III SA/Łd 755/14

Dnia 6 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), , Protokolant specjalista– Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2014 roku sprawy ze skargi Instytutu Ogrodnictwa w S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej za rok 2013 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na rzecz Instytutu Ogrodnictwa w S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [....] 14r., nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 10 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r. nr 98 póz. 634 z późn. zm.), art. 21, art. 30 ust. 1, art. 31 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r. Nr 173), art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. z 2012 r. poz. 86), § 2, § 6, § 10 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013r., poz. 361 z późn. zm.), pkt 79 preambuły, art. 2 pkt 1, art. 6 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 34 ust. 1, art. 73 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.UE.L2009.316.65), art. 4 ust. 1-2, art. 7, art. 13, art. 16 ust. 3-5 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.UE.L.2011.25.8.) – utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z dnia [...] r., nr [...] o przyznaniu Instytutowi Ogrodnictwa w S. płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 w pomniejszonej wysokości. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. W dniu 13 maja 2013r. Instytut Ogrodnictwa w S. złożył wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013r. z tytułu realizacji pakietu 2 - rolnictwo ekologiczne, tj.- wariant 2.1 uprawy rolnicze z certyfikatem zgodności, powierzchnia deklarowana 4,02 ha; wariant 2.5 uprawy warzywne z certyfikatem zgodności, powierzchnia deklarowana 1,05 ha; wariant 2.9 uprawy sadownicze i jagodowe z certyfikatem zgodności, powierzchnia deklarowana 4,08 ha. W okresie od dnia 18 lipca 2013r. do 26 lipca 2013 r. została przeprowadzona kontrola na miejscu z zakresu działania "Program rolnośrodowiskowy 2007-2013." W dniu 26 lipca 2013 r. została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Decyzją z dnia [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. przyznał stronie płatność rolnośrodowiskową w pomniejszonej wysokości, tj. w łącznej kwocie 4 540,80 zł. Od powyższej decyzji Instytut Ogrodnictwa w S. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ l instancji ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie wnioskowanej płatności rolnośrodowiskowej na rolnictwo ekologiczne w wariancie 2.9 - Uprawy sadownicze i jagodowe. Zdaniem strony skarżącej decyzja o częściowym wykluczeniu z naliczania płatności w ramach wariantu 2.9 działek PX i PXA jest niezgodna z § 6 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 roku, ponieważ przepisy, na które powołuje się organ I instancji nie dotyczą w/w działek rolnych. Zwiększenie powierzchni zobowiązania poprzez włączenie działek PX i PXA do obszaru objętego płatnościami rolnośrodowiskowymi nastąpiło we wniosku o przyznanie płatności - deklaracja pakietów rolnośrodowiskowych w ramach PROW 2007-2013 w roku 2012, po zakończeniu okresu przestawiania, czyli przed wejściem w życie ww. rozporządzenia. Ponadto w ocenie strony skarżącej zaskarżona decyzja oparta została na nieprawidłowym wyliczeniu powierzchni działek rolnych. Zadeklarowana przez Instytut Ogrodnictwa powierzchnia działek objętych płatnościami rolnośrodowiskowymi dla wariantu 2.9 wynosiła 4,08 ha. W uzasadnieniu swojej decyzji organ powołuje się na stwierdzoną w wyniku kontroli powierzchnię w wysokości 3,13 ha. Wyliczenie powierzchni jest całkowicie sprzeczne ze stanem faktycznym i niezrozumiałe. Przyjmując prawidłowość pomiarów wykonanych przez kontrolerów ARiMR powierzchnia stwierdzona w wyniku kontroli i wpisana do raportu z czynności kontrolnych (nr dokumentu [...]) wynosi łącznie: dla działek oznaczonych symbolami - P, PA, PB, PC, PD, PE, PF, PG, PL, PŁ, PM, PN, PO, PP - 1,52 ha; PH, Pl, PJ, PK - 1,66 ha; PR, PX, PXA - 0,4 ha - łącznie 3,58 ha. Działki pogrupowane są zgodnie z faktycznym rozmieszczeniem na terenie sadu - działki rolne sąsiadują ze sobą i stanowią jednolitą uprawą sadowniczą. Faktyczna różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną przez stronę a powierzchnią stwierdzoną wynosi 0,5 ha; czyli tylko 14 %. co uprawnia do przyznania dopłaty, której strona została pozbawiona. Zarzucając naruszenie art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 strona podniosła, że podczas kontroli przeprowadzonej przez ARiMR, kontrolerzy przy wykonywaniu pomiarów powierzchni działek w 2011 roku przyjęli dla określenia tolerancji pomiaru szerokość strefy buforowej w wysokości 1,25 m, a podczas kontroli w 2013 roku 0,75 m, co narusza obowiązujące przepisy prawa wspólnotowego. Przyjęcie różnych wartości szerokości stref buforowych w 2011 i 2013 roku dla tego samego obiektu doświadczalnego jest niedopuszczalne. W czasie kontroli, w roku 2013, przyjęcie zaniżonej szerokości stref buforowych jest nieuzasadnione i rażąco narusza obowiązujące przepisy, a w szczególności wypacza wyniki pomiarów zawarte w załączniku nr 1. Dodatkowo nie ma pewności, czy kontrolerzy przy wykonywaniu pomiarów zaliczali do mierzonej i wpisanej do raportu powierzchni tzw. uwrocia, będące integralną częścią upraw sadowniczych i umożliwiające wykonywanie zabiegów agrotechnicznych w sadzie takich jak zabiegi ochrony roślin, mechaniczne niszczenie chwastów i koszenie murawy, nawożenie itp. Reasumując strona skarżąca wskazała, że płatność rolnośrodowiskowa wynikająca z wariantu 2.9. uprawy sadownicze i jagodowe z certyfikatem zgodności powinna zostać przyznana zgodnie z wnioskiem, przy uwzględnieniu zmniejszenia o płatność do powierzchni, na których ARMIR stwierdza nieprawidłowości oznaczone jako błąd E7. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. utrzymując zaskarżoną decyzje w mocy wskazał, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; 2) łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha; 3) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. l, z późn. zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej; 4) spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu(...). " Stosownie do treści § 4 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, zobowiązanie rolnośrodowiskowe jest realizowane w ramach co najmniej jednego z następujących pakietów (...) Pakiet 2. Rolnictwo ekologiczne (...)". Zgodnie z art. 3 pkt 7 ustawy o ewidencji producentów w zw. z cyt. § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego pod pojęciem działki rolnej rozumiemy "działkę rolną w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha. Stosownie zaś do art. 2 pkt 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 pod pojęciem działki rolnej rozumiemy "zwarty obszar gruntu, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw; jednak w przypadku gdy w kontekście niniejszego rozporządzenia wymagane jest oddzielne zgłoszenie użytkowania pewnego obszaru w ramach gruntów objętych grupą upraw, granice działki rolnej są wyznaczane na podstawie tego konkretnego użytkowania. Państwa członkowskie mogą ustanowić dodatkowe kryteria wyznaczania granic działki rolnej. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, że w ramach wariantu 2.9.-uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) powierzchnia deklarowana na jakiej realizowano pakiet wynosiła 4,08 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona wynosiła 3,13 ha. Z powierzchni stwierdzonej wykluczono działki: PB, PL, PM, PN, PO, PP, PŁ o łącznej powierzchni 0,60 ha, w odniesieniu do których zastosowano kod nieprawidłowości DR4, który oznacza, że stwierdzona w wyniku kontroli powierzchnia działki rolnej nie spełnia warunku minimalnej powierzchni, tj. 0,1 ha, stosownie do treści art. 3 pkt 7 ustawy o ewidencji producentów w zw. z cyt. § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego oraz w zw. z art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Ponadto w odniesieniu do działek: PL, PM, PO, PP, PŁ o łącznej powierzchni 0,50 ha zastosowano kod nieprawidłowości E7 (2.9/2.10), który oznacza, że producent nie utrzymuje minimalnej obsady drzew i krzewów. W związku z powyższym na płatność została nałożona sankcja w wysokości 100% powierzchni ww. działek PL, PM, PO, PP, PŁ. Organ podkreślił, że zgodnie z § 10 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność rolnośrodowiskowa w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1(...) 2) pkt 2: a) w ramach wszystkich wariantów - jest przyznawana, jeżeli rolnik prowadzi produkcję rolną zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz. Urz. UE L 189 z 20.07.2007, str. 1, z późn. zm.) oraz przepisami wydanymi w trybie przepisów tego rozporządzenia, w szczególności w zakresie uprawy roślin(...) c) w ramach wariantu dziewiątego i dziesiątego - jest przyznawana, jeżeli rolnik zobowiązał się do utrzymania minimalnej obsady drzew określonej w załączniku nr 4a do rozporządzenia na gruntach, do których zostanie mu przyznana ostatnia płatność rolnośrodowiskowa z tytułu realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego w zakresie tych wariantów, przez 2 lata od zakończenia realizacji tego zobowiązania, z tym że w przypadku sadów mających nie mniej niż 15 lat minimalna obsada drzew wynosi 125 drzew na hektar, a co najmniej 90% tych drzew jest uprawianych nie krócej niż 15 lat. Zgodnie z załącznikiem nr 4a do rozporządzenia rolnośrodowiskowego, minimalna obsada drzew i krzewów wynosi w przypadku: maliny 4 000 szt./ha; borówki wysokiej 2 500 szt./ha; truskawki 30 000 szt./ha; poziomki 30 000 szt./ha; jeżyny 2 500 szt./ha. W toku kontroli na miejscu stwierdzono na działkach rolnych: PL malinę w ilości 32 szt./0,04 ha; PM borówkę wysoką w ilości 40 szt./0,03 ha; PO truskawkę w ilości 190 szt/0,03 ha; PP poziomkę w ilości 400 szt./0,03 ha; PŁ jeżynę w ilości 38 szt/0,03 ha. Wysokość współczynników procentowych stosowanych do dokonywania zmniejszeń płatności rolnośrodowiskowych dla pakietu 2.9 określa załącznik nr 7 do rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Ponadto organ podkreślił, że zgodnie z pkt 79 preambuły do Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 dokonano kompensacji tzn. zawyżenie zgłaszanej powierzchni w odniesieniu do jednej działki może być kompensowane przez zaniżenie powierzchni pozostałych działek z tej samej grupy upraw. Kompensacji dokonano w odniesieniu do działek rolnych, w stosunku do których zastosowano kod nieprawidłowości DR 13-, który oznacza, że zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest mniejsza od powierzchni stwierdzonej, dotyczy działek rolnych: P, PA, PD PE, PF, P J oraz kod nieprawidłowości DR 13+, który oznacza, że zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej, dotyczy działek rolnych: PH, PI, PK. Z powierzchni stwierdzonej wykluczone zostały działki rolne: PX, PXA, ponieważ producent dokonał zwiększenia powierzchni zobowiązania niezgodnie z § 6 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Odnosząc się do treści odwołania organ wyjaśnił, że w 2011r. Instytut Ogrodnictwa nie ubiegał się o płatność do działek PX oraz PXA o łącznej powierzchni deklarowanej 0,20 ha (por. decyzja nr [...] o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej na 2011 r.). W decyzji nr [...] o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej na 2012 r. organ I instancji nie przyznał Instytutowi Ogrodnictwa płatności rolnośrodowiskowej do deklarowanych do płatności rolnośrodowiskowej działek PX oraz PXA o łącznej powierzchni 0,20 ha, z uwagi na niedołączenie załącznika "Oświadczenie rolnika, że uprawiane drzewa i winorośl nie są uprawiane na gruntach, które zostały zmeliorowane przy zastosowaniu systemu melioracji niedostosowanego do tego typu upraw", był to błąd wykluczający działki z płatności w 2012r. Organ wskazał, że poza przypadkami wymienionymi w przytoczonym powyżej przepisie § 6 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, producent nie ma możliwości zwiększenia obszaru gruntów rolnych, na których zobowiązanie w zakresie pakietu 2.9 jest realizowane. Od roku 2013 nie ma możliwości wsparcia realizacji pakietu 2.9. Wobec powyższego, od dnia 15 marca 2013 r. Instytut Ogrodnictwa nie miał możliwości rozpoczęcia realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego w zakresie powyższego wariantu. Jednocześnie zobowiązania podjęte do dnia 15 marca 2013r. w zakresie upraw sadowniczych mogą być nadal kontynuowane. Różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną do płatności (4,08 ha) a powierzchnią działek rolnych stwierdzoną w toku kontroli na miejscu (3,13 ha) wynosi 0,95 ha, co stanowi zawyżenie w wysokości 30,3514 %., tj. powierzchnia deklarowana (4,08 ha) - powierzchnia stwierdzona (3,13 ha) x 100% podzielone przez powierzchnia stwierdzona (3,13 ha) Stosownie zaś do brzmienia art. 16 ust. 3-5 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011, jeżeli stwierdzi się, że zatwierdzony obszar przypisany do danej grupy upraw jest większy niż obszar zadeklarowany we wniosku o płatność, do obliczania pomocy stosuje się obszar zadeklarowany. Jeżeli obszar zadeklarowany we wniosku o płatność jest większy niż zatwierdzony obszar przypisany do tej grupy upraw, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru przypisanego do tej grupy upraw. Jeżeli jednak różnica między całkowitym zatwierdzonym obszarem a całkowitym obszarem zadeklarowanym we wniosku o płatność w przypadku danego środka wynosi do 0.1 hektara włącznie, zatwierdzony obszar uważa się za równy obszarowi zadeklarowanemu. Na potrzeby tego wyliczenia uwzględnia się jedynie zawyżenie powierzchni obszarów na poziomie grupy upraw. Akapit trzeci nie ma zastosowania w przypadku, gdy różnica przekracza 20 % całkowitego obszaru zadeklarowanego w celu objęcia płatnością. Jeżeli dla obszaru kwalifikującego się do otrzymania wsparcia ustanowiono maksymalny limit lub pułap, liczbę hektarów wykazanych we wniosku o płatność obniża się do tego limitu lub pułapu. Jeżeli ten sam obszar stanowi podstawę wniosku o płatność w ramach więcej niż jednego środka obszarowego, obszar ten uwzględnia się osobno dla każdego ze środków. W przypadku, o którym mowa w ust. 3 akapit drugi, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru pomniejszonego o podwojoną różnicę, którą stwierdzono, jeżeli różnica ta przekracza albo 3 % albo dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Jeśli wspomniana różnica przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie przyznaje się pomocy. Jeżeli wspomniana różnica przekracza 50 %, beneficjenta wyklucza się ponownie z uzyskania pomocy do różnicy między obszarem zadeklarowanym we wniosku o płatność a zatwierdzonym obszarem. (...) " Zawyżenie powierzchni deklarowanej do płatności w ramach pakietu 2.9 w stosunku do powierzchni stwierdzonej w oparciu o raport z kontroli na miejscu wynosi 30,3514%, co skutkowało odmową przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r. w ramach pakietu 2.9. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 w zw. z art. 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 zmniejszeń i wykluczeń, przewidzianych w rozdziałach I i II, nie stosuje się w przypadku gdy rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy. Zmniejszeń i wykluczeń przewidzianych w rozdziałach I i II nie stosuje się w odniesieniu do tych części wniosku o przyznanie pomocy, co do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że organ ten nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. Podane przez rolnika informacje, o których mowa w akapicie pierwszym, powodują dostosowanie wniosku o przyznanie pomocy do faktycznej sytuacji. W ocenie organu odwoławczego nie zostały spełnione warunki do odstąpienia od pomniejszenia płatności. Wniosek nie był prawidłowy pod względem faktycznym, zaś producent nie udowodnił, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy. Ponadto przed przeprowadzeniem kontroli na miejscu strona nie poinformowała ARiMR na piśmie o tym, że wniosek jest nieprawidłowy pod względem faktycznym. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, tj.; a. art. 34 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 w zw. z art. 15 ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 poprzez uznanie, że przepis ten wprowadza tolerancję pomiaru przy uwzględnieniu maksymalnie 1,5 metrowej strefy buforowej w sytuacji, gdy przepis ten wyraźnie stanowi o uwzględnieniu 1,5 metrowej strefy buforowej wokół działki bez określenia "maksymalnie", co mogło spowodować niezasadne zmniejszenie płatności dla deklarowanych działek rolnych, z uwagi na ustalenie ich powierzchni z pominięciem tolerancji pomiaru. b. art. 8, art. 9 i art. 11 w zw. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak poinformowania strony postępowania o odstąpieniu od zastosowania art. 34 w/w rozporządzenia w jego literalnym brzmieniu oraz niedostateczne uzasadnienie decyzji w tym zakresie, skutkujące niewystarczającym wyjaśnieniem przesłanek, którymi kierował się organ odwoławczy przy rozpatrywaniu sprawy, w przypadku gdy art. 34 rozporządzenia, na który powoływał się organ, w sposób jasny określa, jaka powinna być strefa buforowa pomiaru wokół działki, a strona znając treść art. 34 rozporządzenia zasadnie liczyła na to, że tolerancja pomiaru będzie przyjmowana w sposób, o którym mowa w tym przepisie, w sytuacji, gdy przepisy kodeksu postępowania administracyjnego powołane powyżej wprowadzają obowiązek wyczerpującego informowania stron postępowania, nakazują wyjaśnienie przesłanek którymi kierował się organ przy rozpatrywaniu sprawy, jak również wymagają w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa, c. art. 7, art. 77 i 80 K.p.a. w zw. art. 21 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. 2007 Nr 64 póz. 427 ze zm.) poprzez pominięcie faktu posiadania przez stronę certyfikatu zgodności z przepisami o ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. Nr 116, póz. 975 ze zm.) w sytuacji, gdy strona posiadała certyfikat, a zatem deklarowane przez nią uprawy, w tym pakiet 2.9 Uprawy rolnicze z certyfikatem zgodności, są prowadzone zgodnie z wymogami, a deklarowane działki w pakiecie 2.9 nie powinny podlegać wyłączeniu, z uwagi na niespełnienie wymogów minimalnej powierzchni i ilości stwierdzonych sadzonek; Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego w S. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego AR i MR w Ł. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd uznał, że organy administracji naruszyły przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania co miało wpływ na wynik sprawy. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013r., poz. 361 z późn. zm.), przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. EU. L. nr 316 poz. 65) oraz przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. UE L z 2011r. nr 25 poz.8). Zgodnie z treścią § 2 ust.1 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013r. płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; 2) łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha; 3) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej; 4) spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. W myśl § 4 ust.1 wymienionego rozporządzenia zobowiązanie rolnośrodowiskowe jest realizowane w ramach co najmniej jednego z następujących pakietów: 1) Pakiet 1. Rolnictwo zrównoważone; 2) Pakiet 2. Rolnictwo ekologiczne; 3) Pakiet 3. Ekstensywne trwałe użytki zielone; 4) Pakiet 4. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000; 5) Pakiet 5. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000; 6) Pakiet 6. Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych roślin w rolnictwie; 7) Pakiet 7. Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych zwierząt w rolnictwie; 8) Pakiet 8. Ochrona gleb i wód; 9) Pakiet 9. Strefy buforowe. Zgodnie z treścią § 6 ust.1 cytowanego rozporządzenia zobowiązanie rolnośrodowiskowe nie podlega zmianie w trakcie jego realizacji, chyba że przepisy rozporządzenia dopuszczają dokonanie takiej zmiany, w szczególności gdy zmiana ta polega na: 1) zwiększeniu obszaru gruntów rolnych, na których to zobowiązanie jest realizowane w zakresie pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 1, lub zmniejszeniu tego obszaru, jeżeli mimo tego zmniejszenia zobowiązaniem tym będzie objęty obszar gruntów rolnych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009; 2) jednorazowym zwiększeniu w drugim albo trzecim roku realizacji tego zobowiązania obszaru gruntów, na których to zobowiązanie jest realizowane w zakresie pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4, 5 lub 6; 3) jednorazowym dodaniu w drugim albo trzecim roku realizacji tego zobowiązania poszczególnych wariantów pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4, 5, 6 lub 7; 4) zmianie miejsca uprawy roślin lub zmianie uprawianej rośliny w ramach wariantu pierwszego, drugiego, piątego, szóstego, siódmego lub ósmego pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2, jeżeli rośliny te będą uprawiane na gruntach rolnych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej; 5) zmianie miejsca uprawy roślin lub zmianie uprawianej rośliny w ramach: a) wariantu pierwszego, drugiego lub trzeciego pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 6, b) wariantów pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 8 - jeżeli rośliny te będą uprawiane na gruntach rolnych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej i bez względu na zmianę wielkości obszaru, na którym to zobowiązanie jest realizowane; 6) zwiększeniu liczby zwierząt danej rasy lokalnej objętych tym zobowiązaniem w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 7 lub zmniejszeniu liczby tych zwierząt, jeżeli mimo tego zmniejszenia liczba tych zwierząt nie będzie niższa niż liczba zwierząt danej rasy, do których została przyznana: a) pierwsza płatność rolnośrodowiskowa lub b) płatność rolnośrodowiskowa za 2011 r. - w przypadku gdy zobowiązanie rolnośrodowiskowe w ramach tego pakietu zostało podjęte przed dniem 15 marca 2011 r.; 7) zmianie wariantu pierwszego, drugiego, piątego, szóstego, siódmego lub ósmego pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2 na inny z tych wariantów; 8) zmianie wariantu pierwszego lub drugiego pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2 realizowanych na gruntach rolnych, na których jest uprawiana mieszanka wieloletnia traw albo mieszanka wieloletnia traw z motylkowatymi drobnonasiennymi, na wariant trzeci lub czwarty tego pakietu, jeżeli grunty rolne, na których są uprawiane te mieszanki, stały się trwałymi użytkami zielonymi; 9) zmianie wariantu pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 8 na inny z wariantów tego pakietu. W myśl § 6 ust.2 i 3 rozporządzenia zmianę zobowiązania rolnośrodowiskowego wprowadza się w planie działalności rolnośrodowiskowej. Zmianę zobowiązania rolnośrodowiskowego zgłasza się kierownikowi biura powiatowego Agencji we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok, w którym rolnik realizuje zmienione zobowiązanie rolnośrodowiskowe, chyba że przepisy rozporządzenia stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art.3 pkt 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. przez działkę rolną rozumie się działkę rolną w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1122/2009", o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha; W myśl art.34 ust.1 rozporządzenia nr 1122/2009 powierzchnię działek rolnych określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5-metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej. Maksymalna tolerancja odnośnie do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha. Zgodnie z treścią punktu 79 preambuły do rozporządzenia nr 1122/2009 w odniesieniu do wniosków o pomoc obszarową, nieprawidłowości zazwyczaj dotyczą części obszarów. Zawyżenie zgłaszanej powierzchni w odniesieniu do jednej działki może być kompensowane przez zaniżenie powierzchni pozostałych działek z tej samej grupy upraw. Należy przewidzieć pewien margines tolerancji, w ramach którego wnioski o przyznanie pomocy będą jedynie dostosowywane do faktycznie ustalonego obszaru, a zmniejszenia będą stosowane dopiero po jego przekroczeniu. W myśl art.2 pkt 1 rozporządzenia nr 1122/2009 "działka rolna" oznacza zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw; jednak w przypadku gdy w kontekście niniejszego rozporządzenia wymagane jest oddzielne zgłoszenie użytkowania pewnego obszaru w ramach gruntów objętych grupą upraw, granice działki rolnej są wyznaczane na podstawie tego konkretnego użytkowania. Państwa członkowskie mogą ustanowić dodatkowe kryteria wyznaczania granic działki rolnej; Zgodnie z treścią art.16 ust.3 rozporządzenia nr 65/2011 jeżeli stwierdzi się, że zatwierdzony obszar przypisany do danej grupy upraw jest większy niż obszar zadeklarowany we wniosku o płatność, do obliczania pomocy stosuje się obszar zadeklarowany. Jeżeli obszar zadeklarowany we wniosku o płatność jest większy niż zatwierdzony obszar przypisany do tej grupy upraw, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru przypisanego do tej grupy upraw. Jeżeli jednak różnica między całkowitym zatwierdzonym obszarem a całkowitym obszarem zadeklarowanym we wniosku o płatność w przypadku danego środka wynosi do 0,1 hektara włącznie, zatwierdzony obszar uważa się za równy obszarowi zadeklarowanemu. Na potrzeby tego wyliczenia uwzględnia się jedynie zawyżenie powierzchni obszarów na poziomie grupy upraw. Akapit trzeci nie ma zastosowania w przypadku, gdy różnica przekracza 20 % całkowitego obszaru zadeklarowanego w celu objęcia płatnością. Jeżeli dla obszaru kwalifikującego się do otrzymania wsparcia ustanowiono maksymalny limit lub pułap, liczbę hektarów wykazanych we wniosku o płatność obniża się do tego limitu lub pułapu. W myśl art.16 usty.4 wymienionego rozporządzenia jeżeli ten sam obszar stanowi podstawę wniosku o płatność w ramach więcej niż jednego środka obszarowego, obszar ten uwzględnia się osobno dla każdego ze środków. Zgodnie z treścią art.16 ust.5 rozporządzenia nr 65/2011 w przypadku, o którym mowa w ust. 3 akapit drugi, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru pomniejszonego o podwojoną różnicę, którą stwierdzono, jeżeli różnica ta przekracza albo 3 % albo dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Jeśli wspomniana różnica przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie przyznaje się pomocy. Jeżeli wspomniana różnica przekracza 50 %, beneficjenta wyklucza się ponownie z uzyskania pomocy do różnicy między obszarem zadeklarowanym we wniosku o płatność a zatwierdzonym obszarem. Zasadnicze znaczenie w niniejszej prawie ma powierzchnia działek rolnych stwierdzonych, kwalifikujących się do płatności z tytułu realizacji pakietu 2 wariant 2.9 oraz różnica pomiędzy powierzchnią działek deklarowanych do płatności a powierzchnią działek stwierdzonych. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że strona skarżąca zgłosiła do płatności z tytułu realizacji pakietu 2 wariant 2.9 działki rolne o powierzchni 4,08 ha a powierzchnia działek stwierdzonych w czasie kontroli wyniosła 3,13 ha tj. 30,3514% powierzchni stwierdzonej. W związku z czym, zgodnie z treścią art.16 ust.5 rozporządzenia nr 65/2011, organ odmówił przyznania płatności. Z powierzchni stwierdzonej wykluczono między innymi działki PB,PL,PM,PN,PO,PP i PŁ o łącznej powierzchni 0,60 ha gdyż nie spełniały one warunku minimalnej powierzchni 0,10 ha. Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma kwestia czy powierzchnia stwierdzona wymienionych działek została prawidłowo określona. W ocenie sądu organy administracji obu instancji błędnie zinterpretowały przepis art.34 ust.1 rozporządzenia nr 1122/2009 z dnia 30 października 2009r. i wadliwie dokonały pomiaru działek zadeklarowanych do płatności z tytułu realizacji pakietu 2 wariant 2.9. Wymieniony przepis reguluje sposób pomiaru działek rolnych i wynika z niego, że tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5 – metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej. Jednocześnie maksymalna tolerancja odnośnie każdej działki nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha. Należy zaznaczyć, że wielkość zastosowanej szerokości strefy buforowej ma istotny wpływ na ustalenie powierzchni działki rolnej. Przy zastosowaniu szerokości tej strefy 1,5 metra tolerancja pomiaru działki jest większa a tym samym powierzchnia stwierdzona działki jest większa niż przy zastosowaniu szerokości strefy buforowej np. 0,75 metra. Różnice pomiaru tej samej działki przy zastosowaniu szerokości tej strefy 1,5 metra i 0,75 metra może być stosunkowo duża. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to jaka powinna być zastosowana szerokość strefy buforowej a mianowicie czy 1,5 metra jak podnosi to strona skarżąca czy też 0,75 metra jak przyjęły to organy administracji. Wymieniona kwestia była już przedmiotem rozważań w szeregu orzeczeniach sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z 15 października 2013r. w spr. II GSK 884/12 i z 25 października 2013r. w spr. II GSK 133/12, wyrok WSA we Wrocławiu z 22 maja 2014r. w spr. III SA/Wr 51/14, wyrok WSA w Białymstoku z 10 lipca 2013r. w spr. I SA/Bk 217/13 i wyrok WSA w Poznaniu z 17 kwietnia 2013r. w spr. III SA/Po 97/13). W wymienionych wyrokach przyjęto, że szerokość strefy buforowej winna wynosić 1,5 metra gdyż tak stanowi przepis art.34 ust.1 rozporządzenia nr 1122/2009. Z wymienionego przepisu nie wynika natomiast aby szerokość tej strefy wynosiła maksymalnie 1,5 metra. W związku z czym nieuwzględnienie tolerancji 1,5 – metrowej strefy buforowej okalającej obwód działki stanowi naruszenie art.34 ust.1 cytowanego rozporządzenia. Podkreślić jednak należy, iż polska wersja językowa art.34 ust.1 rozporządzenia nr 1122/2009 różni się od wersji angielskiej, francuskiej i niemieckiej. Polska wersja językowa bowiem posługuje się wyrażeniem "1,5 -metrowa strefa buforowa", podczas gdy wersje anglojęzyczna, niemieckojęzyczna oraz francuskojęzyczna stanowią "max. 1,5 m", co miałoby oznaczać, że wskazują jedynie na górną granicę dopuszczając wartości mniejsze niż 1,5 m. Z uwagi na fakt, że wszystkie wersje językowe danego aktu prawnego mają jednakową moc obowiązującą – są równie autentyczne (por. A. Doczekalska, Interpretacja wielojęzycznego prawa Unii Europejskiej, EPS 2006, Nr 2, s. 15). Sąd rozpoznający sprawę podziela co do zasady pogląd, zgodnie z którym konieczność jednolitej wykładni dyrektyw unijnych wyklucza rozpatrywanie, w razie wątpliwości, danego przepisu w sposób oderwany, lecz przeciwnie, wymaga, aby był on interpretowany i stosowany w świetle wersji sporządzonych w innych językach urzędowych (zob. wyroki TSUE: z dnia 26 maja 2005r. w sprawie C-498/03 Kingscrest Associates Ltd i Montecello Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise, Zb.Orz. 2005, s. I-4427, pkt 26; z dnia 10 września 2009 r. w sprawie C-199/08 Erhard Eschig przeciwko UNIQA Sachversicherung AG, Zb.Orz. s. I-8295, pkt 54). Zaznaczyć jednak należy, że argumentacja o rozbieżności treści art.34 ust.1 rozporządzenia nr 1122/2009 nie była znana stronie skarżącej na etapie postępowania przed organami administracji publicznej. Argument ten strona podniosła po raz pierwszy dopiero w skardze do sądu. Jak pokreśliły to sądy w wyrokach w spr. I SA/Bk 217/13 i w spr. III SA/Wr 51/14 niedopuszczalne jest z uwagi na ochronę zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa (co dotyczy także obywatela UE i prawa UE), a także z uwagi na przewidywalność interpretacji niebudzących z punktu widzenia językowego wątpliwości norm źródeł prawa, zaskakiwanie skarżącego odmiennym i jednocześnie niekorzystnym dla niego brzmieniem normy prawa europejskiego w innych wersjach językowych, podczas gdy norma ta jest dostępna w jego rodzimej, polskiej wersji językowej. W ocenie sądów w obu wymienionych sprawach nie można wymagać by skarżący wykazał się znajomością prawa obowiązującego na terenie RP w innych, niż polska wersjach językowych. Uznać należy, że w takiej sytuacji to na organie ciąży obowiązek poinformowania skarżącego, w przypadku odmiennej interpretacji danego pojęcia, o przyczynie i źródle odmiennej interpretacji na początkowym etapie postępowania tak, by pogłębiać zaufanie obywateli do państwa, prawa, organów administracji publicznej i ich pracowników. W rozpoznawanej sprawie organy administracji przyjęły szerokość strefy buforowej 0,75 metra i nie poinformowały stronę o rozbieżności polskiej wersji językowej art.34 ust. 1 rozporządzenia oraz pozostałych wersji językowych tego przepisu. Do kwestii tolerancji pomiaru natomiast w zaskarżonej decyzji ustosunkowano się bardzo lakonicznie poświęcając temu zaledwie dwa następujące zdania: "... AR i MR jest w posiadaniu odbiorników, co do których zostały przeprowadzone testy walidacji na dany sezon. Dokładność sprzętu pomiarowego (urządzenie, układ pomiarowy lub jego elementy przeznaczone do wykonywania pomiarów samodzielnie lub w połączeniu z innymi lub wieloma urządzeniami dodatkowymi) co roku jest większa. Szerokość strefy buforowej dla odbiornika CHC X20, którym wykonano pomiar podczas odnośnej kontroli, wynosi 0,75 m". Oznacza to , iż kluczowa dla sprawy kwestia pomiaru działek nie została wyjaśniona w stopniu uprawniającym organ do orzekania. Stanowi to o wadliwości kontrolowanego rozstrzygnięcia, gdyż nie przystaje do reguł ogólnych postępowania administracyjnego obejmujących obowiązek wyjaśniania przesłanek zasadności rozstrzygnięcia oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i podnoszenia ich świadomości i kultury prawnej oraz narusza przepisy art. 107 § 3 Kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a ). Organ odwoławczy nie wyjaśnił w sposób nienasuwający wątpliwości wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Należy przy tym dodać, iż obowiązek wyjaśnienia zaniechanych kwestii ciążył na organach z urzędu i pozostawał bez związku z modyfikacjami w zakresie reguł prowadzenia postępowania dowodowego i rozkładu ciężaru dowodu, wprowadzonymi przez przepisy dotyczące systemów wsparcia bezpośredniego. Sąd w obecnym składzie nie podzielił jednocześnie poglądu wyrażonego w wyroku WSA w Łodzi z dnia 6 marca 2014r. w spr. III SA/Łd 9/14, że przyjęcie szerokości strefy buforowej 0,75 metra wpisuje się w dyspozycję przepisu art.34 ust.1 rozporządzenia nr 1122/2009 Pogląd wyrażony w wymienionym wyroku ma charakter ogólny i nie przyjął się w orzecznictwie sądów administracyjnych. Sąd w obecnym składzie nie podzielił tego poglądu i oparł się w tym zakresie na poglądzie wyrażonym we wcześniej cytowanych orzeczeniach. Reasumując sąd uznał, że skarga jest uzasadniona. Organy administracji błędnie zinterpretowały treść przepisu art.34 ust.1 rozporządzenia nr 1122/2009 i dokonały nieprawidłowych pomiarów działek zgłoszonych do płatności a mianowicie z zastosowaniem szerokości buforowej 0,75 m zamiast 1,5 m. Stanowi to naruszenie art.34 ust.1 rozporządzenia nr 1122/2009 oraz art.21 ust.2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 a.) i c.) p.p.s.a. sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego AR i MR w S. z dnia [...]. Wobec tego, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art.152 p.p.s.a., sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Z uwagi na to, że skarga została uwzględniona, na podstawie art.200 p.p.s.a. sąd zasądził od organu administracji na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Po zgromadzeniu całego materiału dowodowego należy dokonać wnikliwej jego analizy a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie. bg