III SA/Łd 768/16

Dnia 8 maja 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, , Protokolant Sekretarz sądowy Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2018 roku sprawy ze skargi M. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany nazwiska 1) oddala skargę; 2) przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi Ł.S. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A114 kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w O. decyzją z dnia [...] nr [...] nie wyraził zgody na zmianę nazwiska M.K.R. na nazwiskom Rx. W uzasadnieniu decyzji organ administracji I instancji wyjaśnił, że M.K.R. w dniu 25 maja 2016 r. wystąpił z wnioskiem o zmianę nazwiska R. na nazwisko Rx. Zdaniem wnioskodawcy jednym z powodów przemawiających za zmianą nazwiska, jest to, iż jest ono imieniem i w związku z tym posiada trzy imiona co jest sprzeczne z prawem. Ponadto nazwisko R. w wielu językach ma różne znaczenie. Opisał zdarzenia historyczne mające miejsce w różnych okresach czasu (Chrzest Polski, wojna szesnastoletnia, bitwa pod Cedynią, historia Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego, zakonu z Jerozolimy, bitwy pod Płowcami i Grunwaldem, wojny polsko-szwedzkie), z którymi się utożsamia i wywodzi z nich skutki dla swojej osoby. Organ administracji stwierdził, że zgodnie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 17 października 2008 r. o zmianie imienia i nazwiska (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 610) zmiana nazwiska może nastąpić wyłącznie z ważnych powodów, wśród których szczególnie wymieniona jest dopuszczalność zmiany nazwiska ośmieszającego lub nielicującego z godnością człowieka, zmiana na nazwisko używane przez wnioskodawcę, na nazwisko bezprawnie zmienione lub nazwisko noszone zgodnie z przepisami prawa państwa, którego obywatelstwo się posiada. Z powyższego wynika, że ustawodawca przyjął jako zasadę względną stabilizację imion i nazwisk, będących dwoma podstawowymi elementami składającymi się na stan cywilny osoby. Bez wątpienia w nazwisku można upatrywać elementu stanu cywilnego wskazującego na pochodzenie od określonych osób. Określane jest jako nazwisko rodowe, czyli takie, które dziecko nabywa z chwilą urodzenia i które jest wpisane do aktu urodzenia. Decyzja o zmianie nazwiska jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy zachodzą oczywiście ważne powody a nie oczywista bezzasadność w motywach strony, jak np. kaprys lub przekora. W orzecznictwie NSA ważne względy przemawiające za zmianą nazwiska nie mogą wynikać jedynie z subiektywnego przekonania osoby żądającej zmiany, ale muszą również sprostać zobiektywizowanym i zracjonalizowanym kryteriom oceny. Wskazane przez stronę okoliczności nie mogą być podstawą do zmiany nazwiska. Są one przejawem subiektywnego nastawienia wnioskodawcy do nazwiska, które chce nosić po zmianie. Zdarzenia historyczne i utożsamianie się z określonymi osobami oraz przekonanie o udziale w określonych zdarzeniach nie mieszczą się w pojęciu "ważne powody". Wnioskodawca jako jeden z powodów zmiany swojego nazwiska wskazał również fakt, iż jest ono imieniem i w związku z tym nie może posiadać trzech imion, gdyż jest to sprzeczne z prawem. Organ administracji stwierdził, że art. 6 ust. 2 powołanej wyżej ustawy stanowi, iż po zmianie imienia można mieć dwa imiona. Zapis ten jednak odnosi się do zmiany imienia, a nie nazwiska. W polskim obrocie prawnym występują przypadki posiadania przez obywateli polskich nazwiska w formie imienia, czy pochodzące od imion (np. M., J.M., J.), co jest powszechne akceptowane i uznawane przez społeczeństwo. Osoby noszące nazwisko w formie imienia nie są obligowane żadnym przepisem prawa materialnego do jego zmiany. Nazwisko wnioskodawcy- Rx. nie jest kojarzone w polskim porządku prawnym i społecznym z imieniem. M.K.R. odwołał się od decyzji organu administracji I instancji. Podniósł, że wskazane przez niego powody zmiany nazwiska są ważne, zaś jego wniosek odpowiada kryterium prawa obowiązującego w Polsce. Wojewoda Ł. decyzją z dnia [...] nr [...]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając wydane orzeczenie wyjaśnił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności przedstawione przez stronę argumenty, nie dają podstaw do stwierdzenia, iż w sprawie zachodzą ważne powody uzasadniające zmianę nazwiska. Nawet głębokie przekonanie o zaistnieniu ważnego powodu do zmiany nazwiska, z uwagi na identyfikującą rolę w obrocie społecznym i prawnym, nie jest wystarczające. Winny mu towarzyszyć, oceniane według obiektywnych kryteriów okoliczności, których odwołujący nie wykazał. Przywoływane zarówno wydarzenia historyczne i zdarzenia współczesne, jak i przywoływanie osób ze świata polityk, wojskowości, kultury czy sportu nie mieści się w pojęciu ważnych powodów. Żadne z przywołanych wydarzeń historycznych (spalenie Łęczycy w roku 1331, bitwa pod Płowcami, wojna trzynastoletnia, wojny polsko-szwedzkie), wydarzeń sportowych (mecz Polska-Anglia na stadionie Wembley), czy też bycie rycerzem Cesarstwa Rzymskiego, członkiem Zakonu Szpitala Najświętszej Maryi Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie, Zakonu Kawalerów Mieczowych w Inflantach oraz Zakonu Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona, nie odnosi się, mimo przekonania odwołującego, do jego osoby. Nie można również przyjąć, mimo przekonania odwołującego, iż R. nie jest jego nazwiskiem, a trzecim imieniem, co w rezultacie skutkowałoby brakiem nazwiska. Wojewoda Ł. podkreślił, że nazwisko stanowi chronione prawem dobro osobiste każdego człowieka, jest zatem elementem jego tożsamości. Winno być zatem stabilne, niezmienne, a jego nieuzasadniona zmiana nie tylko destabilizuje obrót prawny poprzez utrudnienie identyfikacji danej osoby, ale również utrudnia ustalenie pochodzenia osoby od określonych rodziców. Zmiana dotychczasowego nazwiska powoduje bowiem zerwanie więzów z nazwiskiem rodowym. Z tego też względu jedynie szczególne okoliczności mogłyby uzasadniać zmianę dotychczasowego nazwiska rodowego. Wniosek strony jest już kolejnym wnioskiem o zmianę nazwiska. Poprzedni, złożony w dniu 11 czerwca 2015 r. dotyczył zmiany nazwiska R. na nazwisko R. i zakończony został oddaleniem skargi M.K.R. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 1011/15. M.K.R. wniósł skargę na decyzję Wojewody Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Stwierdził, że po jego stronie zaistniały ważne powody uzasadniające zmianę nazwiska. Organy administracji nie podjęły czynności wyjaśniających stan faktyczny sprawy, ponadto nie odniosły się do formułowanych przez niego argumentów. W szczególności nie uwzględniły trwałego stanu psychicznego wnioskodawcy i subiektywnego negatywnego nastawienia do noszonego nazwiska. Organ I instancji błędnie zinterpretował art. 6 ust. 2 ustawy o zmianie imion i nazwisk, a organ odwoławczy nie odniósł się w ogóle do tej kwestii w uzasadnieniu decyzji. W przedmiotowej sprawie skarżący poczuwa się do przynależności do określonych narodowości, co wynika z jego wniosków, w których uzasadnia potrzebę zmiany nazwiska. Nieuprawnione zatem jest twierdzenie jakoby wnioskodawca nawet nie twierdził, że przynależy do innej niż polska narodowości, co mogłoby ewentualnie uzasadniać rozważenie zmiany jego dotychczasowego nazwiska. Skarżący trwa w przekonaniu, że jego rzeczywiste pochodzenie, a co za tym idzie również jego nowe imiona i nazwisko są innego pochodzenia niż polskie. Wojewoda Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej: "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, tj. ich zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji lub postanowienia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić ich nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sąd ocenia czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, a sąd rozpatrując skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji nie wykazała, by została ona wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Podstawę rozstrzygnięcia w rozpatrywanej obecnie sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 października 2008 r. o zmianie imienia i nazwiska (Dz.U. z 2016 r., poz. ), zwanej dalej: "u.z.i.n.". Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.z.i.n. zmiany imienia lub nazwiska można dokonać wyłącznie z ważnych powodów, w szczególności gdy dotyczą zmiany: 1) imienia lub nazwiska ośmieszającego albo nielicującego z godnością człowieka; 2) na imię lub nazwisko używane; 3) na imię lub nazwisko, które zostało bezprawnie zmienione; 4) na imię lub nazwisko noszone zgodnie z przepisami prawa państwa, którego obywatelstwa również się posiada. Na mocy art. 5 u.z.i.n. zmiany nazwiska nie dokonuje się w przypadku ubiegania się o zmianę na nazwisko historyczne, wsławione w dziedzinie kultury, nauki, działalności politycznej, społecznej albo wojskowej, chyba że osoba ubiegająca się o zmianę nazwiska posiada członków rodziny o tym nazwisku. Zawarta w tych przepisach regulacja prawna zmiany nazwiska i imienia jest oparta – jak zasadnie podnosi organ - na zasadzie względnej stabilizacji nazwiska i imienia (tak też J. Boć [red.], Prawo administracyjne, Wrocław 2005, s. 466-467, P. Ruczkowski, Komentarz do art. 4 ustawy o zmianie imienia i nazwiska, Lex 2010, wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 lipca 2013r., III SA/Łd 410/13, wyrok NSA z dnia 9 lipca 1993r., SA/Wr 605/96, ONSA nr 3 z 1994r. poz.10, wyrok NSA z dnia 18 stycznia 1994r., SA/Gd 1114/93, ONSA nr 2 z 1995r. poz.56, wyrok NSA z dnia 15 marca 2007r., II OSK 452/06, Legalis czy wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 października 2009r., III SA/Wr 83/09, Lex nr 574063). Wyrazem tej zasady jest zarówno przewidziana w art. 4 u.z.i.n. możliwość zmiany nazwiska i imienia, jak i przyjęte przez polskiego ustawodawcę przesłanki tej zmiany, wskazujące wyłącznie na okoliczności cechujące się istotnością (ważnością) powodu zmiany nazwiska oraz imienia. Zmiana ta jest bowiem dopuszczalna o ile zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające taką zmianę. Dotychczasowa krajowa praktyka orzecznicza administracji i sądów akcentuje przy tym zobiektywizowane i zracjonalizowane kryteria oceny podawanych przez wnioskodawcę okoliczności mających w jego przekonaniu uzasadniać zmianę nazwiska (np. wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 lipca 2013r., III SA/Łd 410/13). W konsekwencji trwałość i stabilizację nazwiska/imienia jako element identyfikujący osobę należy relatywizować do tej właśnie właściwości okoliczności uzasadniających zmianę nazwiska/imienia. Zasada ta wyraża więc nie tyle generalny zakaz zmiany nazwiska/imienia co zakaz ich zmiany z błahych czy snobistycznych powodów. W przeciwnym razie ustawodawca nie używałby sformułowania "wyłącznie z ważnych powodów". Jednakże zaistnienie powodów cechujących się istotnością stwarza jedynie potencjalną możliwość zmiany nazwiska/imienia, gdyż ocena zasadności tej zmiany ostatecznie należy do organu, który może odmówić wnioskowanej zmiany nawet wówczas, gdy wnioskodawca przedstawi obiektywne okoliczności uzasadniające taką zmianę. Zważywszy na powyższe przesłanki zmiany imienia i nazwiska podnieść trzeba, że skarżący - wnosząc o zmianę jego dotychczasowego nazwiska na Raö - nie podnosi, że jego nazwisko jest ośmieszające, nielicujące z jego godnością, że używa innego nazwiska (nazwiska Rx.), czy że zostało ono zmienione bezprawnie. Dokonując wykładni pojęcia "ważne powody" wskazać trzeba, że polski ustawodawca, określając w art. 4 ust. 1 u.z.i.n. przesłanki zmiany nazwiska, po niedookreślonym zwrocie "ważne powody" w sposób przykładowy wylicza konkretne okoliczności, uznane za uzasadniające zmianę nazwiska. Wspólną ich cechą jest fakt używania nazwiska bądź aktualnie bądź poprzednio. Oznacza to z pewnością, iż zmianę nazwiska uzasadnia posługiwanie się danym nazwiskiem, co w istocie oznacza utożsamienie się z używanym nazwiskiem. Używanie nazwiska ma zaś - jak wynika z wyliczenia ustawowego - miejsce zarówno w przypadku gdy zachodzi zgodność, jak i niezgodność pomiędzy faktycznie i metrykalnie (formalnie) używanym nazwiskiem. Ta wspólna cecha wprost wskazanych okoliczności uzasadniających zmianę nazwiska pozwala jednak jedynie na wniosek, iż fakt używania kiedykolwiek nazwiska stanowi "ważny powód" do jego zmiany. Nie determinuje ona natomiast sposobu rozumienia pojęcia "ważne powody", w szczególności jego zawężenia do okoliczności wymienionych czy podobnych do nich. Zakres znaczeniowy pojęcia "ważne powody" jest znacznie szerszy. W ust. 2 art. 4 i art. 5 u.z.i.n. ustawodawca podaje wszak dalsze wskazówki co do jego wykładni. W przypadku cudzoziemców za szczególnie ważne powody zmiany nazwiska ustawodawca uznaje zagrożenie prawa do życia, zdrowia, wolności lub bezpieczeństwa osobistego. Ograniczając zaś prawo wyboru nazwiska poprzez wprowadzenie przesłanki negatywnej odwołuje się nie do nazwiska noszonego przez wnioskodawcę, lecz noszonego przez członków jego rodziny. To zaś stanowi wskazówkę, że używanie nazwiska przez wnioskodawcę czy to obecnie czy to w przeszłości nie stanowi wyłącznej cechy "kwalifikującej" daną okoliczność jako "ważnego powodu". Gdyby tak miało być, to wystarczające byłoby wymienienie tychże okoliczności i odwołanie się do okoliczności im podobnych (trudnych zresztą do wskazania) bez używania zwrotu "w szczególności", użytego po pojęciu "ważne powody". Oczywistym jest zatem, że rodzimy ustawodawca nie wiąże przesłanki "ważne powody" wyłącznie z faktem używania nazwiska, lecz rozszerza jej zakres na inne okoliczności o ile posiadają one wskazaną już cechę istotności ocenianą obiektywnie, a nie tylko subiektywnie. Również doktryna prawa administracyjnego zauważa, że norma prawa materialnego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia zbudowana jest w sposób uwzględniający przykładowo wskazane i w miarę konkretnie oznaczone warunki (tj. nazwisko ośmieszające), jak i inne ważne powody nie wymienione bezpośrednio w przepisie (J. Boć [red.], Prawo administracyjne..., s. 466-467, P. Ruczkowski, Komentarz do art. 4 ustawy o zmianie imienia i nazwiska, Lex 2010). Konieczne jest zatem ustalenie jakie inne niż wymienione przez ustawodawcę okoliczności mieszczą się w pojęciu "ważne powody". To nieostre (niedookreślone) pojęcie, nie mające swojej definicji ustawowej, jakiegoś znaczenia opisowego i nie dające się zdefiniować w sposób wyczerpujący, zyskuje pełną treść dopiero z chwilą indywidualizacji normy prawnej i odniesienia jej do konkretnego stanu faktycznego określonego w hipotezie normy prawnej. Potocznie "ważny" jest rozumiany jako taki, który ma duże znaczenie, dużą wartość, istotny, doniosły; zaś "powód" jako uzasadniona przyczyna czegoś, racja (por. B. Dunaj, Popularny słownik języka polskiego, Warszawa 2000, s. 511 i 769). Zważywszy na nadawane tym terminom znaczenie powszechnie używane przyjąć trzeba, że podstawą do zmiany nazwiska powinny być szczególne ważne, a nawet można by stwierdzić nadzwyczajne choć różnorodne okoliczności faktyczne danej sprawy (tak też NSA z dnia 25 października 2005r., II OSK 125/05, Lex nr 201425). W pojęciu "ważne powody" nie mieszczą się okoliczności noszące cechy kaprysu, fanaberii, snobizmu czy przekory wnioskodawcy niezadowolonego ze swojego "złego" nazwiska. Nie jest zatem dopuszczalna pochopna czy nawet wielokrotna zmiana nazwiska, będącego wszak elementem porządku publicznego, gdyż destabilizowałoby to porządek publiczny. Znajduje to potwierdzenie w orzecznictwie sądowym, gdzie za okoliczności mieszczące się w pojęciu "ważne powody" nie jest uznawana chęć posiadania nazwiska charakterystycznego dla nazwisk szlacheckich a zakończonych na –ski, -ska (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1982r., II SA 699/82, ONSA 1982, z. 1, po. 57), obawa przed zemstą wnioskodawcy, który jako świadek w sprawie karnej złożył obciążające zeznania czy trudności w znalezieniu pracy po odbyciu kary pozbawienia wolności (wyrok NSA z dnia 22 marca 2001r. V SA 1121/00, Lex nr 78953), zła sytuacja finansowa wnioskodawcy, krótki okres czasu posługiwania się nazwiskiem po zawarciu małżeństwa, posiadanie dokumentów na dane nazwisko, dobre (złe) samopoczucie w związku z noszonym nazwiskiem (wyrok NSA z dnia 25 października 2005r., II OSK 125/05, Lex nr 201425), nieumiejętne, niewłaściwe lub nawet złośliwe odczytywanie nazwiska przez osoby trzecie (wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2000r., II SA/Gd 685/98), fascynacja inną kulturą (wyrok NSA z dnia 3 października 2002r., II SA/Kr 2786/00), trudne relacje rodzinne, konflikt z pozostałymi członkami rodziny, zamiar rozpoczęcia życia na nowo ze zmienionymi danymi osobowymi, chęć posiadania nazwiska przybranej babki i darzenie jej sympatią (wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 lipca 2013r., III SA/Łd 410/13), pisownia nazwiska nie wskazująca na płeć osoby noszącej nazwisko pomimo udokumentowanego zaburzenia identyfikacji płci i poczucia przynależności do innej płci (wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 listopada 2011r., III SA/Kr 570/11). Posiłkując się zatem wynikającymi z orzecznictwa sądowego dyrektywami kierunkowymi przyjąć trzeba, że podnoszone przez skarżącego okoliczności nie mieszczą się w przesłance "ważne powody". Wskazują one raczej na subiektywne nastawienie skarżącego do nazwiska, które chce nosić, na jego przekonanie że zmienione we wskazany sposób nazwisko będzie odpowiadało nazwisku, które nosił we wcześniejszych okresach historycznych. To trwałe przeświadczenie skarżący poczytuje jako spełnienie przesłanki ważnego powodu. Jednakże w ocenie Sądu samo nawet głębokie przekonanie o zaistnieniu ważnego powodu do zmiany nazwiska nie jest wystarczające z uwagi na jego identyfikującą rolę w obrocie społecznym i prawnym. Muszą mu towarzyszyć oceniane wedle obiektywnych kryteriów okoliczności. Takich obiektywnych okoliczności skarżący jednakże nie wskazał ani we wniosku, ani w skardze. Bogata wyobraźnia skarżącego i subiektywny odbiór wydarzeń historycznych nie uzasadniają zmiany nazwiska. W ocenie Sądu organ administracji I instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 6 ust. 2 u.z.i.n., zgodnie z którym po zmianie imienia można mieć najwyżej dwa imiona. Skarżący występuje o zmianę nazwiska, a nie imienia. Dlatego też przepis ten nie mógł znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Także trafnie organ ten przyjął, że nazwisko R. nie jest kojarzone w Polsce z imieniem. Zasadnie podnosi skarżący, iż organ odwoławczy nie zajął się oceną stanowiska kierownika urzędu stanu cywilnego w zakresie interpretacji art. 6 ust. 2 u.z.i.n. Powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na prawidłowość orzeczenia wydanego przez Wojewodę Ł., bowiem organ ten faktycznie zaakceptował prawidłowy pogląd wyrażony w decyzji organu niższej instancji. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. D.Cz.