III SA/Łd 749/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 1 sierpnia 2025 r. nr SKO.4160.76-77.2025 w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy Brzeziny z dnia 28 maja 2025 r. znak: RIiRG.6830.2.2024.1; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżącej A. Z. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z 1 sierpnia 2025 r., nr SKO.4160.76-77.2025, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpatrzeniu zażalenia A.Z., uchyliło w całości postanowienie Wójta Gminy Brzeziny z 28 maja 2025 r., znak: RliRG.6830.2.2024.1 o ustaleniu kosztów postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonej w rejestrze gruntów jako działka nr 65 w obrębie P, objętej księgą wieczystą nr [...], z sąsiednimi nieruchomościami: oznaczoną w rejestrze gruntów jako działka nr 66 w obrębie P, objętą księgą wieczystą nr [...], oznaczoną w rejestrze gruntów jako działka nr 374 w obrębie P., objętą księgą wieczystą nr [....] oraz ustaliło wysokość kosztów postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonej w rejestrze gruntów jako działka nr 65 w obrębie P., objętej księgą wieczystą nr [...] z sąsiednimi nieruchomościami: oznaczoną w rejestrze gruntów jako działka nr 66 w obrębie P., objętą księgą wieczystą nr [...] oznaczoną w rejestrze gruntów jako działka nr 374 w obrębie P, objętą księgą wieczystą nr [...] w kwocie 7 995,00 zł, zobowiązało do poniesienia ustalonych kosztów postępowania: A.M. co do kwoty 2 665,00 zł, B.M. co do kwoty 666,25 zł, Ł.M. co do kwoty 666,25 zł, A.Z. co do kwoty 1 998,75 zł, Gminę Brzeziny co do kwoty 1 998,75 zł, ustaliło, że strony powinny uiścić obciążające je należności z tytułu kosztów postępowania w terminie 14 dni od dnia doręczenia im niniejszego postanowienia, przelewem na rachunek bankowy Gminy Brzeziny nr [...] lub gotówką w kasie Urzędu Gminy Brzeziny w B przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że postanowieniem z 28 maja 2025 r., wydanym w związku z decyzją nr 2/2025 z 28 maja 2025 r., znak: RIiRG.6830.2.2024 o rozgraniczeniu nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr 65 z sąsiednimi nieruchomościami stanowiącymi działki ewidencyjne nr: 66 i 374 (wszystkie w obrębie P), Wójt Gminy Brzeziny: ustalił wysokość kosztów postępowania rozgraniczeniowego w kwocie 7 995,00 zł; zobowiązał do ich poniesienia strony, tj. A.M., B.M. i Ł.M. (jako współwłaścicieli działki nr 65) – co do kwoty 2 665,00 zł, A.Z. (jako właścicielkę działki nr 66) – co do kwoty 2 665,00 zł oraz Gminę Brzeziny (jako właścicielkę działki nr 374) – co do kwoty 2 665,00 zł, określając jednocześnie sposób i termin ich uiszczenia. W zażaleniu na to postanowienie A.Z. zakwestionowała zasadność nałożenia na nią obowiązku uiszczenia części kosztów postępowania w kwocie 2 665,00 zł. Podniosła, że nie wnioskowała o rozgraniczenie będącej jej własnością działki nr 66 z sąsiednią działką nr 65, a przebieg granicy pomiędzy nimi nie był sporny. W wyniku rozgraniczenia nastąpiła zmiana granicy na jej niekorzyść. Skarżąca zarzuciła też organowi pierwszej instancji naruszenie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że koszty poniesione przez ten organ w toku postępowania rozgraniczeniowego nie wynikały z jego ustawowego obowiązku. Organ pierwszej instancji nie wyjaśnił powodów, dla których uznał za konieczne obciążenie jej obowiązkiem. Organ drugiej instancji podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że koszty postępowania rozgraniczeniowego powinny obejmować wynagrodzenie geodety, przy uwzględnieniu, że stosownie do art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1151 z późn. zm.), zwanej dalej "p.g.k.", czynności ustalania przebiegu granic są wykonywane w toku tego postępowania przez geodetę upoważnionego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Powyższą należność trzeba zaliczyć do "innych kosztów bezpośrednio związanych z rozstrzygnięciem sprawy", o których mowa w art. 263 § 2 K.p.a., ponieważ upoważniony geodeta nie występuje w postępowaniu rozgraniczeniowym w roli biegłego w rozumieniu art. 84 K.p.a., lecz w specyficznej dla tego postępowania roli, łączącej elementy funkcji biegłego i organu administracji publicznej (np. możliwość zawarcia ugody przed geodetą). Wysokość kosztów postępowania, która została ustalona na kwotę 7 995,00 zł brutto (6 500,00 zł + 23% VAT w kwocie 1 495,00 zł), jest równa wysokości wynagrodzenia geodety M.C., działającego w postępowaniu na podstawie upoważnienia zawartego w pkt 2 postanowienia Wójta Gminy Brzeziny z 12 września 2024 r. znak: RIiRG.6830.2.2024, które to wynagrodzenie zostało mu wypłacone w ramach realizacji przedłożonej faktury VAT nr 4/2025 z 31 stycznia 2025 r. Tak ustalona wysokość kosztów postępowania znajduje odzwierciedlenie w dokumentacji załączonej do akt sprawy, w szczególności wynika z § 4 ust. 1 umowy z 12 września 2024 r. zawartej pomiędzy Gminą Brzeziny a spółką cywilną reprezentowaną przez geodetę, zaś jej przedmiotem było – zgodnie z § 1 – wykonanie czynności ustalenia przebiegu granic w ramach postępowania o rozgraniczenie nieruchomości, tj. działki ewidencyjnej nr 65 z przyległymi działkami nr 66 i 374 (omyłkowo określonej jako działka nr 375) w obrębie P. W § 4 ust. 5 umowy wskazano jednocześnie, że wynagrodzenie geodety, o którym mowa w ust. 1, jest wynagrodzeniem ryczałtowym i obejmuje wszystkie koszty związane z wykonaniem przedmiotu umowy. Wybór geodety nastąpił po dokonaniu rozeznania rynku, polegającego na zaproszeniu do składania ofert 4 różnych firm geodezyjnych, spośród których 2 przedstawiły swoje oferty, przy czym niższą cenę i krótszy termin realizacji usługi zaproponowała spółka cywilna, której wspólnikiem jest geodeta M.C. (inna firma geodezyjna zaproponowała cenę 12 300,00 zł brutto). Organ drugiej instancji ocenił, że Wójt Gminy Brzeziny dopełnił swoich obowiązków w zakresie rozeznania rynku usług geodezyjnych, przyjęta przezeń procedura wyłonienia geodety została przeprowadzona prawidłowo, a wybór geodety i uzgodniona z nim wysokość wynagrodzenia są odzwierciedleniem rzeczywistych uwarunkowań rynkowych. Czynności związane z rozgraniczeniem nieruchomości zostały przeprowadzone w terminie uzgodnionym w § 3 umowy (z uwzględnieniem aneksu nr 1/2024 z 20 grudnia 2024 r.). Sporządzony w toku postępowania operat techniczny został pozytywnie zweryfikowany przez organ prowadzący państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, wskutek czego przyjęto go do zasobu 27 stycznia 2025 r. Sam organ prowadzący postępowanie dokonał oceny czynności ustalenia przebiegu granic w aspekcie ich zgodności z umową oraz pod względem merytorycznym, czemu dał wyraz w adnotacji urzędowej na fakturze VAT i uzasadnieniu decyzji nr 2/2025 z 28 maja 2025 r. W ocenie organu drugiej instancji istnieją przesłanki do przyjęcia, że kwota 7 995,00 zł brutto, która została zapłacona ze środków budżetowych Gminy Brzeziny tytułem wynagrodzenia upoważnionego geodety, mieści się w granicach stawek rynkowych za wykonanie czynności rozgraniczenia nieruchomości oraz odpowiada zakresowi prac rzeczywiście wykonanych przez tego geodetę, a w konsekwencji mogła stanowić podstawę ustalenia wysokości kosztów postępowania w postanowieniu wydanym w trybie art. 264 § 1 k.p.a. Organ drugiej instancji wskazując na treść art. 152 k.c. oraz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I OPS 5/06 (publ. ONSAiWSA 2007/2/26) stwierdził, że obligatoryjne jest rozdzielenie kosztów postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonych w obrębie P, tj. działki ewidencyjnej nr 65 z działkami ewidencyjnymi nr: 66 i 374, pomiędzy właścicieli tych gruntów po połowie. Niezależnie bowiem od tego, kto wystąpił z wnioskiem o rozgraniczenie i w jaki sposób zakończyło się postępowanie w tym przedmiocie, owe koszty zostały poniesione przez organ pierwszej instancji w interesie wszystkich stron, a reguła ich podziału wynika wprost z art. 152 k.c. Przed złożeniem wniosku nie istniało w obrocie prawnym rozstrzygnięcie zamieszczone w ostatecznej decyzji administracyjnej lub prawomocnym orzeczeniu sądu ani też akt ugody, które w sposób pewny stwierdzałyby przebieg granic będących przedmiotem postępowania. Nie było więc bezzasadne żądanie wszczęcia postępowania w celu jednoznacznego ustalenia linii granicznych. Wystąpienie z żądaniem przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego zainicjowało spór o granice, co świadczy o wątpliwościach w tym zakresie, a rozwianie tych wątpliwości leżało w interesie zarówno wnioskodawców – współwłaścicieli działki nr 66 (A.M., B.M. i Ł.M.), jak i właścicielki działki nr 65 (A.Z.) oraz właścicielki działki nr 374 (Gminy Brzeziny). Wątpliwości co do przebiegu granic i tym samym realność sporu granicznego znajdują również potwierdzenie w protokole granicznym z 16 grudnia 2024 r., z którego treści wynika, że ustalenie przebiegu granic wymagało w tym przypadku przeprowadzenia szczegółowej analizy porównawczej szeregu dowodów. Samo twierdzenie skarżącej, że wynik rozgraniczenia jest sprzeczny z jej interesem, gdyż jego skutkiem jest zmiana granic na jej niekorzyść, świadczy o hipotetycznej możliwości ustalenia przebiegu granicy w inny sposób – taki, który byłby zgodny z jej interesem i dla niej korzystny. Organ drugiej instancji stwierdził dalej, że organ pierwszej instancji błędnie zastosował art. 152 k.c. przy określaniu wysokości należności obciążających z tego tytułu poszczególne strony. Nie wziął bowiem pod uwagę, że przedmiotem postępowania były w istocie 2 rozgraniczenia: działki nr 65 z działką nr 66 i działki nr 65 z działką nr 374. Oznacza to, że zawarte w powołanym przepisie określenie "po połowie" należy odnosić osobno do każdego z tych rozgraniczeń, co prowadzi do innych rezultatów niż wadliwie zastosowane w zaskarżonym postanowieniu rozdzielenie kosztów postępowania na 3 równe części (co miałoby uzasadnienie jedynie wtedy, gdyby rozgraniczenie obejmowało także granicę pomiędzy działką nr 66 a działką nr 374). W sytuacji więc gdy rozgraniczenie dotyczyło 2 granic działki nr 65 oraz tylko 1 granicy działki nr 66 i 1 granicy działki nr 374, bezpodstawne jest obciążenie właścicieli działek nr: 66 i 374 należnościami z tytułu kosztów postępowania w tej samej wysokości, co współwłaścicieli działki nr 65. Zakładając, że każdemu z cząstkowych rozgraniczeń odpowiada połowa kosztów postępowania (a brak jest podstaw do przyjęcia innego założenia), czyli kwota 3 997,50 zł, należy następnie podzielić ją po połowie i przypisać uzyskane w ten sposób kwoty (po 1 998,75 zł) właścicielom poszczególnych rozgraniczonych nieruchomości. W ten sposób współwłaściciele działki nr 65 będą zobligowani do poniesienia kosztów postępowania w łącznej wysokości 3 997,50 zł (2 x 1 998,75 zł), co wynika z faktu, że w wyniku rozgraniczenia ustalono 2 granice nieruchomości, a właściciele działek nr: 66 i 374 – do zapłaty z tego tytułu kwot po 1 998,75 zł. Inna wada zaskarżonego postanowienia polega na nieuwzględnieniu przez organ pierwszej instancji, że w przypadku gdy nieruchomość jest przedmiotem współwłasności w częściach ułamkowych (tak jak działka nr 65), na każdym z jej współwłaścicieli ciąży odrębny obowiązek poniesienia kosztów postępowania w kwocie proporcjonalnej do wielkości przysługującego mu udziału we współwłasności. Tym samym A.M., której przysługuje udział 4/6 we współwłasności nieruchomości, powinna zapłacić z tego tytułu kwotę wyższą (3 997,50 zł x 4/6 = 2 665,00 zł) niż B.M. i Ł.M., którym przysługują udziały po 1/6 (3 997,50 zł x 1/6 = 666,25 zł). W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.Z. wniosła o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozstrzygnięcie poprzez ponowne obciążenie skarżącej kosztami postępowania rozgraniczeniowego; 2. art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu rzetelnego postępowania dowodowego i nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego oraz wydanie postanowienia niespełniającego wymagań ustawowych w zakresie uzasadnienia; 3. art. 262 § 1 pkt 2, art. 263 § 2, art. 264 § 1 i 2 oraz art. 267 k.p.a. poprzez obciążenie skarżącej kosztami postępowania rozgraniczeniowego, bez zbadania możliwości poniesienia przez nią tych kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Nie budzi wątpliwości, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest ostateczne w administracyjnym toku instancji postanowienie kończące postępowanie, a więc mieszczące się w katalogu postanowień wskazanych w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2015 r., I OSK 1110/13). Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest niezależne od woli stron (por. np. wyrok NSA z 11 czerwca 2019 r., II OSK 1867/17). W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z powołanego art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wynika, że zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie organy administracji naruszyły prawo, a mianowicie art. 24 § 1 pkt 1 i pkt 4 k.p.a. i naruszenie to stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 3 w związku z art. 126 k.p.a.). Zgodnie z treścią art. 24 § 1 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie: w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki (pkt 1); w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron albo w której przedstawicielem jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3 (pkt 4). W myśl art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1465 ze zm.), zwanej dalej "u.s.g.", organami gminy są: 1) rada gminy; 2) wójt (burmistrz, prezydent miasta). Zgodnie zaś z treścią art. 26 ust. 1 i art. 31 u.s.g. organem wykonawczym gminy jest wójt. Wójt kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Należy zaznaczyć, że wójt jest pracownikiem samorządowym zatrudnianym na podstawie wyboru w urzędzie gminy, co wynika z treści art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1135). Pracodawcą wójta jest urząd gminy, a czynności z zakresu prawa pracy wobec wójta (burmistrza, prezydenta miasta), związane z nawiązaniem i rozwiązaniem stosunku pracy, wykonuje przewodniczący rady gminy, a pozostałe czynności – wyznaczona przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) osoba zastępująca lub sekretarz gminy, z tym że wynagrodzenie wójta ustala rada gminy, w drodze uchwały (art. 8 ust. 1 i ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych). Należy przy tym wskazać, że gmina posiada osobowość prawną (art. 2 ust. 2 u.s.g.). Osoba prawna działa przez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i w opartym na niej statucie (art. 38 k.c.), zaś strony nie będące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli (art. 30 § 3 k.p.a.). Wójt jest więc jednocześnie ustawowym przedstawicielem gminy, gdyż kieruje jej bieżącymi sprawami oraz reprezentuje ją na zewnątrz (art. 31 u.s.g.). Do zadań wójta należy gospodarowanie mieniem komunalnym (art. 30 ust. 2 pkt 3 u.s.g.), którym jest własność i inne prawa majątkowe należące do poszczególnych gmin i ich związków oraz mienie innych gminnych osób prawnych, w tym przedsiębiorstw (art. 43 u.s.g.). To wójt składa jednoosobowo albo działający na podstawie jego upoważnienia zastępca wójta samodzielnie albo wraz z inną upoważnioną przez wójta osobą oświadczenia woli w imieniu gminy w zakresie zarządu mieniem (art. 46 ust. 1 u.s.g.). Konsekwencją tego, że wójt jest jednocześnie organem wykonawczym gminy, reprezentuje ją na zewnątrz, gospodaruje mieniem komunalnym, składa oświadczenia woli w imieniu gminy w zakresie zarządu mieniem i jest pracownikiem samorządowym zatrudnianym w urzędzie gminy powoduje zatem, że zachodzi podstawa wyłączenia wójta od udziału w postępowaniu, o której mowa w art. 24 § 1 pkt 1 i pkt 4 k.p.a. Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że niedopuszczalne jest prowadzenie i wydanie decyzji administracyjnej przez organ administracji w przypadku, gdy stroną tego postępowania jest gmina. Pozostawanie ze stroną – gminą w stosunku zatrudnienia, a ponadto sprawowanie funkcji organu wykonawczego gminy i pełnienie funkcji jego ustawowego przedstawiciela, można uznać za pozostawanie ze stroną w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć chociażby pośredni wpływ na prawa i obowiązki organu wykonawczego gminy (w tym wypadku Wójta Gminy Brzeziny). Wójt nie może jednocześnie występować w imieniu gminy jako strona w tej sprawie i jako organ rozpoznający sprawę. Jako organ wykonawczy reprezentujący gminę na zewnątrz oraz jako pracownik urzędu gminy podlega wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i pkt 4 k.p.a. (por. uchwałę NSA z 19 maja 2003 r., OPS 1/03, ONSA 2003/4/115; wyrok WSA w Warszawie z 20 czerwca 2006 r., VII SA/Wa 276/06; wyroki WSA w Łodzi z 29 października 2008 r., III SA/Łd 301/08 i III SA/Łd 414/08; wyrok WSA w Lublinie z 30 września 2008 r., III SA/Lu 125/08). Ulokowanie Wójta Gminy Brzeziny w strukturze organów właściwych do załatwienia sprawy rozgraniczenia (art. 30 ust. 1, art. 33, art. 34 ust. 1 i 2 p.g.k.), a tym samym do upoważnienia geodety do wykonania czynności ustalania przebiegu granic (art. 31 ust. 1 p.g.k.) oraz wydania postanowienia o ustaleniu kosztów tego postępowania (art. 264 § 1 k.p.a.) powoduje, że skoro w rozpoznawanej sprawie Gmina Brzeziny jest stroną, gdyż jest właścicielem rozgraniczanej nieruchomości – działki nr 374, to organ ten podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i pkt 4 k.p.a. W sprawie doszło zatem do naruszenia prawa stanowiącego podstawę do wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 3 w związku z art. 126 k.p.a. Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) w związku z art. 135 p.p.s.a., skutkuje natomiast uchyleniem zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Wójta Gminy Brzeziny z 28 maja 2025 r. Z tych względów sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) w związku z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy Brzeziny z 28 maja 2025 r. Z uwagi na to, że skarga została uwzględniona, na podstawie art. 200 art. 205 § 1 p.p.s.a., sąd zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sprawa ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego winna zostać ponownie rozpatrzona, przy czym organem właściwym do jej załatwienia winien być organ wyznaczony w trybie określonym w art. 26 § 2 k.p.a. d.j.