III SA/Łd 583/13

Dnia 24 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki(spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant specjalista Agnieszka Kowalik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2013 roku sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda Ł., działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania A.P. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...], orzekającej o wymeldowaniu A.P. z pobytu stałego w lokalu nr 1 przy ul. A. 8 w Ł., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny: Dysponentem lokalu nr 1 przy ul. A. 8 w Ł. był K.P., na podstawie zawartej w dniu 26 stycznia 1998 r. z Gminą Ł. umowy najmu lokalu mieszkalnego. W dniu 22 grudnia 2008 r., w związku ze zgonem K.P., lokal został zabezpieczony przez zarządcę nieruchomości. W dniu 18 maja 2011 r. Urząd Miasta Ł. Delegatura Ł.–B. odmówił synowi K.P. – A.P. wydania skierowania do zawarcia umowy o najem ww. lokalu z uwagi na fakt, iż nie zamieszkiwał on wspólnie z ojcem do chwili jego śmierci. Powyższe ustalono na podstawie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego wśród lokatorów nieruchomości. A.P. pouczono o możliwości dochodzenia roszczeń do lokalu po zmarłym ojcu na drodze postępowania sądowego z powództwa cywilnego. A.P. nie wystąpił do Sądu Rejonowego dla Ł. z pozwem o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu. W nadesłanych do Urzędu wyjaśnieniach A.P. wskazał, iż przebywa w zakładzie karnym od dnia 18 września 2006 r. Przed osadzeniem zamieszkiwał w lokalu przy A. 8, gdzie był zameldowany i posiadał również rzeczy osobiste. Nie wyraził zgody na wymeldowanie go z lokalu. Wskazał, iż fakt, że lokal nie został mu przyznany w najem jest dla niego krzywdzący i wniósł o przyznanie mu innego lokalu po opuszczeniu zakładu karnego. Organ przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające, w którym przesłuchał w charakterze świadków sąsiadów K.P.. Po zebraniu wyjaśnień uznano, iż lokal przy ul. A. 8 nie stanowił dla A.P. centrum życiowego. Na podstawie wniosku Administracji Nieruchomościami Ł.-B. "A.", Prezydent Miasta Ł. w dniu 28 stycznia 2013 r. wydał decyzję, mocą której orzekł o wymeldowaniu A.P. z pobytu stałego w lokalu nr 1 przy ul. A. 8 w Ł.. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ uznał za udowodnione, że w stosunku do A.P. spełniona została przesłanka opuszczenia lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Od powyższej decyzji A.P. wniósł odwołanie, w którym przedstawił swoją sytuację życiową oraz wskazał okoliczności przemawiające jego zdaniem za tym, iż w stosunku do niego nie została spełniona przesłanka opuszczenia lokalu. Przede wszystkim wskazał, iż nie opuścił dobrowolnie swojego miejsca pobytu stałego, ponieważ od marca 2000 r. do chwili obecnej przebywa w różnych aresztach śledczych i zakładach karnych. Z tego też powodu zeznający w sprawie świadkowie (sąsiedzi) mogli przypuszczać, iż nie mieszka on w miejscu zameldowania na pobyt stały. Wskazał również, iż nie składał do sądu pozwu o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu omawianego lokalu, albowiem wyznaczony termin na jego złożenie był zbyt krótki, a ponadto nie stać go było na skorzystanie z prawnika do sporządzenia takiego pozwu. W swym odwołaniu zawarł także prośbę, by Wojewoda Ł. zwrócił się do Urzędu Miasta o ponowne rozpatrzenie jego wniosku o oddanie w najem lokalu nr 1 przy ul. A. 8 lub przyznanie mu innego lokalu mieszkalnego oraz o przywrócenie terminu do wniesienia pozwu o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu omawianego lokalu. Po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy uznał, iż odwołanie A.P. nie zasługuje na uwzględnienie i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu na wynik omawianej sprawy nie mają wpływu wskazywane nieprawidłowości zaistniałe podczas rozpatrywania wniosku skarżącego o wstąpienie w stosunek najmu spornego lokalu, po zmarłym ojcu. Kwestie dotyczące ustalenia, bądź utraty prawa do lokalu pozostają bowiem poza ustawowymi kompetencjami Wojewody, a tym samym pozostają poza sferą jego rozważań. Zatem skierowana w tym zakresie do Wojewody prośba, nie może być uwzględniona. Organ wskazał iż podstawę materialno - prawną orzeczenia o wymeldowaniu osoby z dotychczasowego miejsca pobytu stałego stanowią przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Ustawa ta nakłada obowiązek ewidencjonowania pobytu osób, który winien być zgodny ze stanem faktycznym. Celowi temu służy między innymi uprawnienie organów administracji do wydania decyzji o wymeldowaniu określonej osoby w sytuacjach, o których mowa w art. 15 ust. 2 tejże ustawy. Zgodnie z tym przepisem jedyną przesłanką warunkującą wymeldowanie jest przesłanka opuszczenia lokalu. O opuszczeniu miejsca pobytu stałego można mówić jedynie wówczas, jeżeli ma ono charakter dobrowolny i definitywny. W ocenie organu odwoławczego nie ma wątpliwości, że w niniejszej sprawie można mówić o opuszczeniu lokalu przez A.P. w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Przede wszystkim analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości co do tego, że A.P. nie zamieszkuje w lokalu nr 1 przy ul. A. 8 w Ł. od ponad dziesięciu lat. Powyższe potwierdza sam odwołujący zarówno w swych wyjaśnieniach nadesłanych do organu pierwszej instancji, a także w odwołaniu wskazując, iż od marca 2000 r. do chwili obecnej przebywa w różnych aresztach śledczych i zakładach karnych. W ciągu tego okresu na wolność wychodził dwa razy (w listopadzie 2002 r. i w listopadzie 2005 r.). Wskazał również, iż koniec jego kary przypada na dzień 3 grudnia 2013 r. W świetle powyższego, w ocenie organu odwoławczego, nie ulega wątpliwości, że opuszczenie lokalu przez A.P. nie było dobrowolne lecz przymusowe, mające swą podstawę w wykonaniu prawomocnych wyroków sądowych. Nie przesądza to jednak o tym, że nie można orzec o jego wymeldowaniu. Powołując się na stanowisko ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych organ wskazał, iż utrzymywanie zameldowania osób odbywających długotrwałe kary pozbawienia wolności stanowiłoby ewidentną fikcję meldunkową, niezgodną z obowiązującymi przepisami prawa i w takich przypadkach winno się stwierdzać trwałość opuszczenia miejsca dotychczasowego zameldowania na pobyt stały. Dobrowolność opuszczenia lokalu ma znaczenie jedynie wówczas, gdy dana osoba została zmuszona do opuszczenia lokalu na skutek bezprawnych działań innych osób, a nie kiedy opuszczenie lokalu było następstwem zawinionych przez nią działań, co ma niewątpliwie miejsce w rozpatrywanej sprawie. Organ wskazał, że utrzymywanie w zbiorach ewidencji ludności zapisu, że miejscem pobytu stałego A.P. jest lokal nr 1 przy ul. A. 8 w Ł., byłoby utrzymywaniem ewidentnej fikcji meldunkowej, niezgodnej z przepisami prawa. Niezależnie od powyższego organ stwierdził, że także w świetle pozostałych okoliczności sprawy (odmowa zawarcia umowy najmu ww. lokalu, upływ terminu do wystąpienia do sądu z powództwem o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu po zmarłym najemcy, zabezpieczenie lokalu przez administrację) brak jest jakichkolwiek obiektywnych możliwości, by A.P., po opuszczeniu zakładu karnego, mógł powrócić do spornego lokalu i ponownie w nim zamieszkać z zamiarem stałego pobytu. Na powyższą decyzję A.P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wskazał, iż w lokalu przy ul. A. 8 był zameldowany i mieszkał z rodzicami będąc jeszcze na wolności. Podniósł, iż dołoży starań aby opłacić zadłużenie za lokal po opuszczeniu zakładu karnego. Podkreślił, iż nie złożył pozwu do sądu rejonowego o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu po zmarłym najemcy, nie wiedział bowiem, jak go napisać. Wskazał, iż w toku postępowania organy nie odnosiły się do składanych przez niego wyjaśnień a odniosły się głównie do zeznań świadków, co świadczy w jego ocenie o dyskryminowaniu go od samego początku z powodu odbywania kary pozbawienia wolności. Wniósł o zmianę decyzji dotyczącej wymeldowania i oddanie mu lokalu w najem jako głównemu najemcy po śmierci ojca lub przyznanie mu lokalu zastępczego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie wskazując, iż skarga A.P. nie zawiera w swej treści żadnych nowych, istotnych dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniósł o uznanie uzasadnienia decyzji organu II instancji jako integralnej części odpowiedzi na skargę. W piśmie procesowym z dnia 17 czerwca 2013 r. zatytułowanym "Zażalenie" skarżący powtórzył argumentację zawartą w skardze. Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał A.P. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga A.P. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 t.j.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić przesłankę do jej uchylenia. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006 roku, nr 139, poz. 993). W myśl tego przepisu, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Z brzmienia tego przepisu wynika, iż jedyną przesłanką decydującą o pozytywnym rozpatrzeniu przez organ wniosku o wymeldowanie osoby z pobytu stałego jest fakt opuszczenia przez tę osobę miejsca pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym lokalu. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem sądów administracyjnych przez "opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu" należy rozumieć takie opuszczenie, które jest dobrowolne i ma charakter trwały. Dobrowolność ta musi wynikać z własnej woli zainteresowanego a nie z bezprawnego działania innych osób. O trwałości opuszczenia miejsca pobytu świadczy natomiast zamiar zainteresowanej osoby założenia w nowym miejscu ośrodka swoich spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych oraz brak woli powrotu do miejsca swojego dotychczasowego zameldowania (wyroki NSA z 25 października 2005r. w spr. II OSK 127/05, z 22 października 2000r. w spr. V SA 108/00 i z 18 kwietnia 2000r. w spr. V SA 1424/99). Zgodnie z treścią art.6 ust.1 ustawy z 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. nr 139 z 2006r. poz.993 z późn. zm.) pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Miejscem pobytu stałego jest lokal w którym dana osoba zamieszkuje, w którym znajduje się jej centrum życiowe i w którym skoncentrowane są jej sprawy rodzinne, osobiste i majątkowe. Zamieszkiwanie w lokalu polega natomiast na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspakajaniu swoich funkcji życiowych. W przypadku osoby odbywającej karę pozbawienia wolności to nieprzebywanie jej w lokalu co do zasady nie może być traktowane jako dobrowolne opuszczenie lokalu. Aby można było mówić o opuszczeniu lokalu przez taką osobę to konieczne jest ustalenie, że lokal ten – przed osadzeniem w zakładzie karnym- stanowił miejsce zamieszkania tej osoby to jest stanowił miejsce gdzie skoncentrowane były jej sprawy życiowe. Nie można jednak uznać, że pobyt w zakładzie karnym jest zawsze automatyczną przeszkodą do wymeldowania osoby z lokalu. W okresie długotrwałego osadzenia w zakładzie karnym utrzymuje się sytuacja, w której co do zasady, wbrew ustawowemu celowi zameldowania wyrażonemu w art.9 ust.2b.) ustawy z 10 kwietnia 1974r., potwierdza się przebywanie w danym lokalu osoby, która tam faktycznie długotrwale nie przebywa. Akceptacja takiego stanu uzależniona jest jednak od postawy zameldowanego, odbywającego karę pozbawienia wolności to jest od wykazania przez niego, że pomimo nieprzebywania w lokalu utrzymuje z nim realny kontakt traktując niemożność przebywania w lokalu jako okoliczność o charakterze tymczasowym. Pobyt w zakładzie karnym nie jest bowiem okresem, w którym osoba zameldowana jest zwolniona z obowiązku potwierdzenia woli przybywania w lokalu. Faktem jest, że osoba odbywająca karę pozbawienia wolności ma mniejsze możliwości potwierdzenia swoich związków z lokalem niż osoba pozostająca na wolności. W zasięgu osoby osadzonej w zakładzie karnym jest jednak: - podejmowanie działań mających na celu zapewnienie chociażby nieregularnego pokrywania (ze środków osadzonego lub ze środków innych osób przebywających na wolności) opłat koniecznych dla utrzymania lokalu (ewentualnie prowadzenie korespondencji w celu odroczenia tych opłat, rozłożenia ich na raty, umorzenia, zaciągnięcia pożyczki na ten cel), - podejmowanie działań mających na celu zapewnienie utrzymania lokalu (za pośrednictwem innych osób) w niezbędnym porządku, czy stanie technicznym (zlecanie odpłatnej lub nieodpłatnej opieki, konserwacji, napraw, remontów), - w przypadku osoby, która pomimo zameldowania w danym lokalu, nie posiada tytułu prawnego do przebywania w nim, podejmowania chociażby nieskutecznych starań o nabycie tego tytułu. Jedynie w razie podejmowania wyżej wymienionych działań można uznać, że osoba osadzona w zakładzie karnym wyraża wolę utrzymania związku ze spornym lokalem. Pogląd taki wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 22 maja 2012r. w spr. III SA/Łd 187/12 i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 15 grudnia 2011r. w spr. IV SA/Wa 1075/11. Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionych orzeczeniach. W rozpoznawanej sprawie organy administracji trafnie uznały, że spełnione zostały przesłanki do wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że A.P. nie przebywa w spornym lokalu z powodu odbywania kary pozbawienia wolności. Skarżący jest osobą młodą (ur. w 1982r.) i od 14 marca 2000r. z krótkimi przerwami do chwili obecnej przebywa w zakładzie karnym. Niewielkie przerwy kiedy przebywał na wolności miały miejsce w listopadzie 2002r. i w listopadzie 2005r. (w sumie niecałe 2 lata). Od dnia 18 września 2006r. do chwili obecnej nieprzerwania przebywa w Zakładzie Karnym w S. skazany za przestępstwo z art.197 § 3 pkt 1 w związku z art.64 § 1 Kodeksu karnego zaś koniec kary przewidziany jest na dzień 3 grudnia 2013r. Należy zaznaczyć, że przed pobytem w zakładzie karnym A.P. mieszkał z rodzicami, którzy zmarli w 2008r. zaś najemcą lokalu nr 1 przy ul. A. 8 był jego ojciec K.P.. W ocenie Sądu po śmierci rodziców w 2008r. skarżący praktycznie nie podejmował żadnych działań świadczących o tym, że dba o utrzymanie kontaktu ze spornym lokalem, ma wolę przebywania w nim i traktuje go jako centrum własnych spraw życiowych. Po śmierci rodziców A.P. nie podejmował żadnych działań mających na celu pokrywanie opłat za utrzymanie lokalu (ze środków własnych lub osób przebywających na wolności). Nie uiścił żadnej opłaty za lokal ani nie prowadził korespondencji z Administracją Nieruchomości Ł.-B. w celu rozłożenia opłat na raty, odroczenia uiszczenia opłat do czasu opuszczenia zakładu karnego, umorzenia opłat bądź zaciągnięcia pożyczki na ten cel. Nie wykazywał żadnego zainteresowania dokonywaniem opłat za lokal. Po śmierci rodziców skarżący nie podejmował także żadnych działań zmierzających do zapewnienia utrzymania lokalu w niezbędnym porządku i należytym stanie technicznym (za pośrednictwem innych osób). Chodzi tu o takie działania jak zlecenie odpłatnej lub nieodpłatnej opieki nad lokalem, jego konserwacji czy naprawy. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że sporne mieszkanie zostało zdewastowane. W związku z czym zarządca nieruchomości zmuszony był je zabezpieczyć. A.P. praktycznie nie podjął również prób nabycia tego lokalu. Jedynym przejawem aktywności skarżącego w tym zakresie było jego pismo z 2011 r. skierowane do Urzędu Miasta Ł. o zawarcie z nim umowy najmu. W odpowiedzi na nie pismem z dnia 18 maja 2011r. Urząd Miasta Ł. odmówił zawarcia umowy najmu i poinformował szczegółowo o możliwości wystąpienia z powództwem o wstąpienie w stosunek najmu na podstawie art. 691 Kodeksu cywilnego (k.3 akt administracyjnych). Z treści tego pisma wynika, że A.P., w ocenie organu, nie spełniał warunku stałego zamieszkiwania z ojcem do chwili jego zgonu. Skarżący jednak nie wniósł pozwu o wstąpienie w stosunek najmu co świadczy, że nie podjął starań zmierzających do uzyskania tytułu prawnego do spornego lokalu. Mało przekonujące są wyjaśnienia skarżącego, że nie wystąpił z powództwem gdyż nie miał możliwości skontaktowania się z prawnikiem. W piśmie z dnia 18 maja 2011r. zacytowano bowiem treść przepisu art.691 Kodeksu cywilnego z podkreśleniem przesłanki jaka musi zostać spełniona do wstąpienia w stosunek najmu. A.P. miał zatem możliwość złożenia pozwu lecz tego nie uczynił i obecnie nie posiada on żadnego tytułu prawnego do spornego lokalu. Można zatem uznać, że poza jednym pismem z 2011r., skarżący nie podjął starań zmierzających do uzyskania tytułu prawnego do lokalu. Reasumując Sąd uznał, że w okresie od śmieci rodziców w 2008r. do momentu wszczęcia postępowania o wymeldowanie (28 września 2012r.) skarżący praktycznie nie podejmował żadnych działań świadczących o woli przebywania w spornym lokalu i traktowaniu go jako centrum, własnych spraw życiowych (poza jednym pismem z 2011r.). W zasadzie nie wykazywał żadnego zainteresowania spornym lokalem. Aktywność w tym zakresie ujawnił dopiero w toczącym się postępowaniu przed organami administracji w sprawie o jego wymeldowanie. Zaznaczyć należy, że ewidencja ludności ma jedynie charakter rejestracyjny, a jej celem jest odzwierciedlenie rzeczywistego stanu faktycznego tj. miejsca pobytu oznaczonej osoby. Miejsce pobytu stałego jest to miejsce, gdzie skoncentrowane są interesy życiowe danej osoby, przebywa ona tam w sensie fizycznym, realizuje w nim swoje potrzeby życiowe, posiada tam przedmioty i rzeczy osobiste potrzebne do codziennej egzystencji. Interpretacja przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zaprezentowana przez skarżącego doprowadziłaby do utrzymania fikcji meldunkowej. A.P. nie podejmował bowiem żadnych starań zmierzających do uiszczania opłat za lokal, działań mających na celu utrzymanie lokalu w należytym stanie ani też nie wystąpił z powództwem o wstąpienie w stosunek najmu. W czasie odbywania kary pozbawienia wolności nie przejawiał zatem woli przebywania w spornym lokalu ani zainteresowania lokalem. Utrzymywanie jego dalszego zameldowania stanowiłoby więc podtrzymywanie fikcji meldunkowej. W ocenie Sądu organy administracji słusznie uznały, że spełnione zostały przesłanki do wymeldowania skarżącego z miejsca jego dotychczasowego pobytu. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002r., Sąd oddalił skargę A.P.. D.Cz.