III SA/Łd 666/18

Dnia 24 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.) Asesor WSA Małgorzata Kowalska Protokolant sekretarz sądowy Blanka Kuźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2018 roku sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności pieniężnej oddala skargę. III SA/Łd 666/18 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...], nr [...] [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) - dalej: k.p.a.; art. 17 §1, ar. 18 , art. 54 § 1 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.) – dalej: u.p.e.a., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...], nr [...] w sprawie oddalenia jako bezzasadnej skargi na czynność egzekucyjną z dnia [...]. dokonaną w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do K. B. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Jak wynika z akt sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wystawił w stosunku do K. B. tytuły wykonawcze o nr: [...], [...] i [...] obejmujące należności skarżącego w podatku od towarów i usług za okresy: 09/2005, 3-7, 9, 10, 12/2007, które następnie skierował do realizacji w drodze postępowania egzekucyjnego. W oparciu o tytuł wykonawczy o nr [...] organ egzekucyjny zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych skarżącego prowadzonych przez A. Bank Polska S. a. (zawiadomienie z dnia [...]) oraz B. S.A. (zawiadomienie z dnia [...]). Ponadto na podstawie w/w tytułu wykonawczego organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej przysługującej zobowiązanemu od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] na mocy prawomocnego orzeczenia sądu, a nadto wezwaniem z dnia [...] dokonał zajęcia nieruchomości skarżącego położonej w [...] przy ul. [...]. Z akt sprawy wynika również, że organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] dokonał zajęcia wierzytelności skarżącego z rachunku bankowego prowadzonego przez B. S.A., a nadto zawiadomieniem z dnia [...] dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej przysługującej zobowiązanemu od PPHU C. P. K., która to czynność , z uwagi na nieistnienie tej wierzytelności okazała się bezskuteczna. O dokonaniu wszystkich czynności egzekucyjnych strona zobowiązana została zawiadomiona. Kwestionując zasadność i wymagalność dochodzonego obowiązku objętego wyżej wymienionymi tytułami egzekucyjnymi strona skarżąca w dniu 11 lipca 2017 r. wniosła skargę na czynności egzekucyjne dokonane w dniu [...] polegające na zajęciu wierzytelności pieniężnej. W piśmie tym strona zawarła nadto wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego poprowadzonego w oparciu o powyższe tytuły wykonawcze. Uzasadniając złożony w tym zakresie wniosek pełnomocnik skarżącego wskazał, iż decyzje stanowiące podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego wydane zostały w wyniku przestępstwa , a określone w tytułach wykonawczych zobowiązania podatkowe oraz odsetki od tych kwot uległy przedawnieniu. Zawarty w piśmie z dnia 11 lipca 2017 r. wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego został wyłączony do odrębnego postępowania. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] oddalił skargę przedmiotową skargę jako nieuzasadnioną. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] postanowieniem z dnia [...] uchylił postanowienie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Z uwagi na zmianę właściwości miejscowej organu egzekucyjnego sprawa została przekazana Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego [...], który po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] oddalił skargę jako nieuzasadnioną. Kwestionując zasadność wydanego rozstrzygnięcia skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł zażalenie, w którym ponowił zarzut przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi. Uzasadniając zasadność podniesionych zarzutów zobowiązany wskazał na nieprawidłowości przeprowadzonej w 2006 r. kontroli podatkowej oraz składne mu w jej toku propozycje korupcyjne, których nie przyjął, co skutkowało wydaniem niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia określającego wysokość zobowiązania w podatku VAT. Wniósł o uchylenie tego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Dalej odnosząc się do istoty niniejszego postępowania organ odwoławczy wskazał na treść art. 54 § 1 u.p.e.a., który stanowi, iż zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora, wniesioną w terminie określonym w art. 54 § 4 u.p.e.a., tj. w terminie 14 dni, od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej. Rozpoznanie wniesionej skargi następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 54 § 5 u.p.e.a.). Organ wskazał, iż jak wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że strona skarżąca kwestionuje prawidłowość dokonanej w dniu [...] czynności egzekucyjnej w ramach prowadzonego w stosunku do skarżącego postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuły wykonawcze o nr [...], [...] i [...], polegającej na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej przysługującej zobowiązanemu od PPHU C. P. K. Dokonując oceny prawidłowości dokonanej czynności odwoławczy wskazał, że na gruncie przedmiotowej sprawy nie doszło do żadnych uchybień formalnoprawnych, co do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego. Kwestionowane przez zobowiązanego zajęcie wierzytelności zostało dokonane przez organ właściwy, zastosowany środek egzekucyjny jest wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. u.p.e.a., a zawiadomienie o jego zastosowaniu spełnia wymogi formalne przewidziane przepisami prawa, określone w art. 89 u.p.e.a. oraz w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1339). Natomiast, co do podniesionej w zażaleniu argumentacji w zakresie wydania decyzji wymiarowych w wyniku przestępstwa, czy też przedawnienia dochodzonych należności organ odwoławczy wskazał, iż kwestie te pozostają poza zakresem rozważań organu dotyczących skargi na czynność egzekucyjną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. B. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił naruszenie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. " z uwagi na, to że: - decyzje stanowiące podstawę do dokonania czynności egzekucyjnych zostały wydane w wyniku przestępstwa, jak również to, że dowody, na których podstawie ustalono istotne okoliczności faktyczne są fałszywe; - zobowiązanie podatkowe wynikające z tytułów wykonawczych uległy przedawnieniu, dotyczy to zarówno kwot głównych, jak i odsetek". Z uwagi na powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając skargę pełnomocnik ponowił argumentację zawartą w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej: p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego postanowienia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sąd ocenia czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a sąd rozpatrując skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonej kognicji nie wykazała, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd uznał zatem, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie doszło do naruszenia przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2017r., poz. 1201), zwanej dalej: u.p.e.a., w zw. z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej: k.p.a. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest prawidłowość dokonanej przez organ egzekucyjne czynności egzekucyjnej (zajęcia innej wierzytelności pieniężnej), a w konsekwencji zasadność postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] o oddaleniu skargi K. B. na tę czynność egzekucyjną. Skargę na czynność egzekucyjną normuje art. 54 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (art. 54 § 4 u.p.e.a.). W myśl art. 54 § 5 u.p.e.a. w sprawie skarg, o których mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. W przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności (art. 54 § 5a u.p.e.a.). Wniesienie skargi, o której mowa w § 1, nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak, w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego (art. 54 § 6 u.p.e.a.). Określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucją postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015r., II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015r., II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015r., III SA/Wa 3396/14, wyrok NSA z dnia 24 października 2014r., II GSK 1377/13). Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi są zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Służy kontroli prawidłowości stosowania przez organy egzekucyjne środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności. W postępowaniu skargowym z art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015r., II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015r., II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015r., III SA/Wa 3396/14). Podkreślenia wymaga również, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. Przybysz P.M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015r., wyd. VII, komentarz do art. 54). Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015r., II FSK 1688/13). Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja w ramach, których dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Rodzajowa tożsamość przedmiotu zaskarżenia skargi oraz innych środków prawnych nie oznacza, że określonemu podmiotowi przysługuje możliwość wyboru środka prawnego. Dyferencjacja środków prawnych następuje bowiem nie tylko poprzez zróżnicowanie przedmiotu zaskarżenia, ale także poprzez zastosowanie kryteriów odnoszących się do innych elementów konstrukcji środków prawnych. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie (tak wyrok NSA z dnia 24 października 2014r., II GSK 1377/13). Zważywszy na powyższą regulację prawną podnieść trzeba, że - jak wynika ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego - w ramach prowadzonego wobec K. B. postępowania egzekucyjnego, w oparciu o tytuły wykonawcze o [...], [...] i [...] obejmujące należności skarżącego w podatku od towarów i usług za okresy: 09/2005, 3-7, 9, 10, 12/2007, Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], jako ówcześnie właściwy miejscowo organ egzekucyjny, zawiadomieniem z dnia [...], dokonał zajęcia innej wierzytelności przysługującej skarżącemu od PPHU C. P. K. Zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone pełnomocnikowi zobowiązanego w dniu 6 lipca 2017 r., natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności - w dniu 29 czerwca 2017 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru, akta administracyjne). Kwestionując zarówno wszczęcie postępowania egzekucyjnego, jak i prawidłowość dokonanej czynności egzekucyjnej, pełnomocnik skarżącego, pismem z dnia 11 lipca 2017 r., wniósł skargę na czynność egzekucyjną. W ocenie strony skarżącej w przedmiotowej sprawie brak było możliwości skutecznego prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w oparciu o decyzje wymiarowe wydane w wyniku przestępstwa. Ponadto strona skarżąca wskazuje na przedawnienie zobowiązań podatkowych objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi oraz nieprawidłowości przeprowadzonej w 2006 r. kontroli podatkowej oraz składne mu w jej toku propozycje korupcyjne, których nie przyjął, co skutkowało wydaniem niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia określającego wysokość zobowiązania w podatku VAT. Z uwagi na nie wskazanie w przedmiotowej skardze argumentacji odnoszącej się do zasadności zastosowania przez organ kwestionowanej czynności egzekucyjnej, Sąd dokonał oceny prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia wedle wzorca normatywnego określonego w art. 89 u.p.e.a., tj. przepisu stanowiącego podstawę dokonania przedmiotowego zajęcia, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z § 1 tegoż przepisu organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług (art. 89 § 2 u.p.e.a.). W myśl § 3 powołanego przepisu jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny: 1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, c) - i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność; 2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem; 3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1. Oceniając sporną między stronami w sprawie czynność organu egzekucyjnego wedle wskazanych w tych przepisach kryteriów stwierdzić trzeba, że czynność ta spełnia te wymagania. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], działając jako właściwy rzeczowo i miejscowo organ egzekucyjny, podjął czynności egzekucyjne polegające na zastosowaniu środka egzekucyjnego, przewidzianego w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a, tj. zajęcia innej wierzytelności pieniężnej zobowiązanego, przysługującej mu od PPHU C. P. K., dochowując jednocześnie wszystkich wymogów przewidzianych w art. 89 u.p.e.a. Zastosowany środek egzekucyjny jest środkiem stosowanym w egzekucji należności pieniężnych. Wystawione zawiadomienie o dokonanym zajęciu odpowiada zaś wzorowi rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2016 r. Administracji Skarbowej w [...] - rozpatrując skargę K. B. wniesioną na podstawie art. 54 §1 u.p.e.a. - zasadnie orzekł o jej oddaleniu. Wydane w sprawie rozstrzygnięcia organu zarówno w I, jak i w II instancji wydane zostały w zgodzie z obowiązującymi przepisami regulującymi postępowanie egzekucyjne i postępowanie administracyjne, którego przepisy mają odpowiednie zastosowania w egzekucji na podstawie art. 18 u.p.e.a. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, co do wydania decyzji stanowiących podstawę do dokonania kwestionowanej czynności egzekucyjnej w wyniku przestępstwa, czy też przedawnienia egzekwowanych w oparciu o przedmiotowe tytuły wykonawcze należności, Sąd stwierdza, iż kwestie te pozostają poza zakresem kontroli obejmującej zasadność skargi na czynności egzekucyjne, wnoszonej na podstawie art. 54 u.p.e.a., a tym samym nie mogą być podnoszone w ramach tej instytucji prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił R.T.