III SA/Łd 667/05

Dnia 2 lutego 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.),, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Asystent sędziego Agata Brolik - Appel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2006 roku sprawy ze skargi K. P.-O. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. z dnia [...] nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. na rzecz K. P. – O. kwotę 455 zł (czterysta pięćdziesiąt pięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania III SA/Łd 667/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lipca 2005r. Nr [...] Dyrektor Aresztu Śledczego w Ł. odmówił K. P. – O. pomocy finansowej na rozbudowę domu przy ul. A 15. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono następujący stan faktyczny; K. P. – O. złożyła w dniu 25 lutego 2004r. wniosek o udzielenie pomocy finansowej na uzyskanie domu jednorodzinnego. Z treści wniosku wynikało, iż wnosi ona o przyznanie tej pomocy na rozbudowę i nadbudowę domu jednorodzinnego, przy ul. A 15, w którym zamieszkuje i którego jest współwłaścicielka w 1/7 części. Decyzją z dnia [...] marca 2004r. nr [...] Dyrektor Aresztu Śledczego w Ł. odmówił wnioskodawczyni pomocy na rozbudowę domu, z uwagi na fakt, iż jest współwłaścicielką domu w miejscowości pełnienia służby. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł., utrzymał powyższą decyzję w mocy. K. P. – O. zaskarżyła rozstrzygnięcie organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 14 grudnia 2004r. w sprawie o sygn. akt. III SA/Łd 707/04 uchylił decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podniósł, iż organy naruszyły przepisy prawa materialnego, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, organ I instancji właściwie powołał w podstawie prawnej swojej decyzji art. 91 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej, ale niewłaściwie go zinterpretował, natomiast organ II instancji niewłaściwie zastosował art. 91 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Kolejną decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. Dyrektor Aresztu Śledczego w Ł. odmówił K. P.– O. przyznania pomocy finansowej na rozbudowę domu, uznając, iż przepisy ustawy o Służbie Więziennej w art. 90 i 91, ani też przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003r. nie przewidują możliwości otrzymania pomocy finansowej na rozbudowę domu, ponieważ ta jest przyznawana tylko na uzyskania lokalu mieszkalnego lub domu. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł., decyzją z dnia [...] maja 2005r., uchylił zaskarżoną przez K. P. – O. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Podniósł, iż uzasadnienie decyzji organu I instancji nie spełnia wymogów art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu pozwalającym na kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia oraz wskazał, iż powołanie w uzasadnieniu prawnym art. 91 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej wobec jego lakoniczności nie pozwala na określenie, czy zastosowanie tego przepisu zostało dokonane w zgodzie z jego oceną prawną wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 14 grudnia 2004r. Organ odwoławczy wskazał także na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego, zmierzającego do ustalenia, czy w wyniku inwestycji w związku z którą zainteresowana ubiega się o pomoc finansową uzyska ona lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, dom jednorodzinny albo lokal mieszkalny lub dom w ramach spółdzielni budownictwa mieszkaniowego, co stanowi warunek udzielenia pomocy na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. Rozpatrując ponownie sprawę, Dyrektor Aresztu Śledczego w Ł. podniósł, iż K. P. – O. wskazała we wniosku oraz w piśmie z dnia 22 czerwca 2005r., iż zamierza przez inwestycję, w związku z którą ubiega się o pomoc finansową rozbudować i nadbudować dom, którego jest współwłaścicielką w 1/7 części i uzyskać w ramach tej współwłasności przysługującą jej powierzchnię mieszkalną, nie wykazała natomiast, że uzyska lokal czy dom, o którym mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. Wobec powyższego, zdaniem organ, wniosek o udzielenie pomocy na rozbudowę i nadbudowę domu nie może zostać załatwiony pozytywnie. Organ podniósł, iż pomoc finansowa jest przeznaczona wyłącznie dla funkcjonariusza, a nie dla innych nieuprawnionych do niej osób, a takie osoby, (rodzice wnioskodawczyni) posiadające w domu 6/7 własności, pomoc w rzeczywistości by otrzymały. Podał, iż nawet, gdyby podzielić pogląd wnioskodawczyni, iż rozbudowa i nadbudowa domu może mieścić się w ramach pojęcia, o którym mowa w § 5 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, to jednak fakt, że rozbudowa dotyczy domu będącego współwłasnością nie pozwala na pozytywne rozstrzygnięcie żądania. W odwołaniu od powyższej decyzji K. P. – O. wniosła o uchylenie decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy w związku z naruszeniem art. 90 i 91 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej przez błędne przyjęcie, iż w wyniku rozbudowy domu jednorodzinnego przy ul. A 15 wnioskodawczyni nie uzyska lokalu lub domu, o których mowa w art. 90 ustawy. Podniosła, iż nie można zgodzić się ze stanowiskiem Dyrektora Aresztu Śledczego, iż w drodze rozbudowy domu nie uzyska domu, o którym mowa w art. 90 ustawy. Pojęcie "uzyskanie domu rodzinnego", zdaniem skarżącej, jest pojęciem szerszym niż "nabycie domu jednorodzinnego" czy "budowa domu", nie można więc przez nie rozumieć jedynie zakupu domu albo jego zbudowania od podstaw. W jej ocenie, pojęcie to obejmuje również i taka rozbudowę i przebudowę domu, która prowadzi do uzyskania lokalu lub domu jednorodzinnego, w którym powierzchnia mieszkalna odpowiada przysługującej funkcjonariuszowi normie. K. P. – O. podniosła, iż planowana przez nią rozbudowa i nadbudowa domu jednorodzinnego prowadzić ma do powiększenia jego rozmiarów, co spowoduje, iż uzyska ona powierzchnię mieszkalną odpowiadającą przysługującej jej normie powierzchni mieszkalnej. Wskazała, iż z uwagi na treść art. 91 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej, przewidującego sytuację, w której funkcjonariusz jest współwłaścicielem domu jednorodzinnego, uznać należy, iż w pojęciu "uzyskanie domu jednorodzinnego" mieści się również uzyskanie takiego udziału we współwłasności domu jednorodzinnego, który odpowiada przysługującej funkcjonariuszowi normie mieszkalnej. Podkreśliła, iż zgodnie z przedstawionym przez nią kosztorysem i pozwoleniem na budowę, planowana rozbudowa doprowadzi do takiego powiększenia powierzchni mieszkalnej domu przy ul. A 15, które pozwoli na wyodrębnienie w przyszłości zajmowanego przez nią lokalu, tj. stworzy możliwość zniesienia współwłasności przez ustanowienie odrębnej własności lokalu o normie powierzchniowej odpowiadającej przepisom ustawy o służbie więziennej. Podniosła, iż rozbudowa domu prowadzona będzie wyłącznie przez nią, a nie jej rodziców i będzie miała na celu jedynie uzyskanie przez nią powierzchni mieszkalnej zgodnej z przysługującą jej normą. Oznacza to, jej zdaniem, iż z pomocy nie skorzystają osoby trzecie. Decyzją z dnia [...] września 2005r. Nr [...] Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 kpa, art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (tj. Dz. U. z 2002r. Nr 207, poz. 1761 z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, iż zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej pomoc finansowa jest świadczeniem przyznawanym na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, domu jednorodzinnego albo lokalu mieszkalnego lub domu w ramach spółdzielni mieszkaniowej. Zauważył, iż w przepisie tym szczególny nacisk kładziony jest na odrębność i samodzielność uzyskiwanego lokalu, tymczasem K. P. – O. ubiega się o pomoc na rozbudowę domu, którego jest współwłaścicielem w 1/7 części i po zakończeniu tej rozbudowy nie uzyska samodzielnego domu jednorodzinnego, będzie dalej współwłaścicielem budynku powiększonego o dokonana rozbudowę. W ocenie Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł., organ I instancji zasadnie uznał, iż pomoc finansowa w tym stanie faktycznym nie doprowadzi do uzyskania przez wnioskodawczynię domu jednorodzinnego, a więc jej udzielenie pozostawałoby w sprzeczności z ustawą o Służbie Więziennej. Zasadnie również organ ten wskazał, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy, wobec faktu, że funkcjonariusz jest współwłaścicielem domu jedynie w 1/7 części, pomoc przeznaczona na rozbudowę tego domu udzielona zostałaby faktycznie również pozostałym współwłaścicielom. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe rozstrzygnięcie wniósł pełnomocnik K. P. – O. i zażądał uchylenia decyzji z dnia [...] września 2005r. Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. z dnia [...] lipca 2005r. Podkreślił, iż kwestią wykładni art. 91 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej zajmował się Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie III SA/Łd 707/04, gdzie stwierdził, że w odniesieniu do stanu faktycznego objętego niniejszą sprawą przepis ten zgodnie z literalnym brzmieniem stanowi, iż lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi, który jest współwłaścicielem, w części odpowiadającej co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej domu położonego w miejscowości pełnienia służby. Zdaniem skarżącej, z takiej interpretacji przepisu można wprost wyprowadzić wniosek, iż funkcjonariuszowi, który jest współwłaścicielem domu położonego w miejscowości pełnienia służby w części nieodpowiadającej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej lokal mieszkalny przydzielić należy. Tym samym należy uznać, iż pomoc finansowa przysługuje funkcjonariuszowi również na uzyskanie takiego udziału w domu, który odpowiada przysługującej mu normie powierzchni mieszkalnej. Skarżąca podniosła, iż w wyniku rozbudowy dojdzie do takiego powiększenia powierzchni mieszkalnej domu przy ul. A 15, które pozwoli na zniesienie współwłasności oraz ustanowienie odrębnej własności zajmowanego przez nią lokalu, co oznacza, że w wyniku rozbudowy uzyska ona lokal odpowiadający dyspozycji art. 90 ustawy o Służbie Więziennej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W jego ocenie, pomoc finansowa przysługuje na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, domu jednorodzinnego albo lokalu mieszkalnego lub domu w ramach spółdzielni budownictwa mieszkaniowego, nie zaś uzyskanie udziału we własności takiego lokalu lub domu, nawet jeśli wielkość udziału odpowiada co najmniej przysługującej mu powierzchni. Organ wskazał, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy środki przeznaczone na rozbudowę domu w równym stopniu zostaną przeznaczone na powiększenie budynku w części jaka stanowi własność skarżącej jak i w części pozostałych współwłaścicieli i w tym znaczeniu z pomocy skorzystają osoby nieuprawnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron, oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej naruszyły przepisy prawa materialnego i naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia, czy konkretny przepis zastosowany przez organ administracji, który wydał decyzję, ma treść identyczną z treścią przypisaną przez tenże organ, i do wyjaśnienia, że do stosunku prawnego będącego przedmiotem postępowania nie ma zastosowania dany przepis, lecz przepis inny, którego organ administracji nie uwzględnił. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Związanie, w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, oznacza, iż organ nie może formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Użyty w tym przepisie zwrot "w sprawie’ wskazuje na tożsamość przedmiotu oceny prawnej określonego orzeczenia sądowego oraz przedmiotu skargi sądowej, która dotyczy szeroko rozumianej sprawy administracyjnej pozostającej w zakresie właściwości organów administracji publicznej. Naruszenie przez organy administracyjne postanowień przepisu art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powoduje konieczność w razie złożenia na tej podstawie skargi uchylenia zaskarżonej decyzji. Stanowi to gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej związania orzeczeniem sądu. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby bowiem obowiązującą w polskim prawie zasadę sadowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji – por. wyrok NSA z 21 października 1999r. w sprawie o sygn. akt IV SA 1681/97 (niepubl.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszego postępowania należy stwierdzić, iż sprawa odmowy przyznania przez organy służby więziennej K. P. – O. pomocy finansowej na rozbudowę domu przy ul. A 15 była już przedmiotem oceny sądu administracyjnego. W wyroku z dnia 14 grudnia 2004r. w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 707/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. Nr [...] z dnia [...] maja 2004r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z uwagi na naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd uznał, iż stan faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości i nie jest kwestionowany przez strony. Przedmiotem zarzutów podniesionych w skardze było naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 90 i art. 91 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002r. Nr 207, poz. 1761) i Sąd uznał te zarzuty za uzasadnione. W ocenie Sądu organ I instancji właściwie powołał w podstawie prawnej swojej decyzji przepis art. 91 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej, ale niewłaściwie go zinterpretował (wbrew literalnemu brzmieniu), natomiast organ II instancji niewłaściwe zastosował art. 91 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Powyższe oznacza, iż Sąd dopatrzył się naruszenia przez organy służby więziennej jedynie przepisów prawa materialnego i to w takim zakresie, który miał wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Inaczej mówiąc, skoro Sąd rozstrzygając poprzednio sprawę uznał, iż stan faktyczny sprawy jest niesporny i dostatecznie wyjaśniony, tzn. wniosek o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, domu jednorodzinnego albo lokalu mieszkalnego lub domu w ramach spółdzielni budownictwa mieszkaniowego ( art. 90 ust. 1 ustawy) dotyczy rozbudowy domu jednorodzinnego, w którym wnioskodawczyni posiada udział w wysokości 1/7 i jednocześnie uchylił zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia obu instancji z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik tej sprawy, to oznacza, że przy tak ustalonym stanie faktycznym Sąd uważał, iż pomoc finansowa z art. 90 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej skarżącej przysługuje. Gdyby, bowiem uznał, iż pomoc finansowa o jaką stara się skarżąca, nie może jej zostać przyznana, gdyż jej wniosek dotyczy rozbudowy domu, w którym posiada ona jedynie udział we współwłasności, to wyrok powinien oddalać skargę, ponieważ stwierdzone przez Sąd naruszenie przepisów prawa materialnego pozostawało by wpływu na wynik sprawy. Skoro, zdaniem Sądu poprzednio rozpoznającego sprawę, uchybienia organów dotyczyły wyłącznie naruszenia przepisów prawa materialnego, to za zbędne należy uznać przeprowadzenie przez organy, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy w wyniku inwestycji w związku z którą skarżąca ubiega się o pomoc finansową, uzyska ona lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, dom jednorodzinny albo lokal mieszkalny lub dom w ramach budownictwa jednorodzinnego. Stan faktyczny sprawy, zgodnie z uzasadnieniem wyroku Sądu z dnia 14 grudnia 2004r., został wyjaśniony należycie i nie budził wątpliwości. W ocenie Sądu rozstrzygającego niniejszą sprawę, skoro organy służby więziennej nie wniosły skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2004r. w sprawie o sygn. akt: III SA/Łd 707/04 i orzeczenie to stało się prawomocne, to konsekwencją tego powinno być wydanie rozstrzygnięcia przyznającego skarżącej prawo do pomocy finansowej, o której mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. Dokonując odmiennej interpretacji przepisów prawa materialnego tj. art. 90 ust. 1 i 91 ust 1 powołanej wyżej ustawy, w sposób odbiegający od treści rozstrzygnięcia Sądu z dnia 14 grudnia 2004r., organy służby więziennej naruszyły art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dodatkowo, należy podnieść, iż z brzmienia art. 90 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej nie wynika, iż pomoc finansowa, o jakiej mowa w tym przepisie, przysługuje wyłącznie na budowę lub zakup lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, domu jednorodzinnego albo lokalu mieszkalnego lub domu w ramach spółdzielni budownictwa mieszkaniowego. Przepis ten stanowi o prawie funkcjonariusza w służbie stałej do pomocy finansowej na uzyskanie m. in. lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość czy domu jednorodzinnego. Przez uzyskanie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość czy domu jednorodzinnego, należy w ocenie Sądu rozumieć również sytuację, w której funkcjonariusz uprawniony do uzyskania takiej pomocy dokonuje takiej rozbudowy domu czy mieszkania, która doprowadzi do uzyskania lokalu o powierzchni odpowiadającej przysługującej funkcjonariuszowi normie. Zdaniem Sądu, w przepisie tym chodzi bowiem o uzyskanie mieszkania lub domu o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej przysługującym normom. Mając na uwadze brzmienie art. 91 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej, zgodnie z którym uprawnionym do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a co za tym idzie do pomocy finansowej przewidzianej w art. 90 ust. 1 tej ustawy, jest także współwłaściciel domu jednorodzinnego, należy uznać, że w pojęciu "uzyskanie domu jednorodzinnego" mieści się również uzyskanie takiego udziału we współwłasności, który będzie odpowiadał przysługującej funkcjonariuszowi normie mieszkalnej. Należy także podkreślić, iż skarżąca wykazała w toku postępowania przed organami administracji, iż planowana przez nią rozbudowa domu, którego jest współwłaścicielką, doprowadzi do takiego powiększenia powierzchni mieszkalnej tego domu, które pozwoli na wyodrębnienie zajmowanego przez nią lokalu poprzez zniesienie współwłasności, a więc uzyskałaby wtedy lokal, o jakim mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. Nr [...] z dnia [...]. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 powołanej wyżej ustawy. Mając na uwadze treść art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd stwierdza, iż z uwagi na brak przymiotu wykonalności – orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jest w tym przypadku bezprzedmiotowe.