III SA/Łd 743/13

Dnia 26 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] roku nr[...] w przedmiocie nałożenia opłaty za przechowywanie w depozycie broni myśliwskiej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. k.p. W dniu 13 czerwca 2013 r. J. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] r., wydane w przedmiocie kalkulacji opłaty za przechowywanie w depozycie broni myśliwskiej. W skardze zawarto wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W wyniku rozpoznania zażalenia na powyższe postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 22 stycznia 2014 r. sygn. II OZ 11/14 je oddalił. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi J. R. jest rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] r. dotyczące nałożenia opłaty za przechowywanie w depozycie broni myśliwskiej. Rozstrzygnięcie to jest czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 t.j. ze zm.). Analizując natomiast zasady i tryb zaskarżenia aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wskazać należy, że zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę w tym przypadku można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia którym strona dowiedziała się lub mogła dowiedzieć podjęciu aktu lub dokonaniu czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Termin do złożenia skargi jest przy tym zachowany (art. 52 § 2 p.p.s.a.) jeśli zostanie ona złożona do sądu w ciągu 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub jeżeli organ nie udzielił takiej odpowiedzi, w ciągu 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Podkreślenia wymaga w związku z tym wymaga, że wystąpienie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa nie jest instytucją postępowania administracyjnego, lecz formalnym wymogiem wniesienia skargi. Stanowi obligatoryjny warunek jej wniesienia do sądu administracyjnego, zaś udzielenie odpowiedzi na takie wezwanie ma już jedynie znaczenie formalne, tj. dla oceny zachowania terminu skargi. W tym miejscu zaznaczyć także należy, że zgodnie z treścią art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu sygn. II OZ 11/14, rozpoznając zażalenie od postanowienia tutejszego Sądu o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi, wskazał, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, zatem termin do wniesienia skargi nie rozpoczął swojego biegu. NSA podkreślił, że z akt sprawy wynika, że jedynymi pismami mogącymi stanowić wezwanie są pisma: z 16 kwietnia 2012 r. oraz z 26 kwietnia 2012 r. Pierwsze z nich jest adresowane do Komendanta Głównego Policji, nie zaś do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł., który był organem wydającym rozstrzygnięcie zaskarżone przez skarżącego. Nie można więc pisma tego traktować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w tej sprawie. Drugie pismo opatrzone jest zaś datą późniejszą, niż wynikającą z obliczenia terminu do wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Doręczenie rozstrzygnięcia nastąpiło bowiem 4 kwietnia 2012 r., 14-dniowy termin do wezwania organu upłynął 18 kwietnia 2012 r., a więc pismo z 26 kwietnia 2012 r. nie może być traktowane jako skutecznie wniesione wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W tej sytuacji, będąc związanym i podzielając wyżej zaprezentowane stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznać należy, że skarżący nie wyczerpał trybu wskazanego w treści art. 52 § 3 p.p.s.a., stanowiącego warunek formalny dopuszczalności skargi. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jest ona niedopuszczalna z przyczyn innych niż określone w pkt 1-5 p.p.s.a., czyli również gdy została ona złożona bez zachowania wymogu określonego w art. 52 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzeł jak w sentencji postanowienia. k.p.