III SA/Łd 625/20

Dnia 2 marca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Asesor WSA Małgorzata Kowalska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] w przedmiocie nałożenia na W. M. kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego. Jak wynika z akt sprawy 13 listopada 2019 r. na drodze S7, w miejscowości W., dokonano kontroli drogowej zestawu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki DAF o nr rej. [...] oraz naczepy marki Schmitz o nr rej.[...] , którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Kierowcą pojazdu był M. R. Pojazdem wykonywany był międzynarodowy transport drogowy rzeczy z Holandii do Polski, na podstawie licencji nr [...]. Przejazd wykonywany był w imieniu W. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A z siedzibą w D . W toku kontroli ustalono, że urządzenie rejestrujące zamontowane w pojeździe DAF, tj. tachograf marki B o nr ser. [...] o nr podzespołu [...] nie zarejestrował wszystkich aktywności pojazdu. Kontrolujący stwierdzili, że tachograf został zmanipulowany. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole z 13 listopada 2019 r. nr [...]. Po wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia przez W. M. przepisów transportu drogowego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie danych z systemu viaTOLL ustalił, iż wskazany wyżej pojazd w dniach 17, 26, 29 października 2019 r. poruszał się płatnymi odcinkami dróg, natomiast w tym samym okresie tachograf cyfrowy rejestrował odpoczynek. W tym czasie w tachografie zalogowana była karta kierowcy: K. V., R.D.S. lub żadna karta nie była zalogowana. Ponadto z uwagi na podejrzenie przerobienia oprogramowania tachografu, urządzenie przesłano do producenta w celu jego zbadania. Pismem z 6 grudnia 2019 r. B poinformował, iż w wyniku analizy urządzenia wykazano ingerencje w funkcjonowanie tachografu poprzez zawansowany rodzaj manipulacji - zmianę oprogramowania. Decyzją z [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na W. M. karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za naruszenie lp. 6.1.2. załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.) - dalej "u.t.d.", tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który został podrobiony lub przerobiony. W. M. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, domagając się jej uchylenia i wstrzymania rygoru natychmiastowej wykonalności. Odwołujący wyjaśnił, że pojazd został zakupiony jako używany, dlatego nie posiadał wiedzy o zmanipulowaniu urządzenia rejestrującego. Do wykrycia manipulacji potrzebne były specjalistyczne urządzenia diagnostyczne, których strona nie posiada. Po kontroli w pojeździe został zamontowany nowy tachograf, który został sprawdzony pod kątem ewentualnych manipulacji. Strona podkreśliła również, że zapewnia prawidłową organizację pracy w przedsiębiorstwie. Decyzją z [...] [...] Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że na podstawie ustaleń kontroli drogowej ciągnika siodłowego marki DAF o nr rej. [...] przeprowadzonej 13 listopada 2019 r. na drodze S7, danych z systemu viaTOLL oraz wyników sprawdzenia urządzenia przeprowadzonego przez producenta B, potwierdzającego przerobienie oprogramowania tachografu, stwierdzono w okolicznościach sprawy wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie, które zostało przerobione. Powyższe wypełniało przesłanki do zastosowania sankcji z lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji wskazał, że zgodnie z dowodem rejestracyjnym pojazdu marki DAF o nr rej. [...] pojazd został zarejestrowany na stronę 19 lutego 2018 r., zaś 23 lutego 2018 r. przeprowadzono okresowe badanie techniczne tachografu. Oznacza to, iż przerobienie tachografu musiało nastąpić po tej ostatniej dacie, czyli w okresie kiedy właścicielem pojazdu był skarżący. W ocenie organu nie można więc uznać, że strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia lub o nim nie wiedziała. W zakresie podnoszonej przez odwołującego kwestii braku odpowiedzialności organ wskazał, iż ujawniona przeróbka tachografu jest w takim stopniu zaawansowana i złożona, że przerobienie oprogramowania musiało zostać przeprowadzone przez specjalistyczny warsztat. Powyższe dowodzi faktu zorganizowanego działania mającego na celu przerabianie zapisów na tachografie i karcie kierowcy w pojeździe należącym do strony, za którego stan techniczny odpowiada przedsiębiorca. Organ zwrócił uwagę, że strona powinna prowadzić przedsiębiorstwo w sposób wykluczający dokonywanie tego typu działań. W niniejszej sprawie naruszenie popełnił kierowca wykonujący przewóz na rzecz przedsiębiorcy. W związku z powyższym, zdaniem organu, brak jest podstawy prawnej do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92c u.t.d. Z powyższych względów [..] Inspektor Transportu Drogowego uznał, że kara pieniężna w wysokości 10.000 z tytułu wyżej wskazanego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z [...] W.M. zarzucił naruszenie: - art. 7, art. 68, art. 76, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie; - art. 107 § 2 i 3 k.p.a. poprzez dowolność w wydaniu decyzji przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, z którego nie wynika jednoznacznie dlaczego organ I i II instancji nie dał wiary wyjaśnieniom strony; - art. 68 k.p.a. poprzez niezapoznanie kontrolowanego kierowcy z treścią protokołu; - brak właściwego zaangażowania w należyte wyjaśnienie stanu faktycznego. W motywach skargi skarżący podkreślił, że organ winien przeprowadzić postępowanie w sposób wyczerpujący z dokładną analizą zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz dokonać jego oceny w sposób obiektywny. Tymczasem zdaniem skarżącego organ nieprawidłowo przyjął, iż skarżący swym postępowaniem doprowadził do przerobienia oprogramowania tachografu zainstalowanego w pojeździe marki DAF o nr rej.[...]. Tylko producent tachografów był w stanie w 100% stwierdzić zmianę oprogramowania przedmiotowego urządzenia, co oznacza, że nawet warsztat dokonujący okresowego badania tachografu nie był w stanie dokonać takiej oceny, a tym bardziej skarżący jako osoba nie mająca wiedzy i sprzętu do tego potrzebnego. W. M. nie zgodził się również ze stwierdzeniem zawartym w uzasadnieniu decyzji, iż z systemu viaTOLL ustalono, iż pojazd w dniach 17, 26, 29 października 2019 r. poruszał się płatnymi odcinkami dróg, gdyż organ administracji publicznej co najwyżej ustalił, że we wskazanych dniach urządzenie pokładowe viaBox z pojazdu marki DAF nr rej. [...] komunikowało się z bramownicami płatnego systemu poboru opłat. Mogła się natomiast zdarzyć sytuacja, iż urządzenie pokładowe viaBox było przełożone do innego pojazdu. Skarżący podkreślił również, że kierowca w wyniku przetransportowania do szpitala nie mógł uczestniczyć w czynnościach kontrolnych, a tym samym po sporządzeniu protokołu, nie mógł zapoznać się z jego treścią i świadomie go podpisać. Z kolei podpisanie dokumentu w szpitalu nastąpiło przy pominięciu stanu zdrowia kierowcy oraz bez względu na fakt, iż kierowca znajdował się pod wpływem środków farmakologicznych. Z powyższych względów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę [...] Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje; Skarga jest niezasadna. Na wstępie wskazać należy, że sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art.15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity Dz. U poz. 1842) zgodnie z którym przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Stosowne zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zostało wydane 22 stycznia 2021 r. i doręczone stronom. Z uwagi na sytuację epidemiczną przeprowadzenie rozprawy stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległości z powodów technicznych, dlatego sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2021 r., poz. 137) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, w rozpoznawanej sprawie sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, co skutkuje oddaleniem skargi. W rozpoznawanej sprawie skarżący został ukarany za naruszenie przepisów transportu drogowego polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w przerobiony tachograf, który nie rejestrował w prawidłowy sposób aktywności kierowcy. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy przywołanej na wstępie ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d., podmioty wykonujące przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem ponoszą odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz wysokość administracyjnych kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Zgodnie z dyspozycją art. 92a ust. 1 u.t.d. kara pieniężna może być nałożona na podmiot wykonujący przewóz, a więc w rozpoznawanej sprawie przedsiębiorcę, który w ramach prowadzonej działalności realizuje przewozy. Przepis ten ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. (por. np. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2013r., sygn. akt II GSK 2460/11, LEX nr 1337143). Odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, dla jej zastosowania wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych prawem obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2007 r., I OSK 1257/06, LEX nr 382716 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 września 2011r. sygn. akt VIII SA/Wa 364/11 LEX nr 966712). W myśl art. 4 pkt 22 lit. h u.t.d., obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy oraz rozporządzenie Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 60, str. 1 dalej "rozporządzenie (UE) nr 165/2014". Obowiązek stosowania w pojazdach wykonujących przewozy drogowe tachografów wynika wprost z rozporządzenie (UE) nr 165/2014 określającego obowiązki i wymogi w odniesieniu do budowy, instalacji, użytkowania, sprawdzania i kontrolowania tachografów stosowanych w transporcie drogowym (art. 1 ust. 1). Tachografy muszą spełniać wymogi rozporządzenia pod względem budowy, instalacji, użytkowania i sprawdzania (art. 1 ust. 2). Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenie (UE) nr 165/2014, tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 2006 r., s.1). W rozstrzyganej sprawie nie jest sporne, że kontrolowany przewóz rzeczy podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006, wykonywany był bowiem zespołem pojazdów, którego całkowita masa przekraczała 3,5 tony (art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 561/2006). Zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy obowiązani są do zapewnienia poprawnego działania i właściwego użytkowania tachografów. Jednocześnie art. 32 ust. 3 wprowadza zakazy, mające na celu zapobieżenie nieprawidłowościom w użytkowaniu tachografów stanowiąc, że zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. Z przytoczonego przepisu wynika, że zakazana jest każda forma manipulowania tachografem w celu zakłócania jego pracy która mogłaby prowadzić do sfałszowania, zlikwidowania lub zniszczenia danych, rejestrowanych przez tachograf. Konsekwencje naruszenia powyższego zakazu usankcjonowane zostały w lp. 6.1.2. załącznika nr 3 do u.t.d.,w którym wskazano, że za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, przyrząd rejestrujący, czujnik ruchu, urządzenie zewnętrzne GNSS lub urządzenie wczesnego wykrywania na odległość, nieposiadające świadectwa homologacji typu lub tachograf lub wyżej wymieniony element składowy tachografu, który został podrobiony lub przerobiony przewidziana jest kara pieniężna w wysokości 10.000 zł. Z akt sprawy wynika, że w trakcie kontroli drogowej 13 listopada 2019 roku ciągnika siodłowego marki DAF nr rej. [...] ujawniono, że tachograf nie rejestruje prawidłowo danych cyfrowych dotyczących prędkości pojazdu, przebytej drogi i aktywności kierowcy. W toku postępowania na podstawie danych z systemu viaTOLL ustalono, że kontrolowany pojazd w dniach 17, 26, 29 października 2019 r. poruszał się płatnymi odcinkami dróg, natomiast w tym samym okresie jego tachograf cyfrowy rejestrował odpoczynek. W tym czasie w tachografie zalogowana była karta kierowcy: K.V, R.D.S. lub żadna karta nie była zalogowana. Powyższą okoliczność potwierdziła ekspertyza wykonana przez producenta tachografu zamontowanego w kontrolowanym pojeździe. W piśmie z 6 grudnia 2019 roku B z siedzibą w S., Szwecja poinformował, iż w wyniku analizy urządzenia wykazano ingerencję w funkcjonowanie tachografu poprzez zawansowany rodzaj manipulacji - zmianę oprogramowania. W ocenie sądu z zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, protokołu zabezpieczenia tachografu, zapisów danych cyfrowych, notatki urzędowej z 13 listopada 2019 r., oraz pisma producenta zatrzymanego tachografu z 6 grudnia 2019 r. w sposób jednoznaczny wynika, że urządzenie to zostało zmanipulowane i nie rejestrowało w prawidłowy sposób aktywności kierowcy, prędkości oraz trasy przejazdu. Organy prawidłowo zatem przyjęły, że powyższe stanowi o wypełnieniu dyspozycji art. 92a ust. 1 u.t.d. i pozwala na przypisanie skarżącemu naruszenia wymienionego w lp. 6.1.2. załącznika nr 3 do ustawy. Zasadności tego stanowiska nie podważają zarzuty podnoszone przez stronę w toku postępowania ani w skardze do sądu. Przede wszystkim na uwzględnienie nie zasługuje argumentacja skarżącego wskazująca, że kupił pojazd używany i nie miał wiedzy o zmanipulowaniu znajdującego się w nim tachografu. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy kontrolowany pojazd został zakupiony przez skarżącego 19 lutego 2018 roku, a 23 lutego 2018 roku przeprowadzone zostało okresowe badanie techniczne tachografu obejmujące także kontrolę jego oprogramowania, które nie wykazało nieprawidłowości w jego działaniu. Powyższe wskazuje, że zmiana oprogramowania w urządzeniu musiała zostać dokonana w okresie, gdy jego właścicielem był już skarżący. W tym miejscu warto podkreślić, że przegląd tachografów dokonywany musi być przez zatwierdzony warsztat, przez który zgodnie z art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o tachografach (Dz.U. 2020 poz. 900, dalej: "u.t.") rozumie się m.in. przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie instalacji, sprawdzania, przeglądów i napraw tachografów, o którym mowa w art. 10 ust. 2 pkt 3 u.t. – wydawane przez Prezesa Głównego Urzędu Miar. Obowiązki ustawowe przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie, o którym mowa w art. 10 ust. 1 u.t. oraz odpowiedzialność administracyjna tego przedsiębiorcy, m.in. za dopuszczenie do użytkowania nieprawidłowo działającego tachografu bez zachowania należytej staranności, tj. wbrew art. 18 ust. 1 pkt 2 u.t. czynią niewiarygodnymi twierdzenia skarżącego o możliwości niedostrzeżenia przez takiego przedsiębiorcę wadliwej działalności kontrolowanego tachografu. Zauważyć przy tym należy, że wadliwe działanie tachografu wykryte zostało już w trakcie kontroli pojazdu 13 listopada 2019 roku w wyniku jego oględzin, analizy danych cyfrowych zawartych w urządzeniu oraz po podłączeniu urządzenia diagnostycznego służącego do kontroli tachografów. Nie sposób więc w ocenie sądu przyjąć, że profesjonalna stacja diagnostyczna zajmująca się przeglądem tachografów nie dostrzegłaby wadliwości jego działania. Ekspertyza producenta tachografu wykonana w rozstrzyganej sprawie służyła jedynie potwierdzeniu stwierdzonej ingerencji w urządzenie rejestrujące oraz ustaleniu sposobu jej dokonania, który jak wynika z pisma producenta był zaawansowanym sposobem manipulacji polegającym na ingerencji w oprogramowanie urządzenia. Prawidłowości oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu nie mogą także podważyć prezentowane przez stronę w swojej skardze rozważania dotyczące hipotetycznej możliwości posłużenia się przez inny pojazd urządzeniem viaBox przynależącym do kontrolowanego pojazdu, które jest urządzeniem pokładowym przenośnym. Przede wszystkim wskazać należy, że tego typu argumentacja po raz pierwszy zaprezentowana została w skardze do sądu administracyjnego, a nadto na poparcie swojej teorii strona nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących, że z urządzenia viaBox zamontowanego w zatrzymanym do kontroli pojeździe w okresie objętym sprawdzeniem tj. od 16 października do 13 listopada 2019 roku korzystał inny pojazd. W kontekście powyższego warto wskazać, że organy nie mają obowiązku poszukiwania dowodów na obalenie własnych ustaleń. Natomiast w orzecznictwie sądów administracyjnych słusznie przyjmuje się, że skoro za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca, stąd też ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przesłanki, do zwolnienia z tej odpowiedzialności, spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z tych przepisów korzystne dla siebie skutki prawne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2009r., sygn. akt II GSK 989/08, Lex nr 563516, wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010r., II GSK 976/09, LEX nr 746376). Na uwzględnienie nie zasługują także zgłaszane przez skarżącego zastrzeżenia dotyczące protokołu kontroli. Należy podkreślić, że protokół kontroli jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., który korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 1944/17 LEX nr 2718129). Stosownie do przepisu art. 76 § 1 k.p.a. dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół kontroli stanowi dokument urzędowy i korzysta on, jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, z uprzywilejowanej i kwalifikowanej mocy prawnej oraz domniemania wiarygodności ustaleń w nim zawartych. Podczas kontroli, oględziny tachografu zamontowanego w pojeździe należącym do skarżącego odbyły się w obecności funkcjonariuszy Policji (k załącznik nr 1 do protokołu k-19 akt adm.). Jak wynika z protokołu zabezpieczenia dowodu, także zabezpieczenia powyższego urządzenia rejestrującego dokonano w obecności funkcjonariusza Policji (k-33 akt adm.). W okolicznościach sprawy brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości dokonanych czynności wobec braku udziału w nich prowadzącego pojazd kierowcy, który ze względu na swój stan zdrowia został przewieziony do szpitala, zwłaszcza, że następnie został przez organ zapoznany z treścią protokołu i podpisał go bez uwag. Prawidłowe jest także stanowisko organu o braku podstaw do zastosowania w sprawie niniejszej przepisu art. 92c ust. 1 u.t.d., który stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W powołanym wyżej przepisie chodzi tylko i wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane, niedające się przewidzieć. Manipulowanie urządzeniami rejestrującymi i nierejestrowanie wszystkich okresów aktywności przez kierowców nie jest okolicznością, której profesjonalny podmiot organizujący przewozy nie mógłby przewidzieć. Przeciwnie, w rozstrzyganej sprawie stopień zaawansowania i skomplikowania dokonanej manipulacji tachografu nasuwa uzasadniane przypuszczenie, że została ona dokonana na zlecenie skarżącego. Nie mniej jednak nawet jeśli manipulacji dokonali pracujący u strony kierowcy bez jego zgody i wiedzy, to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za osoby, którymi posługuje się przy wykonywaniu swojej działalności. Powinien w związku z tym podejmować działania mające na celu zapobieżenie dopuszczaniu się przez kierowców ingerencji w pracę urządzeń rejestrujących ich aktywność. Z akt sprawy nie wynika, by skarżący organizował jakiekolwiek szkolenia dotyczące obowiązków kierowców, wagi przestrzegania przepisów z zakresu transportu drogowego i konsekwencji ich naruszenia. Skarżący nie przedstawił także wewnętrznych uregulowań, wskazujących na wprowadzenie systemu kontroli, który miałby zapobiec naruszeniom przepisów przez kierowców. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje (por. wyrok NSA z 6 lipca 2011r., sygn. akt II GSK 716/10, LEX nr 920618). W kontrolowanej spawie za prawidłowe uznać należy stanowisko organów co do braku podstaw do zwolnienia skarżącego z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. W ocenie sądu zaskarżona decyzja nie narusza także przepisów postępowania. Organy wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 K.p.a.) i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 K.p.a. Podkreślić przy tym należy, że zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez niego materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem. Wyrazem należytej oceny dowodowej jest natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację, w której organ prawidłowo umotywował wydane rozstrzygnięcie, przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśnił na podstawie jakich dowodów zdecydował o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej. Organ II instancji odniósł się również do zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu. Skarga zaś, poza zaprezentowaną w jej treści polemiką z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej, nie zawiera żadnych przekonywujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko. Należy przy tym podkreślić, że ani niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji (nie poparte logicznymi argumentami lub dowodami), nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi. Wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów ustawy i załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Organy wydały rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom prawa i swoje stanowisko przedstawiły w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. W wyniku dokonanej kontroli, sąd doszedł zatem do wniosku, że w zaistniałym stanie faktycznym nie nastąpiło naruszenie powołanych w skardze przepisów prawa, bowiem wszystkie podniesione w skardze zarzuty, okazały się nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę jako bezzasadną, oddalił. d.j.