III SA/Łd 618/21

Dnia 13 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Asesor WSA Paweł Dańczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 października 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę. Decyzją z [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 2, art. 92a ust. 4, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm., dalej: u.t.d.), lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d., art. 71, art. 81, art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm.), § 6a ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. nr 132 poz. 841), art. 1, art. 2 oraz art. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE. L Nr 300, str. 51, dalej: rozporządzenie nr 1071/2009), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...]r., nr [...] w przedmiocie nałożenia na J. W. kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego. Wskazane rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: 9 czerwca 2020 r. w miejscowości Ł. funkcjonariusze Policji dokonali kontroli drogowej zestawu pojazdów składającego się pojazdu marki MAN o nr rej. [...] oraz naczepy marki Schmitz o nr rej. [...], którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazdem kierował Y.B.. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy, w imieniu i na rzecz A. Sp. z o.o. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr 61/20 z 9 czerwca 2020 r. W toku kontroli stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. W oparciu o pismo Biura do Spraw Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego ustalono, iż zarządzającym transportem w przedsiębiorstwie A. Sp. z o.o. jest J. W.. W związku z powyższym pismem z 21 lipca 2020 r. zawiadomiono stronę o wszczęciu postępowania z urzędu. Pismem z 4 sierpnia 2020 r. J. W. złożyła wyjaśnienia w sprawie, wnosząc o zastosowanie art. 189f ust. 3 w zw. z ust.1 lub ust. 2 k.p.a., odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu strony; umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego oraz zastosowanie art. 92c ust.1 pkt 1 u.t.d. w zw. z preambułą do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/698 z dnia 25 maja 2020 r. ustanawiającego szczególne środki tymczasowe w związku z epidemią COVID-19 dotyczące odnawiania lub przedłużania ważności niektórych okresowych kontroli i okresowych szkoleń w niektórych obszarach prawodawstwa transportu (Dz. Urz.UE L 2020, Nr 165 str. 10, dalej: rozporządzenie nr 2020/698). Ponadto strona wniosła o wydanie postanowienia o skierowaniu sprawy do mediacji, przeprowadzenie mediacji, wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania oraz o przeprowadzenie dowodu ze swojego przesłuchania na okoliczność zlecenia przez nią w dniu 6 czerwca 2020 r. badania technicznego pojazdu. Po przeprowadzeniu postępowania decyzją z [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na J. W. karę pieniężną w wysokości 200 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, zgodnie z lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, podnoszący zarzuty naruszenia: 1) prawa materialnego, tj.: a) art. 92a ust. 2 w zw. z art. 93 ust. 8 u.t.d. oraz załącznika nr 4 do u.t.d. poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy badania okresowe poddanego kontroli pojazdu w dniu kontroli, tj. 9 czerwca 2020 r. zachowały swoją ważność, a ponadto okoliczności sprawy i dowody wskazują, że strona jako podmiot wykonujący przewóz drogowy nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć; b) art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d., poprzez niezastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy została spełniona przesłanka do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na stronę, o której mowa powyżej; c) art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2020/698, poprzez jego niezastosowanie; d) art. 189f ust. 3 w zw. z ust. 1 lub ust. 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na stronę i niepoprzestanie na pouczeniu strony; 2) przepisów prawa procesowego, tj.: a) art. 81a k.p.a. poprzez jego pominięcie i nierozstrzygnięcie pozostających w sprawie i niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony w sytuacji, gdy w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej oraz zastosowanie interpretacji zawężającej w zakresie ograniczenia konstytucyjnej zasady wolności działalności gospodarczej; art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odstąpienia przez organ I instancji od mających bezpośrednie zastosowanie przepisów prawa UE, tj. art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2020/698 i w konsekwencji stwierdzenia naruszenia, o którym mowa w lp. 15.1. załącznika nr 4 do u.t.d., a w konsekwencji niewskazania i wyjaśnienia podstaw faktycznych i prawnych naruszenia, za które organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 200 zł; art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w tym w szczególności pominięcie faktu, że strona zleciła przeprowadzenie wymaganego okresowego badania stanu technicznego pojazdu w dniu 6 czerwca 2020 r, tj. przed upływem wyznaczonego terminu; d) art. 105 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego o nałożeniu kary pieniężnej. W oparciu o powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji. Ponadto strona wniosła o przeprowadzenie mediacji, wydanie postanowienia w tej sprawie, wydanie postępowania o zawieszeniu postępowania na czas epidemii oraz przesłuchanie zarządzającej transportem. Wskazaną na wstępie decyzją z [...] r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji przywołał przepisy mające zastosowanie w sprawie, a następnie wskazał, że podczas kontroli drogowej przeprowadzonej 9 czerwca 2020 r. stwierdzono, iż kontrolowana naczepa marki Schmitz o nr rej. [...] nie posiada ważnego badania technicznego. Zgodnie z informacjami systemu CEP badanie techniczne było ważne do 7 czerwca 2020 r. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego, kara pieniężna w wysokości 200 zł za stwierdzone naruszenie określone w lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. Odnosząc się do zarzutów strony w zakresie braku konieczności wykonania badań technicznych z powodu wydłużenia terminu badań technicznych o 7 miesięcy na podstawie przepisów rozporządzenia nr 2020/698, organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z informacją przekazaną przez Komisję dotyczącą niestosowania niektórych przepisów rozporządzenia (UE) 2020/698 przez Polskę (Dz. Urz. UE C 183I/1) Polska poinformowała Komisję Europejską, że nie stosuje przepisu art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 2020/698, który przedłużał termin na wykonanie badania o 7 miesięcy. W dalszej kolejności organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 92c u.t.d., art. 189a § 2 pkt 1-3, art. 189d, art. 189e oraz art. 189f k.p.a. i brak podstaw do uwzględnienia wniosków strony zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Ponadto, w ocenie organu II instancji, postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję organu II instancji J. W. zarzuciła naruszenie przepisów: 1) prawa materialnego, tj.: a) art. 92a ust. 2 zw. z art. 93 ust. 1 oraz załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy badania okresowe poddanego kontroli pojazdu w dniu 9 czerwca 2020 r. zachowały swoją ważność, a ponadto okoliczności sprawy i dowody wskazują, że skarżąca nie miała wpływu na postanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć; b) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez niezastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy została spełniona przesłanka do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na stronę, o której mowa powyżej; c) art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2020/698, poprzez jego niezastosowanie; d) art. 189f § 1 pkt 1 lub art. 189f § 2 pkt 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 189a § 1 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie, art. 189a § 2 pkt 2 poprzez jego niezastosowanie i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego błędne zastosowanie i błędne przyjęcie, że przepis ten reguluje odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy jak sam organ wskazuje przepis ten dotyczy przesłanek egzoneracyjnych, tj. w ogóle wyłączających odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy, tj. stanowi podstawę do odstąpienia od wszczęcia postępowania lub umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej a nie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu; 2) przepisów prawa procesowego, tj.: a) art. 105 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od umorzenia postępowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej w sytuacji, gdy w ogóle nie doszło do naruszenia i tym samym prowadzone postępowanie było bezprzedmiotowe i jako takie podlegało umorzeniu, bowiem została spełniona przesłanka z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.; b) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji, dlaczego organ wydający tę decyzję utożsamia przesłankę odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu z brakiem odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. oraz poprzez niewyjaśnienie, dlaczego organ kwestionuje wskazane w preambule do rozporządzenia nr 2020/698, że epidemia COVID-19 stanowi o nadzwyczajnych okolicznościach, odmawiając możliwości zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.; c) art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 189f k.p.a. i art. 189a § 2 k.p.a. oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez odstąpienie od jego zastosowania i nieuwzględnienie konieczności zbadania przesłanek z art. 189f k.p.a. oraz niezastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu w sytuacji, gdy skarżąca zaprzestała naruszenia tuż po dniu kontroli drogowej i powzięciu wiadomości o braku zastosowania przepisów prawa UE o przedłużeniu ważności badań technicznych pojazdu o 7 miesięcy; d) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w tym w szczególności odstąpienie od zebrania materiału dowodowego na okoliczności wskazane w art. 189f k.p.a., a przez to błędną ocenę całokształtu materiału dowodowego; e) art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie żądania przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony na okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy, tj. dowodu z przesłuchania J. W. na okoliczność zlecenia w dniu 6 czerwca 2020 r. badania technicznego pojazdu w stacji kontroli pojazdów w T.M. przy ul. U. i wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności, których skarżąca nie mogła przewidzieć. W oparciu o powyższe zarzuty strona wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2021 r., poz. 137) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie zgodnie z 134 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w granicach danej sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] odpowiadają prawu. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja nakładającą na skarżącą jako zarządzającą transportem karę pieniężną w wysokości 200 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 92a ust. 2 u.t.d., w brzmieniu obowiązującym w czasie przeprowadzenia kontroli. Zgodnie z tym przepisem zarządzający transportem, osoba o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 2.000 zł za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 8 ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do u.t.d. Według Ip. 15.1 załącznika nr 4 do ustawy, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego, aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 200 zł. Wskazać należy, że zgodnie z art. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 1071/2009, zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. W myśl art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem – która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) i która: w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa; ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty. Z akt sprawy wynika, że w dniu 9 czerwca 2020 r. A. Sp. z o.o. wykonywała krajowy przewóz drogowy rzeczy z miejscowości N. do miejscowości O. zespołem pojazdów składających się z ciągnika samochodowego marki MAN o nr rej. [...] oraz naczepy ciężarowej, marki Schmitz o nr rej. [...]. W trakcie kontroli drogowej ustalono, że w dowodzie rejestracyjnym naczepy ciężarowej brak jest aktualnych badań technicznych. Organ ustalił, że osobą zarządzającą w spółce A. jest J.W.. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bezspornie, że doszło do stwierdzonego przez organ naruszenia określonego w lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. Niewątpliwe podczas kontroli drogowej w dniu 9 czerwca 2020 r. ww. zespołu pojazdów funkcjonariusze Policji na podstawie danych zawartych w dowodzie rejestracyjnym oraz Centralnej Ewidencji Pojazdów stwierdzili brak aktualnych ważnych badań technicznych naczepy ciężarowej, marki Schmitz o nr rej. [...]. Zgodnie z informacjami z Centralnej Ewidencji Pojazdów badanie techniczne wskazanego pojazdu było ważne do 7 czerwca 2020 r. Wobec powyższego, zasadnie organ orzekający w sprawie na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 200 zł z tytułu naruszenia lp.15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. W ocenie Sądu skarżąca błędnie kwestionuje ustalenia stanu faktycznego poczynione w trakcie kontroli drogowej, twierdząc, że naczepa ciężarowa marki Schmitz o nr rej. [...] w dniu kontroli posiadała ważne badanie techniczne potwierdzające jej zdatność do ruchu drogowego z powodu wydłużenia terminu badań technicznych na podstawie przepisów rozporządzenia nr 2020/698. W tym zakresie należy wskazać, że zgodnie z informacją przekazaną przez Komisję dotyczącą niestosowania niektórych przepisów rozporządzenia (UE) 2020/698 przez Polskę (Dz. Urz. UE C 183 I/1) Polska w dniu 29 maja 2020 r. poinformowała Komisję Europejską, że nie stosuje przepisu art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 2020/698, który przedłużał termin na wykonanie badania technicznego pojazdu o 7 miesięcy w związku z epidemią COVID-19. Tym samym kontrolowanego pojazdu nie dotyczyły przepisy rozporządzenia nr 2020/698 dopuszczające przedłużenie ważności badań technicznych pojazdów. Kontrolowany pojazd, którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony, objęty był obowiązkiem przeprowadzania corocznych badań technicznych zgodnie z art. 81 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jak prawidłowo ustalono w niniejszej sprawie naczepa ciężarowa marki Schmitz o nr rej. [...] w dniu kontroli nie posiadała ważnych badań technicznych, za co odpowiedzialna jest strona jako zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie A. Sp. z o.o. W związku z powyższym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 20202/698 poprzez jego niezastosowanie. Podkreślić również należy, że pomimo stanu pandemii w czerwcu 2020 r., kiedy upłynął termin ważności badan technicznych pojazdu okręgowe stacje kontroli pojazdów funkcjonowały na dotychczasowych zasadach i brak było obiektywnych przeszkód do wykonania badania technicznego pojazdu. Wprawdzie w świetle art. 15 zzzx ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.) istniała możliwość przedłużenia ważności badania technicznego pojazdu, lecz prawo to przysługiwało tylko właścicielowi lub posiadaczowi pojazdu przebywającemu na obowiązkowej kwarantannie lub poddanemu leczeniu z powodu COVID-19. Taka sytuacja w niniejszej sprawie jednak nie miała miejsca. Nie można również zgodzić się ze skarżącą, że okoliczności sprawy i dowody wskazują, ze nie miała ona wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli m.in. okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Przepisy te stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. (art. 92c ust. 1a u.t.d.). Powyższe uregulowanie stanowi, że przesłanką egzoneracyjną wyłączającą odpowiedzialność za naruszenie przepisów transportu drogowego jest sytuacja, gdy okoliczności i dowody wskazują, iż podmiot wykonujący przewóz lub inne czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na ich powstanie, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które nie mógł przewidzieć. Zatem dla zastosowania tej normy prawnej niezbędne jest zaistnienie obydwu przesłanek łącznie. Przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji, takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć (por. wyroki NSA: z 17 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1189/18; z 24 sierpnia 2021 r., sygn. akt II GSK 889/19, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl) W niniejszej sprawie skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów mogących wskazywać, iż na powstałe naruszenie nie miała wpływu bądź nastąpiło ono wskutek zdarzeń czy okoliczności niemożliwych do przewidzenia. Zauważyć jednocześnie należy, że jak wynika ze wskazanych wyżej przepisów art. 2 pkt 5 i art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 do zarządzającego transportem należy zarządzanie operacjami transportowymi przedsiębiorstwa w sposób rzeczywisty i ciągły. Wyznaczenie osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie transportowym ma na celu zapewnienie odpowiedniej jakości usług przewozowych oraz ich zgodności z przepisami z zakresu transportu drogowego, zarówno unijnymi jak i krajowymi. Obowiązkiem zarządzającego transportem jest znajomość przepisów w tym zakresie. Sprawowanie funkcji zarządzającego transportem wiąże z odpowiedzialnością za naruszenia w transporcie drogowym. Fakt ten oznacza, że zarządzający przed zleceniem zadania przewozowego powinien upewnić się, czy przy jego wykonywaniu nie zostaną naruszone obowiązujące przepisy prawa. Nie do przyjęcia jest sytuacja, gdy tak jak w niniejszej sprawie, zarządzający transportem akceptuje wykonanie usługi transportowej bez ważnego badania technicznego pojazdu. Podniesiona przez stronę okoliczność, że zleciła wykonanie badania technicznego kontrolowanego pojazdu w dniu 6 czerwca 2020 r. w stacji kontroli pojazdów, lecz pojazd nie został podstawiony na badanie przez kierowcę, nie stanowi okoliczności zwalniającej stronę z odpowiedzialności, skoro na dzień kontroli, tj. 9 czerwca 2020 r., badanie to bezspornie nie zostało przeprowadzone, a tym samym zostały naruszone przepisy transportu drogowego. Podkreślenia wymaga, że dbanie o sprawność techniczną pojazdów m.in. poprzez zapewnienie terminowego wykonywania badan technicznych pojazdów należy do podstawowych obowiązków osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie. Z kolei stwierdzone w kontroli wykonywanie transportu drogowego pojazdem, który nie posiada ważnych badań technicznych świadczy jedynie o braku właściwej organizacji pracy i nadzoru tej osoby nad wykonywaniem usług przewozowych. Powinnością zarządzającego transportem jest takie zorganizowanie pracy pracownikom i wprowadzenie takich rozwiązań organizacyjnych w firmie, które pozwolą stwierdzić przed wyjazdem danego pojazdu, że jest on sprawny technicznie, posiada ważne badania techniczne, a jednocześnie kierowca zastosował się do wszystkich poleceń przełożonego. Tymczasem skarżąca nie wykazała, że podjęła rozwiązania organizacyjne, z których by wynikało, że sprawowała w ramach swoich obowiązków rzeczywisty prawidłowy nadzór nad terminem ważności okresowych badań technicznych pojazdów w przedsiębiorstwie, w którym pełniła funkcję zarządzającego transportem. Nie wykazała, że w sprawie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności, na powstanie których nie miała wpływu i których jako doświadczony i profesjonalny podmiot zarządzający przewozem drogowym, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie była w stanie przewidzieć. Za taką okoliczność nie można uznać również epidemii COVID-19, gdyż jak już wyżej wskazano w czerwcu 2020 r., kiedy upłynął termin ważności badan technicznych pojazdu okręgowe stacje kontroli pojazdów funkcjonowały normlanie i brak było przeszkód do korzystania z ich usług. Tym samym w sprawie nie wykazano wystąpienia przesłanki egzoneracyjnej z art. 92 c ust.1 u.t.d., która wyłączałaby odpowiedzialność osoby zarządzającej transportem za stwierdzone naruszenie przepisów transportu drogowego. W konsekwencji brak było podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 k.p.a. w oparciu o tę przesłankę. Powołane przez stronę w skardze przepisy art. 189f § 1 pkt 1, art. 189f § 2 pkt 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 189a § 1 k.p.a., odnoszące się do przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, nie mają w sprawie zastosowania z racji kompleksowego uregulowania kwestii kar pieniężnych za naruszenia przepisów transportu drogowego w ustawie o transporcie drogowym, co skutkuje ich wyłączeniem tych przepisów na podstawie art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. Kwestia przesłanek wymiaru kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, jak i odstąpienia od jej nałożenia zostały kompleksowo uregulowane w przepisach ustawy o transporcie drogowym (art. 92 – art. 92c). Z tego powodu w sprawie nie mogły znaleźć zastosowania przepisy art. 189f k.p.a. regulujące przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Zgodnie bowiem z art. 189a § 2 k.p.a., w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów działu IVa k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się. Oznacza to, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień określonych w art. 189f § 2 k.p.a. powoduje, że przepisy działu IVa k.p.a. w tym zakresie nie mają zastosowania, przy czym dotyczy to również sytuacji, gdy zagadnienia te zostaną uregulowane w odmienny sposób. Wobec powyższego przepisy działu IVa k.p.a. mają zastosowanie jedynie wówczas, gdy dana kwestia w przepisach odrębnych w ogóle nie została uregulowana. Taka sytuacja w niniejszej sprawie natomiast nie występuje. Tym samym argumentacja strony wskazująca na niezbadane przez organ przesłanek z art. 189f k.p.a. oraz niezastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu nie można podzielić zarzutu naruszenia przez organy art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W niniejszej sprawie postępowanie poprzedzające wydanie kontrolowanej decyzji i decyzji organu I instancji przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad określonych w tych przepisach. Przed wydaniem rozstrzygnięcia organy wyczerpująco zebrały, a następnie rozpatrzyły całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, a następnie do tak ustalonego stanu faktycznego zastosowały prawidłowe normy prawa materialnego celem podjęcia rozstrzygnięcia. Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe bezspornie wykazało, że skarżąca dopuściła się naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego, które uzasadniały nałożenie kary pieniężnej. Wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów ustawy i załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Wbrew stanowisku strony skarżącej w sprawie brak było wątpliwości co do treści normy prawnej, które podlegałaby rozstrzygnięciu na korzyść strony. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy wydały rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom prawa i swoje stanowisko przedstawiły w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a, wskazując podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia, wyjaśniając jego motywy oraz odnosząc się w wystarczającym stopniu do argumentów odwołania. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 78 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie żądania przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony. Zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Z powołanego przepisu wynika, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu organ administracji publicznej jest obowiązany uwzględnić tylko wówczas, gdy stwierdzi, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W piśmiennictwie przyjmuje się, że ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu, który jest jednakże związany w tej mierze przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia (por. B. Adamiak [w:] Komentarz, 1996, s. 371). W niniejszej sprawie strona wniosła o przesłuchanie na okoliczność dokonania zlecenia przeglądu pojazdu stacji kontroli pojazdów. W ocenie Sądu okoliczność ta jest irrelewantna z puntu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, skoro na podstawie uprzednio zgromadzonego materiału dowodowego bezspornie stwierdzono brak ważnego badania technicznego pojazdu w dniu kontroli. Tym samym organ orzekający w sprawie prawidłowo odmówił przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił. e.o.