III SA/Łd 574/14

Dnia 12 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant Sekretarz sądowy – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2014 roku sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie opłaty za udostępnianie danych i informacji z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] roku, nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. FSygn. akt III SA/Łd 574/14 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], nr [...] Starosta [...] działając w oparciu o treść art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2010r., nr 193, poz. 1287 ze zm.), art. 60 pkt 7 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz.U. nr 157, poz. 1240 ze zm.), art. 104 i art. 107 k.p.a. oraz § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielenie informacji, a także wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz.U. nr 37, poz. 333) ustalił A. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. wysokość opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielenie informacji, a także wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego w łącznej kwocie 13.785,00 zł. Od powyższej decyzji spółka wniosła odwołanie, w którym wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji lub jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Podnosząc zarzut naruszenia § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004r. strona wskazała, że zgodnie z załącznikiem do powyższego rozporządzenia inwentaryzacja obiektów wydłużonych, do jakich zaliczana jest droga, wysokość opłaty ustala się wg tabeli I 1p. 14 i 15. Opłata za inwentaryzację sieci uzbrojenia terenu do 100 m wynosi 45,00 zł, natomiast za każde następne rozpoczęta 100 m dodatkowo 15,00 zł. wysokość opłaty z tytułu inwentaryzacji sieci uzbrojenia 1380 m odcinka drogi powinna zdaniem strony skarżącej wynosić 2 100,00 zł. Naliczenie opłaty w wyższej wysokości jest, w ocenie strony skarżącej niezgodne z przepisami prawa. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne mają charakter daniny publicznej w związku z konkretnym działaniem organu administracyjnego. Do dnia do 1 stycznia 2010r. ustalenie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne traktowane było jako czynność materialno-techniczna, skutkująca obowiązkiem strony uiszczenia stosownej należności. W dniu 1 stycznia 2010r. weszła w życie ustawa z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 885 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 60 tej ustawy, środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności wymienione w tym przepisie dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego, w tym m. in. dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw (art. 60 pkt 7 ustawy). Takimi dochodami (należnościami publicznoprawnymi) są opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne, których obowiązek uiszczenia wynika z art. 40 ust. 3c ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Opłaty za udostępnienie danych, informacji i innych materiałów wymienionych w tym przepisie pobierane są przez właściwego starostę. Stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy o finansach publicznych w odniesieniu do należności, o których mowa w art. 60, o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej, właściwy organ wydaje decyzję. W stosunku do dochodów pobieranych przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw organami tymi są: wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta albo marszałek województwa (art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych). Organ podkreślił, że ustawa - Prawo geodezyjne i kartograficzne nie reguluje formy, w jakiej starosta ustała i pobiera opłatę za czynności geodezyjne i kartograficzne. W tej sytuacji zdaniem organu należało przyjąć, że z dniem 1 stycznia 2010r. ustalenie tej opłaty następuje w drodze decyzji. Taki pogląd wyrażony został m. in. w postanowieniach NSA: z dnia 30 marca 2011 r., sygn. akt I OW 7/11 i z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt I OW 172/11 oraz w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 1 października 2012 r., sygn. akt II SA/G1 661/12. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 40 ust. 3c ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, udostępnianie danych i informacji zgromadzonych w bazach danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a i 1b, standardowych opracowań kartograficznych, o których mowa w art. 4 ust. 1e oraz innych materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także wykonywanie czynności związanych z udostępnianiem tych informacji, opracowań i materiałów zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym oraz wypisów i wyrysów z operatu ewidencyjnego jest odpłatne, z zastrzeżeniem ust. 3d oraz art. 12 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej i art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. W myśl art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. b ww. ustawy, wysokość opłat za czynności związane z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i uzgadnianiem usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu oraz związane z prowadzeniem krajowego systemu informacji o terenie, za udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego, uwzględniając potrzeby różnych podmiotów oraz konieczność zapewnienia środków na aktualizację i utrzymywanie państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, określa w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw administracji publicznej. Na podstawie wskazanej powyżej delegacji ustawowej Minister Infrastruktury wydał w dniu 19 lutego 2004r. rozporządzenie w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielania informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego, które w załączniku nr 1 określa m.in. wysokość opłat za czynności związane z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W przedmiotowej sprawie spółka A. zgłosiła w dniu 7 grudnia 2009 r. w Starostwie Powiatowym w [...] pracę geodezyjną -inwentaryzację pasa drogowego drogi krajowej nr 8 położonej w woj. [...], powiat [...] gm. C. i L.. Ze zgłoszenia nr 1244-83/2009 z dnia 18 kwietnia 2013r. wynika, że w wyniku wykonania prac geodezyjnych zainwentaryzowano następujące uzbrojenia podziemne: - wodociąg 22 h mb, - kanalizacja 107 h mb, - telekomunikacja 287 h mb, - drenaż 131 h mb, - kable energetyczne 222 h mb, - obiekt liniowy - droga z infrastrukturą techniczną- 138 hm. Z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielania informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. Nr 37, póz. 333) wynika, że inwentaryzacja sieci uzbrojenia terenu podlega opłacie: do 100 m - 45,00 zł (tabela I, poz. 14), powyżej 100 m - dodatkowo 15,00 zł za każde następne rozpoczęte 100 m (tabela I poz. 15). W przypadku jednoczesnej inwentaryzacji więcej niż jednego rodzaju sieci opłatę podstawową z Ip. 14 pobiera się dla każdego rodzaju sieci oddzielnie (pkt 7 wyjaśnień do tabeli I). Z postanowień dodatkowych (pkt 9.1 rozporządzenia) wynika, że wysokość opłat określona w tabelach została ustalona jako ryczałt za całość informacji i materiałów niezbędnych do wykonania prac, a także poświadczenia dokumentów stanowiących wynik prac przeznaczonych dla zamawiającego, bez względu na ich ilość. Jeżeli w ramach jednego zgłoszenia pracy geodezyjnej wykonywane są różne opracowania wymienione w tabelach I-VIII, wysokość opłaty ustala się dla każdego opracowania odrębnie (pkt 9.3). Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu SKO wskazało, że definicja pasa drogowego i drogi zawarta została w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., póz. 260 ze zm.). Zgodnie z art. 4 pkt 1 tej ustawy, pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Droga to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym (art. 4 pkt 2 ustawy). Stosownie do treści § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, póz. 430 ze zm.), droga powinna mieć w szczególności: jezdnię - jeżeli jest przeznaczona do ruchu pojazdów, pobocza lub chodnik -jeżeli jest przeznaczona do ruchu pieszych, torowisko tramwajowe - jeżeli jest przeznaczona do ruchu pojazdów szynowych. W świetle przepisów cyt. rozporządzenia, wyposażenie techniczne dróg stanowią urządzenia odwadniające oraz odprowadzające wodę (§ 101 i następne), urządzenia oświetleniowe (§ 109), obiekty i urządzenia obsługi uczestników ruchu (§ 110 i następne), urządzenia techniczne drogi mające gwarantować bezpieczeństwo korzystającym z drogi (§128 i następne), czyli m. in.: bariery, osłony energochłonne, urządzenia zabezpieczające przed wkroczeniem zwierząt, urządzenia zabezpieczające ruch pieszych, osłony przeciwwietrzne, znaki i sygnalizatory. Z powyższych uregulowań wynika, że nie można uznać, że sieci uzbrojenia terenu, tj. wodociągowa, kanalizacyjna, telekomunikacyjna, kable energetyczne, które również zostały zainwentaryzowane, stanowiły pas drogowy. W pasie drogowym mogą być również umieszczone inne urządzenia infrastruktury technicznej, ale nie oznacza to, że są one związane z funkcją drogi. Wymienione sieci, wbrew temu co podnosi spółka, nie mogą stanowić urządzeń technicznych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, o których mowa w definicji pasa drogowego. Zasadnym zatem, zdaniem organu było ustalenie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne dla każdej z wymienionych sieci. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka podniosła zarzut naruszenia § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielania informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego, poprzez błędną interpretację, a w konsekwencji błędne określenie wysokości opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielenie informacji, a także wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego. Wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i ustalenie opłaty w wysokości 4.665 zł lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi odwoławczemu. W uzasadnieniu skargi spółka podniosła, że żadna z wymienionych przez organ części pasa drogi nie stanowi jego części i organ dokonał błędnego wyliczenia opłaty poprzez naliczenie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne dla każdej z wymienionych części oddzielnie pomimo, że stanowią one część pasa drogi i tym samym powinny być uznane za jedną wspólną sieć. Do skargi strona załączyła 9 arkuszy map z inwentaryzacją powykonawczą inwestycji, w których wskazano urządzenia i instalacje nie związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu oraz potrzebami zarządzania drogą i tym samym powinny być obliczane odrębnie. Jednocześnie strona wskazała, że według obliczeń organu długość sieci do 767 hm i 138 hm drogi co łącznie wynosi 995 hm, tymczasem zdaniem spółki długość sieci do 163 hm i 138 hm drogi co łącznie wynosi 301 hm. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Postanowieniem z dnia 12 marca 2014r., sygn. akt III SA/Łd 1205/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi działając art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości przedstawionego w sprawie o sygn. akt I OSK 3046/12. Postanowieniem z dnia 10 lipca 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie organy administracji naruszyły przepisy prawa materialnego co miało wpływ na wynik sprawy. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. nr 193 z 2010r. poz. 1287 z późn. zm.), zwana dalej P.g i k. oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz.U. nr 37 poz.333). Zgodnie z treścią art.40 ust.3c P.g i k. udostępnianie danych i informacji zgromadzonych w bazach danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a i 1b, standardowych opracowań kartograficznych, o których mowa w art. 4 ust. 1e, oraz innych materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także wykonywanie czynności związanych z udostępnianiem tych informacji, opracowań i materiałów zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym oraz wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego jest odpłatne, z zastrzeżeniem ust. 3d oraz art. 12 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej i art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. W myśl art.2 pkt.11 wymienione ustawy przez sieć uzbrojenia terenu rozumnie się wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektroenergetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, jak: tunele, przejścia, parkingi, zbiorniki itp.; Zgodnie z treścią punktu 14 i 15 tabeli I załącznika nr 1 do rozporządzenia z 19 lutego 2004r.(wysokość opłat za czynności związane z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego) w przypadku inwentaryzacji sieci uzbrojenia terenu opłata wynosi: do 100 metrów – 45 zł oraz powyżej 100 metrów dodatkowo 15 zł za każde następne rozpoczęte 100 metrów. W myśl punktu 2.) załącznika do wymienionego rozporządzenia w przypadku inwentaryzacji obiektów wydłużonych (np. ciek wodny, droga, rów) wysokość opłaty ustala się według tabeli I lp.14 i 15. Zgodnie z treścią punktu 7.) załącznika nr 1 do rozporządzenia w przypadku jednoczesnej inwentaryzacji więcej niż jednego rodzaju sieci opłatę podstawową z ip.14 pobiera się dla każdego rodzaju sieci oddzielnie. W myśl punktu 9.1 postanowień dodatkowych załącznika nr 1 do rozporządzenia wysokość opłat określona w tabelach I-VIII została ustalona jako ryczałt za całość informacji i materiałów niezbędnych do wykonania prac, a także poświadczenie dokumentów stanowiących wynik prac przeznaczony dla zamawiającego, bez względu na ich ilość. Zgodnie z treścią punktu 9.3 postanowień dodatkowych załącznika nr 1 do rozporządzenia jeżeli w ramach jednego zgłoszenia pracy geodezyjnej wykonywane są różne opracowania wymienione w tabelach I-VIII, wysokość opłaty ustala się dla każdego opracowania odrębnie. Rozporządzenie z dnia 19 lutego 2004r. zostało wydane na podstawie art.40 ust.5 pkt 1b.) ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Należy zaznaczyć, że wyrokiem z dnia 25 czerwca 2013r. w sprawie K 30/12 Trybunał Konstytucyjny uznał, że art.40 ust.5 pkt 1b.) ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jest niezgodny z art.92 ust.1 i art.217 Konstytucji RP i jednocześnie stwierdził, że wymieniony przepis traci moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia w Dzienniku Ustaw. Wymieniony wyrok został ogłoszony w Dzienniku Ustaw z 2013r. poz.805 z dnia 11 lipca 2013r. Oznacza to, że przepis art.40 ust.5 pkt 1 b.) utracił moc z dniem 12 lipca 2014r. W uzasadnieniu wyroku Trybunał stwierdził, że wskazanie w sentencji na inną datę utraty mocy obowiązującej niż dzień ogłoszenia omawianego wyroku jest niezbędne dla zapewnienia niezakłóconego poboru opłat związanych z udostępnianiem danych i informacji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w sytuacji gdy sama zasadność ponoszenia przedmiotowo istotnych opłat nie budzi jego wątpliwości. Przyjęcie innego rozwiązania skutkowałoby bowiem nieuprawnionym przysporzeniem majątkowym po stronie osób prowadzących zarobkowo działalność geodezyjną i kartograficzną kosztem ogółu jednostek, na które zostałby przeniesiony ciężar finansowy związany z eksploatacją państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez podmioty prowadzące określony rodzaj działalności gospodarczej. Trybunał wskazał też, że utrata mocy obowiązującej upoważnienia ustawowego wraz z ogłoszeniem niniejszego wyroku, a w konsekwencji utrata mocy obowiązującej rozporządzenia z 2004 r., mogłaby doprowadzić do powstania luki konstrukcyjnej. Korzystające z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego podmioty byłyby bowiem nadal zobowiązane do dokonania czynności konwencjonalnej, zarazem jednak brak byłoby - na gruncie obowiązujących przepisów prawa geodezyjnego - normy określającej jak należy postąpić aby dokonać tejże czynności oraz w jakich wypadkach jest ona dokonywana, a w jakich nie. Mając na uwadze przedstawione przez Trybunał motywy odroczenia utraty mocy obowiązującej rozporządzenia z 19 lutego 2004r. sąd w obecnym składzie uznał, że sprawę należy rozpoznać na podstawie przepisów obowiązujących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Do dnia 12 lipca 2014r. przepisy rozporządzenia z 19 lutego 2004r. były obowiązujące i mają zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 7 grudnia 2009r. strona skarżąca zgłosiła do Starostwa Powiatowego w [...] pracę geodezyjną (inwentaryzację pasa drogowego drogi krajowej nr 8) wnosząc jednocześnie o udostępnienie danych i informacji zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Natomiast w dniu 18 kwietnia 2013r. spółka złożyła do Starostwa Powiatowego wniosek o przyjęcie do zasobu geodezyjnego i kartograficznego następującej dokumentacji technicznej powstałej w wyniku wykonania roboty: -droga z infrastrukturą techniczną – 138 hm oraz inwentaryzację uzbrojenia podziemnego: - wodociągi 22 hm - kanalizacja 107 hm - telekomunikacja 287 hm - kable energetyczne 222 hm - drenaż 131 hm. Nie ulega wątpliwości, że odpłatne jest udostępnienie danych i informacji zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym jak również wykonywanie czynności związanych z udostępnianiem tych informacji i materiałów. Wynika to wprost z treści art.40 ust.3c Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Stronie skarżącej udostępniono dane i informacje z zasobu geodezyjnego kartograficznego i za korzystanie z tych materiałów winna być określona opłata. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest wysokość opłaty za korzystanie z zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Organy administracji obliczyły opłatę według stawek określonych w pozycjach 14 i 15 tabeli I załącznika nr 1 do rozporządzenia z 19 lutego 2004r. oddzielnie za inwentaryzację drogi oraz oddzielnie za inwentaryzację każdej sieci uzbrojenia terenu (tzn. za wodociągi, kanalizację, telekomunikację, drenaż i kable energetyczne). Strona skarżąca natomiast stoi na stanowisku, że opłata winna być obliczona za inwentaryzację drogi oraz za część inwentaryzacji sieci uzbrojenia terenu nie wchodzącą w skład pasa drogowego drogi nr 8. W ocenie spółki nie powinna być naliczona opłata za tę część inwentaryzacji sieci, która wchodzi w skład pasa drogowego a więc służy obsłudze ruchu drogowego. Przede wszystkim należy podnieść, że sieć uzbrojenia terenu to wyposażenie terenu we wszelkiego rodzaju instalacje (elektryczne, kanalizacyjne, wodociągowe, drenażowe, telekomunikacyjne, gazowe i inne). W świetle art.2 pkt 11 Prawa geodezyjnego i kartograficznego siecią uzbrojenia terenu są między innymi naziemne i podziemne przewody i urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, telekomunikacyjne, energetyczne oraz drenaż. W ocenie sądu siecią uzbrojenia terenu jest także drenaż, co w niniejszej sprawie jest rzeczą sporną. Drenaż pasa drogowego są to urządzenia służące do odwadniania drogi czyli odprowadzania wody z drogi. Innymi słowy drenaż ma na celu osuszenie drogi i w przekonaniu sądu należy go traktować jako sieć uzbrojenia terenu. W przekonaniu sądu organy administracji prawidłowo wyliczyły opłatę za inwentaryzację drogi tzn. 45 zł za pierwsze 100 metrów i po 15 zł za każde następne 100 metrów. Jest to wyliczenie zgodne z punktem 2.) załącznika nr 1 do rozporządzenia z 19 lutego 2004r., który stanowi, że w przypadku inwentaryzacji obiektów wydłużonych (np. drogi) wysokość opłaty ustala się według pozycji 14 i 15. Ponieważ inwentaryzacja drogi nr 8 obejmuje 138 hm to opłata winna wynieść 45 zł za pierwsze 100 metrów oraz 15 zł za każde następne 100 metrów (45 zł za 100 m + 15 zł x 137 = 2100 zł). Sąd w obecnym składzie stanął na stanowisku, że organy administracji błędnie obliczyły opłatę za inwentaryzację pozostałej sieci uzbrojenia terenu (tzn. za wodociągi, kanalizację, telekomunikację, kable energetyczne i drenaż) odwołując się do treści punktu 7.) załącznika nr 1 do rozporządzenia. W ocenie sądu organy wadliwie zinterpretowały treść tego punktu. Z wymienionego punktu wynika, że dotyczy on sytuacji gdy dochodzi do jednoczesnej inwentaryzacji więcej niż jednego rodzaju sieci i taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Strona skarżąca wykonała bowiem inwentaryzację więcej niż jednego rodzaju sieci i było to wykonanie jednoczesne czyli w tym samym czasie. W takim przypadku punkt 7.) nakazuje pobierać opłatę podstawową z pozycji 14 ( tzn. 45 zł za pierwsze 100 metrów do każdego rodzaju sieci oddzielnie). Z punktu 7.) nie wynika natomiast aby stosować opłatę z pozycji 15 (15 zł) gdy sieć uzbrojenia terenu jest dłuższa niż 100 metrów. Nie ulega wątpliwości, że gdyby prawodawca chciał aby stosować opłatę zarówno z pozycji 14 jak i 15 to określiłby to w punkcie 7.) lecz tego nie uczynił, stanowiąc, że dla każdego rodzaju sieci pobiera się opłatę z pozycji 14 (a nie z pozycji 14 i 15). Przyjęcie takiego stanowiska znajduje wsparcie w treści punktu 2.) w którym w przypadku obiektów wydłużonych przewiduje się wyliczenie opłaty według pozycji zarówno 14 jak i 15. W przypadku punktu 7.) nie ma odesłania do pozycji 15 co prowadzi do wniosku, że w przypadku określonym w punkcie 7.) od każdego rodzaju sieci winna być pobierana jedynie opłata z pozycji 14.) a nie z pozycji 14 i 15. Podkreślić należy, że punkt 7.) dotyczy specyficznej sytuacji gdy ma miejsce inwentaryzacja więcej niż jednego rodzaju sieci jednocześnie. W przypadku gdy inwentaryzacja więcej niż jednego rodzaju sieci nie jest jednoczesna lecz w różnym czasie to opłata jest obliczana na ogólnych zasadach a więc w sposób określony w pozycji 14 i 15 tabeli I załącznika nr 1 do rozporządzenia z 19 lutego 2004r. Skoro w punkcie 7.) jest mowa o wyliczeniu opłaty z pozycji 14 dla każdego rodzaju sieci to oznacza, że nie można tej opłaty wyliczać zarówno z pozycji 14 i 15 tabeli I załącznika nr 1 do rozporządzenia. W ocenie sądu organy administracji obu instancji błędnie wyliczyły opłatę dla każdego rodzaju sieci według pozycji 14 i 15. Pozostaje to bowiem w sprzeczności z treścią punktu 7.) załącznika nr 1. W przypadku przyjęcia poglądu organów powstaje pytanie po co prawodawca sformułował punkt 7.) w takiej postaci w jakiej obecnie obowiązuje. Trudno znaleźć racjonalną odpowiedź na tak postawione pytanie. W związku z czym sąd w obecnym składzie nie podzielił poglądu organów w tej kwestii i uznał, że w przypadku jednorazowej inwentaryzacji więcej niż jednego rodzaju sieci winno się pobrać jedynie opłatę z pozycji 14 a nie opłatę z pozycji 14 i 15. Sąd nie podzielił również poglądu strony skarżącej co do sposobu wyliczenia opłaty z tytułu inwentaryzacji odcinka drogi krajowej nr 8. Zdaniem spółki opłata winna być wyliczona jedynie za inwentaryzację odcinka drogi (138 hm) oraz za inwentaryzację sieci uzbrojenia terenu nie związaną z drogą (163 hm). Nie powinna natomiast być pobierana opłata za inwentaryzację sieci uzbrojenia terenu służąca obsłudze ruchu drogowego. Pogląd strony skarżącej w tym zakresie nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Analiza tabeli I załącznika nr 1 do rozporządzenia z 19 lutego 2004r. wskazuje, że opłacie podlega "Inwentaryzacja sieci uzbrojenia terenu". Ze sformułowania tego wynika, że chodzi tu o każdą sieć uzbrojenia terenu a więc sieć wodociągową, gazową, kanalizacyjną i inną. Z przepisu rozporządzenia nie wynika natomiast, że nie pobiera się opłat za inwentaryzację takiej sieci uzbrojenia terenu, która wchodzi w skład pasa drogowego. W ocenie sądu nie ma znaczenia okoliczność czy sieć uzbrojenia terenu jest czy też nie jest częścią pasa drogowego. Opłata jest pobierana z tytułu inwentaryzacji każdej sieci uzbrojenia terenu bez względu na to czy sieć ta jest bądź nie jest związana z funkcją drogi. Pogląd strony skarżącej w tym zakresie nie ma oparcia w przepisach rozporządzenia z 19 lutego 2004r. W związku z czym sąd nie podzielił tego poglądu. Reasumując sąd uznał, że skarga jest uzasadniona. Organy administracji błędnie wyliczyły wysokość opłaty za korzystanie z zasobu geodezyjnego i kartograficznego wadliwie interpretując punkt 7.) załącznika nr 1 do rozporządzenia z 19 lutego 2004r. Naruszenie wymienionego przepisu miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt.1 a.) p.p.s.a., sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...]. Z uwagi na to, że skarga została uwzględniona sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Organy winny ponownie odliczyć opłatę zgodnie ze wskazaniami określonymi w niniejszym uzasadnieniu. D.Cz.