III SA/Łd 64/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) Starosta [...] cofnął P. Ch. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B o nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 28 czerwca 2010 Komendant Powiatowy Policji w Z. skierował P. Ch. na badanie lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. z powodu uczestnictwa w wypadku ze skutkiem śmiertelnym. W dniu 18 sierpnia 2010 roku do Starostwa [...] wpłynęło orzeczenie WOMP w Ł. Nr [...] z dnia [...] stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. W dniu 19 października 2010 roku w następstwie odwołania od powyższego orzeczenia, wpłynęło ostateczne orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...], Nr [...] potwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Od powyższej decyzji Starosty [...] P. Ch. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Ponadto na podstawie art. 136 k.p.a. na okoliczność braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów wniósł o zaliczenie w poczet materiału dowodowego dokumentów w postaci trzech zaświadczeń lekarskich z dnia 19 sierpnia 2010 roku, 8 listopada 2010r., i z dnia 9 listopada 2010 roku oraz dopuszczenie dowodu z opinii biegłego – lekarza okulisty uprawnionego do przeprowadzania badań i orzekania o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Podniósł, iż nie zgadza się z treścią orzeczeń lekarskich, gdyż przedstawiona dokumentacja medyczna zaprzecza zawartym w nim stwierdzeniom o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 140 ust. l pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z treścią art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że ostatecznym orzeczeniem lekarskim Nr [...] z dnia [...], wydanym w wyniku postępowania odwoławczego, lekarz uprawniony do badań lekarskich osób kierujących pojazdami Instytutu Medycyny Pracy w Ł. stwierdził u P. Ch. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Odnosząc się natomiast do zarzutów postawionych w odwołaniu, dotyczących zasadności orzeczeń lekarskich i dopuszczenie jako dowodu załączonych do odwołania zaświadczeń o badaniach przeprowadzonych przez innych lekarzy lub powołanie biegłego okulisty, Kolegium wskazało, iż ani organ pierwszej instancji właściwy w sprawach wydawania i cofania uprawnień do kierowania pojazdami, ani organ odwoławczy, nie jest uprawniony do kontrolowania merytorycznej poprawności orzeczeń lekarskich. Dołączone do akt sprawy orzeczenia lekarskie zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy - Prawo o ruchu drogowym i rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 roku w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. nr 2, poz. 15), we właściwym trybie i przez uprawnione podmioty. Zatem uwzględnienie zgłoszonych w odwołaniu wniosków o dopuszczenie jako dowodu zaświadczeń innych lekarzy, którzy przeprowadzili niezależne od Instytutu Medycyny Pracy w Ł. badania lub powołanie biegłego okulisty zmierzałoby do kwestionowania ustaleń faktycznych o stanie zdrowia P. Ch., wynikających z ostatecznego orzeczenia lekarskiego stanowiącego dokument urzędowy uzyskany w odrębnym postępowaniu określonym szczególnymi przepisami prawa. Organy administracji publicznej są związane orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Podstawę do weryfikacji tego typu orzeczeń lekarskich stanowią wyłącznie przepisy powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 roku, dające w § 12 uprawnienie do odwołania się do właściwego podmiotu odwoławczego. P. Ch. skorzystał z uprawnień odwoławczych w tym zakresie. Oznacza to, że zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a, obowiązkiem obu organów administracji publicznej było uwzględnienie ostatecznego orzeczenia lekarskiego jako dokumentu urzędowego w prowadzonym postępowaniu administracyjnym i oparcie na nim rozstrzygnięcia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. § 3 w zw. z § 14 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz § 13 ust.1 pkt 3 w zw. z § 12 ust. 4 rozporządzenia, a także naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wnioskował o przeprowadzenie dowodu z załączonego do skargi odwołania z dnia 31 sierpnia 2010 r., od orzeczenia WOMP w Ł. oraz załączenie w poczet materiału dowodowego akt WOMP w Ł. stanowiących podstawę wystawienia orzeczenia lekarskiego oraz akt IMP w Ł. będących podstawą ostatecznego orzeczenia lekarskiego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że poprzedzające wydanie orzeczenia lekarskiego przez WOMP w Ł. badanie lekarskie, zamiast uprawnionego do przeprowadzenia badań lekarskich lekarza, przeprowadziła pielęgniarka. Lekarz IMP w Ł. swoje orzeczenie oparł na tak wadliwie przeprowadzonym przez WOMP w Ł. postępowaniu. Spowodowało to wydanie przez lekarza IMP w Ł. błędnego orzeczenia o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów przez P. Ch. Na wadliwość orzeczeń jednostek medycyny pracy wskazują przedłożone przez skarżącego zaświadczenia lekarskie innych uprawnionych lekarzy, którzy po prawidłowo przeprowadzonym badaniu nie stwierdzili u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów. Skutkiem błędnego przeprowadzenia badania było zaś wydanie decyzji cofającej uprawnienia P. Ch., w sytuacji gdy stan zdrowia skarżącego nie wskazuje na istnienie jakichkolwiek przeciwwskazań. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zwrócił się do WOMP w Ł. i IMP w Ł. o nadesłanie dokumentacji medycznej badanego P. Ch. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem kontrolowana decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z treścią art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa), decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Szczegółowe warunki i tryb postępowania w sprawach wydawania orzeczeń lekarskich stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi określa rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2004 r. Nr 2, poz. 15 – zwane dalej rozporządzeniem). W myśl przepisów rozporządzenia, badania lekarskie, co do zasady przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy (§9) . Zgodnie z § 10 ust. 1 i 4 cyt. rozporządzenia, uprawniony lekarz na podstawie, badań lekarskich wydaje orzeczenie lekarskie stwierdzające brak lub istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zaś wzór orzeczenia lekarskiego określa załącznik nr 5 do rozporządzenia. Na podstawie upoważnienia ustawowego, zawartego w art. 123 ustawy ustawodawca delegował właściwych ministrów do wydania rozporządzeń określających m.in. szczegółowe warunki i tryb wydawania orzeczeń lekarskich stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oraz odwoływania się od orzeczeń lekarskich. Zatem rozporządzenia te i załączniki stanowiące ich integralną część, zawierające wzory dokumentacji medycznej, należy traktować jako akty normatywne wydane na mocy delegacji ustawowej. Wzór orzeczenia lekarskiego określony w załączniku nr 5, przewiduje jedynie rozstrzygnięcie pozytywne lub negatywne poprzez skreślenie jednej z opcji i pozostawienie drugiej, a więc formularz orzeczenia nie dopuszcza zamieszczenia w nim informacji o rodzaju schorzenia, czy też jakiejkolwiek formy uzasadnienia tego orzeczenia. Jest to celowe zamierzenie legislacyjne przede wszystkim ze względu na ochronę dóbr osobistych osób badanych oraz konieczność zapewnienia ochrony danych zawartych w dokumentacji medycznej. Zgodnie z § 11 ust. 1 cyt. rozporządzenia, uprawniony lekarz wystawia orzeczenia lekarskie z kopią, przy czym oryginał orzeczenia otrzymuje osoba badana, zaś kopię orzeczenia dołącza do dokumentacji medycznej, o której mowa w § 17 ust. 1. Stosownie do § 12 ust. 1 cyt. rozporządzenia, osoba badana lub podmiot kierujący na badania może w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia, o którym mowa w § 11, wnieść odwołanie od jego treści wraz z uzasadnieniem. Podmioty odwoławcze zostały wymienione w § 12 ust. 3 pkt 1-6 rozporządzenia. Zgodnie zaś z przepisem § 12 ust. 4, uprawniony lekarz, za pośrednictwem którego jest wnoszone odwołanie przekazuje je w terminie 14 dni do właściwego podmiotu odwoławczego wraz z dokumentacją medyczną badania stanowiącego podstawę wydania orzeczenia. Z kolei, w myśl § 13 ust. 2 cyt. rozporządzenia, orzeczenie lekarskie uprawnionego lekarza podmiotu odwoławczego jest ostateczne. Przedstawiona wyżej procedura jest określona w sposób precyzyjny przez wskazane przepisy, zaś ostateczność orzeczenia uprawnionego lekarza podmiotu odwoławczego, świadczy o tym, że nie są dopuszczalne żadne środki odwoławcze od tego orzeczenia w normalnym toku postępowania. Zgodnie z § 17 cyt. rozporządzenia, uprawniony lekarz jest obowiązany prowadzić dokumentację medyczną badanego w formie karty badania lekarskiego. Wyniki badań specjalistycznych i badań pomocniczych oraz kopie orzeczenia lekarskiego, stanowią załączniki do karty badania. Żądanie wnioskodawcy weryfikacji orzeczeń lekarskich, wydawanych przez uprawnionych lekarzy, postępujących zgodnie ze ściśle określoną procedurą i ingerowanie w przebieg tej procedury poprzez żądanie uzupełnienia postępowania dowodowego będącego podstawą negatywnego orzeczenia jest więc niedopuszczalne. W przedmiotowej sprawie, w której skierowano na badanie lekarskie P. Ch. decyzją Starosty [...] z dnia [...], zastosowanie wobec orzeczeń lekarskich wydanych przez WOMP w Ł. w dniu [...], oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł. w dniu [...], miało cytowane rozporządzenie. W niniejszej sprawie, z uwagi na podnoszone zarzuty, istotnym było określenie jakie reguły obowiązują starostę i organ odwoławczy przy ocenie materiału dowodowego zebranego w sprawie, a w szczególności orzeczeń uprawnionych lekarzy właściwych jednostek medycyny pracy i dokumentacji lekarskiej złożonej osobno przez skarżącego. Na wstępie rozważań należy podkreślić, za utrwalonym orzecznictwem administracyjnym, że orzeczenie lekarskie o jakim mowa w § 10 ust. 1 i 4 oraz § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia nie jest opinią biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., która podlega kontroli organu administracji. Orzeczenie lekarskie stanowi bowiem środek dowodowy, o którym mowa w art. 76 § 2 k.p.a. i podlega ocenie organu jak każdy środek dowodowy. Tożsame stanowisko wyrażone zostało w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2006 r., I OSK 420/2005 Lex nr 194056, 11 stycznia 2007 r., I OSK 251/2006 Lex nr 291185, 26 czerwca 2007 r., I OSK 1078/06. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości, tzn., że pochodzi od organu który go wystawił oraz domniemania zgodności z prawdą oświadczenia organu, od którego dokument pochodzi. Przyjęcie stanowiska, że orzeczenie lekarskie stanowi dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez uprawnionego lekarza państwowej jednostki organizacyjnej oznacza, że w myśl art. 76 § 3 k.p.a. należy przyjąć za dopuszczalne przeprowadzenie dowodu tylko przeciwko treści dokumentu. Przepisy k.p.a. nie wprowadzają ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych, które organ orzekający może dopuścić w celu obalenia mocy dowodowej dokumentu urzędowego. W razie obalenia domniemania zgodności z prawdą lub domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego nie może on być potraktowany jako dowód w sprawie. Tym samym dokonywana kontrola legalności zaskarżonych decyzji winna zatem uwzględniać charakter orzeczenia lekarskiego jako środka dowodowego, o którym mowa w art. 76 § 2 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji uznały orzeczenia lekarskie jednostek medycyny pracy WOMP w Ł. i Instytutu Medycyny Pracy w Ł. stwierdzające istnienie u P. Ch. przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów silnikowych za wiarygodne i w konsekwencji orzekły o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Należy więc zaznaczyć, że przepisy rozporządzenia zapewniają ochronę praw strony w postępowaniu poprzez zapewnienie możliwości osobie badanej wniesienia odwołania od treści orzeczenia do podmiotu odwoławczego. Wymaga podkreślenia, że ustawodawca w § 13 ust. 2 cyt. rozporządzenia wprowadził zasadę, iż orzeczenie lekarskie podmiotu odwoławczego jest ostateczne. Warto zauważyć, że przepisy rozporządzenia nie przewidują możliwości zmiany ostatecznego orzeczenia przez uprawnionych lekarzy w drodze ponownego badania strony, czy wydania stanowiska w sprawie podtrzymania swojego orzeczenia, co w zasadzie prowadziłoby do konieczności przeprowadzenia ponownego badania lekarskiego. Zdaniem Sądu w świetle przedstawionego powyżej charakteru orzeczenia lekarskiego wydanego w trybie określonym w cyt. rozporządzeniu jako dokumentu urzędowego i prawa strony do przeprowadzenia dowodu przeciwko jego treści, należało w rozpoznawanej sprawie przede wszystkim rozważyć, czy przedłożone przez skarżącego do odwołania zaświadczenia lekarskie z dnia 19 sierpnia 2010r., z dnia 8 listopada 2010r., i z dnia 9 listopada 2010r., oraz załączone wyniki badań mogą zostać uznane za skuteczny dowód podważający w istotny sposób wiarygodność orzeczeń lekarskich wydanych przez jednostki medycyny pracy. W pierwszej kolejności należy podnieść, że przedłożone przez skarżącego wyniki badań (zaświadczenia lekarskie) mogą być – w odróżnieniu od wskazanych powyżej orzeczeń lekarskich – uznane wyłącznie za dokumenty prywatne, które podlegają w pełni swobodnej ocenie dowodów dokonywanej przez organy orzekające. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 stycznia 1999 r., II UKN 411/1998 (OSNP 2000, nr 9, poz. 358) stwierdził, że zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 § 1 k.p.c. Organ II Instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że przedłożone do sprawy wyniki badań nie mogą być dowodem w sprawie, a podstawę weryfikacji orzeczeń lekarskich stanowią przepisy powołanego rozporządzenia, dające w paragrafie 12 uprawnienie do odwołania się do właściwego podmiotu odwoławczego. Przy czym wskazano, że P. Ch. z takiego uprawnienia skorzystał. Stanowisko organu odwoławczego jest zasadne. Należy bowiem wyjaśnić, że żądanie weryfikacji wydanych orzeczeń lekarskich na podstawie dokumentów i zaświadczeń przedstawionych przez skarżącego i załączonych do odwołania, wobec przeprowadzenia ich poza uprawnionymi jednostkami z zakresu medycyny pracy i przez lekarzy nie legitymujących się uprawnieniami w rozumieniu przepisów cytowanego rozporządzenia, nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Również wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego wobec faktu, że jak stwierdzono wyżej, przepisy rozporządzenia nie przewidują możliwości zmiany ostatecznego orzeczenia przez uprawnionych lekarzy w drodze ponownego badania strony, nie mógł zostać uwzględniony (por. wyrok NSA z dnia 17 marca 2005r. sygn. akt OSK 1273/04, LEX 189224, wyrok WSA we Wrocławie z dnia 25 lutego 2010r. sygn. akt III SA/Wr 570/09, LEX 592807). Niezasadny w ocenie Sądu jest zarzut skargi naruszenia wskazanych przepisów rozporządzenia poprzez wydanie ostatecznego orzeczenia lekarskiego przez lekarza jednostki odwoławczej IMP w Ł. na podstawie orzeczenia lekarskiego z dnia 13 sierpnia 2010 roku, wydanego przez lekarza uprawnionego WOMP w Ł., opartego na badaniach okulistycznych przeprowadzonych przez pielęgniarkę, a nie przez uprawnionego lekarza WOMP w Ł. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy procedura weryfikacji orzeczeń lekarskich przewidziana jest w w/w rozporządzeniu i sprowadza się do możliwości odwołania się od jego treści przez badanego kierowcę. P. Ch. skorzystał z tego uprawnienia, a w odwołaniu podniósł okoliczność przeprowadzenia badania przez pielęgniarkę. Medyczna jednostka odwoławcza miała więc świadomość tego zarzutu, a jednocześnie była w posiadaniu wyników badań okulistycznych przeprowadzonych ponownie przez lekarza okulistę WOMP w Ł. w dniu 30 sierpnia 2010 roku. Jak wynika z dokumentacji nadesłanej przez WOMP w Ł., o ponowne badanie wniósł sam P. Ch. w podaniu z dnia 30 sierpnia 2010 roku, uzasadniając swoją prośbę tym, że poprzednie badanie wzroku wykonane w dniu 13 sierpnia 2010 roku było dla niego niekorzystne. Godzi się w tym miejscu podkreślić, że podstawą wydania w przedmiotowej sprawie decyzji o cofnięciu uprawnień było ostateczne orzeczenie lekarskie, a nie orzeczenie lekarskie lekarza uprawnionego z jednostki medycznej określonej w § 9 ust. 1 rozporządzenia. Również nie bez znaczenia jest okoliczność, że lekarz uprawniony wydaje ostateczne orzeczenie nie tylko na podstawie dokumentacji medycznej sporządzonej przez lekarza WOMP, ale przede wszystkim na podstawie wyników przeprowadzonego przez siebie badania lekarskiego, wyników badań specjalistycznych i pomocniczych (§13 ust. 1 rozporządzenia). Tym samym w toku postępowania odwoławczego następuje weryfikacja prawidłowości badań przeprowadzonych w WOMP. W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu stosownych badań obie jednostki orzecznicze były zgodne co do istnienia przeciwwskazań lekarskich do prowadzenia pojazdów przez skarżącego. Poza oceną Sądu pozostają zaś zarzuty skarżącego o rozbieżnościach w wynikach badań okulistycznych. Sąd nie posiada bowiem wiadomości specjalnych – medycznych, uprawniających do analizy dokumentów lekarskich i merytorycznej oceny trafności zarzutów z zakresu kwestii medycznych. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podnoszono, że ani organy administracji ani sądy nie są uprawnione do oceny dokumentacji lekarskiej z medycznego punktu widzenia. Również przedstawione na rozprawie w dniu 14 czerwca 2011r., zaświadczenie lekarskie wystawione przez W. K. - lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami nie mogło mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia z uwagi na fakt, że zostało przeprowadzone w innej jednostce medycznej (ZOZ MSWiA w Ł.) aniżeli uprawnionej w świetle § 9 rozporządzenia (WOMP), jak również podstawą prawną jego wydania był art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy, w sytuacji gdy podstawa przeprowadzenia badań lekarskich w okolicznościach przedmiotowej sprawy wynika z art. 122 ust. 1 pkt 3a ustawy. Zdaniem Sądu istotne znaczenie w sprawie posiada właśnie fakt, że wskazane badania nie były ukierunkowane na stwierdzenie u skarżącego istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi z uwagi na okoliczności wskazane w art. 122 ust. 1 pkt 3a, a dotyczyły osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy. Uprawniony jest zatem wniosek, że wskazany dowód nie odnosi się do przedmiotu niniejszego postępowania administracyjnego. Z tych względów nie mógł on skutecznie podważyć domniemania zgodności z prawdą orzeczeń lekarskich wydanych przez jednostki medycyny pracy, a co za tym idzie legalności wydanych decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. W tym miejscu godzi się podnieść, że również w przypadku ubiegania się kierowcy o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego ze względu na stan zdrowia, zgodnie z § 9 cyt. rozporządzenia istnieje obowiązek poddania się tym badaniom w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy. W przypadku skarżącego może to nastąpić w każdym czasie bowiem decyzja starosty o cofnięciu uprawnień jest bezterminowa. Reasumując decyzja o cofnięciu uprawnień do prowadzenia pojazdów ma charakter prewencyjny i powinna zostać wydana w sytuacjach, gdy jest wielce prawdopodobne, że kierowca ze względu na stan zdrowia nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę. Tym samym cofnięcie uprawnień w razie stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem wynika z utraty warunku niezbędnego do uzyskania uprawnienia, jakim jest brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Chodzi tu o wszelkiego rodzaju choroby lub ułomności fizyczne, które uniemożliwiają bezpieczne prowadzenie pojazdu (por R. A. Stefański, Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2005, wydanie II). Przychylić należy się przy tym do poglądu organu odwoławczego, wyrażonego w zaskarżonym rozstrzygnięciu, że decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia w orzeczeniu lekarskim przeciwwskazań zdrowotnych jest decyzją związaną, a przy jej wydawaniu organy nie są uprawnione do weryfikacji ostatecznych orzeczeń lekarskich. Dostrzec przyjdzie, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pojawiały się również odmienne poglądy co do zakresu związania organów orzeczeniami lekarskimi i możliwości ich weryfikacji w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami (zob. np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 marca 2008 r., sygn. akt III SA/Wr 334/07 ; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 20 września 2005r., sygn.akt II SA/Bd 332/05, ). Poglądy te nie spotkały się jednak z aprobatą Naczelnego Sądu Administracyjnego, który dokonując kontroli instancyjnej tych orzeczeń wyraził ocenę podobną do zaprezentowanej w niniejszym orzeczeniu (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 840/08, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2007 r. , sygn. akt I OSK 251/06, wyrok NSA z 3 lipca 2009 r., I OSK 973/08). Treść powołanych orzeczeń dostępna jest na stronach www.orzeczenia.nsa.gov.pl Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł uzasadnionych podstaw do wyeliminowania kontrolowanych decyzji z obrotu prawnego i orzekł o oddaleniu skargi na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.). a.ł.