III SA/Łd 662/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 18 października 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z.T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry p o s t a n a w i a : wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. B.K. W dniu 19 czerwca 2017r. Z. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W skardze na powyższą decyzję skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku podał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał, że nie posiada środków finansowych na zapłatę wymierzonej kary pieniężnej, a w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji będzie zmuszony do zaciągnięcia kredytu i poniesienia dodatkowych wysokich kosztów związanych z obsługą kredytu, co w przypadku braku możliwości spłaty zadłużenia spowoduje dodatkowe nieodwracalne konsekwencje. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach złożonym w ramach postępowania zainicjowanego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy skarżący podał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury w wysokości 1 982,53 zł. Skarżący nie zadeklarował posiadania żadnego wartościowego majątku ani oszczędności. Wskazał, że ponosi stałe miesięczne wydatki, tj. czynsz – 250 zł, media – 170 zł, lekarstwa – 150 zł, rehabilitacja – 200 zł, wyżywienie i odzież – 1 000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w cyt. powyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2012r., sygn. akt II FZ 140/12, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11, postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1116/10, postanowienie NSA z dnia 6 listopada II OZ 975/09, postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12). Oceniając okoliczności faktyczne występujące w niniejszej sprawie w kontekście przesłanek uprawniających do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy przypomnieć, że przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznaczyć przy tym należy, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. Nie jest wymagane, żeby w jakimś zakresie, mniejszym lub większym rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia ("zachodzi niebezpieczeństwo"), czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. J. Borkowski, Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym, "Monitor Prawniczy", 2006r., nr 14, s. 677). Przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W ocenie sądu wykonanie powyższej decyzji przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Należy wskazać, że realnym następstwem wykonania zaskarżonej decyzji, w świetle okoliczności podanych przez skarżącego jest zapłata wymierzonej kary pieniężnej. Skarżący nie dysponuje środkami finansowymi na zapłatę wymierzonej kary pieniężnej. W następstwie wykonania zaskarżonej decyzji będzie zmuszony do zaciągnięcia kredytu i poniesienia dodatkowych wysokich kosztów związanych z obsługą kredytu, co w przypadku braku możliwości spłaty zadłużenia spowoduje dodatkowe nieodwracalne konsekwencje. Skarżący podał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury w wysokości 1 982,53 zł. Skarżący nie zadeklarował posiadania żadnego wartościowego majątku ani oszczędności. Wskazał, że ponosi stałe miesięczne wydatki, tj. czynsz – 250 zł, media – 170 zł, lekarstwa – 150 zł, rehabilitacja – 200 zł, wyżywienie i odzież – 1 000 zł. Zdaniem sądu przedstawione okoliczności uprawniają do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący uprawdopodobnił, że w jego konkretnej sytuacji zaistniały okoliczności faktyczne, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku. Na marginesie powyższych rozważań podkreślić jedynie należy, przesłanki umożliwiające wstrzymanie wykonania decyzji w toku postępowania sądowoadministracyjnego (art. 61 § 3 p.p.s.a.) nie odwołują się w żaden sposób do merytorycznej oceny zasadności działań podjętych w toku postępowania administracyjnego. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. B.K.