III SA/Łd 684/25

Dnia 20 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dańczak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 10 czerwca 2025 roku nr SKO.4121.102.2025 w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy oddala skargę. Decyzją z 10 czerwca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej: SKO w Łodzi) utrzymało w mocy decyzję Starosty Zgierskiego z 22 kwietnia 2025 r. o odmowie wydania E. S. (dalej: strona lub skarżący) prawa jazdy kategorii C, C+E. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. 23 grudnia 2025 r. strona złożyła w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego w Zgierzu wniosek o wydanie prawa jazdy kategorii C, C+E wraz z oświadczeniami o spełnianiu wymagań, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2024 r., poz. 1210, zwana dalej u.k.p.). Do wniosku strona załączyła, m.in.: orzeczenie lekarskie Nr [...] z [...] r. o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami określonymi w prawie jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E; orzeczenie psychologiczne Nr [...] z [...] r. o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem w zakresie prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E; kopię orzeczenia lekarskiego Nr [...] z [...] r. o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; kopię orzeczenia psychologicznego Nr [...] z [...] r. o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; kopię posiadanego prawa jazdy. Strona we wniosku, pouczona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (art. 233 § 1 k.k.), oświadczyła, m.in. że nie został orzeczony wobec niej prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów samochodowych, nie ma zatrzymanego prawa jazdy, nie ma cofniętego uprawnienia do kierowania pojazdami oraz że nie posiada innego dokumentu stwierdzającego uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. 23 grudnia 2024 r. strona, na podstawie przedstawionych dokumentów, otrzymała Profil Kandydata na Kierowcę (dalej: PKK) w zakresie kategorii C, C+E oraz Profil Kierowcy Zawodowego na kwalifikację wstępną przyśpieszoną z bloku C1, C1+E, C, CE. 30 grudnia 2024 r. do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w Zgierzu zgłosiła się strona i przedstawiła niemiecki certyfikat kwalifikacji kierowcy nr [...] wydany [...] r. przez [...] w celu zmiany rodzaju szkolenia z kwalifikacji wstępnej przyspieszonej na szkolenie okresowe. W dokumencie tym w pozycji 4a znajdowała się informacja o wydanym w Niemczech prawie jazdy seria i nr [...]. 30 grudnia 2024 r. Starosta Zgierski wystosował zapytanie do systemu EUCARIS o potwierdzenie, czy strona posiada prawo jazdy seria i nr [...] wydane w Niemczech. W odpowiedzi uzyskano informację z niemieckiego organu wydającego uprawnienia do kierowania pojazdami, tj. Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego we F. (dalej: Kraftfahrt-Bundesamt), że prawo jazdy seria i nr [...] jest nieważne oraz prośbę o kontakt. 30 grudnia 2024 r. Wydział Komunikacji Starostwa Powiatowego w Zgierzu wystąpił do Kraftfahrt-Bundesamt z prośbą o udzielnie informacji, kiedy i gdzie wydane zostało prawo jazdy, jakie kategorie zostały wydane, czy istnieją jakieś ograniczenia do wydania prawa jazdy, czy prawo jazdy ma datę ważności, czy uprawnienia nie zostały cofnięte w ciągu ostatnich pięciu lat. 14 stycznia 2025 r. wystosowano kolejne pismo o potwierdzenie wydania, przedstawionego przez stronę, certyfikatu kwalifikacji kierowcy nr [...]. 17 stycznia 2025 r. wpłynęła do Starostwa Powiatowego w Zgierzu, z Kraftfahrt-Bundesamt, odpowiedź na zapytanie z 30 grudnia 2024 r., z której wynika, że: "Pan S. nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy. Dnia [...] r. osoba zainteresowana prowadziła pojazd pod wpływem alkoholu (2,63‰). Aby odzyskać niemieckie prawo jazdy, musi przejść badania lekarskie i psychologiczne. Decyzja ważna do 9 lutego 2038 r." (pismo z 14 stycznia 2025 r.). Z załącznika do pisma wynika, że prawo jazdy [...] było wydane stronie przez Powiat G. [...] r. kategorii A, A1, AM, B, C, C1, BE, C1+E, L, T. Prawo jazdy zostało cofnięte przez Sąd Rejonowy G., sygn. akt [...], data decyzji 23 stycznia 2023 r. Cofnięte prawo jazdy zostało zniszczone. 21 stycznia 2025 r. wpłynęła odpowiedź na zapytanie dotyczące certyfikatu kwalifikacji kierowcy, z Kraftfahrt-Bundesamt, z 15 stycznia 2025 r. zawierająca potwierdzenie wydania certyfikatu. 21 stycznia 2025 r. do Wydziału Komunikacji zgłosiła się strona, która ustnie oświadczyła, że nie posiada żadnego zagranicznego prawa jazdy, w związku z czym zostało wystosowane kolejne zapytanie do organu niemieckiego. 6 lutego 2025 r. Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Ł. zaktualizował PKK strony dotyczący uzyskania kategorii C prawa jazdy. Z PKK wynika, że strona 13 stycznia 2025 r. zaliczyła z wynikiem pozytywnym egzamin teoretyczny w zakresie kategorii C prawa jazdy. Następnie 24 stycznia 2025 r.–4 lutego 2025 r. ukończyła szkolenie podstawowe praktyczne w zakresie kategorii C prawa jazdy, a 5 lutego 2025 r. zdała egzamin praktyczny. 7 lutego 2025 r. Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Ł. zaktualizował PKK strony dotyczący uzyskania kategorii CE prawa jazdy. Z PKK wynika, że strona 24 stycznia 2025 r. - 4 lutego 2025 r. ukończyła szkolenie podstawowe praktyczne w zakresie kategorii CE prawa jazdy, a 6 lutego 2025 r. zdała egzamin praktyczny. W związku z negowaniem przez stronę otrzymanych informacji z Kraftfahrt-Bundesamt 11 lutego 2025 r. Wydział Komunikacji Starostwa Powiatowego w Zgierzu ponownie wystosował pismo do Kraftfahrt-Bundesamt z prośbą o udzielenie informacji dotyczących uprawnień ww. osoby. 28 lutego 2025 r. wpłynęło pismo z Kraftfahrt-Bundesamt, powtarzające poprzednie informacje dotyczące strony (pismo z 21 lutego 2025 r.), tzn. "Pan S. nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy. Dnia [...] r. osoba zainteresowana prowadziła pojazd pod wpływem alkoholu (2,63‰). Aby odzyskać niemieckie prawo jazdy, musi przejść badania lekarskie i psychologiczne. Decyzja ważna do 9 lutego 2038 r.". Decyzją z 22 maja 2025 r. Starosta Zgierski orzekł o odmowie wydania stronie prawa jazdy kategorii C, C+E. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie do SKO w Łodzi. Decyzją z 10 czerwca 2025 r. SKO w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Starosty Zgierskiego z 22 maja 2025 r. W uzasadnieniu decyzji z 10 czerwca 2025 r. SKO w Łodzi wyjaśniło, że w przedmiotowej sprawie zachodzi negatywna przesłanka wydania prawa jazdy określona w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., zgodnie z którym prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte - w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. Zdaniem SKO w Łodzi z cytowanego przepisu wynika bowiem zakaz wydania w Polsce prawa jazdy, m.in. w okresie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w kraju, w którym prawo jazdy zostało uprzednio wydane. SKO w Łodzi zauważyło, że uprawnienia strony do kierowania pojazdami zostały cofnięte w Niemczech i mogą być przywrócone dopiero w 2038 r., po uprzednim poddaniu się specjalistycznym badaniom lekarskim. Aby ubiegać się o ponowne wydanie uprawnienia do kierowania pojazdami w Niemczech, strona musiałaby spełnić dodatkowy warunek, a mianowicie przedstawić pozytywną opinię lekarską potwierdzającą jej zdolność do uczestnictwa w ruchu drogowym. Wydanie jej polskiego prawa jazdy bez spełnienia tego warunku prowadziłoby do obejścia prawa niemieckiego. Skargę na powyższą decyzję SKO w Łodzi wniosła do sądu strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając rozstrzygnięciu: I) obrazę przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 11 ust. 4 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie) (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 403, str. 18 ze zm.; dalej: dyrektywa 2006/126/WE) poprzez jego błędną wykładnię rozszerzającą, polegającą na przyjęciu, iż celem regulacji było uniemożliwienie ponownego nabycia uprawnienia do kierowania pojazdami i w konsekwencji uzyskania dokumentu prawa jazdy, podczas gdy prawidłowa interpretacja normy powinna prowadzić do wniosku, iż państwo członkowskie ma obowiązek odmowy wydania prawa jazdy, jednakże wyłącznie w przypadku ograniczenia prawa jazdy (np. o konkretne kategorie), zawieszeniu lub cofnięciu w innych państwach członkowskich w okresie ich obowiązywania, które in casu nie obowiązywało już skarżącego; 2) art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. poprzez jego błędną rozszerzającą wykładnię wskazanego przepisu poprzez uznanie, że negatywną przesłanką wydania prawa jazdy jest również okoliczność cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, podczas gdy taka interpretacja sprzeciwia się wykładni literalnej oraz wykładni celowościowej ww. przepisu i zmierza ona w rzeczywistości do zastosowania przepisu w brzmieniu nieobowiązującym od 5 grudnia 2021 r., a więc przepisu nieobowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia i jako taka zmierza do obejścia nowelizacji; 3) art. 11 ust. 1 u.k.p. przez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji o wydanie decyzji odmawiającej wydania skarżącemu prawa jazdy kategorii C, C+E, pomimo spełnienia przez niego wszystkich przesłanek pozytywnych uzyskania prawa jazdy i braku istnienia przesłanek negatywnych; 4) art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że spełniona została przesłanka negatywna wydania prawa jazdy kategorii C, C+E w postaci cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, podczas gdy z literalnej treści ww. przepisu wynika, iż przesłanką odmowy wydania prawa jazdy osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, jest jedynie okoliczność zatrzymania prawa jazdy, w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy, podczas gdy okoliczność ta nie zachodzi w niniejszej sprawie; II) naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 11 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do wszystkich twierdzeń i zarzutów, zawartych tak w petitum, jak i uzasadnieniu odwołania, co czyni decyzję niekompletną, nieprzekonującą, a także utrudnia kontrolę instancyjną; 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez ponowienie wszelkich błędów i braków postępowania pierwszoinstancyjnego, w szczególności: 2a) dowolną, a nie swobodną ocenę zebranych w sprawie dowodów z dokumentów, co doprowadziło do dokonania błędnych ustaleń faktycznych skutkujących uznaniem, że skarżący pozostaje w okresie cofnięcia uprawnień do prowadzenia pojazdami (pojęcie utożsamiane przez organ z zatrzymaniem prawa jazdy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p.), co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji odmawiającej wydanie skarżącemu prawa jazdy, podczas gdy z żadnego ze zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych nie wynika, że w dacie złożenia wniosku o wydanie prawa jazdy kategorii C, C+E, jak i w dacie wydania zaskarżonej decyzji, skarżący znajdował się w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy, czy też miał cofnięte uprawnienia do prowadzenia pojazdami; 2b) niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań, w szczególności w postaci zlecenia tłumaczowi przysięgłemu języka niemieckiego przetłumaczenia trzech decyzji zatytułowanych "Mitteilung and as Kraftfahrt-Bundesamt" (Powiadomień Federalnego Urzędu Transportu Samochodu) oraz zwrócenia się do Kraftfahrt-Bundesamt w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, w szczególności zaniechanie zbadania, czy wskutek wydanych względem skarżącego na podstawie obowiązującego w Niemczech prawa decyzji zachodzi negatywna przesłanka wydania prawa jazdy, o której mowa w art. 12 ust. 1 pkt. 5 u.k.p., a także zaniechanie zbadania pojęć prawnych zatrzymania prawa jazdy, zawieszenia prawa jazdy oraz tymczasowego cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oraz wynikających z nich skutków, a w konsekwencji dowolne uznanie, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy zachodzi negatywna przesłanka do wydania prawa jazdy; 3c) wyprowadzenie wniosku sprzecznego ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającego na przyjęciu, że w dacie składania wniosku o wydanie prawa jazdy, skarżący miał zatrzymane prawo jazdy oraz cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami, podczas gdy z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że skarżący nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy, niemieckie prawo jazdy zostało zniszczone, a względem skarżącego orzeczono zawieszenie prawa jazdy jedynie od 23 stycznia 2023 r. do 22 października 2023 r., a w konsekwencji czego brak było podstaw do wydania decyzji odmawiającej skarżącemu wydania prawa jazdy. Mając na względzie powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji wskazując rozstrzygnięcie, tj. przyznanie skarżącemu prawa jazdy kategorii C, C+E. W odpowiedzi na skargę SKO w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie była zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Badając legalność zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. Rozstrzyga jednak tylko w granicach danej sprawy, co oznacza, że nie może oceniać innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w sytuacji naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, na mocy art. 151 p.p.s.a., skarga podlega natomiast oddaleniu. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą odmówiono skarżącemu wydania prawa jazdy kategorii C, C+E. Należy wskazać, że stosownie do treści art. 4 ust. 2 u.k.p. kierowca może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy. Przepis ten nie dotyczy międzynarodowego prawa jazdy, krajowego prawa jazdy osoby, o którym mowa w art. 10 ust. 3, oraz tymczasowego elektronicznego prawa jazdy. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że Konwencja o ruchu drogowym, sporządzona w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r., (Dz. U. z 1988 r. Nr 5, poz. 40), której stroną jest Polska oraz Niemcy, przewiduje w art. 41 ust. 1 lit. a wzajemne uznawanie każdego krajowego prawa jazdy. W konsekwencji tego należy przyjąć, iż w sytuacji, w której dokumenty prawa jazdy wystawiane są w różnych państwach, mamy do czynienia z tym samym uprawnieniem do kierowania pojazdami. Przepis art. 4 ust. 2 u.k.p. nie dotyczy jednak międzynarodowego prawa jazdy, co oznacza, że można posiadać jednocześnie ważne prawo jazdy oraz międzynarodowe prawo jazdy. Ponadto zakaz nie dotyczy krajowego prawa jazdy wydawanego szefom i cudzoziemskiemu personelowi przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych i misji specjalnych państw obcych oraz organizacji międzynarodowych, korzystających z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych, oraz innym osobom korzystającym z tych przywilejów i immunitetów. Osoby te mogą zatem posiadać więcej niż jedno prawo jazdy (np. prawo jazdy wydane w Polsce oraz prawo jazdy wydane we własnym państwie). Należy zwrócić uwagę, że powyższe regulacje odnoszą się do dokumentów określanych jako ważne. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.k.p. nie jest uznawane za ważne prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli na terytorium któregokolwiek z tych państw to prawo jazdy zostało zatrzymane lub czasowo albo na stałe cofnięto posiadane uprawnienie do kierowania pojazdem. Można zatem przyjąć, iż przez ważne prawo jazdy należy rozumieć prawo jazdy pozostające w mocy, obowiązujące, potwierdzające aktualnie istniejące i niezwieszone uprawnienie. Musi to być prawo jazdy, dla którego nie upłynął jeszcze wskazany w nim okres ważności. Chodzi przy tym o dokument istniejący w sensie materialnym, legalny, mający wszystkie właściwe dla niego cechy i zabezpieczenia, a przy tym niezniszczony, nieprzerobiony i niepodrobiony (por. M. Dębski, Art. 4, [w:] Ustawa o kierujących pojazdami. Komentarz, Warszawa 2013, Lex/el.). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy. Ze względu na prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu skarżącemu zostało odebrane niemieckie prawo jazdy ogólne (kategorii A, A1, AM, B, C, C1, BE, C1E, L, T), przy czym ponowne jego uzyskanie może nastąpić po pozytywnym przejściu badania lekarskiego i psychologicznego. Z dokumentów dołączonych do pisma Kraftfahrt-Bundesamt z 30 grudnia 2024 r., a uzyskanych przez polskie władze za pośrednictwem Europejskiej Sieci Praw Jazdy, wynika, że wobec skarżącego orzeczono zatrzymanie niemieckiego prawa jazdy ogólnego (data wydania decyzji: 30 listopada 2022 r.), następnie tymczasowe cofnięcie tego prawa jazdy (daty wydania decyzji: 22 grudnia 2022 r. i 23 stycznia 2023 r.), które ostatecznie zostało zniszczone, z zawieszeniem na okres do 9 lutego 2038 r. Tego dnia, tj. 9 lutego 2038 r., nastąpi zatarcie skazania za umyślne prowadzenie pojazdu przez skarżącego w stanie nietrzeźwości jako kierowcy samochodu ciężarowego [...] r. A zatem do momentu zatarcia skazania wydanie nowego niemieckiego prawa jazdy może nastąpić po przejściu procedury przewidzianej dla uzyskania prawa jazdy w prawie niemieckim oraz po przedłożeniu pozytywnych badań medyczno-psychologicznych w dowolnym niemieckim urzędzie ds. praw jazdy. Powyższe oznacza, że skarżący uzyskał prawo jazdy za granicą, ale jego uprawnienie do kierowania pojazdami zostało zatrzymane, wbrew twierdzeniom skarżącego, i to do czasu przedstawienia pozytywnych badań medyczno-psychologicznych w dowolnym niemieckim urzędzie ds. praw jazdy. Tym samym ziściła się przesłanka z art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., który to przepis stanowi, że prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane - w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy (brzmienie przepisu na dzień złożenia przez stronę wniosku o wydanie prawa jazdy kategorii C, C+E w polskim urzędzie ds. praw jazdy – 23 grudnia 2025 r.). W tej sytuacji zwrócenie się do polskiego urzędu ds. praw jazdy o wydanie prawa jazdy kategorii C, C+E, z powołaniem się na art. 11 ust. 1 u.k.p., stanowiłoby obejście wymogu przedłożenia przez stronę badań medyczno-psychologicznych w dowolnym niemieckim urzędzie ds. praw jazdy, do czego była ona zobowiązana na gruncie odpowiednich przepisów prawa niemieckiego. Skoro do czasu zatarcia orzeczonego środka zatrzymania uprawnień do kierowania pojazdami uzyskanie prawa jazdy przez skarżącego w Niemczech jest możliwe jedynie po spełnieniu dodatkowego wymogu przedłożenia badań medyczno-psychologicznych (uzyskanych w oparciu o przepisy prawa niemieckiego) w dowolnym niemieckim urzędzie ds. praw jazdy, to uzyskanie na nowo tych samych uprawnień w oparciu o przepisy prawa polskiego – tak jak chce tego skarżący – stanowiłoby ominięcie rygorów wynikających z prawa wspólnotowego. W rezultacie skarżący posiadałby prawa jazdy wydane przez więcej niż jedno państwo członkowskie, co jest niedozwolone przez regulacje zawarte w dyrektywie 2006/126/WE. W myśl art. 11 ust. 4 dyrektywy 2006/126/WE państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Państwo członkowskie odmawia uznania ważności jakiegokolwiek prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu na terytorium wydającego państwa członkowskiego. Państwo członkowskie może także odmówić wydania prawa jazdy osobie ubiegającej się o prawo jazdy, której prawo jazdy zostało w innym państwie członkowskim unieważnione. Ponadto art. 7 ust. 5 lit. a dyrektywy 2006/126/WE wprowadza zakaz posiadania przez jedną osobę praw jazdy wydanych przez więcej niż jedno państwo członkowskie. Celem tych przepisów jest uniemożliwienie osobom, które zostały wykluczone z uczestnictwa w ruchu drogowym na terytorium jednego z krajów członkowskich Unii Europejskiej, ominięcia sankcji nałożonych mocą prawomocnych orzeczeń właściwych władz i niedopuszczenie ich do ruchu drogowego bez uprzedniego spełnienia określonych przepisami prawa warunków do odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami. Służy to zapewnieniu bezpieczeństwa na drogach we wszystkich państwach członkowskich. Przepisy dyrektywy 2006/126/WE zostały w całości implementowane do prawodawstwa krajowego. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, że w prawie polskim wprowadzone zostały rozwiązania podobne do rozwiązań analizowanych w tym miejscu. Mianowicie, zgodnie z art. 11 ust. 6 u.k.p., dodatkowym warunkiem wydania prawa jazdy osobie, wobec której została wydana decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w trybie art. 103 ust. 1 pkt 2 lub 3, jest uzyskanie orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Stosownie zaś do treści art. 103 ust. 1 u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku, m.in. ponownego przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie 5 lat od dnia doręczenia informacji, o której mowa w art. 98a ust. 4, dotyczącej konieczności ukończenia kursu reedukacyjnego, o którym mowa w art. 98a ust. 3 pkt 1 (pkt 2) czy popełnienia w okresie próbnym trzech wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji lub jednego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (pkt 3). Powyższe prowadzi do wniosku, że analizując wniosek o wydanie skarżącemu prawa jazdy na podstawie ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, organ nie mógł pominąć okoliczności, że w innym państwie członkowskim skarżącemu zostało odebrane i zniszczone prawo jazdy (tzn. najpierw zatrzymane, następnie tymczasowo cofnięte, a w dalszej kolejności zawieszone i ostatecznie zniszczone), a wydanie mu ponownego prawa jazdy jest uzależnione od przedłożenia pozytywnych badań medyczno-psychologicznych w dowolnym niemieckim urzędzie ds. praw jazdy. Tym bardziej, że przepis art. 11 ust. 4 dyrektywy 2006/126/WE nie rozróżnia w swej treści pojęcia "zawieszenia" czy też "cofnięcia" prawa jazdy, tylko w każdej z tych sytuacji stanowi o odmowie wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Analizując sprawę, trzeba mieć na uwadze, że omawiany przepis art. 12 ust. 1 u.k.p. wymienia przesłanki, które uniemożliwiają wydanie prawa jazdy, nawet wówczas, gdy kandydat spełnia wymagane warunki, do których zalicza się wiek, brak przeciwwskazań zdrowotnych, odbycie przeszkolenia, zdanie egzaminu. Uzależnienie od alkoholu lub innego podobnie działającego środka (art. 12 ust. 1 pkt 1 u.k.p.) jest stanem patologicznym, powstałym w wyniku bardziej lub mniej długotrwałego, nałogowego używania alkoholu. Lekarze potwierdzają, że raz nabyte uzależnienie, np. od alkoholu, pozostaje do końca życia, nawet jeśli osoba, której dotyczy, nie spożywa już tego środka. Jest to forma bierna uzależnienia. Przeciwwskazanie do wydania prawa jazdy może wynikać tylko z aktywnej formy uzależnienia, a więc nałogowego spożywania środków uzależniających w okresie ubiegania się o prawo jazdy. Uzależnienie to może być stwierdzone na podstawie badania lekarskiego i psychologicznego (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2021 r., sygn. akt I OSK 3995/18). Wobec powyższego zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione. Warto w tym miejscu podkreślić, że zarzuty te sprowadzały się do jednej zasadniczej kwestii, a mianowicie, że w niniejszej sprawie nie doszło do zatrzymania prawa jazdy tylko do jego cofnięcia, dlatego też przepis art. 12 ust. 1 u.k.p. (w brzmieniu na dzień złożenia przez stronę wniosku o wydanie prawa jazdy kategorii C, C+E w polskim urzędzie ds. praw jazdy – 23 grudnia 2025 r.) nie miał zastosowania w zaprezentowanym stanie faktycznym. W ocenie sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy daje wystarczające podstawy do przyjęcia, że w sprawie powinien znaleźć zastosowanie przepis art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., wbrew zarzutom skargi. Z pisma Kraftfahrt-Bundesamt z 30 grudnia 2024 r. wynika, że skarżącemu zostało odebrane prawo jazdy, a ponowne jego wydanie jest uzależnione od przedłożenia pozytywnych badań medyczno-psychologicznych w dowolnym niemieckim urzędzie ds. praw jazdy, natomiast z dołączonych do tego pisma dokumentów wynika okres, w jakim wydanie prawa jazdy jest uzależnione od spełnienia owego dodatkowego warunku. Powyższe należy interpretować w ten sposób, że uprawnienie do kierowania pojazdami zostało skarżącemu zatrzymane w Niemczech, a w okresie obowiązywania zatrzymania, na podstawie przepisów prawa polskiego, prawo jazdy nie może zostać skarżącemu wydane. Skarżący nie jest zatem w takiej samej sytuacji jak osoba po raz pierwszy ubiegająca się o prawo jazdy i mimo braku dokumentu i uprawnień do kierowania, nie może ich jednak nabyć w zwykłym trybie, a to z racji podlegania wskazanym ograniczeniom. Wobec skarżącego zostały zastosowane restrykcje, które na gruncie prawa niemieckiego wypełniają dyspozycję art. 11 ust. 4 dyrektywy 2006/126/WE, a tym samym stan faktyczny badanej sprawy wyczerpuje dyspozycję przepisu prawa krajowego, tj. art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Powyższe okoliczności faktyczne ustalono na podstawie informacji pisemnej Kraftfahrt-Bundesamt z 30 grudnia 2024 r., która została przetłumaczona przez przysięgłego tłumacza języka angielskiego, ponieważ w oryginalne tekst tej informacji został sporządzony w języku angielskim, a nie niemieckim, wbrew temu, co zostało zasugerowane w skardze. Nie było więc potrzeby dokonania uwierzytelnionego tłumaczenia z języka niemieckiego. A to przede wszystkim na tym dokumencie organy administracji, a za nimi sąd, oparły swe rozstrzygnięcia. Ponadto należy zwrócić uwagę, że treść tłumaczenia tego dokumentu jest jasna i jednoznaczna. Wyraźnie zauważalny jest także sam kontekst wypowiedzi niemieckiego urzędu ds. praw jazdy oraz jego ogólny wydźwięk, jednoznacznie zwracający uwagę na konieczność uwzględnienia aktualnie nałożonych na skarżącego restrykcji w zakresie możliwości uzyskania prawa jazdy. Powyższe okoliczności przeczą tezie o wadliwym zebraniu materiału dowodowego w toku postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie prezentowany jest pogląd, że dokument pochodzący od organu właściwego w zakresie posiadanych informacji, stanowi najbardziej wiarogodny środek dowodowy dla organu prowadzącego postępowanie administracyjne. Jeżeli zatem określone wpisy figurują w ewidencji urzędowej, to są one wiążące dla stron i organów. Kwestionowanie znaczenia tych wpisów w rejestrze Kraftfahrt-Bundesamt nie może prowadzić do sytuacji, w której polski organ właściwy z zakresu wydania praw jazdy będzie wypowiadać się w kwestiach, które ze swej istoty zastrzeżone są dla niemieckiego organu (por. wyroki NSA z: 20 maja 2021 r. sygn. akt I OSK 4203/18, 18 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1602/19, 26 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 776/19, 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 694/19, 29 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 301/19, 23 marca 2021 r. sygn. akt I OSK 4025/18). Reasumując, w kontrolowanej sprawie w prawidłowo ustalonym i niebudzącym wątpliwości stanie faktycznym sprawy, trafnie doszło do wydania decyzji o odmowie wydania skarżącemu prawa jazdy kategorii C, C+E, a okoliczności z tym związane zostały w pełni wykazane i uzasadnione, spełniając wymogi art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, wbrew zarzutom skargi, nie naruszają przepisów prawa materialnego, a także procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. P.K.