III SA/Łd 605/19

Dnia 25 września 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant specjalista Aneta Brzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2019 roku sprawy ze skargi R. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] ; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego R. O. kwotę 2170 (dwa tysiące sto siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. III SA/Łd 605/19 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 poz. 2096)- dalej: k.p.a.; art. 4 pkt 1, art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 4, ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.)- dalej: u.d.p.; rozporządzenia Rady Ministrów z 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1264); uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia 31 sierpnia 2016 r., nr [...] w sprawie ogłoszenia tekstu jednolitego uchwały w sprawie ustalenia stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych i gminnych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (Dz.U. Woj. [...] z 2016 r. poz. [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., nr [...] wydaną w przedmiocie nałożenia na R.O. kary pieniężnej w wysokości 8.820 zł za zajęcie 14 m2 pasa drogowego drogi gminnej ul. A w Ł. (działka nr 189/5 , obręb [...]) w okresie od dnia 5 czerwca 2018 r. do dnia 25 czerwca 2018 r. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Pismem z dnia 24 czerwca 2015 r. Zarząd Dróg i Transportu w Ł. wezwał R.O. do usunięcia, do dnia 19 lipca 2015 r., ogrodzenia zlokalizowanego na części działki nr ew. 189/5, należącej do pasa drogowego ul. A w Ł. Jednocześnie zarządca drogi poinformował, iż brak reakcji na niniejsze wezwanie skutkować będzie wszczęciem postępowania administracyjnego w przedmiocie samowolnego zajęcia pasa drogowego. W wyniku przeprowadzonego w dniu 5 czerwca 2018 r. wyznaczenia punktów granicznych, pomiędzy działką skarżącego – nr 162/3 i działką nr 189/5 (ul. A w Ł.), potwierdzony został fakt zajęcia 14m2 pasa drogowego pod ogrodzenie działki skarżącego. Obecny podczas podejmowana czynności na gruncie pełnomocnik skarżącego podpisał bez zastrzeżeń protokół wyznaczenia punktów. Przeprowadzona w dniu 25 czerwca 2018 r. kontrola na miejscu wykazała, iż ogrodzenie pozostające na części pasa drogowego działki nr 189/5 nie zostało usunięte. Zawiadomieniem z dnia 14 sierpnia 2018 r. Prezydent Miasta Ł. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie samowolnego zajęcia przez R. O. pasa drogowego drogi gminnej – ul. A w Ł. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie, w dniu 24 września 2018 r., skarżący wniósł o nieobciążanie go opłatą karną i umorzenie postępowania a także o zawarcie ugody dotyczącej bezumownego zajmowania przez gminę Ł. pasa działki nr 162/3 o powierzchni 139,6 m2 pod drogę asfaltową. Zajęcie to potwierdza załączony do pisma szkic z pomiaru dokonany w dniu 29 marca 2017 r. Skarżący wniósł także o zmianę terminu przesunięcia przedmiotowego ogrodzenia , nie wcześniej niż do dnia 31 grudnia 2018 r. Z akt sprawy wynika, że w toku przeprowadzonej w dniu 30 października 2018 r. kontroli na miejscu stwierdzono, iż przedmiotowe ogrodzenie zostało przez skarżącego przesunięte zgodnie z wykonanym w dniu 5 czerwca 2018 r. wyznaczeniem punktów granicznych pomiędzy działką nr 162/3 i działką nr 189/5. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ł. nałożył na R. O. karę pieniężną w wysokości 8.820 zł za zajęcie 14 m2 pasa drogowego drogi gminnej ul. A w Ł.(działka nr 189/5 , obręb [...]) w okresie od dnia 5 czerwca 2018 r. do dnia 25 czerwca 2018 r. Uzasadniając wydane rozstrzygniecie organ wskazał na dokonane w sprawie ustalenia faktyczne oraz podstawę materialnoprawną nałożenia przedmiotowej kary, to jest art. 4 pkt 1 i art. 40 ust. 1 i ust. 12 u.dp. Natomiast odnosząc się do wezwania skarżącego do zawarcia ugody organ wyjaśnił, że przepisy u.d.p. nie przewidują takiej możliwości, a ponadto w tym przedmiocie toczy się odrębne postępowanie administracyjne. Kwestionując zasadność wydanego rozstrzygnięcie R. O. wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak rzetelnego rozważenia okoliczności faktycznych sprawy i dokonanie przez organ błędnej ich oceny, w szczególności wagi stwierdzonego naruszenia , w sytuacji, gdy to ogrodzenie znajdowało się w tym miejscu od przeszło 30 lat, co potwierdzają załączone do odwołania oświadczenia świadków; - art. 9 k.p.a. poprzez brak pouczenia skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, co do możliwości odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej i poprzestaniu na pouczeniu; - art. 10 k.p.a. poprzez niewskazanie terminu usunięcia ogrodzenia oraz o terminie przeprowadzenia ponownej kontroli; - art. 189f §1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie , w sytuacji gdy w sprawie wystąpiły przesłanki w nim określone; - art. 189a §1 w zw. z art. 189 §2 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu w stosunku do skarżącego przepisów działu IVa k.p.a., w sytuacji, gdy u.d.p. nie reguluje odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej; - art. 189d w zw. z art. 189f k.p.a. poprzez nieuwzględnienie warunków osobistych strony, w tym przewlekłej choroby skarżącego; - art. 40 i następnych u.d.p. poprzez ich zastosowanie, w sytuacji gdy organ był zobligowany jedynie do poprzestania na pouczeniu. Z uwagi na powyższe wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji umorzenie postępowania oraz o załączenie do akt sprawy jako dowód pisemnych oświadczeń świadków na okoliczność istnienia przedmiotowego ogrodzenia przed rokiem 1985. Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał na dotychczas dokonane w sprawie ustalenia faktyczne oraz odwołał się do treści art. 40 ust. 1, ust. 2 i ust. 12 u.d.p. regulującego kwestie opłat za zajęcie pasa drogowego oraz kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Wskazując na wysokość obowiązujących stawek opłat Kolegium odwołało się do uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia 31 sierpnia 2016 r., nr [...] w sprawie ogłoszenia tekstu jednolitego uchwały w sprawie ustalenia stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych i gminnych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg. W oparciu o powyższe organ odwoławczy wywiódł, iż w przedmiotowej sprawie w sposób bezsporny ustalono, że R. O. w terminie od dnia 5 czerwca 2018 r. do dnia 25 czerwca 2018 r. bez zezwolenia zajmował 14 m2 pasa drogowego drogi gminnej ul. A w Ł. (działka nr 189/5 , obręb [...]) pod ogrodzenie swojej działki, co uzasadniało nałożenie na niego kary pieniężnej w wysokości 8.820 zł, stanowiącej dziesięciokrotność opłaty należnej za każdy dzień zajęcia. Tym samym zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 §1 k.p.a. uznać należało za niezasadny. Kolegium wskazało, iż wbrew stanowisku skarżącego w doręczonym mu zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego, celem pouczenia przytoczone zostały przepisy prawne znajdujące zastosowanie w sprawie i mogące mieć istotne znaczenie dla ustalenia praw i obowiązków skarżącego, w tym art. 10 § 1, art. 189d i art. 189 f k.p.a. Ponadto bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia pozostaje argumentacja dotycząca stanu zdrowia skarżącego. Przepisy u.d.p. regulujące instytucję kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia nie pozostawiają organom administracji jakiegokolwiek zakresu uznania. Zaistnienie przesłanek do wymierzenia przedmiotowej kary obliguje organ administracji do wydania stosownego rozstrzygnięcia. Podniesiony przez skarżącego argument o złym stanie jego zdrowia nie może stanowić przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. Przepisy K.p.a. Działu IV- kary administracyjne mają ograniczone zastosowanie w odniesieniu do kary pieniężnej wymierzanej w wysokości 10- krotności opłaty na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p. Z przepisów u.d.p., a zwłaszcza redakcji mającego zastosowanie w sprawie przepisu art. 40 ust. 12 wynika jednoznacznie, że decyzja wydana na jego podstawie nie jest decyzją uznaniową. Wskazuje na to użyty przez ustawodawcę zwrot "zarządca drogi wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty". Ponadto zdaniem organu odwoławczego nie jest zasadny zarzut, że kara nie powinna zostać nałożona ze względu na umieszczenie ogrodzenia przed 1985 rokiem kiedy nie funkcjonowała jeszcze definicja określająca pas drogowy. O naruszeniu terenu pasa drogowego i umieszczenia ogrodzenia działki w pasie drogowym ul. A zarządca drogi już w 2015 roku powiadomił skarżącego. Również oświadczenia świadków nie mają znaczenia dla ustaleń w sprawie w sytuacji, gdy dotyczy to zapisów ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków dotyczących działek nr 162/3 i 189/5 od strony ul. A. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi R. O. zarzucił naruszenie: - art. 7a § 1 w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez nałożenie na skarżącego obowiązku zapłaty kary pieniężnej za naruszenie przepisu ustawy z dnia 21 marca 1985 - o drogach publicznych, która weszła w życie w dniu 1 października 1985 czynem w postaci zajęcia pasa drogowego, które miało miejsce zdecydowanie przed rokiem 1985 a tym samym doszło do naruszenia fundamentalnej zasady prawa lex retro non agit, tj. prawo zadziałało wstecz; - art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiana zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej w sytuacji świadomego dokonania przez organy obu instancji nieprawidłowej interpretacji prawa, tj. zastosowanie do stanu faktycznego sprzed roku 1985 regulacji późniejszej co spowodowało nałożenie na skarżącego obowiązku zapłaty kary finansowej; co wymaga podkreślenia, poprzednia ustawa z dnia 29 marca 1962 - o drogach publicznych nie przewidywała kar za zajęcie pasa drogowego a także przepisów prawa materialnego, tj. ustawy z dnia 21 marca 1985 - o drogach publicznych; - art. 40 ust. 1 i 2 pkt. 4 i ust. 12 u.d.p. poprzez nieuzasadnione ich zastosowanie albowiem w dacie ujawnionego zajęcia pasa drogowego (jeszcze prawdopodobnie przez wstępnych skarżącego) obowiązywały inne przepisy nieprzewidujące zapłaty kar finansowych, zaś nie zostało ustalone, czy ówczesne organy Państwa nie udzieliły zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ówcześnie władającym gruntem sąsiednim wstępnym skarżącego. Z uwagi na powyższe wnosił o uchylenie zaskarżanej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z ewentualnymi kosztami zastępstwa prawnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 25 września 2019 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę oraz złożył dwie fotografie aktualnego wyglądu przedmiotowego pasa drogowego oraz oświadczenie A.B. z dnia 24 września 2019 r. dotyczące przebiegu rozmów, które wraz ze skarżącym przeprowadzili w 2018 roku z pracownikami Zarządu Dróg i Transportu w Ł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika zatem, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m. in. w art. 77 §1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W ocenie sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wydając zaskarżoną decyzję naruszyło przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., bowiem przed jej wydaniem nie zgromadziło i nie rozpatrzyło całego materiału dowodowego, a tym samym pozbawiło się możliwości dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 4 oraz ust. 12 u.d.p. Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej – zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Natomiast w myśl art. 40 ust. 12 za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c – zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10- krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6. Organy administracji obu instancji rozpatrując sprawę nie odniosły się do zgłoszonego przez stronę, w piśmie z dnia 24 sierpnia 2018 r. oraz w odwołaniu od decyzji organu I instancji, zarzutu iż przedmiotowe ogrodzenie wzniesiono przed ponad 30 laty, gdy nie obowiązywały przepisy o karach pieniężnych za zajęcie pasa drogowego. Prezydent Miasta Ł. w uzasadnieniu decyzji całkowicie pominął to zagadnienie. Natomiast w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. powyższa okoliczność nie ma znaczenia, bowiem skarżący o naruszeniu terenu pasa drogowego i umieszczeniu ogrodzenia działki w pasie drogowym został powiadomiony w 2015 roku. Natomiast oświadczenia świadków, które załączono do odwołania nie mają znaczenia dla ustaleń w sprawie w sytuacji, gdy dotyczy to zapisów ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem sądu organy administracji przed wydaniem decyzji zobowiązane były ustalić, czy w sprawie nie znajduje zastosowania art. 38 ust. 1 u.d.p., zawierający swego rodzaju ustawowe, nielimitowane czasowo zezwolenie zajmowania pasa drogowego przez obiekty w nim opisane, nieobciążone opłatami za czasowe zajęcie pasa drogowego, przewidzianymi w tej ustawie (v. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt II GSK 575/09 – System Informacji Prawnej Lex nr 596953, z dnia 9 kwietnia 2015 sygn. akt II GSK 379/14 Lex nr 1749378, wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych w Gdańsku z dnia 26 kwietnia 2006 sygn. akt III SA/Gd 578/05 – ONSA i WSA 2007/6/136, w Szczecinie sygn. akt II SA/Sz 892/11 Lex nr 1104336). Zgodnie z art. 38 ust. 1 u.d.p. istniejące w pasie drogowym obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką drogową lub obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi, mogą pozostać w dotychczasowym stanie. W niniejszej sprawie skarżący podnosi, że przedmiotowe ogrodzenie znajdowało się w pasie drogowym jeszcze przed wejściem w życie ustawy o drogach publicznych, to przed dniem 1 października 1985 r. Wobec powyższego nie miał on obowiązku ubiegać się o zezwolenie na zajecie pasa drogowego. Tym samym nałożenie na niego kary jest pozbawione podstawy prawnej. W ocenie sądu organ administracji rozpatrując sprawę powinien przed wydaniem decyzji przeprowadzić postępowanie dowodowe w zakresie ustalenia, czy ogrodzenie przy ulicy A w Ł.( działka nr 189/5 w obrębie [...]) umieszczone zostało przed dniem 1 października 1985 r. Ustalenie takie było możliwe w przypadku zapoznania się z załączonymi do akt sprawy oświadczeniami mieszkańców ulicy A. Organ odwoławczy, bez dokonania analizy treści oświadczeń uznał je za nieistotne i ograniczył postępowanie dowodowe do sprawdzenia aktualnych zapisów znajdujących się w ewidencji gruntów i budynków. Z akt administracyjnych nie wynika, by umieszczenie ogrodzenia w pasie drogowym powodowało zagrożenia lub utrudnienia w ruchu drogowym. Brak takich zagrożeń i utrudnień potwierdza niepodjęcie przez zarządcę drogi, w okresie niemal roku, jakichkolwiek prac zmierzających do usunięcia ewentualnych zagrożeń lub utrudnień. Ze złożonych na rozprawie fotografii, dokumentujących aktualny stan terenu zajmowanego wcześniej przez skarżącego, wynika że teren ten jest zarośnięty wysoką trawą i nie są na nim prowadzone prace remontowe lub modernizacyjne w celu usunięcia ewentualnych zagrożeń lub utrudnień w ruchu drogowym. Można zatem przyjąć, iż wszczęcie postępowania w sprawie było następstwem dokonanych zmian wyznaczenia punktów granicznych działek znajdujących się na ulicy A w Ł.. Organ nakładając karę nie ustalił natomiast, czy zajęcie pasa drogowego było samowolne w rozumieniu art. 40 ust. 12 u.d.p. Organ administracji rozpatrując sprawę ponownie uwzględni powyższe rozważania. W szczególności, w oparciu o załączone przez stronę do odwołana oświadczenia, wyjaśni czy przedmiotowe ogrodzenie znajdowało się w pasie drogowym przed dniem 15 października 1985 r. Jeśli nie przyzna przedmiotowym oświadczeniom mocy dowodowej, to przesłucha osoby składające oświadczenia w charakterze świadków. Przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy może także okazać się pomocna analiza zapisów ewidencji gruntów i budynków z okresu poprzedzającego 15 października 1985 roku. W przypadku potwierdzenia zasadności twierdzeń skarżącego, dotyczących umieszczenia ogrodzenia w pasie drogowym przed wejściem w życie przepisów u.d.p., brak będzie podstaw do obciążenia go karą za samowolne zajęcie pasa drogowego. Organ będzie bowiem zobowiązany uwzględnić przepis art. 38 ust. 1 u.d.p., zawierający swego rodzaju ustawowe, nielimitowane czasowo zezwolenie zajmowania pasa drogowego przez obiekty w nim opisane, nieobciążone opłatami za czasowe zajęcie pasa drogowego, przewidzianymi w tej ustawie. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. w związku z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą uznając to za niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy O kosztach postępowania w wysokości 2170 zł. ( wpis od skargi – 353 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 1800 zł, opłata od pełnomocnictwa -17 zł.) orzeczono na podstawie art. 200, w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265). dc