III SA/Łd 690/18

Dnia 8 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, , Sędzia NSA Janusz Furmanek, Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2018 roku sprawy ze skargi M. K. S. na zarządzenie Prezesa Sądu Apelacyjnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wyznaczenia zastępcy komornika sądowego postanawia: 1. otworzyć zamkniętą rozprawę; 2. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 3. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz M. K. S. kwotę 200,- (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 29 sierpnia 2018 roku pod pozycją 3880. W dniu 18 stycznia 2018 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga M. K. S. na zarządzenie Prezesa Sądu Apelacyjnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wyznaczenia zastępcy komornika sądowego. W skardze zarzucono naruszenie: 1. art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (t.j. Dz. U. z 2017 r, poz. 1277) przez wydanie zarządzenia bez wezwania komornika na wysłuchanie lub do złożenia przez niego pisemnych wyjaśnień, a w konsekwencji zaniechanie wyznaczenia mu terminu, który nie mógł być krótszy niż 7 dni, na przedstawienie swego stanowiska w sprawie, a które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem skarżącego pozbawiono możliwości wyjaśnienia tego, czy istnieją przeszkody prawne w pełnieniu przez niego obowiązków Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ż. w oparciu o uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2017 r. sygn. akt: VI SA/Wa 1067/17; 2. art. 26 ust. 1 cyt. ustawy o komornikach sądowych i egzekucji w związku z art. 152 p.p.s.a. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) przez jego błędną wykładnie polegającą na wadliwym przyjęciu, że uchylenie nieprawomocnym Wyrokiem decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 marca 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego nr [...], wywołuje taki skutek prawny dla powołania skarżącego na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ż. (tj. decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia 21.12.2016 r. [...]), że skarżący nie może pełnić obowiązków komornika sądowego z powodu przeszkód prawnych lub faktycznych, i zachodzi potrzeba pełnienia jego obowiązków przez zastępcę komornika, mimo że decyzja o powołaniu skarżącego na stanowisko komornika sądowego, podlegała wykonaniu przez jej zaskarżeniem przez Izbę Komorniczą w Ł. na podstawie art. 130 § 4 w związku z art. 107 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a., a nadto w uzasadnieniu wyroku są wprost wskazał, że: ,,( ...) zgodnie z przepisem art. 152 § 1 p.p.s.a. ( ...) wyrok wydany w niniejszej sprawie nie wywołuje skutków prawnych do chwili jego uprawomocnienia się, bowiem w zaskarżonym wyroku sąd odmiennie nie orzekł w tym zakresie". (str. 7 i 8 uzasadnienia); 3. art. 15a ust. 1c w związku z art. 15a ust. 1a cyt. ustawy o komornikach sądowych i egzekucji przez jego błędną wykładnie polegającą na wadliwym przyjęciu, że doszło do wygaśnięcia powołania skarżącego na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ż. z mocy prawa, mimo że skarżący (I) nie zrezygnował z pełnienia obowiązków komornika, (II) nie został ukarany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym karą wydalenia ze służby komorniczej, (III) nie został prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, (IV) ani nie utracił obywatelstwa polskiego, a nadto bez wskazania kiedy i jakim pismem Minister Sprawiedliwości zawiadomił Prezesa Sądu Apelacyjnego o wygaśnięciu powołania skarżącego na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ż.. Skarżący wniósł o: 1. uchylenie zarządzenia oraz stwierdzenie jego bezskuteczności; 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Apelacyjnego w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wskazano, że skarżący niesłusznie zarzuca naruszenie art. 27 ust. 1 u.k.s.e. przez wydanie zarządzenia bez wezwania komornika na wysłuchanie lub do złożenia przez niego pisemnych wyjaśnień. Wprawdzie M. K. S. nie złożył wyjaśnień, lecz w jego imieniu uczynił to pełnomocnik, który skierowanym do Prezesa Sadu Apelacyjnego w Ł. pismem z 7 grudnia 2017 r. odniósł się do wyrażonego w piśmie Ministerstwa Sprawiedliwości z dnia 6 grudnia 2017 r. nr [...] stanowiska i przedstawił argumenty, które w jego ocenie wskazywały na brak podstaw do wyznaczenia zastępcy M. K. S.. Za niezasadne uznano także pozostałe zarzuty. Prezes wskazał, że skarżący, podnosząc, że decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2016 r. podlegała wykonaniu przed jej zaskarżeniem przez Izbę Komorniczą w Ł. na podstawie art. 130 § 4 w związku z art. 107 § 4 k.p.a., nie baczy na to, że zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 4 grudnia 2017 roku VI SA/Wa 1067/17 Izbie Komorniczej w Ł., w postępowaniu wywołanym wnioskiem M. K. S. o powołanie na stanowisko komornika sądowego, przysługiwał status strony. Prezes wyjaśnił, że wprawdzie w decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2016 roku [...] powołano się na art. 107 § 4 k.p.a., podnosząc, że jest ona zgodna z żądaniem strony, jednak Izba Komornicza w Ł., występując z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej powołania M. K. S. na stanowisko komornika, dała wyraz temu, że nie zgadza się z decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2016 r. Wniesienie odwołania przez jedną ze stron oznacza, że strona ta jest niezadowolona z decyzji, co wyklucza przyjęcie, że decyzja jest zgodna z żądaniem wszystkich stron. Zdaniem Prezesa nie można zatem uznać, że do decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2016 r. ma zastosowanie regulacja wynikająca z art. 130 § 4 k.p.a. Skoro Izba Komornicza w Ł. skorzystała z uprawnienia do zainicjowania trybu postępowania przewidzianego wart. 127 § 3 k.p.a., decyzja o powołaniu M. K. S. na stanowisko komornika sądowego nie podlega wykonaniu zgodnie z art. 130 § 1 k.p.a. Nie można wykluczyć, że postępowanie odwoławcze zakończy się uwzględnieniem stanowiska Izby Komorniczej w Ł., a w konsekwencji odmową powołania M.K.S. na stanowisko komornika sądowego. Konieczne zatem stało się wyznaczenie zastępcy komornika. Postanowieniem z dnia 14 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę (sygn. III SA/Łd 160/18). Sąd uznał, że wyznaczenie zastępcy komornika oraz zmiana zastępcy następują mocą zarządzenia prezesa sądu apelacyjnego. Zarządzenie to ma charakter organizacyjny, jest aktem organizacyjnym władzy sądowniczej. Nie jest to decyzja administracyjna w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, nie podlega zatem kontroli sądu administracyjnego. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 12 lipca 2018 r. sygn. II GSK 1219/18 uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA wskazał m.in., że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie pozwala na odtworzenie operacji logicznej, którą przeprowadził Sąd I instancji, a która skłoniła go do odrzucenia skargi. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest w tym zakresie na tyle ogólnikowe i lakoniczne, że całkowicie wymyka się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponownie rozpoznając sprawę Przewodniczący Wydziału III wyznaczył rozprawę na dzień 25 października 2018 r. Na rozprawie w dniu 25 października 2018 r. nikt się nie stawił i sąd postanowił odroczyć termin publikacji orzeczenia do dnia 8 listopada 2018 r. Pismem z dnia 22 października 2018 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), które wpłynęło do Sądu w dniu 26 października 2018 r. skarżący oświadczył, że cofa skargę oraz wniósł o zwrot wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 t.j. ze zm.), dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie natomiast do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w rozpoznawanej sprawie należy uznać, że pełnomocnik skarżącego skutecznie cofnął skargę. Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do stwierdzenia, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Cofnięcie niniejszej skargi nie spowoduje bowiem obejścia przepisów prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. E.C.