III SA/Łd 682/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Sędzia NSA: Janusz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 24 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym skargi B.D. na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadną skargi wniesionej do sądu na działanie Wydziału Budynków i Lokali Urzędu Miasta Ł. w związku z wynajmem lokali użytkowych p o s t a n a w i a odrzucić skargę L.F. III SA/Łd 682/07 U z a s a d n i e n i e B.D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. [...] w przedmiocie uznania za bezzasadną skargi wniesionej do sądu na działanie Wydziału Budynków i Lokali Urzędu Miasta Ł. w związku z wynajmem lokali użytkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi w tym trybie, jak wynika z treści przytoczonego wyżej przepisu, obejmuje nie wszystkie uchwały organów powiatu, lecz uchwały "z zakresu administracji publicznej". Ugruntowana pozostaje linia orzecznictwa, że uchwały podjęte w wyniku rozpoznawania skargi wniesionej w trybie działu VIII K.p.a. są faktycznie czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi. Na czynność informującą o sposobie załatwienia skarga do sądu administracyjnego nie służy. Również nie służy skarga do sądu administracyjnego na uchwałę organu samorządowego podjętą w wyniku rozpatrywania skargi wniesionej w trybie działu VIII k.p.a. (por. postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2002 r. w sprawie II SA/Wr 3121/01, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r. w sprawie I SA 2668/00, publ. LEX 54426). W tym postanowieniu skład orzekający stwierdził: "Rozpatrzenie skarg wnoszonych na podstawie art. 227 k.p.a. nie następuje w formie wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o NSA, co nie dotyczy skarg, do których rozpoznania są właściwe rady gmin, powiatów oraz sejmików województw. Te organy bowiem we wszystkich sprawach należących do ich właściwości podejmują uchwały. Jednakże uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. są taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych w art. 229 k.p.a., którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania. Uznanie zatem, że w sytuacji gdy załatwienie skargi, o której mówi art. 227 k.p.a., nastąpiło w formie uchwały, służy skarga do sądu administracyjnego, powodowałoby niczym nie uzasadnioną nierówność prawną podmiotów. Tym bowiem, których skarga nie została załatwiona w formie uchwały, skarga do sądu na czynność informująca o sposobie załatwienia nie służyłaby". Postanowienie powyższe, aczkolwiek zostało wydane pod rządem ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), zachowuje aktualność także w obecnie obowiązującym stanie prawnym. Zatem skarga B.D. była niedopuszczalna i podlegała z tego powodu odrzuceniu. Niezależnie od tej podstawy odrzucenia należy zauważyć fakt niespełnienia formalnych wymogów wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Z treści cytowanego przepisu wynika, iż uchwały organów gminy można zaskarżyć dopiero po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Bezskuteczność wezwania do usunięcia naruszenia będzie miała miejsce wówczas, gdy wezwany organ samorządu terytorialnego, odpowiadając na skierowane do niego żądanie usunięcia naruszenia, odmówi wprost spełnienia żądania bądź w terminie zastrzeżonym dla załatwienia sprawy nie zajmie żadnego stanowiska (M. Rzążewska, Zaskarżenie uchwał samorządu terytorialnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa-Zielona Góra 1997, s. 35). W rozpatrywanej sprawie okoliczność taka nie zaistniała, skarżąca wniosła bowiem skargę do sądu administracyjnego bez uprzedniego wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia. Ugruntowane jest stanowisko, zarówno doktryny jak i orzecznictwa, że skuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa musi być skierowane do organu znajdującego się w ramach struktury organizacyjnej jednostki samorządu, której uchwała jest skarżona. Żądanie unieważnienia uchwały organu gminy skierowane do organu nadzoru uruchamia wyłącznie postępowanie nadzorcze w ramach własnych, samodzielnych kompetencji tego organu do badania legalności uchwał organów i nie zastępuje wezwania, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 1995 r. II SA 105/95, publ. ONSA 1996, nr 2, poz. 81). Art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi o konieczności wyczerpania środka zaskarżenia przed wniesieniem skargi do Sądu, a jednym z takich środków jest właśnie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. W świetle powyższych rozważań należy uznać, że skarga B.D. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. L.F.