III SA/Łd 587/07

Dnia 7 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.) Asesor WSA Ewa Alberciak Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2007 r. przy udziale - sprawy ze skargi L. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę. III SA/Łd 587/07 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania obywatela Armenii L.B. od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w Ł. z dnia [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organy ustaliły w sprawie następujący stan faktyczny. L.B., obywatel Armenii, przyjechał do Polski na zaproszenie, na podstawie wizy nr[...], wystawionej przez Konsula Rzeczypospolitej Polskiej w Erewaniu na okres 60 dni, ważnej do dnia 28 stycznia 2007 r. W dniu [...] Wojewoda [...] odmówił cudzoziemcowi udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Polski. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez Prezesa Urzędu ds. Repatriacji i Cudzoziemców. Na ww. decyzję strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W dniu [...] L.B. został zatrzymany przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w Ł. na targowisku osiedlowym. W trakcie kontroli ujawniono, iż przebywa on bez ważnej wizy lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Komendant Placówki Straży Granicznej w Ł. wydał w dniu [...] decyzję o zobowiązaniu L.B. do opuszczenia terytorium Polski w terminie do dnia [...], nadając swojej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Od ww. decyzji strona wniosła odwołanie, przyznając, iż rzeczywiście w momencie zatrzymania nie posiadała aktualnej wizy. Cudzoziemiec podniósł jednak, iż nie zostało zakończone postępowanie w sprawie udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce. Wprawdzie Prezes Urzędu Do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] o odmowie udzielenia pozwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jednak od decyzji tej przysługiwała skarga do sądu i została ona złożona. Strona dodała ponadto, że chce pomóc synowi w opiece nad wnuczką, a także w prowadzonej przez syna działalności gospodarczej. Odwołujący się poinformował również, że nie wyjechał z Polski ponieważ przez ponad dwa miesiące był chory. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż postępowanie administracyjne w sprawie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz zobowiązanie cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rozpatrywane są na podstawie odrębnych przepisów ustawy o cudzoziemcach. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy zobowiązany był rozpatrzyć odwołanie strony od decyzji orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia [...], uwzględniając aktualny wówczas stan faktyczny. Cudzoziemiec niewątpliwie w dniu wydania decyzji, tj. w dniu [...], przebywał na terytorium Polski nielegalnie, gdyż termin ważności posiadanej wizy pobytowej upłynął w dniu 28 stycznia 2007 r., natomiast Wojewoda [...] w dniu [...] odmówił udzielenia zainteresowanemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Cudzoziemiec po upływie terminu ważności wizy pobytowej nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pozostając na jej terytorium nielegalnie. Organ II instancji uznał także, iż cudzoziemiec naruszył przepisy art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, tj. wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). Został on bowiem zatrzymany na targowisku osiedlowym w Ł., a w trakcie przesłuchania w dniu [...] przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w Ł. zeznał, iż pomaga synowi w handlu na targowiskach na terenie Ł.. Powyższe zeznania zostały potwierdzone także we wniesionym przez stronę w dniu [...] odwołaniu od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w Ł. orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemca dopuszczenia terytorium RP. Oświadczył wówczas, że chcąc zapewnić rodzinie środki utrzymania pomaga w miarą możliwości synowi w prowadzeniu działalności gospodarczej. Uznać więc należało, że cudzoziemiec, nie posiadając zezwolenia na wykonywanie pracy na terenie Polski, naruszył przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ dodał także, że wnuczka cudzoziemca S.B. pozostaje pod opieką rodziców, którzy mają pełne prawa rodzicielskie do córki. L.B. nie ubiegał się o wydanie wizy pobytowej w trybie art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, a ponadto powyższa wiza wydawana jest jedynie w szczególnych okolicznościach. Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył L.B., wnosząc o jej uchylenie, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż cudzoziemcowi przebywającemu nielegalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego, naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez dokonanie wybiórczej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, art. 107 § 1 k.p.a. poprzez zawarcie w decyzji błędnego pouczenia, art. 129 § 2 k.p.a. poprzez niedopuszczalne skrócenie terminu na wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji oraz art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W ocenie skarżącego Komendant Placówki Straży Granicznej, wydając w dniu [...] decyzję o zobowiązaniu go do opuszczenia terytorium Polski w terminie do dnia [...] i nadając swojej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, niedopuszczalne skrócił termin do wniesienia odwołania od niej. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie powinno być wniesione w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie bądź od dnia jej ogłoszenia. Powyższa decyzja została ogłoszona skarżącemu w dniu [...], zatem termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upływał [...]. Na skutek zawartego w treści decyzji zobowiązania do opuszczenia terytorium Polski w terminie do dnia [...] termin do wniesienia odwołania od decyzji uległ skróceniu do 7 dni. Skarżący podnosił także, iż do Placówki Straży Granicznej w Ł. doręczona została decyzja Prezesa Urzędu ds. Repatriacji i Cudzoziemców, utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wraz z kopią skargi na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W ocenie skarżącego oznacza to, iż postępowanie w sprawie pozwolenia na zamieszkanie cudzoziemca na czas oznaczony na terytorium RP jest nadal w toku. Autor skargi podniósł dalej, że organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję, dokonał wybiórczej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Pomimo pozostawania małoletniej S.B. (wnuczki L.B.) pod władzą rodzicielską obojga rodziców, opiekę nad nią sprawuje głównie jej ojciec, któremu skarżący w bardzo dużym stopniu pomaga. Matka dziecka od dłuższego czasu nie przejawia zainteresowania dzieckiem, widuje się z nim sporadycznie i nie łoży na utrzymanie dziecka, a nadto zamieszkuje w innym mieście. S.B. jest dzieckiem wymagającym szczególnej opieki i troski ze strony osób bliskich. Słuszny interes skarżącego wymaga, aby w trudnej sytuacji, w jakiej znalazła się jego wnuczka był on w stanie zapewnić opiekę nad dzieckiem, co niewątpliwie będzie miało wpływ na jej prawidłowy rozwój emocjonalny. Skarżący podkreślił również, że organ nie może w sposób dowolny traktować zgłaszanych przez stronę powodów, dla których ubiega się ona o pozostanie w kraju. Autor skargi uznał również za nieuzasadnione stanowisko organów, iż naruszył art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, tj. wykonywał pracę niezgodnie z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W jego ocenie nastąpiło niewłaściwe zastosowanie ww. przepisu. Pomoc synowi udzielana przez skarżącego nie jest wykonywaniem pracy w rozumieniu Kodeksu pracy. Skarżący wykonuje czasem obowiązki syna związane z prowadzoną przez niego działalnością, ale tylko w sytuacji, gdy on sam nie może ich wykonywać ze względu na obowiązki związane z wychowaniem S.B. i to sporadycznie. Wedle art. 22 Kodeksu pracy cechami stosunku pracy są dobrowolność wykonywania pracy, osobiste świadczenie pracy, wykonywanie pracy w sposób ciągły, podporządkowanie, odpłatne wykonywanie pracy. Nie może być tutaj mowy o stosunku pracy ze względu na brak ciągłości i odpłatności wykonywanej pracy. Skarżący wskazał również na błędne, w jego ocenie, pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji, iż legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego ma osoba, która legalnie przebywa na terytorium Polski. Nie znajduje to bowiem odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest ten, kto legitymuje się posiadaniem interesu prawnego w tym zakresie. Skarżący jest zatem jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego zgodnie z obowiązującymi przepisami niezależnie od tego czy przebywa na terytorium Polski legalnie, czy też nielegalnie w rozumieniu ustawy o cudzoziemcach. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], przytaczając argumenty podniesione już w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest z punktu widzenia kryterium legalności. W ramach owej kontroli sąd administracyjny ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono reguł postępowania administracyjnego, a niekiedy także przepisów prawa materialnego. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uwzględnienie skargi skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji może nastąpić tylko wówczas, gdy Sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowił art. 97 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 ze zm.). Stosownie do tych przepisów w przypadku, gdy cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: bez wymaganej wizy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE (pkt 1), bądź wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie w Rzeczypospolitej polskiej (pkt 2), może on być zobowiązany do opuszczenia terytorium RP w terminie do 7 dni, gdy z okoliczności sprawy wynika, że dobrowolnie wykona ten obowiązek. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji o zobowiązaniu skarżącego do opuszczenia terytorium RP organ odwoławczy stwierdził, iż dyspozycja normy zawartej w ww. przepisach została wypełniona. Strona przebywała bowiem na terytorium RP bez ważnej wizy oraz wykonywała bez zezwolenia pracę, dlatego też organ nie miał możliwości luzu decyzyjnego i musiał wydać decyzję o kwestionowanej treści. Dodał przy tym, że nie mógł wziąć pod uwagę argumentów strony, podniesionych w odwołaniu do decyzji organu I instancji, m.in. o wszczęciu przez cudzoziemca postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie wydania zezwolenia na jego zamieszkanie w RP na czas oznaczony, poprzez złożenie skargi na decyzję Prezesa Urzędu ds. Repatriacji i Cudzoziemców [...]. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę należy się zgodzić ze stanowiskiem organu odwoławczego. Przede wszystkim spełnione zostały przesłanki do wydania w stosunku do skarżącego decyzji o zobowiązaniu go do opuszczenia terytorium RP. Skarżący niewątpliwie nie dysponował w dniu [...] (a więc w dniu wydania decyzji przez organ I instancji) ważną wizą (okres jej ważności upłynął bowiem w dniu 28 stycznia 2007 r.). Fakt ten nie jest również kwestionowany przez stronę. Cudzoziemiec nie posiadał również zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Skarżący powołuje się wprawdzie na fakt złożenia przez niego skargi na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców [...] o odmowie udzielenia zezwolenia na czas oznaczony, jednakże okoliczność ta nie może wywołać oczekiwanego przez niego rezultatu. Przede wszystkim decyzja Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] jest ostateczna i podlega wykonaniu. Skoro tak, to organy zasadnie uznały, iż nie zaszła okoliczność wykluczająca możliwość wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP. Nie dysponował on bowiem zezwoleniem na zamieszkiwanie na tym terytorium przez czas oznaczony, a postępowanie w tym przedmiocie zakończone zostało poprzez wydanie ostatecznej decyzji odmownej. W myśl zaś art. 61 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na marginesie wskazać również należy, iż skarga strony na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu [...] odrzucona, sygn. akt [...], a postanowienie w tym przedmiocie jest od dnia [...] prawomocne. Tym samym sprawa zamieszkania przez skarżącego na terytorium RP została prawomocnie zakończona w sposób dla niego negatywny. Należało więc przyjąć, iż w sprawie zaszły okoliczności wymienione w art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, co stanowi wystarczającą przesłankę do zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP. Z oświadczenia skarżącego z dnia [...] (protokół z przesłuchania strony – karta 5 akt adm.) wynika bowiem, iż strona chce dobrowolnie opuścić terytorium Polski. Sąd uznał również, że zaszła druga przesłanka upoważniająca organy do zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia terytorium Polski. Wypełniona została bowiem, w ocenie Sądu, również dyspozycja normy zawartej w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W oświadczeniu z dnia [...] strona wyraźnie potwierdza fakt wykonywania pracy, poprzez stwierdzenie, iż jego syn daje mu środki na utrzymanie w zamian za pomoc przy pracy na bazarze. Sąd nie podzielił stanowiska zaprezentowanego w skardze, iż w rozpatrywanym przypadku nie można mówić o naruszeniu art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, bowiem między skarżącym a jego synem nie zaistniał stosunek pracy, który musi się charakteryzować pewnymi cechami określonymi w kodeksie pracy. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach dotyczy wyłącznie wykonywania pracy niezgodnie z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 40 w związku z pkt 11 tej ustawy wykonywanie pracy przez cudzoziemca oznacza nie tylko zatrudnienie, ale także wykonywanie innej pracy zarobkowej na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia albo umowy o dzieło. Oznacza to, że nie musi istnieć stosunek pracy regulowany przepisami kodeksu pracy, by mówić o wykonywaniu pracy przez cudzoziemca (a wykonywanie pracy właśnie niezgodnie z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest przesłanką określoną w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach). Stosownie zaś do art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nielegalne wykonywanie pracy przez cudzoziemca oznacza wykonywanie przez niego pracy bez zezwolenia na pracę (...). Strona niewątpliwie nie posiadała zezwolenia na pracę, co oznacza, iż jej praca na bazarze wykonywała była nielegalnie. W konsekwencji uznać należy za zasadne stanowisko organu odwoławczego, iż zaszła druga z przesłanek zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP. Także kolejne zarzuty podnoszone w skardze nie zasługują, w ocenie Sądu, a uwzględnienie. Przede wszystkim nie może wpłynąć na taką ocenę podnoszona przez skarżącego okoliczność opieki nad wnuczką. Sąd nie kwestionuje tutaj sytuacji zdrowotnej małoletniej wnuczki skarżącego oraz jej przywiązania do dziadka. Jednakże Sąd administracyjny, oceniając legalność zaskarżonej decyzji, kieruje się wyłącznie przepisami prawa. Jedynie uchybienia przepisom materialnym bądź procesowym, wpływające na wynik sprawy, mogą spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji. Tymczasem kwestia opieki dziadka nad wnuczką nie jest regulowana przepisami prawa, zarówno krajowymi, jak i międzynarodowymi. Więzy rodzinne cudzoziemców były niejednokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w kontekście zobowiązania go do opuszczenia terytorium RP (czy też wydalenia) – por. wyrok NSA z dnia 12 września 2007 r., II OSK 1706/06, niepubl., wyrok NSA z dnia 30 listopada 2005 r., II OSK 1148/05, niepubl. Jednakże więzy takie mogą stanowić przesłankę do niewydawania decyzji o wydaleniu czy zobowiązaniu do opuszczenia Polski, jeśli zachodzi relacja rodzinna rodzice – dzieci. Chybiony jest zatem zarzut, wprost niewyartykułowany, dotyczący nierozważenia przez organy orzekające życia rodzinnego cudzoziemca w Polsce. Artykuł 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, przyjętej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. i podpisanej przez Polskę dnia 26 listopada 1991 r. (Dz.U 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.), nie gwarantuje nieograniczonej ochrony przed rozłączeniem z członkami rodziny, a prawa jednostki winny być w kontekście interesu ogólnego wyważone. Podkreślenia wymaga, że rodzice małoletniej S.B. żyją, mają pełnię praw rodzicielskich oraz przebywają legalnie w Polsce. Wobec powyższego argumenty dotyczące opieki na wnuczką na uwzględnienie nie zasługują. Odnosząc się zaś do wniosku dowodowego strony, złożonego w dniu 16 października 2007 r., Sąd wyjaśnia, iż stosownie do art. 106 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W przedmiotowej sprawie nie zaszły okoliczności wymagające wyjaśnień, bowiem strona złożyła dokumenty odnoszące się do stanu zdrowia wnuczki skarżącego, który nie był jednak przez Sąd, ani przez organy administracji, kwestionowany. Nie mogą przynieść również oczekiwanego przez skarżącego rezultatu zarzuty naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania. Przede wszystkim nie doszło do naruszenia art. 129 § 2 k.p.a. poprzez skrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji, co w ocenie skarżącego nastąpiło wobec nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Po pierwsze - organ, wydając decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Polski, może określić jedyne 7-dniowy termin na jej wykonanie. Innej możliwości art. 97 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach nie przewiduje. Organ jest więc tym terminem związany. Po drugie – organ nie może nie nadać decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Stanowi o tym wyraźnie przepis art. 97 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. Tak więc nienadanie tego rygoru stanowiłoby uchybienie przepisom prawa. Dodać należy, iż rygor taki nie oznacza, iż strona pozbawiona została prawa do złożenia w terminie 14-dniowym odwołania. Oznacza to bowiem jedynie tyle, że decyzja, mimo iż jest nieostateczna, podlega wykonaniu. Przepis art. 130 § 2 k.p.a. stanowi wprawdzie, że wniesienie w terminie odwołania od decyzji wstrzymuje jej wykonanie, ale przepis § 3 tego artykułu przewiduje, że normy z § 2 nie stosuje się między innymi w sytuacji, gdy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Ponadto wykonanie decyzji zobowiązującej cudzoziemca do opuszczenia Polski w terminie 7 dni nie oznacza, iż strona ma mniej czasu na założenie odwołania. Prawo takie przysługiwałoby stronie nawet po opuszczeniu Polski, o ile zachowany zostałby 14-dniowy termin. Na marginesie dodać należy jeszcze, iż strona, mimo wywodów o skróceniu terminu do złożenia odwołania i konieczności opuszczenia Polski przed upływem terminu do jego złożenia, wniosła je w ustawowym terminie. Co więcej - twierdzenia strony brzmią tym bardziej niezrozumiale, iż nie opuściła ona terytorium Polski w terminie wskazanym w decyzji z powodu choroby (ostatni akapit odwołania od decyzji organu I instancji – karta 33 akt adm.). Inaczej należy spojrzeć z kolei na zarzut błędnego pouczenia o sposobie zaskarżenia (art. 107 § 1 k.p.a.), zawartego w decyzji organu odwoławczego. Zasadnie strona podnosi, iż pouczenie o prawie zaskarżenia do sądu decyzji w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP w terminie 30 dni, o ile strona przebywa na tym terytorium legalnie, jest błędne. Tym bardziej że jedną z przesłanek wydania decyzji było jej nielegalne przebywanie na terytorium RP. Słusznie skarżący podnosi, iż jedyną przesłanką uprawniającą do złożenia skargi do sądu administracyjnego jest, w myśl art. 50 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, interes prawny. Przymiot ten skarżący niewątpliwie posiada. Jednakże w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ww. ustawy zarzut naruszenia przez organy przepisów postępowania może okazać się jedynie wówczas skuteczny, jeśli mogło to mieć wpływ na wynik postępowania. W ocenie Sądu błędne pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy – skarżący złożył w terminie skargę do sądu, skarga została rozpoznana, i mimo negatywnego dla strony rozstrzygnięcia wszelkie jej prawa zostały zachowane. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia innych przepisów prawa procesowego, określonych w kodeksie postępowania administracyjnego. Organy orzekające w sprawie dokonały ustaleń w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący. Swoją ocenę oparły na przekonywających podstawach i dały temu wyraz w uzasadnieniu. W tej sytuacji w ocenie Sądu nie można stwierdzić naruszenia powołanych wyżej przepisów k.p.a. Decyzje w niniejszej sprawie wydane zostały na podstawie przepisów prawa, a postępowanie prowadzone było w sposób budzący zaufanie do organów administracji. Decyzja zawiera zarówno uzasadnienie prawne jak i faktyczne. Decyzja oparta jest na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów i nietrafne są zarzuty skargi dotyczące wybiórczej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. LF