje adnotacja "uchylono"). W orzeczeniu nr [...], Komisja stwierdziła przy tym że rozpoznane u S. G. schorzenia (pkt. 1 i 2 rozpoznania tj. zaburzenia nerwicowe znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne i zaburzenia osobowości) czynią orzekanego trwale niezdolnym do służby nie ograniczając jego zdolności do pracy, co pozwoliło zaliczyć go do trzeciej grupy inwalidzkiej. Schorzenia pkt. 1, 3, 4 rozpoznania tj. zaburzenia nerwicowe znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa z dyskopatią lędźwiową, nadciśnienie tętnicze I/II pozostają w związku ze służbą, gdyż na ich ujawnienie się i rozwój mogły mieć wpływ warunki pełnionej służby w Policji. Związek ten Komisja ustaliła w oparciu o rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 roku (Dz. U. Nr 206, poz. 1723, Tab. 2. pkt. 11, 2, 9). Ponieważ schorzenie pkt. 1 rozpoznania (zaburzenia nerwicowe znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne) sięga granic inwalidztwa oraz pozostaje w związku ze służbą w Policji - orzeczono inwalidztwo w związku ze służbą w Policji. W tym zakresie zaskarżone orzeczenie pokrywa się z orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w K. nr [...] z dnia [...] r., od którego skarżący nie wniósł odwołania. Zdaniem sądu, w rozpoznawanej sprawie kontroli może podlegać zatem orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] r. nr [...] w części, w jakiej odnosi się do kwestionowanego przez skarżącego w odwołaniu z dnia 17 marca 2015 r. ustalenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w K., iż z uwagi na brak związku stwierdzonej u niego choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby nie przysługuje mu prawo do 100% wynagrodzenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim. Jak wynika ponadto z oświadczenia złożonego na rozprawie, S. G. nie skarży orzeczenia z dnia [...] r. nr [...] w części, w której uznano go za niezdolnego do służby w Policji, nie zgadza się natomiast z tym orzeczeniem w zakresie, w jakim nie stwierdzono, że jego schorzenia mają związek ze służbą w Policji. Na tę kategorię orzeczeń Komisji, jak już wyżej wskazano, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, nie można odnieść argumentacji zawartej w wyroku NSA z dnia 9 listopada 2009 r., sygn. I OSK 354/09 do stanu faktycznego niniejszej sprawy, gdyż skarga w powołanym wyroku wniesiona została na decyzję właściwego komendanta Państwowej Straży Pożarnej o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby stałej w związku z orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA o całkowitej niezdolności do służby. W rozpoznawanej obecnie sprawie skarżący nie kwestionuje orzeczenia Komisji w części uznającej go za niezdolnego do służby w Policji, a ponadto skarga nie dotyczy decyzji organu w przedmiocie odmowy wypłaty skarżącemu uposażenia w żądanej przez niego wysokości lecz orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej, która uznała, że czasowa niezdolność do służby z powodu choroby pozostaje bez związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, gdyż stwierdzone schorzenia, opisane w rozpoznaniu, nie są wymienione w wykazie chorób pozostających w związku z pełnieniem służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biurze Ochrony Rządu stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie ustalenia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r. poz. 866). Sąd administracyjny nie posiada tymczasem kompetencji, do oceny, a tym bardziej zmiany orzeczenia właściwej komisji lekarskiej wydanego w powyższym zakresie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. e.o.