III SA/Łd 673/19

Dnia 25 września 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), , Protokolant specjalista Aneta Brzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2019 roku sprawy ze skargi C. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne oddala skargę. Postanowieniem z [...], wydanym na podstawie art 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 17, art. 18 i art. 33 oraz art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 12 marca 2019 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...] z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do ich wniesienia. W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych w Ł. prowadzi wobec C. M. postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących składki na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenia zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych o numerach: - od [...] do [...] z 10 czerwca 2010 r. doręczonych 6 lipca 2010 r. w trybie art. 44 k.p.a.; - od [...] do [...] z 30 czerwca 2010 r. doręczonych 23 lipca 2010 r. w trybie art. 44 k.p.a.; - od [...] do [...] z 26 sierpnia 2010 r. doręczonych 21 września 2010 r. w trybie art. 44 k.p.a.; - od [...] do [...] z 19 października 2010 r. doręczonych 17 listopada 2010 r. w trybie art. 44 k.p.a.; - od [...] do [...] z 23 maja 2011 r. doręczonych 14 lipca 2011 r. W piśmie z 13 listopada 2018 r. C. M. wniósł do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej odmowy umorzenia należności z tytułu składek (decyzja z 29 października 2018 r. nr [...]). W uzasadnieniu wniosku zobowiązany powołał między innymi art. 33 § 1 u.p.e.a., co w ocenie organu egzekucyjnego było równoznaczne z wniesieniem zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Postanowieniem z [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...] z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do ich wniesienia. W zażaleniu na to postanowienie C. M. wniósł o jego uchylenie w całości powołując się na art. 44 k.p.a. i art. 59 § 1 o.p. Ponadto zdaniem skarżącego, w postępowaniu egzekucyjnym wystąpiły przesłanki stanowiące podstawę do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1, pkt 6 i pkt 10 u.p.e.a., tj. "przedawnienie albo nieistnienie obowiązku", niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego oraz niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Postanowieniem z [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uchylił postanowienie z 29 listopada 2018 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ drugiej instancji wskazał na konieczność przeprowadzenie przez organ egzekucyjny postępowania wyjaśniającego mającego na celu wyjaśnienie intencji skarżącego, co do części uzasadnienia wniosku z 13 listopada 2018 r., w którym powołał art. 33 § 1 u.p.e.a. Pismem z 8 lutego 2019 r. organ egzekucyjny wezwał skarżącego do doprecyzowania pisma z 13 listopada 2018 r. poprzez wskazanie, czy jego intencją obok wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej odmowy umorzenia należności z tytułu składek, było również złożenie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. W piśmie z 26 lutego 2019 r. skarżący poinformował organ egzekucyjny, że jego intencją wyrażoną w piśmie z 13 listopada 2018 r. było również złożenie zarzutów na prowadzenie całego postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę zarzutów wskazał art. 33 § 1 pkt 1, pkt 6 i pkt 10 u.p.e.a., tj. przedawnienie obowiązku, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego oraz niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Postanowieniem z [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...] z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do ich wniesienia. W zażaleniu na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości. Organ drugiej instancji nie stwierdzając przesłanek do uchylenia zaskarżonego postanowienia, podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że skarżący złożył zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej 13 listopada 2018 r. i uchybił 7-dniowemu ustawowemu terminowi do ich złożenia. Organ drugiej instancji podniósł przy tym, że tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...] z 10 czerwca 2010 r. doręczono skarżącemu 6 lipca 2010 r. w trybie art. 44 k.p.a. Zatem ustawowy 7-dniowy termin do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej upłynął 13 lipca 2010 r. Tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...] z 30 czerwca 2010 r. doręczono zobowiązanemu 23 lipca 2010 r. w trybie art. 44 k.p.a. Zatem ustawowy 7-dniowy termin do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej upłynął 30 lipca 2010 r. Tytuły wykonawcze o numerach od [...] z 26 sierpnia 2010 r. doręczono skarżącemu 21 września 2010 r. w trybie art. 44 k.p.a. Zatem ustawowy 7-dniowy termin do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej upłynął 28 września 2010 r. Tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...] z 19 października 2010 r. doręczono zobowiązanemu 17 listopada 2010 r. w trybie art. 44 k.p.a. Zatem ustawowy 7-dniowy termin do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej upłynął 24 listopada 2010 r. Tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...] z 23 maja 2011 r. doręczono skarżącemu 14 listopada 2011 r. Zatem ustawowy 7-dniowy termin do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej upłynął 21 lipca 2011 r. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że z tej przyczyny organ egzekucyjny nie mógł merytorycznie ocenić zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia zarzutów powoduje bowiem, że organ egzekucyjny nie ma prawnej możliwości dokonywania jakiejkolwiek oceny zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów. Z tego powodu Zakład Ubezpieczeń Społecznych 12 marca 2019 r. wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie wymienionych wyżej tytułów wykonawczych. Organ drugiej instancji podniósł także, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie ma jednolitego stanowiska, co do samej formy orzekania w przypadku, gdy zarzuty zostały wniesione z uchybieniem terminu. Po czym stwierdził, że podziela pogląd, zgodnie z którym w sytuacji uchybienia terminu do złożenia zarzutów, właściwą formą orzeczenia jest odmowa wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. Takie samo stanowisko w powyższej kwestii zaprezentował organ pierwszej instancji wydając 12 marca 2019 r. postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych pismem z 13 listopada 2018 r. zarzutów na postępowanie egzekucyjne. W skardze na powyższe postanowienie C. M. wniósł o jego uchylenie w całości wraz z poprzedzającym je postanowieniem z 12 marca 2019 r. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że tytuły wykonawcze nie zostały doręczone zgodnie z prawem. Tym samym nie mogą istnieć w obrocie prawnym. Nie otrzymał tytułów wykonawczych. O istnieniu tytułów wykonawczych dowiedział się z postanowienia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 29 listopada 2018 r. Zdaniem skarżącego, termin do składania zarzutów na postępowanie egzekucyjne biegnie od 29 listopada 2018 r., tj. od daty w której dowiedział się o istnieniu tytułów wykonawczych. Termin został zachowany. Zakład Ubezpieczeń Społecznych przez wiele lat naruszał przepisy o.p. Zakład Ubezpieczeń Społecznych w latach 2001-2016 nie wystawił tytułu wykonawczego imiennie na C. M. i A. M., a tym samym naruszył art. 26 § 1 i art. 27c u.p.e.a. oraz art. 78 Konstytucji RP. Naruszenie art. 27c u.p.e.a. powoduje, że wszystkie działania egzekucyjne do majątku wspólnego małżonków są bezzasadne. Zakład Ubezpieczeń Społecznych informowany był o rozdzielności majątkowej. Pomimo to dokonywał wpisów do Księgi Wieczystej na podstawie tytułu wykonawczego tylko na jednego małżonka, a po 2006 r. dokonywał takich wpisów za długi powstałe po rozdzielności majątkowej, mimo że po uzyskaniu notarialnej rozdzielności majątkowej żona nie ponosi odpowiedzialności za długi męża. Zdaniem skarżącego, zaskarżone postanowienie narusza art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego postanowienia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisów art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi i może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z przepisów tych wynika, że sąd ocenia, czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia), a sąd rozpatrując skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez sąd kontrola zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonej kognicji nie wykazała, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd uznał zatem, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie doszło do naruszenia przepisów u.p.e.a. w związku z przepisami k.p.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia. W rozpoznawanej sprawie organy administracji obu instancji stwierdziły, że skarżący wnosząc zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w piśmie z 13 listopada 2018 r., uchybił ustawowemu terminowi do ich wniesienia. Skarżący natomiast kwestionuje fakt doręczenia mu tytułów wykonawczych i twierdzi, że dowiedział się o nich dopiero z postanowienia organu pierwszej instancji z 29 listopada 2018 r. Jednocześnie zaś skarżący stwierdza, że "Zakład Ubezpieczeń Społecznych przez wiele lat naruszał przepisy o.p. Zakład Ubezpieczeń Społecznych w latach 2001-2016 nie wystawił tytułu wykonawczego imiennie na C. M. i A. M., a tym samym naruszył art. 26 § 1 i art. 27c u.p.e.a. oraz art. 78 Konstytucji RP". Zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru, przy czym w myśl § 5 tego artykułu wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Wymogi formalne, jakim powinien odpowiadać tytuł wykonawczy określa art. 27 § 1 u.p.e.a. stanowiąc w pkt 9, że w tytule tym zawarte jest, m.in. pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Z przepisu tego wynika, że możliwość wniesienia zarzutów przez zobowiązanego ograniczona została do 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. możliwość wniesienia zarzutów jest więc ograniczona w czasie. Dłużnik może złożyć zarzuty w stosunku do tytułu wykonawczego w terminie 7 dni od daty jego doręczenia. Termin ten uznać należy za termin procesowy. Uchybienie takiemu terminowi powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej, co prowadzić może do zamknięcia drogi dalszego postępowania (por. wyrok WSA w Krakowie z 3 sierpnia 2012 r., I SA/Kr 849/12 oraz powołane tam poglądy B. Adamiak i J. Borkowskiego, Kodeks postępowania administracyjnego, Warszawa 2008, s. 335 i nast., a także powołane w innych wyrokach poglądy R. Hausera, Z. Leońskiego Egzekucja administracyjna. Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Warszawa 1995, s. 63; wyrok NSA z 11 stycznia 2017 r., II FSK 3770/14). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. wynika, że tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Pouczenie to jest skuteczne w dniu doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, w związku z czym od tego dnia liczy się upływ terminu do zgłoszenia organowi egzekucyjnemu zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zarzuty są środkiem prawnym przysługującym w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nawet jeszcze wcześniej w ramach postępowania zabezpieczającego (postanowienie o zabezpieczeniu – art. 166b u.p.e.a.), nie zaś w jego toku. Z tego też względu w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że zarzuty nie mogą być nawet uzupełniane w terminie późniejszym. Powyższe nie przekreśla możliwości ingerowania przez zobowiązanego w tok postępowania egzekucyjnego, jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 33 u.p.e.a. Ustawa przewiduje bowiem szereg innych środków służących podjęciu przez niego obrony, m.in. skargę na czynności egzekucyjne (art. 54 u.p.e.a.), czy wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego (art. 59 u.p.e.a.). W świetle powyższego, bez wątpienia wniesienie zarzutów po upływie 7 dni od otrzymania odpisu tytułu wykonawczego jest bezskuteczne. Termin do wniesienia zarzutu jest terminem procesowym zawitym, którego uchybienie powoduje bezskuteczność czynności zobowiązanego. Jeśli zaś, pomimo uchybienia terminu, organ egzekucyjny i wierzyciel prowadzą merytoryczne postępowanie odnośnie zarzutu, to naruszają przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W takim przypadku nie ma bowiem podstaw do czynności organu egzekucyjnego, których uruchomienie może nastąpić wyłącznie w wyniku skutecznie wniesionego zarzutu (por. wyrok NSA z 8 lutego 1994 r., SA/Wr 1463/93). Jak wynika z akt sprawy, tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...] z 10 czerwca 2010 r., od [...] do [...] z 30 czerwca 2010 r., od [...] do [...] z 26 sierpnia 2010 r. i od [...] do [...] z 19 października 2010 r. zostały doręczone skarżącemu w trybie art. 44 k.p.a. mającym w sprawie zastosowanie z mocy art. 18 u.p.e.a. U.p.e.a. nie przewiduje bowiem odrębnej regulacji w zakresie sposobów doręczania pism. Przepis art. 18 u.p.e.a. stanowi natomiast, że jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym w czasie doręczenia skarżącemu tytułów wykonawczych z 10 czerwca 2010 r., z 30 czerwca 2010 r., z 26 sierpnia 2010 r. i z 19 października 2010 r., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez pocztę. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata( art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Jak wynika z adnotacji doręczyciela, przesyłka zawierająca tytuły wykonawcze z 10 czerwca 2010 r. wobec niemożności jej doręczenia skarżącemu, 21 czerwca 2010 r. została pozostawiona w UP [...]. Zawiadomienie o miejscu pozostawienia przesyłki wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 14 dni doręczyciel pozostawił w widocznym miejscu przy wejściu na posesję. 29 czerwca 2010 r. doręczyciel ponownie awizował przesyłkę. 7 lipca 2010 r. przesyłka została zwrócona nadawcy z powodu jej niepodjęcia w terminie. Zgodnie z art. 44 § 1-4 k.p.a. tytuły wykonawcze z 10 czerwca 2010 r. zostały zatem doręczone skarżącemu 5 lipca 2010 r. (w poniedziałek). Przesyłka zawierająca tytuły wykonawcze z 30 czerwca 2010 r. wobec niemożności jej doręczenia skarżącemu, 8 lipca 2010 r. została pozostawiona w UP [...]. Zawiadomienie o miejscu pozostawienia przesyłki wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 14 dni doręczyciel pozostawił w widocznym miejscu przy wejściu na posesję. 19 lipca 2010 r. doręczyciel ponownie awizował przesyłkę. 26 lipca 2010 r. przesyłka została zwrócona nadawcy z powodu jej niepodjęcia w terminie. Zgodnie z art. 44 § 1-4 k.p.a. tytuły wykonawcze z 30 czerwca 2010 r. zostały zatem doręczone skarżącemu 22 lipca 2010 r. (w czwartek). Przesyłka zawierająca tytuły wykonawcze z 26 sierpnia 2010 r. wobec niemożności jej doręczenia skarżącemu, 6 września 2010 r. została pozostawiona w UP [...]. Zawiadomienie o miejscu pozostawienia przesyłki wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 14 dni doręczyciel pozostawił w widocznym miejscu przy wejściu na posesję. 14 września 2010 r. doręczyciel ponownie awizował przesyłkę. 22 września 2010 r. przesyłka została zwrócona nadawcy. Zgodnie z art. 44 § 1-4 k.p.a. tytuły wykonawcze z 26 sierpnia 2010 r. zostały zatem doręczone skarżącemu 20 września 2010 r. (w poniedziałek). Przesyłka zawierająca tytuły wykonawcze z 19 października 2010 r. wobec niemożności jej doręczenia skarżącemu, 2 listopada 2010 r. została pozostawiona w UP [...]. Zawiadomienie o miejscu pozostawienia przesyłki wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 14 dni doręczyciel pozostawił w widocznym miejscu przy wejściu na posesję. 10 listopada 2010 r. doręczyciel ponownie awizował przesyłkę. 19 listopada 2010 r. przesyłka została zwrócona nadawcy z powodu jej niepodjęcia w terminie. Zgodnie z art. 44 § 1-4 k.p.a. tytuły wykonawcze z 10 czerwca 2010 r. zostały zatem doręczone skarżącemu 16 listopada 2010 r. (we wtorek). Natomiast przesyłkę zawierającą tytuły wykonawcze z 23 maja 2011 r. wydano 14 lipca 2011 r. córce skarżącego M. M. Termin do wniesienia zarzutów upłynął zatem w przypadku tytułów wykonawczych: z 10 czerwca 2010 r. – 12 lipca 2010 r. (w poniedziałek); z 30 czerwca 2010 r. – 29 lipca 2010 r. (w czwartek); z 26 sierpnia 2010 r. – 28 września 2010 r. (we wtorek), z 19 października 2010 r. – 23 listopada 2010 r. (we wtorek), z 23 maja 2011 r. – 21 lipca 2011 r. (w czwartek). Jak wynika z odcisku prezentaty na piśmie skarżącego z 13 listopada 2018 r. zawierającym zarzuty, wpłynęło ono do organu egzekucyjnego 15 listopada 2018 r. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowań egzekucyjnych zostały zatem wniesione po upływie określonego w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. terminu. W konsekwencji zasadnie organ egzekucyjny odmówił uwzględnienia zarzutów z powodu uchybienia terminu do ich wniesienia. Zauważyć w tym miejscu należy, że skarżący ani w trakcie postępowania przed organami obu instancji, ani w skardze nie przedstawił żadnej argumentacji, która podważyłaby prawidłowość doręczeń wymienionych wyżej tytułów wykonawczych. Na ich podstawie zostały wszczęte egzekucje w 2010 i 2011 r., a więc już kilka lat temu. W uzasadnieniu skargi skarżący natomiast w istocie zarzuca Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, że przez wiele lat naruszał przepisy i w latach 2001-2016, a więc w okresie czasu, w którym zostały wystawione tytuły wykonawcze będące przedmiotem zarzutów w niniejszej sprawie, nie wystawił w prawidłowy sposób tytułu wykonawczego. W związku z tym nie sposób uznać, że skarżący o wyżej wymienionych tytułach wykonawczych dowiedział się dopiero po kilku latach z postanowienia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 29 listopada 2018 r. Należy także dodać, że tytuły wykonawcze zawierały pouczenie o prawie wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w terminie 7 dni, stosownie do przepisu art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Jak już wyżej wskazano, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest już pogląd, że zarzuty zgłoszone po upływie 7-dniowego terminu są spóźnione i nie mogą być rozpatrzone (por. wyrok NSA z 26 sierpnia 2011 r., II FSK 368/2010). Zauważyć w tym miejscu należy, że orzecznictwo sądów administracyjnych nie jest jednolite co do określenia w jakiej formie należy rozstrzygać zarzuty wniesione po terminie. Z jednej strony przyjmuje się, że powinno się wówczas oddalić zarzuty (wyrok WSA w Białymstoku z 15 stycznia 2009 r., I SA/Bk 361/08) bądź pozostawić zarzuty bez rozpoznania (wyrok WSA w Poznaniu z 9 lipca 2008 r., I SA/Po 443/08), bądź umorzyć postępowanie w przedmiocie zarzutów (wyrok NSA z 24 października 2000 r., I SA/Ka 712/99; wyrok NSA z 8 lutego 1994 r. SA/Wr 1463/93) albo nie uwzględnić zarzutów z powodu ich wniesienia po upływie terminu (wyrok NSA z 1 października 1999 r., I SA/Lu 722/98; wyrok WSA w Łodzi z 24 kwietnia 2008 r., III SA/Łd 19/08). Sądy administracyjne akceptują również tego typu rozstrzygnięcia jak odmowa wszczęcia postępowania przez organ egzekucyjny pierwszej instancji w sprawie zgłoszonych zarzutów w związku z uchybieniem terminu do ich wniesienia (por. wyrok WSA w Gdańsku z 27 listopada 2013 r., I SA/Gd 1017/13). We wszystkich tych przypadkach podkreśla się jednak, że uchybienie terminowi do wniesienia zarzutów powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej, co prowadzić może do zamknięcia drogi dalszego postępowania (por. wyrok WSA w Krakowie z 3 sierpnia 2012 r., I SA/Kr 849/12 oraz powołane tam poglądy B. Adamiak i J. Borkowskiego, Kodeks postępowania administracyjnego, Warszawa 2008, s. 335 i nast., a także powołane w innych wyrokach poglądy R. Hausera, Z. Leońskiego Egzekucja administracyjna. Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Warszawa 1995, s. 63; wyrok NSA z 11 stycznia 2017 r., II FSK 3770/14). W wyroku z 11 stycznia 2017 r., II FSK 3770/14 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że właściwa będzie podstawa z art. 61a § 1 k.p.a. o odmowie wszczęcia postępowania z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. W ten sposób rozstrzygnięcie organu najpełniej wyraża konsekwencje w postaci bezskuteczności dokonanej przez stronę czynności procesowej. Sąd w rozpoznawanej sprawie podziela powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego. Takie też stanowisko zajęły organy obu instancji w niniejszej sprawie. Wobec powyższego uznać należy, że prawidłowo odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postepowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z 10 czerwca 2010 r., z 30 czerwca 2010 r., z 26 sierpnia 2010 r, z 19 października 2010 r. i z 23 maja 2011 r., a organy egzekucyjne nie naruszyły przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia z 12 marca 2019 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art.151 p.p.s.a., sąd oddalił skargę. a.k.