III SA/Łd 597/17

Dnia 28 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Protokolant st. specjalista Agnieszka Kowalik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2017 roku sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne do postępowania zabezpieczającego oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) oraz w związku art. 17 § 1, art. 18, art. 54 § 1, 5 i § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.) - po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] nr [...] oddalające skargę na czynności egzekucyjne do postępowania zabezpieczającego w postaci: protokołu zajęcia ruchomości, zawiadomień o zabezpieczeniu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] - z dnia [...], zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym innej wierzytelności pieniężnej nr zawiadomienia [...] cz. [...] z dnia [...]; - Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Jak wynika z akt sprawy w dniu 20 stycznia 2017r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. wystawił na A z siedzibą w Ł. zarządzenia zabezpieczenia o numerach od [...] do [...], obejmujące należności z tytułu podatku od towarów i usług za okres od sierpnia 2014r. do grudnia 2014r., które zostały odebrane przez zobowiązaną spółkę w dniu 20 stycznia 2017r. Mając na celu zabezpieczenie ww. należności, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. w dniu [...] dokonał zabezpieczenia ruchomości należących do zobowiązanego w postaci samochodów osobowych: * AUDI A6 AVANT, nr rejestracyjnym [...], * AUDI Q5 8RB0HY Quatrro, nr rejestracyjnym [...], * HONDA ACCORD TOURER, nr rejestracyjnym [...]; Kopia protokołu zajęcia ruchomości wraz z odpisami zarządzeń zabezpieczenia o nr od [...] do [...] doręczone zostały zobowiązanej spółce w dniu 20 stycznia 2017r. Również w dniu 2 stycznia 2017r. organ egzekucyjny przesłał za pomocą systemu elektronicznych zajęć rachunków oraz zapytań B zawiadomienia o zabezpieczeniu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w: - C. - zawiadomienie nr [...] do Banku wpłynęło w dniu [...]. W odpowiedzi z dnia [...]. poinformowano, iż zajęcie nie może zostać zrealizowane z uwagi na brak środków na rachunkach; - D - zawiadomienie nr [...] do Banku wpłynęło w dniu 20 stycznia 2017 r.; - E- zawiadomienie nr [...] do Banku wpłynęło w dniu [...]. W odpowiedzi z dnia [...] poinformowano organ egzekucyjny, że na rachunkach brak jest wystarczających środków na zabezpieczenie kwoty wskazanej w zajęciu; - F- zawiadomienie nr [...] do Banku wpłynęło w dniu [...]. W odpowiedzi zwrotnej z dnia [...] Bank zawiadomił, że nie prowadzi na rzecz zobowiązanego żadnych rachunków bankowych; - G - zawiadomienie o zajęciu nr [...] do Banku wpłynęło w dniu [...]W odpowiedzi na zajęcie w piśmie z dnia [...]wskazano, że Bank nie prowadzi rachunku na rzecz zobowiązanej Spółki. Kopie zawiadomień o zajęciu ww. rachunków bankowych przesłane zostały również do zobowiązanej spółki, która potwierdziła ich przyjęcie w dniu 26 stycznia 2017r. W dniu [...] organ egzekucyjny zastosował kolejny środek zabezpieczający w postaci zajęcia zabezpieczającego innej wierzytelności pieniężnej w H z tytułu faktoringu i związanych z nim wzajemnych rozliczeń finansowych. Doręczenie ww. zajęcia do adresata nastąpiło w dniu 31 stycznia 2017r. Spółka odebrała przedmiotowe zajęcie w dniu 26 stycznia 2017r. Pismem z dnia 1 lutego 2017r. H poinformowała, że zobowiązanej spółce nie przysługuje żadna należna kwota z tytułu podpisanej umowy faktoringowej i związanych z nią wzajemnych rozliczeń finansowych. Pismem z dnia 3 lutego 2017r. przesłanym za pomocą platformy ePUAP pełnomocnik spółki złożył, na podstawie art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, pismo zatytułowane "Skarga na czynności egzekucyjne" w postaci: 1) protokołu zajęcia ruchomości, 2) zawiadomień z dnia 20 stycznia 2017r. o zabezpieczeniu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]. 3) zawiadomienia z dnia [...]nr [...] o zajęciu zabezpieczającym innej wierzytelności pieniężnej. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, że organ egzekucyjny dokonując zabezpieczenia należności, dokonał zabezpieczenia środków, które nie stanowiły własności [...], ponieważ pochodziły z zawartej umowy pośrednictwa ze Spółką [...]. Natomiast treść umowy została sformułowana w ten sposób, że zobowiązana spółka pośredniczy w sprzedaży towarów pomiędzy ich właścicielem, tj. [...] a nabywcą. Wiążąca strony umowa została tak skonstruowana, że środki za sprzedane towary będą przez nabywców wpłacane na konto A. Zajęcie kont przez organ egzekucyjny, uniemożliwiło natomiast zrealizowanie pilnych płatności na rzecz [...] Sp. z o. o. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł., po rozpatrzeniu wniesionej pismem z dnia 3 lutego 2017r. (nadesłanym za pomocą platformy ePUAP) skargi na czynności egzekucyjne do postępowania zabezpieczającego oddalił skargę jako nieuzasadnioną. Pismem z dnia 17 lutego 2017r. (przesłanym za pomocą platformy ePUAP) skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. za pośrednictwem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł., pełnomocnik spółki wniósł zażalenie na ww. postanowienie. Powtórzył argumenty przedstawione w skardze na czynności egzekucyjne. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...]. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 166b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w postępowaniu zabezpieczającym stosuje się odpowiednio przepisy działu I i art. 168d. Z uwagi zatem na treść art. 166b ww. ustawy, w postępowaniu zabezpieczającym odpowiednie zastosowanie ma również art. 54 powyższej ustawy. W myśl art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Treść tego przepisu wskazuje, że skarga może być wniesiona na konkretne czynności (organu egzekucyjnego, czy też egzekutora) o charakterze wykonawczym. Organ powołał treść art. 54 § 4 i § 5 oraz art. 54 § 5a ww. ustawy. Odnosząc się do czynności zabezpieczających zastosowanych przez organ egzekucyjny wskazano, że zgodnie z art. 164 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny dokonuje zabezpieczenia należności pieniężnej przez: 1) zajęcie pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, wierzytelności z rachunków bankowych, innych wierzytelności i praw majątkowych lub ruchomości; 2) obciążenie nieruchomości zobowiązanego hipoteką przymusową, w tym przez złożenie dokumentów do zbioru dokumentów w przypadku nieruchomości, która nie ma urządzonej księgi wieczystej; 3) obciążenie statku morskiego lub statku morskiego w budowie zastawem wpisanym do rejestru okrętowego (hipoteka morska przymusowa); 4) ustanowienie zakazu zbywania i obciążania nieruchomości, która nie ma urządzonej księgi wieczystej albo której księga wieczysta zginęła lub uległa zniszczeniu; 5) ustanowienie zakazu zbywania spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego lub prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej. Stosownie zaś do art. 164 § 4 ww. ustawy, do zajęcia zabezpieczającego stosuje się odpowiednio przepisy o zajęciu egzekucyjnym pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, renty socjalnej, egzekucję z rachunków bankowych, innych wierzytelności pieniężnych, praw z papierów wartościowych zapisanych na rachunku papierów wartościowych oraz z wierzytelności z rachunku pieniężnego, papierów wartościowych niezapisanych na rachunku papierów wartościowych, weksla, autorskich praw majątkowych i praw pokrewnych oraz własności przemysłowej, udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, pozostałych praw majątkowych oraz ruchomości. Organ wskazał, że w kwestii zatem oceny prawidłowości zastosowanych w analizowanej sprawie przez organ egzekucyjny środków zabezpieczających zaznaczyć należy, iż tryb postępowania organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z ruchomości uregulowany został w Rozdziale 6 Działu II ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ powołał treść art. 97 § 1 oraz art. 98 § 1 i § 2 ww., a ponadto treść art. 99 § 1 § 3 § 4 ww. ustawy i wskazał, że mając na uwadze art. 164 § 1 i § 4 oraz art. 97 - art. 99 w związku z art. 166b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zauważyć należy, że w analizowanej sprawie zajęcia zabezpieczającego ruchomości spółki dokonano poprzez ich wpisanie do sporządzonego na tę okoliczność w dniu 20 stycznia 2017r. protokołu zajęcia ruchomości. Protokół został podpisany przez sporządzającego, tj. komornika skarbowego oraz M. W. (członka Zarządu [...]). W protokole wskazano, że zajęto trzy pojazdy zgodnie z załącznikiem, tj. AUDI A6 AVANT, nr rejestracyjnym [...], AUDI Q5 8RB0HY Quatrro, nr rejestracyjnym [...], HONDA ACCORD TOURER, nr rejestr. [...]. Ponadto odpis przedmiotowego protokołu zajęcia ruchomości wraz z zarządzeniami zabezpieczenia doręczono M. W., a zajęte ruchomości pozostawiono w miejscu zajęcia pod jego dozorem. Nie może przy tym budzić żadnych wątpliwości legalność czynności polegającej na zajęciu zabezpieczającym ruchomości, gdyż jest to środek zabezpieczający stosowany w postępowaniu zabezpieczającym należności pieniężnych, wyszczególniony wart. 164 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto organ wskazał, że tryb postępowania organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych uregulowany został w Rozdziale 4 Działu II ww. ustawy. Jednocześnie organ powołał treść art. 80 § 1, § 2 § 3 oraz art. 86b ww. ustawy i wskazał, że mając na uwadze art. 164 § 1 i § 4, art. 80 i art. 86b w związku z art. 166b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podkreślenia wymaga, że w analizowanej sprawie zawiadomienia z dnia 20 stycznia 2017r. o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych dłużnicy zajętych wierzytelności, tj.: C - zawiadomienie nr [...] odebrał w dniu [...]., D - zawiadomienie nr [...] odebrał w dniu 20 stycznia 2017 r.; E - zawiadomienie nr [...] odebrał w dniu 23 stycznia 2017 r., F- zawiadomienie nr [...] odebrał w dniu [...] G- zawiadomienie nr [... ] odebrał w dniu 23 stycznia 2017 r. Ww. zawiadomienia zostały przesłane za pomocą systemu elektronicznych zajęć rachunków oraz zapytań B, obsługiwanego przez Krajową Izbę Rozliczeniową, przy użyciu podpisu elektronicznego osoby, której przyznano certyfikat niezbędny do posługiwania się podpisem elektronicznym Kopie powyższych zawiadomień o zajęciu rachunków bankowych przesłane zostały również do zobowiązanej spółki, która potwierdziła ich odbiór w dniu 26 stycznia 2017r. Nie może również budzić żadnych wątpliwości legalność czynności polegającej na zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego, gdyż jest to środek zabezpieczający stosowany w postępowaniu zabezpieczającym należności pieniężnych, wyszczególniony w art. 164 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ wskazał także, że tryb postępowania organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z innych wierzytelności pieniężnych uregulowany został w Oddziale 1 Rozdziału 5 Działu II ww. ustawy. Organ powołał treść art. 89 § 1, § 2 i § 3 ww. ustawy i wskazał, że w analizowanej sprawie, zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym innej wierzytelności pieniężnej z dnia [...]. nr [...] przesłane zostało do dłużnika zajętej wierzytelności, tj. H za pomocą operatora pocztowego (potwierdzenie odbioru w dniu 31 stycznia 2017r.). Natomiast kopia zajęcia, przesłana do zobowiązanej spółki, została odebrana w dniu 26 stycznia 2017r. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., również w tym przypadku, nie może budzić żadnych wątpliwości legalność czynności polegającej na zajęciu innych wierzytelności pieniężnych, gdyż jest to środek stosowany w postępowaniu zabezpieczającym należności pieniężnej, wyszczególniony w art. 164 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ odwoławczy uznał, że zaskarżone przez pełnomocnika A czynności zabezpieczające zostały dokonane przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Jednocześnie organ stwierdził, że z całokształtu uregulowań w zakresie środków zaskarżania w postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że skarga wniesiona w trybie art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie przysługuje na czynności egzekucyjne o charakterze procesowym, w stosunku do których ustawodawca przewidział inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenia na postanowienia lub wniesienie pozwu do sądu. Skarga, o której mowa w art. 54 § 1 ww. ustawy dotyczy samych czynności wykonawczych postępowania egzekucyjnego. Powyższe uwagi odnoszą się odpowiednio do skargi na czynności zabezpieczające. Zdaniem organu podniesiony zatem przez pełnomocnika spółki w zażaleniu zarzut, że organ egzekucyjny dokonał zabezpieczenia środków, które nie stanowiły własności [...], ponieważ pochodziły z zawartej umowy pośrednictwa ze Spółką [...] Sp. z o.o., nie może podlegać rozpatrzeniu w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem skargi na czynność egzekucyjną, gdyż wykracza poza zakres przedmiotowy tego rodzaju środka ochrony prawnej przysługujący zobowiązanemu. Natomiast odnośnie podniesionego w zażaleniu zarzutu, iż "Zajęcie kont przez organ podatkowy, uniemożliwiło zrealizowanie pilnych płatności na rzecz [...]. Sp. z o.o.", organ zauważył, że kwestie związane ze zbytnią uciążliwością zastosowanych środków zabezpieczających były przedmiotem analizy w postępowaniu wszczętym wniesieniem zażalenia z dnia 14 lutego 2017 r. na postanowienie z dnia 1 lutego 2017 r. nr [...], którym Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. nie uznał za uzasadnione zarzutów wniesionych pismem z dnia 26 stycznia 2017 r. w sprawie postępowania zabezpieczającego prowadzonego na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z dnia [...]o numerach od [...] do 1071- [...]. W powyższej sprawie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygniecie organu I instancji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, umorzenie postępowania w związku z brakiem podstaw prawnych do twierdzeń organu podatkowego oraz rażącym naruszeniem prawa przejawiającym się w szczególności naruszeniem art. 164 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zajęcie środków pieniężnych na rachunkach bankowych należących do innych podmiotów. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, że dokonując zabezpieczenia należności organ egzekucyjny dokonał zabezpieczenia środków, które nie stanowiły własności [...], ponieważ pochodziły z zawartej umowy pośrednictwa ze Spółką [...] Sp. z o.o. Treść umowy została sformułowana w ten sposób, że A pośredniczy w sprzedaży towarów pomiędzy ich właścicielem to jest [...] Sp. z o.o. a nabywcą. Wiążąca strony umowa przewidywała, że środki za sprzedane towary będą przez nabywców wpłacane na konto A. Zajęcie kont przez organ podatkowy uniemożliwiło zrealizowanie pilnych płatności na rzecz [...]. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Administracji Skarbowej w Ł., podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 14 września 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wskazał, że zawiadomienie z dnia [...]nr [...] o zajęciu zabezpieczającym innej wierzytelności pieniężnej, tj. kwoty z tytułu faktoringu i związanych z nim wzajemnych rozliczeń finansowych zostało skierowane do H jako do dłużnika zajętej wierzytelności. Organ egzekucyjny nie jest w posiadaniu umowy faktoringowej zawartej między I a C, przy czym zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym innej wierzytelności pieniężnej organ egzekucyjny skierował do H w oparciu o informację uzyskaną bezpośrednio od A. Jednocześnie H był wierzycielem hipotecznym na nieruchomości należącej do skarżącej, oraz że według informacji uzyskanej od A- współpraca w ramach umowy faktoringu została zakończona, a bank wyraził zgodę na wykreślenie hipoteki. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. nie posiada żadnych informacji dotyczących roli Spółki [...] w umowie faktoringu. Zarówno organ egzekucyjny jak i organ odwoławczy powzięły informację o Spółce [...] jako uczestnika relacji handlowych A odpowiednio na etapie skargi na czynności egzekucyjne z dnia 3 lutego 2017r. oraz zażalenia z dnia 17 lutego 2017r., tj. z treści wystąpień pełnomocnika A. Zgodnie z przedstawioną w nich argumentacją A pośredniczy w sprzedaży towarów pomiędzy ich właścicielem, tj. [...] Sp. z o.o. a nabywcą. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., organ egzekucyjny w oparciu o posiadane informacje mógł przyjąć, że A posiada wierzytelność pieniężną w H z tytułu umowy factoringu, a tym samym, że H posiada status dłużnika zajętej wierzytelności, do którego należało skierować zawiadomienie o jej zajęciu. Organ jednocześnie wskazał, że H w odpowiedzi na zawiadomienie z dnia [...]. o zajęciu zabezpieczającym, nie uznała zajętej wierzytelności, informując organ egzekucyjny, że Anie przysługuje żadna należna kwota z tytułu podpisanej umowy faktoringowej i związanych z nią wzajemnych rozliczeń finansowych. Tym samym ww. zajęcie okazało się być nieskuteczne. Przy czym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. stoi na stanowisku, że w realiach analizowanej sprawy, nieskuteczność czynności zabezpieczającej nie jest równoznaczna z jej wadliwością, powodującą konieczność uznania zasadności złożonego na nią, na podstawie art. 54 § 1 w zw. z art. 166b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, środka w postaci skargi na czynności zabezpieczające. Zaskarżona czynność zabezpieczająca została bowiem dokonana zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Jednocześnie dla powyższego stanu rzeczy nie ma znaczenia jaką rolę pełni [...] w rozliczeniach finansowych zobowiązanej spółki. W odniesieniu do kwestii zabezpieczonej kwoty, tj. w łącznej wysokości 11.367.400,00 zł, uwidocznionej w zajęciu zabezpieczającym innej wierzytelności pieniężnej w H dokonanym zawiadomieniem z dnia [...]nr [...], która jest tożsama z łączną kwotą wskazaną w zawiadomieniu z dnia [...] nr [...] dotyczącym zajęcia zabezpieczającego innej wierzytelności pieniężnej u Naczelnika[...]Urzędu Skarbowego w Ł. z tytułu zwrotów i nadpłat w podatkach należnych [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wskazał, że oba ww. zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym stanowią efekt działań organu egzekucyjnego podjętych w oparciu o te same zarządzenia zabezpieczenia o numerach od [...] do [...] obejmujące przyszłe należności ww. spółki z tytułu podatku od towarów i usług za okres od sierpnia do grudnia 2014r. określone w decyzjach Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] o zabezpieczeniu. Organ egzekucyjny podejmując określoną czynność zabezpieczającą zmierzającą do zajęcia np. wierzytelności pieniężnej lub innego prawa majątkowego, nie wie jaka będzie jego skuteczność w wymiarze prawnym (tj. czy dłużnik zajętej wierzytelności uzna zajętą wierzytelność) i finansowym (tj. czy dłużnik zajętej wierzytelności przekaże środki pieniężne tytułem realizacji zajęcia wierzytelności). W związku z powyższym, w obu ww. zawiadomieniach z dnia [...] i z dnia [...] o zajęciu dwóch różnych wierzytelności pieniężnych, skierowanych do dwóch różnych dłużników zajętych wierzytelności, została zamieszczona taka sama łączna kwota zabezpieczonych należności. Organ wskazał także, że w jego ocenie skarga z dnia 23 marca 2017r. wniesiona przez pełnomocnika A na czynność zabezpieczającą w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej u Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł., tj. z tytułu zwrotów i nadpłat w podatkach, dokonana zawiadomieniem z dnia [...], stanowi odrębną sprawę od skargi pełnomocnika ww. spółki z dnia 3 lutego 2017r. na czynność zabezpieczającą w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w H, tj. kwoty z tytułu faktoringu i związanych z nim wzajemnych rozliczeń finansowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - dalej p.p.s.a.) - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez sąd kontrola zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonej kognicji nie wykazała, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd uznał zatem, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie doszło do naruszenia przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2016r., poz. 599 ze zm.), zwanej dalej: u.p.e.a., w zw. z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2016, poz. 23 ze zm.), zwanej dalej: K.p.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia. Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie jest prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności zabezpieczających (zabezpieczenia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, zajęcie ruchomości, zajęcie innej wierzytelności pieniężnej), a w konsekwencji zasadność postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] o oddaleniu skargi strony skarżącej na te czynności egzekucyjne. Skargę na czynność egzekucyjną normuje art. 54 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (art. 54 § 4 u.p.e.a.). W myśl art. 54 § 5 u.p.e.a. w sprawie skarg, o których mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. W przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności (art. 54 § 5a u.p.e.a.). Wniesienie skargi, o której mowa w § 1, nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak, w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego (art. 54 § 6 u.p.e.a.). Określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucją postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015r., II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015r., II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015r., III SA/Wa 3396/14, wyrok NSA z dnia 24 października 2014r., II GSK 1377/13). Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi są zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Służy kontroli prawidłowości stosowania przez organy egzekucyjne środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności. W postępowaniu skargowym z art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015r., II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015r., II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015r., III SA/Wa 3396/14). Podkreślenia wymaga również, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. Przybysz P.M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015r., wyd. VII, komentarz do art. 54). Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015r., II FSK 1688/13). Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, w ramach której dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Rodzajowa tożsamość przedmiotu zaskarżenia skargi oraz innych środków prawnych nie oznacza, że określonemu podmiotowi przysługuje możliwość wyboru środka prawnego. Dyferencjacja środków prawnych następuje bowiem nie tylko poprzez zróżnicowanie przedmiotu zaskarżenia, ale także poprzez zastosowanie kryteriów odnoszących się do innych elementów konstrukcji środków prawnych. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie (tak wyrok NSA z dnia 24 października 2014r., II GSK 1377/13). Powyższe uwagi dotyczące skargi na czynności egzekucyjne mają również odpowiednio zastosowanie do skargi na czynności zabezpieczające ze względu na treść art. 166b u.p.e.a. Zgodnie z art. 1 a pkt 19 u.p.e.a. ilekroć w ustawie jest mowa o zajęciu zabezpieczającym - rozumie się przez to czynność organu egzekucyjnego, w wyniku której organ egzekucyjny nabywa prawo rozporządzania składnikiem majątkowym zobowiązanego w zakresie niezbędnym do zabezpieczenia wykonania przez niego obowiązku objętego dokumentem stanowiącym podstawę zabezpieczenia, ale która nie prowadzi do przymusowego wykonania obowiązku. Zważywszy na powyższą regulację prawną podnieść trzeba, że - jak wynika ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego - w ramach prowadzonego wobec skarżącej spółki postępowania zabezpieczającego, w oparciu o zarządzenia zabezpieczenia o numerach od [...] do [...], obejmujące należności z tytułu podatku od towarów i usług za okres od sierpnia 2014r. do grudnia 2014r., które zostały odebrane przez zobowiązaną spółkę w dniu 20 stycznia 2017r. - organ egzekucyjny dokonał czynności zabezpieczających (zabezpieczenia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, zajęcia ruchomości, zajęcia innej wierzytelności pieniężnej). W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, sąd uznał że przedmiotowe czynności zabezpieczające odpowiadają prawu. Przedmiotowych czynności zabezpieczających należności pieniężne organ egzekucyjny dokonał m.in. na podstawie art. 89 § 1 w związku z art. 164 § 4 u.p.e.a., tj. zajęcia innej wierzytelności pieniężnej. Kwestionując w skardze na czynności egzekucyjne z dnia 3 lutego 2017 r. prawidłowość dokonanej ww. czynności zabezpieczającej, pełnomocnik strony skarżącej nie wskazuje na żadne zastrzeżenia odnoszące się do tej czynności. Podstawę prawną egzekucji z innej wierzytelności pieniężnej stanowią przepisy art. 89 - 92 Rozdziału 5, Oddział 1 u.p.e.a. Zgodnie z art. 89 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności (§ 1). Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Stosownie do treści art. 89 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny: 1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, c) i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność; 2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem; 3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1. W myśl art. 164 § 4 u.p.e.a. do zajęcia zabezpieczającego stosuje się odpowiednio przepisy o zajęciu egzekucyjnym pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, renty socjalnej, egzekucję z rachunków bankowych, innych wierzytelności pieniężnych, praw z papierów wartościowych zapisanych na rachunku papierów wartościowych oraz z wierzytelności z rachunku pieniężnego, papierów wartościowych niezapisanych na rachunku papierów wartościowych, weksla, autorskich praw majątkowych i praw pokrewnych oraz własności przemysłowej, udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, pozostałych praw majątkowych oraz ruchomości. Zatem dokonywanie przez organ egzekucyjny w postępowaniu zabezpieczającym zajęcia innych wierzytelności pieniężnych jest prawnie dozwolone. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne (zabezpieczające) - stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego (zabezpieczającego) - jak już wyżej wskazano - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego (zabezpieczającego) ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. W rozpoznawanej sprawie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. działający jako organ egzekucyjny podjął czynności zabezpieczające polegające na zajęciu wierzytelności skarżącego, o czym poinformował go zawiadomieniem z dnia 23 stycznia 2017 r., które zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 26 stycznia 2017 r. Zawiadomienie zostało też wystawione dla dłużnika zajętej wierzytelności. Wystawione zawiadomienie było podstawą zastosowania środka zabezpieczającego zajęcia wierzytelności pieniężnej, który to środek niewątpliwie jest wymieniony w katalogu środków egzekucyjnych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. oraz w art. 164 § 1 u.p.e.a. Zawiadomienie zawierało również wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 67 § 2 u.p.e.a., czego strona skarżąca w skardze nie podważała. Czynność zabezpieczająca zajęcia wierzytelności pieniężnych została dokonana w oparciu o zarządzenia zabezpieczenia doręczone stronie skarżącej w dniu 20 stycznia 2017 r., a więc w ramach toczącego się postępowania zabezpieczającego. Ponadto dodać należy, że zawiadomienie z dnia [...] nr [...] o zajęciu zabezpieczającym innej wierzytelności pieniężnej, tj. kwoty z tytułu faktoringu i związanych z nim wzajemnych rozliczeń finansowych zostało skierowane do H jako do dłużnika zajętej wierzytelności. Wprawdzie organ egzekucyjny nie jest w posiadaniu umowy faktoringowej zawartej między I a C, ale zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym innej wierzytelności pieniężnej skierował do H w oparciu o informację uzyskaną bezpośrednio od A. Ponadto organ egzekucyjny posiadał informację, że H była wierzycielem hipotecznym na nieruchomości należącej do skarżącej, oraz że współpraca w ramach umowy faktoringu została zakończona, a bank wyraził zgodę na wykreślenie hipoteki. Zatem organ egzekucyjny w oparciu o posiadane informacje mógł przyjąć, że A posiada wierzytelność pieniężną w H z tytułu umowy factoringu, a tym samym, że H posiada status dłużnika zajętej wierzytelności, do którego należało skierować zawiadomienie o jej zajęciu. Ponadto ww. zajęcie okazało się być nieskuteczne. H - w odpowiedzi na zawiadomienie z dnia [...] o zajęciu zabezpieczającym, nie uznała zajętej wierzytelności, informując organ egzekucyjny, że A nie przysługuje żadna należna kwota z tytułu podpisanej umowy faktoringowej i związanych z nią wzajemnych rozliczeń finansowych. W tym miejscu wskazać należy, że rację ma organ, iż nieskuteczność czynności zabezpieczającej nie jest równoznaczna z jej wadliwością. Zaskarżona czynność zabezpieczająca została bowiem dokonana zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. W ocenie sądu, organy prawidłowo przy rozpatrywaniu wniesionej przez skarżącego skargi na tę czynność egzekucyjną skupiły się na ocenie formalnej poprawności zakwestionowanej czynności. Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie jest także prawidłowość dokonanej przez organ egzekucyjny czynności zabezpieczającej zajęcia ruchomości w postaci trzech samochodów: AUDI A6 AVANT, nr rejestracyjnym [...], AUDI Q5 8RB0HY Quatrro, nr rejestracyjnym [...], HONDA ACCORD TOURER, nr rejestracyjnym [...], a w szczególności protokół zajęcia ruchomości, a w konsekwencji zasadność oddalenia skargi strony skarżącej na tę czynność egzekucyjną. Kwestionując w skardze na czynności egzekucyjne z dnia 3 lutego 2017 r. prawidłowość dokonanej ww. czynności zabezpieczającej, pełnomocnik strony skarżącej również nie wskazuje na żadne zastrzeżenia odnoszące się do tej czynności. Jeśli natomiast chodzi o dokonanie środka zabezpieczenia z ruchomości, to podstawę prawną zajęcia z ruchomości stanowią przepisy art. 97-103 Rozdział 6 u.p.e.a. Zgodnie z art. 97 § 1 u.p.e.a., do egzekucji z ruchomości zobowiązanego poborca skarbowy przystępuje przez ich zajęcie. Zajęciu podlegają ruchomości zobowiązanego, znajdujące się zarówno w jego władaniu, jak i we władaniu innej osoby, jeżeli nie zostały wyłączone spod egzekucji lub od niej zwolnione (art. 97 § 2 u.p.e.a.). Zajęcie ruchomości następuje przez wpisanie jej do protokołu zajęcia i podpisanie protokołu przez poborcę. Protokół podpisują także zobowiązany lub świadkowie (art. 98 § 1 u.p.e.a.). Zobowiązanemu doręcza się odpis protokołu zajęcia, a także odpis tytułu wykonawczego, jeżeli uprzednio nie został on zobowiązanemu doręczony (art. 98 § 2 u.p.e.a.). Treść protokołu zajęcia i odbioru ruchomości określają przepisy art. 67 § 4 i art. 67 § 2 pkt 1, pkt 4-6 i pkt 9 u.p.e.a., zgodnie z którymi powinien on zawierać między innymi: oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego, oznaczenie numeru tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę zajęcia, kwotę dochodzonych należności, wyszczególnienie zajmowanych ruchomości, ich rodzaju, opis stanu zajmowanych ruchomości, czy też pouczenie zobowiązanego bądź podmiotu, pod którego dozorem pozostawiono zajęte nieruchomości, o skutkach dokonanego zajęcia, jak również pouczenie zobowiązanego o przysługującym prawie zaskarżenia. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy sąd, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, uznał że przedmiotowa czynność egzekucyjna odpowiada prawu. Dokonując zajęcia przedmiotowych samochodów organ egzekucyjny działał bowiem na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z dnia [...] o numerach od [...] do [...]. Ponadto zajęcia przedmiotowych samochodów dokonano poprzez ich wpisanie, zgodnie z powołanym wcześniej art. 98 § 1 u.p.e.a., do sporządzonego na tę okoliczność protokołu zajęcia ruchomości, na druku określonym rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2016r., poz. 1339). Sporządzony protokół został podpisany przez osobę sporządzającą protokół oraz osobę uczestniczącą przy jego sporządzeniu – członka zarządu spółki M. W., który potwierdził otrzymanie odpisu protokołu w miejscu podpis zobowiązanego. Zauważyć także należy, że w protokole oznaczono zarówno zobowiązanego, wierzyciela jaki i właściwy miejscowo organ egzekucyjny. Dokonano nadto opisu zajętych samochodów poprzez określenie ich rodzaju, stanu prawnego, danych identyfikacyjnych oraz szacunkowej wartości. Sporządzony protokół zawierał także wymagane prawem pouczenia o skutkach dokonanego zajęcie oraz o prawach i obowiązkach zobowiązanego i dozorcy, zaś zakwestionowana czynność egzekucyjna dokonana została w ramach toczącego się wobec strony skarżącej postępowania zabezpieczającego, prowadzonego w oparciu o wskazane wcześniej zarządzenia zabezpieczenia. Racje mają organy, że nie może przy tym budzić żadnych wątpliwości legalność czynności polegającej na zajęciu zabezpieczającym ruchomości, gdyż jest to środek zabezpieczający stosowany w postępowaniu zabezpieczającym należności pieniężnych, wyszczególniony w art. 164 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W konsekwencji powyższej analizy uznać należało, że organy rozpatrując skargę strony skarżącej na ww. czynność zabezpieczającą, wniesioną na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. - zasadnie uznały, że jest ona niezasadna również i w ww. zakresie. W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny zastosował również środek zabezpieczający wymieniony w art. art. 164 § 1 pkt 1 u.p.e.a., tj. zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych. W ocenie sądu, prawidłowo organy uznały, że nie doszło przy tym do naruszenia przepisów art. 80 i art. 81 u.p.e.a. Zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały - do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia (art. 80 § 2 u.p.e.a.). Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego (art. 80 § 3 u.p.e.a.). Stosownie do treści art. 155a § 1 pkt 1 u.p.e.a. Organ egzekucyjny dokonuje zabezpieczenia na wniosek wierzyciela i na podstawie wydanego przez niego zarządzenia zabezpieczenia. W aktach sprawy znajdują się kopie zawiadomienia o zabezpieczeniu z rachunku bankowego z 20 stycznia 2017 r., które to zawiadomienia doręczono bankom za pomocą systemu elektronicznych zajęć rachunków oraz zapytań B, obsługiwanego przez Krajową Izbę Rozliczeniową, przy użyciu podpisu elektronicznego osoby, której przyznano certyfikat niezbędny do posługiwania się podpisem elektronicznym. Powyższe zawiadomienia zostały również doręczone stronie skarżącej w dniu 26 stycznia 2017 r., o czym świadczy potwierdzenie odbioru (k. 20 akt administracyjnych). Zgodnie z art. 80 § 2 u.p.e.a., w tej właśnie dacie dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Nie może więc budzić wątpliwości prawidłowość dokonanej czynności polegającej na zabezpieczeniu wierzytelności z rachunku bankowego, gdyż jest to środek zabezpieczający stosowany w postępowaniu zabezpieczającym należności pieniężnych, wyszczególniony w art. 164 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut skargi, że organ w sposób nieuprawniony dokonał zajęcia kont strony skarżącej, co uniemożliwiło zrealizowanie pilnych płatności na rzecz [...] S.A. W ocenie sądu, rację ma organ, że podniesiony przez pełnomocnika spółki zarzut, iż organ egzekucyjny dokonał zabezpieczenia środków pieniężnych, które nie stanowiły własności [...], ponieważ pochodziły (jak twierdzi pełnomocnik) z zawartej umowy pośrednictwa ze Spółką [...], nie może podlegać rozpatrzeniu w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem skargi na czynność egzekucyjną, gdyż wykracza poza zakres przedmiotowy tego rodzaju środka ochrony prawnej. Przypomnieć trzeba, że zgodnie z 54 § 5 u.p.e.a. w sprawie skargi, o której mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. Organem egzekucyjnym w przedmiotowej sprawie jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. i organ ten wydał postanowienie z dnia [...]oddalające skargę na czynności zabezpieczające. W postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie stanowią inaczej (art. 18 u.p.e.a.). Zdaniem sądu, brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, tj. przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji pozwalały na zastosowanie zabezpieczenia należności pieniężnej przez zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych, zajęcie innej wierzytelności pieniężnej oraz zajęcie ruchomości, a organy rozpoznając skargę na zajęcia zabezpieczające rozważyły podniesione zarzuty w uzasadnieniu zaskarżonych postanowień, to brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. ms