III SA/Łd 62/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Alberciak Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi C. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] Zaskarżoną decyzją z dnia [...] (znak [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] przyznającą C. K. dodatek mieszkaniowy na okres od 1 października 2009 r. do 31 marca 2010 r. w wysokości 134,61 zł miesięcznie. Z załączonych akt administracyjnych wynika, że Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 2, art. 3, art. 5, art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) przyznał C. K. dodatek mieszkaniowy w powyższej wysokości. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 11 września 2009 r. C. K. złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. We wniosku i deklaracji o dochodach wskazał, że posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu (spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu). W gospodarstwie domowym wnioskodawcy pozostają dwie osoby, powierzchnia użytkowa lokalu wynosi 40,13 m2. Mieszkanie jest wyposażone w instalacje: centralnego ogrzewania i gazu przewodowego, brak jest natomiast instalacji ciepłej wody. Dochód wnioskodawcy i pozostającej z nim we wspólnym gospodarstwie domowym siostry – A. U., okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku, zgodnie z jego oświadczeniem, wyniósł 3.378,42 zł (w tym: zasiłek stały z MOPS – 1.241,40 zł; składka na ubezpieczenie zdrowotne – 111,72 zł oraz świadczenie rentowe – 2.025,30 zł), co miesięcznie stanowi 536,07 zł. Łączna kwota wydatków na mieszkanie za ostatni miesiąc wyniosła 336,03 zł i w takiej wysokości została potwierdzona przez zarządcę domu. Do celów obliczenia dodatku mieszkaniowego organ pierwszej instancji kwotę tę pomniejszył o wliczone do czynszu kwoty: ubezpieczenie budynku (3,21 zł); opłatę za wieczyste użytkowanie gruntu (3,61 zł); podatek od nieruchomości (4,01 zł); konserwacje domofonu (1,30 zł). Odliczył także "zaliczkę na wkład z tytułu zwiększenia wartości budynku" w wysokości 32,10 zł oraz, w związku z faktem, iż lokal mieszkalny zajmowany przez wnioskodawcę nie wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy, organ pierwszej instancji opłatę za dostarczenie do lokalu mieszkalnego zimnej wody i odprowadzenie ścieków obliczył przyjmując normę zużycia wody wynoszącą 3.0 m3 na osobę, w lokalach zasobu mieszkaniowego gminy nie posiadających liczników, wyposażonych w lokalne źródło ciepłej wody – bojler. Stąd też od kwoty czynszu odjął "różnicę w wydatkach za wodę" w kwocie 39,52 zł. Dało to w efekcie wydatki na mieszkanie, stanowiące podstawę do obliczenia dodatku mieszkaniowego, w kwocie 252,28 zł. Następnie organ przedstawił sposób wyliczenia kwoty dodatku mieszkaniowego, wyliczając go na kwotę 134,61 zł. Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożył C. K. wskazując, iż do wydatków mieszkaniowych, stanowiących podstawę wyliczenia dodatku mieszkaniowego, winny zostać zaliczone: cała opłata za wodę i tzw. "zaliczka na wkład z tytułu zwiększenia wartości budynków". Wniósł w związku z tym o ponowne przeliczenie wysokości dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu swojego odwołania podnosił, że przytaczanie przez organ pierwszej instancji jako podstawy prawnej, do wyliczenia ryczałtu za zużycie wody w jego gospodarstwie domowym, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 r. w sprawie przeciętnych norm zużycia wody (Dz. U. nr 8, poz. 70) jest chybione, gdyż ten przepis odnosi się do całych nieruchomości nie wyposażonych w główne wodomierze i stanowi podstawę do naliczania opłat za wodę zarządcom tych nieruchomości. Wskazał, że wynika to także z pkt 6 uchwały Rady Miejskiej w Ł. Nr XL V/893/08 z dnia 3 grudnia 2008 r. w sprawie zatwierdzenia Taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzenia ścieków na okres od 01.01.09r. do 31.12.09r. Zdaniem odwołującego, w żadnym razie nie dotyczy to natomiast poszczególnych lokatorów, co – w jego ocenie – w sposób oczywisty wynika z treści powoływanego rozporządzenia i uchwały. Odnośnie natomiast nieuwzględnienia w wydatkach jego gospodarstwa domowego opłaty w postaci "zaliczki na wkład z tytułu zwiększenia wartości budynku", uznał, iż posiada ona wszystkie cechy jakie ustawa wymaga od pojęcia "wydatki mieszkaniowe" w rozumieniu art. 6 ust. 4 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 24 listopada 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2, art. 3, art. 5, art. 6, art. 7 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz.856 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego Wyliczenie tych wydatków, które powinny być brane pod uwagę przez organ załatwiający wniosek, zawiera art. 6 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się: 1) wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby, gdyby ten lokal wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy; 2) opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało, że C. K. posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego (spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu). Wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z siostrą A. U. Ich średni miesięczny dochód z okresu trzech miesięcy kalendarzowych poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, wynosi 1126,14 zł Kwota wydatków przypadających na lokal zajmowany przez wnioskodawcę, zgodnie z wydrukiem wydanym przez Spółdzielnię Mieszkaniową wynosi 323,90 zł. Kolegium stwierdziło, że do celów obliczenia dodatku mieszkaniowego organ pierwszej instancji prawidłowo kwotę tę pomniejszył o "zaliczkę na wkład z tytułu zwiększenia wartości budynku" w wysokości 32,10 zł. Jak wskazało, z Uchwały nr 37/99 z dnia 21 września 1999 r. oraz Uchwały nr 92/2007 z dnia 20 lipca 2007 r. - wydanych na podstawie § 33 ust. 1 pkt 1 statutu Spółdzielni – wynika bowiem, że w budynkach, gdzie proces inwestycyjny będzie prowadzony w latach następnych, wpłaty z przeznaczeniem na modernizację będą stanowiły zaliczkę na wkład z tytułu zwiększenia wartości budynku. W związku z tym, opłaty w wysokości 32,10 zł nie można uznać za opłatę związaną z eksploatacją w rozumieniu art. 6 ust. 4 pkt 2 lub inną niż wymienione w pkt 1-4 art. 6 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych opłatę za używanie lokalu, a tym samym nie można jej uwzględnić przy wyliczaniu dodatku mieszkaniowego. Wydatki zwiększające wartość budynku nie są opłatą związaną z używaniem lokalu. Zwiększenie wartości budynku ma wpływ na wartość rynkową własnościowego prawa do lokalu. Dalej Kolegium wskazało, że ponieważ lokal mieszkalny zajmowany przez odwołującego nie wchodzi w skład zasobu mieszkaniowego gminy, wysokość wydatków mieszkaniowych przeliczono, zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, do poziomu obowiązującego w lokalach tego zasobu. Opłatę za dostarczenie do lokalu mieszkalnego zimnej wody i odprowadzenie ścieków obliczono, przyjmując normę zużycia wody wynoszącą 3,0 m3 na osobę w lokalach zasobu mieszkaniowego gminy nie posiadających liczników, wyposażonych w lokalne źródło ciepłej wody – bojler, powołując jako podstawę rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 r. w sprawie określenia przeciętnych norm zużycia wody (Dz. U. Nr 8, poz. 70). Do przeliczenia – jak wskazało Kolegium – zastosowano stawkę, która łącznie wynosi 4,94 zł/m3 brutto za zużycie zimnej wody i odprowadzenie ścieków; 2,62 zł brutto za m3 wody i 2.32 zł brutto za m3 ścieków (uchwała Nr XLV/893/08 Rady Miejskiej w Ł. z dnia 3.12.2008 r. w sprawie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzenia ścieków na okres od 1.01.2009 r. do 31.12.2009 r.). Naliczona opłata za zużycie zimnej wody i odprowadzenie ścieków wyniosła 29.64 zł (3.0 m3 x 4.94 zł/m3 x 2 = 29,64 zł). Stosowne wyliczenie tej opłaty znajduje się w aktach sprawy. Dalej organ wskazał na przepis art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, zgodnie z którym wysokość dodatku stanowi różnicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 12% dochodów gospodarstwa w gospodarstwie dwuosobowym, a takim jest gospodarstwo strony. Powołując się na postanowienia cytowanego przepisu Kolegium stwierdziło, że wyliczenie dodatku mieszkaniowego dokonane przez organ I instancji jest wyliczeniem prawidłowym, przeprowadzonym zgodnie z powoływaną na wstępie ustawą o dodatkach mieszkaniowych i przepisach wykonawczych. Odnosząc się na koniec do zarzutu odwołującego, dotyczącego zastosowania do przeliczenia opłat za wodę przeciętnej normy zużycia wody wskazanej w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 r., Kolegium podkreśliło, że do przeliczenia opłaty za wodę nie można było wykorzystać wskazań głównego wodomierza z uwagi na brak takiego rozliczania kosztów z tego tytułu przez Spółdzielnię Mieszkaniową "P. ". Na podstawie Uchwały Rady Nadzorczej SM "P." nr 57/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. dla mieszkań rozliczanych ryczałtem norma zużycia zimnej wody wynosi 7 m3. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył C. K. W jej uzasadnieniu podniósł zarzuty tożsame z zarzutami formułowanymi uprzednio w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Przede wszystkim nie zgodził się z powołaniem przez organy jako podstawy prawnej wyliczenia ryczałtu za zużycie wody rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie przeciętnych norm zużycia wody. Zdaniem skarżącego powyższe odnosi się do całych nieruchomości nie wyposażonych w główne wodomierze i stanowi podstawę do naliczania opłat za wodę zarządcom tych nieruchomości, natomiast nie odnosi się do indywidualnych lokatorów. Skarżący zakwestionował także zasadność odliczenia od kwoty wydatków mieszkaniowych sumy 32,10 zł wykazanej jako "wkład z tytułu zwiększenia wartości budynku". W tym zakresie, zdaniem autora skargi, przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych (art. 6 ust. 4 pkt 5) nie dają podstaw do odmowy uwzględnienia powyższego wydatku w ogólnej kwocie służącej do wyliczenia całości wydatków mieszkaniowych. W Jego ocenie, wydatek ten posiada wszystkie cechy jakie według ustawy powinny mieć ‘wydatki mieszkaniowe" w rozumieniu tego przepisu. Ustawa zaś nie zawiera żadnych sformułowań upoważniających organy do rozstrzygania odnośnie celu opłat, ani przesłanek dla rozstrzygnięcia o słuszności lub niesłuszności tych opłat, ani przesłanek dla rozważań odnośnie możliwości odzyskania tych opłat w przyszłości. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) [dalej p.p.s.a.] Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty można uznać za uzasadnione. Zasady oraz tryb przyznawania i ustalania wysokości dodatku mieszkaniowego reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm. ). Dodatek mieszkaniowy jest świadczeniem, którego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przesłanek ściśle określonych w przepisach prawa. Biorąc pod uwagę przepisy ustawy wskazać należy, że wysokość dodatku mieszkaniowego, zależy od: łącznego dochodu gospodarstwa domowego, wysokości wydatków poniesionych na mieszkanie, liczby członków gospodarstwa domowego i powierzchni użytkowej zajmowanego lokalu. W rozpatrywanej sprawie spór dotyczy prawidłowego określenia, na potrzeby obliczania dodatku mieszkaniowego, wydatków ponoszonych przez skarżącego i jego siostrę w związku z zajmowaniem lokalu. Powierzchnia mieszkania, liczba członków gospodarstwa i ich dochód nie budzą wątpliwości i nie były kwestionowane ani w toku postępowania przed organami administracji ani przed sądem. Skarżący zakwestionował obniżenie przez organ kwoty wydatków mieszkaniowych zadeklarowanej na potrzeby obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego: - o kwotę 32,10 zł opisaną jako zaliczka na wkład z tytułu zwiększenia wartości budynku oraz - o kwotę 39,52 zł, stanowiącą różnicę między opłatami za zimną wodę i ścieki pobieranymi przez Spółdzielnię, a kwotą, która według organu, pobrana zostałaby, gdyby lokal wchodził do zasobu mieszkaniowego gminy . Zmniejszenie kwoty wydatków mieszkaniowych przyjętych do wyliczeń miało niewątpliwie wpływ na wysokość przyznanego dodatku mieszkaniowego. W myśl art. 6 ust. 1 pkt 2 wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6 przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2 , dodatek w wysokości 12% dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie 2-4 osobowym. Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. W art. 6 ust. 4 wyliczone zostały wydatki, o których mowa w ust. 3, które mają być brane pod uwagę przez organ rozstrzygający wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego i są to: 1/ czynsz, 2/ opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, 3/ zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, 4/ odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, 5/ inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, 6/ opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych, 7/ wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu za zakup opału. Art. 6 ust. 4a stanowi zaś, że nie stanowią wydatków, o których mowa w ust. 4 wydatki poniesione z tytułu: 1/ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów, 2/opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego)na cele bytowe. Analizując wyliczenie wydatków mieszkaniowych w rozpatrywanej sprawie wskazać należy, że organy administracji trafnie odjęły od kwoty wydatków ujętej w wydruku Spółdzielni (336,03 zł) wydatki na: ubezpieczenie budynku (3,21 zł), opłatę za wieczyste użytkowanie gruntu ( 3,61 zł) i podatek od nieruchomości ( 4,01 zł). Odliczenie tych kwot uzasadnia wprost treść art. 6 ust 4a pkt 1 ustawy. W ocenie Sądu uzasadnione jest także pomniejszenie wydatków mieszkaniowych o zaliczkę na wkład z tytułu zwiększenia wartości budynku (32,10 zł). W tym zakresie wniesiona skarga nie jest zasadna. Opłata ta jest bowiem pobierana przez Spółdzielnię jako zaliczka na wkład z tytułu zwiększenia wartości budynku z przeznaczeniem na jego modernizację w następnych latach, w wysokości 0,80 zł /m² powierzchni mieszkania. Podstawą jej pobierania jest, jak ustalił organ, uchwała Rady Nadzorczej SM P. w Ł. z dnia 30 stycznia 2001r. W ocenie Sądu organy trafnie oceniły, że opłaty wpłacane jako zaliczka na termomodernizację budynku, co ma doprowadzić do zwiększenia jego wartości, nie mogą być uznane za opłaty związane z eksploatacją lokalu. Z cytowanego wyżej art. 6 ust. 4 wynika, że wydatkami mieszkaniowymi są świadczenia okresowe związane z eksploatowaniem lokalu i korzystaniem z niego, nie zaś wydatki związane z budową, uzupełniające wkład budowlany. Celem przyznawanego dodatku mieszkaniowego jest pomoc osobom o niewielkich dochodach w utrzymaniu mieszkania, nie zaś pokrywanie kosztów jego budowy, modernizacji czy innych nakładów czynionych w lokalu. Sformułowania jakimi posługuje się ustawodawca w art. 6 ust. 3-6 definiując pojęcie wydatków: "świadczenia okresowe ponoszone /../ w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego", "opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości", "odszkodowanie za zajmowanie lokalu", "inne /../ opłaty za używanie lokalu mieszkalnego" jednoznacznie wskazują, że chodzi tylko o niezbędne koszty związane z bieżącym korzystaniem z lokalu. Skoro wpłaty na wkład z tytułu zwiększenia wartości budynku są uzupełnieniem wkładu budowlanego, a zatem zwiększają wkład budowlany, co ma wpływ na zwiększenie wartości spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu, nie można ich uznać za opłatę związaną z eksploatacją lokalu i uwzględniać przy wyliczaniu dodatku mieszkaniowego. Reasumując, zaliczka na wkład z tytułu zwiększenia wartości budynku z przeznaczeniem na jego modernizację nie stanowi wydatku, o którym mowa w art. 6 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Stanowisko takie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyraził już w kilku orzeczeniach m.in. w wyroku z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie III SA/Łd 410/06 , w wyroku z 4 kwietnia 2007 r. w sprawie III SA/Łd 279/06 i w wyroku z 27 maja 2009 r. w sprawie III SA/Łd 642/08 . Sąd w obecnym składzie także podziela ten pogląd. Skarżący zakwestionował także obniżenie kwoty wydatków mieszkaniowych, gdy chodzi o opłatę za zimą wodę i ścieki. Kwota jaką skarżący uiszcza z tego tytułu miesięcznie w Spółdzielni to 69,16 zł ( ryczałt za 7 m³ za 1 os x 2). Ponieważ lokal skarżącego nie wchodzi w skład zasobu mieszkaniowego gminy, organ, powołując się na art. 6 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wysokość wydatków mieszkaniowych z tego tytułu przeliczył do poziomu, jak twierdzi, obowiązującego w lokalach z tego zasobu,. Opłatę za dostarczenie do lokalu zimnej wody i odprowadzanie ścieków obliczono przyjmując normę zużycia wody wynoszącą 3,0 m³ na osobę w lokalach zasobu mieszkaniowego gminy nie posiadających liczników, wyposażonych w lokalne źródło ciepłej wody – bojler, powołując się na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002r. w sprawie określenia przeciętnych norm zużycia wody (Dz. U. Nr 8 , poz. 70). Do przeliczenia zastosowano stawkę 4,94 zł za m³ zimnej wody i odprowadzanie ścieków, według stawek z uchwały Rady Miejskiej w Ł. z 3.12.2008 r. Nr XLV/893/08, co dało kwotę 29,64 zł zamiast 69,16 zł. W tym zakresie wskazać należy, że stosownie do treści art. 6 ust. 6 ustawy jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się: 1/ wydatki które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy, 2/ opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu. Jak wskazał WSA w Gliwicach w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 grudnia 2009 r. ( IV SA/Gl 352/09) powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lutego 2005r. sygn. Akt U 14/02 publ. OTK-A 2005/2/12, celem art. 6 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest stworzenie wspólnego standardu, odniesionego do wszystkich lokali mieszkalnych i dotyczącego zarówno wysokości wydatków mieszkaniowych, uwzględnianych przy obliczaniu dodatku mieszkaniowego, jak i ich struktury. Ustanowienie takiego standardu jest uzasadnione zarówno z punktu widzenia konstytucyjnej zasady równego traktowania obywateli przez władze publiczne (art. 32 ust. 1 Konstytucji), jak i zasady subsydiarności oznaczającej, że celem działania państwa i władz publicznych jest pomoc obywatelom w sferze zaspokajania ich potrzeb mieszkaniowych w zakresie niezbędnym. Aby zweryfikować w rozpatrywanej sprawie prawidłowość obliczenia przez organ wysokości opłaty za wodę, konieczne jest zatem ustalenie, jakie opłaty za wodę obowiązywałyby w lokalu skarżącego gdyby jego lokal wchodził do zasobu mieszkaniowego gminy. W ocenie Sądu, materiał zgromadzony w sprawie nie pozwala na udzielenie odpowiedzi na tak postawione pytanie, a zatem nie pozwala także na skontrolowanie prawidłowości wyliczeń w tym zakresie. Przyjęte bowiem przez organ ustalenie, że opłaty za wodę, obowiązujące w zasobie mieszkaniowym gminy ustalane są zawsze przy przyjęciu przeciętnych norm zużycia wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 14 stycznia 2002 r., nawet, gdy budynek jest wyposażony w wodomierz główny, nie znajduje oparcia w zebranym materiale dowodowym. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 ze zm.) przedsiębiorstwo wodociągowo- kanalizacyjne określa taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. Taryfa jest ustalana na okres jednego roku. Taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2009 r. zostały zatwierdzone uchwałą Rady Miejskiej w Ł. z dnia 3 grudnia 2008 r. Nr XLV/893/08 i te taryfy stanowiły podstawę obliczenia ceny 1 m³ zimnej wody i ścieków zarówno przez organ administracji jak i Spółdzielnię Mieszkaniową, w której zasobach znajduje się lokal skarżącego. Różnica w wysokości opłaty wynikała zatem wyłącznie z przyjętej normy zużycia wody ( 3 m³ zamiast 7 m³). Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, ilość zużytej wody ustala się na podstawie wskazań wodomierza głównego, a w przypadku jego braku, w oparciu o przeciętne normy zużycia wody . Na podstawie delegacji zawartej w art. 27 ust. 3 ustawy, Minister Infrastruktury w dniu 14 stycznia 2002 r. wydał rozporządzenie w sprawie określenia przeciętnych norm zużycia wody. (Dz.U. Nr 8 ,poz. 70) . Rozporządzenie to ustala przeciętne normy zużycia wody dla poszczególnych odbiorców usług , stanowiące podstawę ustalania ilości pobranej wody w razie braku wodomierza głównego. Oznacza to, że normy zużycia wody określone w tym rozporządzeniu dotyczą tylko tych budynków, w których brak jest wodomierza głównego. W budynkach, w których jest wodomierz główny, ilość zużytej wody ustala się według jego wskazań. Trudno założyć, że w zasobach mieszkaniowych gminy brak jest budynków, które posiadają wodomierze główne. Należy zatem ustalić jak w takich przypadkach następuje rozliczenie opłat za wodę i ścieki na poszczególne lokale należące do zasobów gminy, czy wg przeciętnych norm zużycia wskazanych w wyżej wym. rozporządzeniu z 14.01.2002r. czy według wskazań wodomierza głównego rozliczanych następnie na mieszkańców. Ustalenie to ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż, jak twierdzi skarżący, w jego budynku jest wodomierz główny. Opłaty uiszczane przez lokatorów powinny być zatem adekwatne do jego wskazań, w myśl art. 26 ustawy o zaopatrzeniu w wodę /.../. Organy administracji nie ustaliły jednak, czy budynek skarżącego posiada wodomierz główny, a jeżeli tak , to jaka winna być opłata za zużycie wody wyliczona w oparciu o wskazania tego wodomierza, a nie w oparciu o przepisy rozporządzenia z 14 stycznia 2002 r. Brak ustaleń w powyższym zakresie oznacza, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien ustalić jaki jest sposób wyliczania opłat za wodę w budynkach należących do zasobu mieszkaniowego gminy, które posiadają wodomierz główny. Dopiero po ustaleniu wyżej wskazanych okoliczności możliwe będzie ustalenie, zgodnie z art. 6 ust. 6 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, jakiej wysokości opłata za wodę podlegać będzie zaliczeniu do wydatków mieszkaniowych skarżącego. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że suma wydatków mieszkaniowych została pomniejszona o jeszcze jedną pozycję – konserwacja domofonu 1,30 zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji , ani poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. nie wynika, jakie argumenty przemawiają za brakiem możliwości zaliczenia tej opłaty do wydatków, o których mowa w art. 6 ust. 4 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Ponieważ organy administracji obu instancji nie wyjaśniły charakteru tego wydatku ani przyczyn jego pominięcia w dokonanych wyliczeniach, Sąd nie mógł dokonać kontroli rozstrzygnięcia także w tym zakresie Oznacza to , że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 7, art. 11, art.77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien podjąć czynności zmierzające do ustalenia charakteru tego wydatku i odnieść się do tej kwestii w uzasadnieniu decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe względy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w zw. z art. 135 p.p.s.a orzekł jak w sentencji. R.A.