III SA/Łd 606/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P G o zwrot kwoty 200 (dwieście) złotych uiszczonej w dniu 30 października 2014 r. w sprawie ze skargi P G na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr[...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia postanawia: 1. zwrócić na rzecz skarżącego P G z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 100 (sto) złotych, zaksięgowaną w dniu 30 października 2014 r. pod poz. 4205; 2. w pozostałym zakresie oddalić wniosek. P G wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Wyrokiem z dnia 12 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi skargę tę oddalił. W dniu 15 września 2014 r. skarżący złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku. Po rozpoznaniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy prawomocnym postanowieniem z dnia 21 października 2014r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. W dniu 30 października 2014 r. skarżący uiścił na rachunek sądu kwotę 200 zł, w piśmie z dnia 18 listopada 2014 r. zaś zwrócił się o zwrot powyższej kwoty podnosząc, iż uiścił ją na niewłaściwe konto. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., obowiązek uiszczenia kosztów sądowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym ciąży na tym podmiocie, który wnosi pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków (art. 211 p.p.s.a.). Opłatami sądowymi są natomiast wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 p.p.s.a.). Opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie (art. 219 § 1 p.p.s.a.). Wysokość opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych została określona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. nr 221, poz. 2192). Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia albo doręczenia odpisu sentencji orzeczenia, pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 100 zł. Stosownie zaś do treści art. 225 p.p.s.a. opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Przepis ten dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy wystąpi nadpłata w kwocie kosztów uiszczonych przez stronę w porównaniu z wysokością kwoty należnej. W wypadku, o którym mowa w art. 225 p.p.s.a. sąd ma obowiązek z urzędu zwrócić stronie nadpłaconą kwotę kosztów postępowania na koszt strony. Konieczność obciążenia strony kosztami zwrotu nadpłaconej kwoty nie wystąpi, jeśli takich kosztów w konkretnym przypadku nie ma. Z uwagi na oddalenie skargi, uzasadnienie wyroku w niniejszej sprawie zostało sporządzone na wniosek skarżącego. Z tego względu z mocy art. 234 § 2 w zw. z art. 142 § 2 p.p.s.a. skarżącego obciążał obowiązek uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem. Obowiązek ten ciąży na skarżącym, bowiem prawomocnym postanowieniem z dnia 21 października 2014 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Wobec tego, że skarżący w dniu 30 października 2014 r. uiścił na rachunek sądu kwotę 200 zł tytułem opłaty za sporządzenie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem, kwota 100 zł, będąca równicą między kwotą uiszczoną (200 zł) a opłatą należną (100 zł), stanowi stosownie do art. 225 p.p.s.a. nadwyżkę nad kosztami należnymi, podlegającą zwrotowi z urzędu na koszt skarżącego. Z uwagi na to, że sąd na wniosek skarżącego sporządził uzasadnienie, a więc dokonał już wnioskowanej czynności nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego w całości, tj. zwrotu całej uiszczonej kwoty 200zł. Koszty sądowe, a więc także opłata kancelaryjna, stanowią dochody budżetu państwa. W wypadku, gdyby nie zostały one dobrowolnie uiszczone przez zobowiązane podmioty w prawidłowej wysokości, podlegałyby ściągnięciu w drodze egzekucji sądowej bez nadawania orzeczeniu klauzuli wykonalności (art. 228 p.p.s.a.). W postanowieniu z dnia 16 października 2009 r., II OZ 878/09, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę nie tylko na ciążący na sądzie obowiązek pobrania i odprowadzenia opłaty, ale również na to, iż strona zobowiązana do jej uiszczenia powinna się liczyć z tym, że jeżeli nie uiści opłaty, przewodniczący zarządzi jej ściągnięcie w drodze egzekucji sądowej. Tytułem wykonawczym uprawniającym do prowadzenia egzekucji jest prawomocne zarządzenie przewodniczącego o ściągnięciu opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, art. 228, teza 2, a także T. Woś. H. Knysiak -Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2008 r., art. 228, teza 2). Mając powyższe na uwadze na mocy art. 225 p.p.s.a. sąd postanowił, jak w sentencji. k.p.