III SA/Łd 724/17

Dnia 29 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak(spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Referent stażysta Aneta Lubasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2017 roku sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012 postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. III SA/Łd 724/17 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł., działając m.in. na podstawie art. 1 ust. 1-3, art. 30 ust. 1, art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r. nr 64 poz. 427 ze zm.), § 2, § 3, § 4 ust. 2 pkt 1-3, § 5, § 8, § 19, § 21, § 27 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. 2009 r. nr 33, poz. 262 ze zm.), uchylił w całości decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łx. z [...] nr [...] i odmówił Z.M. przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012 w ramach: - Pakietu 1. Rolnictwo zrównoważone, w wariancie 1.1 Zrównoważony system gospodarowania; - Pakietu 8 Ochrona gleb i wód, w wariancie 8.2.1 Międzyplon ozimy oraz nałożył sankcję w wysokości 3540,60 zł., która odliczana ma być zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 15 maja 2012 r. Z.M. złożył w Biurze Powiatowym w Łx. wniosek o przyznanie na 2012 rok płatności roolnośrodowiskowej, płatności cukrowej oraz jednolitej płatności obszarowej. W dniu 17 października 2012 r. w gospodarstwie strony została przeprowadzona kontrola na miejscu metodą inspekcji terenowej w zakresie kwalifikowalności powierzchni, programu rolnośrodowiskowego oraz w zakresie wzajemnej zgodności. Producent rolny był obecny podczas wykonywania czynności kontrolnych, lecz odmówił podpisania raportu. W dniu 13 listopada 2012 r. kontrolowany złożył zastrzeżenia do raportu, natomiast pismem z dnia 19 grudnia 2012 r. Kierownik Biura Kontroli na Miejscu poinformował stronę o nieuwzględnieniu zastrzeżeń. W dniu 31 maja 2013 r. oraz 7 maja 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łx. wydał decyzje odmawiające przyznania Z.M. płatności rolnośrodowiskowej na 2012 rok, które uchylone zostały w administracyjnym toku instancji przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. decyzjami z dnia [...] oraz [...] z uwagi na błędne sformułowanie rozstrzygnięcia i pominięcie w sentencji decyzji orzeczenia o nałożeniu sankcji wieIoletnich. Organ I instancji w dniu 8 lipca 2016 r. ponownie wydał decyzję o odmowie przyznania skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej na 2012 rok i nałożył sankcję w wysokości 3540,60 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w wyniku kontroli na miejscu, do niektórych działek rolnych zgłoszonych przez Z.M. do Wariantu 1.1 oraz 8.2.1. przypisane zostały kody nieprawidłowości DR7, informujące o tym, że stwierdzona uprawa jest inna niż zadeklarowana, a rolnik nie zgłosił zmian do wniosku na podstawie art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Organ podkreślił, iż w przypadku działki rolnej D/D1 stwierdzono powierzchnię mniejszą od zadeklarowanej (7.76 ha zamiast 8,04 ha) oraz nie stwierdzono deklarowanej uprawy rzepaku w plonie głównym lecz "ugór". Jak wynika z raportu kontroli, na przedmiotowej działce stwierdzono wysiane w międzyplonie żyto na talerzowanym ugorze, co skutkowało przypisaniem kodu DR7 i potraktowaniem tej działki tak, jak gdyby jej powierzchnia wynosiła 0 ha, bez względu na wielkość stwierdzoną w trakcie kontroli. Ponadto, w stosunku do działek rolnych A i C przypisano kod DR13- (zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest mniejsza od powierzchni stwierdzonej), natomiast powierzchnia działki rolnej L została ustalona jako mniejsza od zadeklarowanej (4,05 ha zamiast 4,44 ha). Z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości w przypadku wariantu 1.1 przyjęto przedeklarowanie powierzchni o 8,40 ha (powierzchnia deklarowana: 41,82 ha, powierzchnia stwierdzona: 33,42 ha), a wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek to 25,13%, co skutkowało odmową przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012 (art. 16 ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011). W przypadku wariantu 8.2.1. przedeklarowana powierzchnia wyniosła zdaniem organu 8,43 ha (powierzchnia deklarowana: 16,05 ha, powierzchnia stwierdzona: 7,62 ha), a wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek zadeklarowanych do pakietu i stwierdzonych w trakcie kontroli to 110,63% i w związku z tym odmówiono przyznania płatności i nałożono sankcje w wysokości 3 540,60 zł (art. 16 ust. 5 i 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011). Strona wniosła odwołanie od w/w decyzji organu l instancji i wskazała, iż rozstrzygnięcie Kierownika Biura Powiatowego w Łx. zawiera błędy, a ponadto nie zakończyła się jeszcze sprawa dopłat obszarowych za 2012 rok, co jest podstawą wydania decyzji rolnośrodowiskowej za 2012 rok, gdyż odnosi się do tego samego raportu z kontroli. Z.M. podniósł, iż organ nie mógł na działce D/D1 zobaczyć zadeklarowanej uprawy rzepaku w październiku w sytuacji, gdy jest realizowany program rolnośrodowiskowy i do 30 września musiał być wysiany na polu poplon z żyta, co potwierdziła kontrola. Oświadczył, że sprawa kontroli i jej ustaleń była rozpatrywana przez WSA w Łodzi, który wyrokiem z dnia 16.01.2014 r. w spr. III SA/Łd 1004/13 uchylił decyzję ARiMR w Ł. Zakwestionowane zostały przez niego pomiary powierzchni działek rolnych w czasie kontroli w 2012 r., ustalenia co do granic działek rolnych, sposób, metody, metodologię pomiarów i czas przeprowadzenia kontroli. Oświadczył, że nie podpisał protokołu kontroli z 17 października 2012 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu [...] wydał zaskarżoną decyzję, mocą której uchylił w całości decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Łx. z dnia [...] i odmówił Z.M. przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012 w ramach: - Pakietu 1. Rolnictwo zrównoważone, w wariancie 1.1 Zrównoważony system gospodarowania; - Pakietu 8 Ochrona gleb i wód, w wariancie 8.2.1 Międzyplon ozimy oraz nałożył sankcję w wysokości 3540,60 zł. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu I instancji w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych, będących powodem odmowy przyznania skarżącemu płatności oraz nałożenia sankcji i wskazał, że przyczyną uchylenia decyzji Kierownika Biura Powiatowego w Łx. jest okoliczność, iż organ I instancji sformułował rozstrzygnięcie w zakresie sankcji w taki sposób, że nie wiadomo w ramach którego pakietu i jakiego wariantu nakładana jest sankcja. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że jego decyzja nie jest wydawana na niekorzyść strony, bowiem rozstrzygnięcie w zakresie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej oraz wysokości nałożonej sankcji jest tożsame, nastąpiło jedynie doprecyzowanie w odniesieniu do pakietu, którego dotyczą sankcje. Na powyższą decyzję Z.M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wskazując, iż zawiera ona błędy. Powierzchnie działek rolnych przyjęte do jej wyliczenia oparte są na protokole kontroli z dnia 17.10.2012 r., a ustalenia zawarte w tym protokole zostały przez skarżącego zakwestionowane. Ponownie podkreślił, że sprawa kontroli i jej ustaleń była rozpatrywana przez WSA w Łodzi, który uchylił decyzję Dyrektora ARiMR i opieranie się na niewiarygodnych ustaleniach kontroli z 2012 r. bez przeprowadzenia ponownej kontroli, o którą wnosił, narusza jego prawa. Skarżący podniósł, iż kwestionuje pomiary powierzchni działek rolnych, dokonane w czasie kontroli w 2012 roku, ustalenia co do granic działek rolnych, sposób i metody pomiarów oraz czas przeprowadzenia kontroli. W jego ocenie, organ nie ustosunkował się do zarzutów skarżącego ujętych i wskazanych w wyroku WSA w Łodzi sygn. akt III SA/Łd 1004/13. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por. postanowienia NSA: z 11 marca 2005 r., sygn. I OZ 45/05; z 7 czerwca 2008 r., sygn. I OZ 382/08). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione względami celowościowymi, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, a celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z 13 czerwca 2008 r., I FZ 221/08; wyrok WSA w Warszawie z 18 czerwca 2009 r., III SA/Wa 3321/08). W sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wielce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., I FZ 221/08 LEX nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.302-303). Rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego musi być więc istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2012 r., II FZ 941/12). W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie zachodzi tego rodzaju sytuacja, że jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w związku ze skargą kasacyjną wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 269/16 (sprawa sygn. akt II GSK 4945/16). Wskazanym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Z.M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012. Podstawę do wydania tej decyzji stanowiły ustalenia, będące wynikiem kontroli na miejscu, przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym skarżącego w dniu 17 października 2012 r., a mającej na celu weryfikację wniosku złożonego przez producenta w dniu 15 maja 2012 r. o przyznanie na 2012 rok płatności roolnośrodowiskowej, płatności cukrowej oraz jednolitej płatności obszarowej. W trakcie kontroli ustalono szereg nieprawidłowości odnośnie deklarowanych do płatności działek rolnych. Wpływ na przyznaną płatność, w szczególności miało stwierdzenie przez kontrolerów powierzchni nieuprawianej na działce rolnej L wchodzącej w skład kompleksu działek K, L, Ł (na działce ewidencyjnej o nr 11) na powierzchni 0,39 ha i wskazanie dla niej naruszenia normy N.01.1 (stwierdzono, że grunt orny nie jest wykorzystywany do uprawy roślin lub nie jest ugorowany). W przypadku działki rolnej D/D1 ustalono, że stwierdzona uprawa należy w całości do innej grupy upraw niż deklarowana. Działki rolne A i C miały stwierdzoną powierzchnię większą niż deklarowana, odpowiednio o 0,02 ha i 0,01 ha, zaś działki rolne D i L mniejszą niż deklarowana odpowiednio o 0,28 ha i 0,39 ha. Raport był dwukrotnie weryfikowany przez wykonawcę kontroli w związku z zastrzeżeniami strony złożonymi w odwołaniu z dnia 2 kwietnia 2013 roku oraz przed wydaniem zaskarżonej decyzji. W obu pismach z dnia 28 czerwca 2013 roku oraz 10 kwietnia 2015 roku podtrzymano ustalenia kontroli na miejscu w zakresie zastrzeżeń wniesionych przez stronę. W ocenie Sądu wydającego orzeczenie w sprawie III SA/Łd 269/16 ustalenia faktyczne w ramach przeprowadzonej kontroli na miejscu, co do powierzchni zgłoszonych do wniosku działek rolnych oraz sposobu ich użytkowania nie zostały przez skarżącego skutecznie podważone. W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżący zakwestionował natomiast prawidłowość dokonanej przez sąd kontroli decyzji w powyższym zakresie. W rozpoznawanej sprawie podstawę wszczęcia postępowania, a następnie wydania zaskarżonej decyzji również stanowiło ustalenie w toku postępowania w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowych na 2012 r., że skarżący nie spełnił warunku przyznania płatności wynikającego z § 2, § 3, § 4 ust. 2 pkt 1-3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. 2009 r. nr 33, poz. 262 ze zm.) – stwierdzona uprawa jest inna niż zadeklarowana, powierzchnia działek rolnych różni się od zadeklarowanej we wniosku. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracji powołał się zarówno na opisane wyżej ustalenia kontroli przeprowadzonej na miejscu w dniu 17 października 2012 r., jak i fakt, że: "Poprawność wyłączenia z płatności została potwierdzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 czerwca 2016 roku w odniesieniu do sprawy o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 rok (sygn. akt III SA/Łd 269/16 " W przypadku działki rolnej D/D1 organ w oparciu o dowód z dokumentu urzędowego, to jest raportu z czynności kontrolnych z dnia 17 listopada 2012 r., prawidłowo przyjął, iż na tej działce stwierdzono wysiew poplonu po ugorze. Powyższa okoliczność została potwierdzona przez stronę w oświadczeniu z dnia 17 października 2012 r., cyt. "...Informuję również na działce D wysiany został rzepak w plonie głównym a warunki atmosferyczne (gradobicie) spowodowały, że nie został on zebrany na ziarno lecz stalerzowany dn. 30 czerwca 2012 r.")". Analiza okoliczności faktycznych i prawnych występujących w obu sprawach prowadzi do wniosku, że kwestia sporna między stronami jest tożsama. W obu sprawach decyzje zostały oparte na tych samych okolicznościach faktycznych, które są przez skarżącego kwestionowane zarówno w skargach do sądu wojewódzkiego, jak i w skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Rozpatrzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku z dnia z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 269/16, będzie zatem miało wpływ na wynik postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. Wzgląd zatem na jednolitość orzecznictwa sądowego oraz ekonomię procesową przemawia za tym, by do czasu rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. II GSK 4945/16, postępowanie w niniejszej sprawie zostało zawieszone. Rozstrzygnięcie, jakie zapadnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie II GSK 4945/16 będzie miało bowiem istotny i bezpośredni wpływ na wynik postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. D.CZ.