III SA/Łd 793/14

Dnia 12 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Asystent sędziego Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2014 roku sprawy ze skargi Budownictwa Drogowego "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty eksploatacyjnej za wydobycie kopaliny bez wymaganej koncesji oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 270) – dalej: K.p.a.; art. 85a ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 228 poz. 1947 ze zm.); art. 222 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 613 ze zm.); Lp. 28 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie stawek opłat eksploatacyjnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 232 poz.1523); art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1992 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 79 poz. 856 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania Budownictwa Drogowego "A." Spółki z o.o. z siedzibą w K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] wydanej w przedmiocie ustalenia w/w spółce opłaty eksploatacyjnej w wysokości 34.019.692,80 zł za wydobycie kopaliny bez wymaganej koncesji, uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i ustaliło dla Budownictwa Drogowego "A." Spółki z o.o. z siedzibą w K. opłatę eksploatacyjną w kwocie 33.426.298 zł za wydobywanie kopaliny pospolitej - piasku, bez wymaganej koncesji, na działce o nr ew.199/9, obręb K., gmina Z., powiat [...]. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 14 kwietnia 2011 r. do Starostwa Powiatowego w Z. wpłynęła anonimowa informacja w sprawie prowadzenia nielegalnej eksploatacji piasku na działce nr ew. 199/9 położonej w miejscowości K., Gmina Z. Przeprowadzona w dniu 26 kwietnia 2011 r. kontrola na miejscu potwierdziła powyższe informacje. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół i dokumentację fotograficzną. Po ustaleniu, iż właściciel przedmiotowej działki ewidencyjnej - Budownictwo Drogowe "A." Sp. z o.o. z siedzibą w K. - nie posiada koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża, Starosta [...], w dniu 3 sierpnia 2011 r., na podstawie art. 85a ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy Prawo geologiczne i górnicze wszczął postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia opłaty eksploatacyjnej w związku z wydobywaniem kopaliny bez wymaganej koncesji. Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...] ustalił dla w/w spółki opłatę eksploatacyjną w wysokości 1.431.590 zł za wydobycie kopaliny bez koncesji. Wskutek rozpatrzenia wniesionego odwołania spółki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał, iż w sposób nieprawidłowy ustalona została wielkość wydobytej kopaliny, od której zależy wysokość opłaty eksploatacyjnej. Kolegium wskazało na konieczność ustalenia wydobytego kruszywa na podstawie przeprowadzonego obmiaru geodezyjnego mas ziemi, sporządzonego przez biegłego posiadającego stosowne uprawnienia. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania organ I instancji włączył do akt sprawy dokumentację udostępnioną przez Urząd Gminy Z., tj. "Opinię geologiczną dotycząca terenów niekorzystnie przekształconych na terenie działki 199/9 w miejscowości K." sporządzoną w maju 2012 r. przez uprawnionego geologa A.Z. oraz "Raport końcowy obliczenia objętości w obrębie działki 199/9" wraz ze sprawozdaniem technicznym z załącznikami, sporządzony przez uprawnionego geodetę P.W. w dniu 26 kwietnia 2012 r. Następnie, decyzją z dnia [...] r. Starosta [...] ustalił Budownictwu Drogowemu "A." Sp. z o.o. z siedzibą w K. opłatę eksploatacyjną w wysokości 34.019.692,80 zł za wydobycie kopaliny (piasku) na działce ew. nr 199/9 bez wymaganej koncesji. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik spółki "A." zarzucił: 1/ naruszenie przepisów prawa materialnego, tj: - art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze, art. 142 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze w zw. z art. 2 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez niezastosowanie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa wymaganych przez ustawodawcę w danej rodzajowo sprawie; - art. 222 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze poprzez jego niesłuszne zastosowanie pomimo braku wszczęcia postępowania w sposób wymagany prawem, tj. poprzez wydanie postanowienia i doręczenia go stronie (art. 165 § 1 i § 4 o.p.); 2/ naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść skarżonego rozstrzygnięcia, tj: - art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 122 o.p. poprzez niesłuszne uchylenie się od wszechstronnego wyjaśnienia rzeczywistej podstawy faktycznej i prawnej wydanego rozstrzygnięcia oraz niesłuszne zaniechanie podjęcia wszelkich działań zmierzających do bezstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i dokonania prawidłowych ustaleń w sprawie, co do: a) okresu czasu za jaki organ I instancji ustalił opłatę eksploatacyjną, b) kręgu podmiotów-stron, w stosunku do których mogłoby być wszczęte i doręczone postanowienie o wszczęciu postępowania, c) stanu przedmiotowej nieruchomość w momencie obejmowania jej w posiadanie, po nabyciu od poprzedników prawnych, d) braku prowadzenia działalności gospodarczej na przedmiotowej nieruchomości, e) posiadania przez spółkę zezwolenia na prowadzenie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne na terenie nieruchomości o nr ew. 199/9, obowiązującego do 31 grudnia 2015 r.; 3/ naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: - art. 197 § 1 o.p. w zw. z art. 194a § 1 o.p. poprzez niesłuszne zaniechanie przeprowadzenia przez Starostę [...] dowodu z opinii biegłego w przypadku stwierdzenia przez organ konieczności zasięgnięcia w tej sprawie wiadomości specjalnych, którymi dysponuje biegły oraz podjęcie przez organ niedopuszczalnej próby włączenia do materiału dowodowego dokumentów wydanych w sprawie administracyjnej prowadzonej przed Wójtem Gminy Z.; - art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. poprzez brak wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej; - art. 85a ust. 1, ust. 2 pkt 1lit. b oraz art. 86 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze z 1994 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie pomimo: a) braku wszczęcia postępowania w sposób wymagany przepisami prawa, tj. na podstawie art. 165 § 1 o.p., co rzutowało na brak kompetencji do zastosowania przepisu art. 222 ustawy Prawo geologiczne i górnicze z 2011 r. i pozbawiało Starostę [...] właściwości rzeczowej do wydawania decyzji o ustalaniu opłaty eksploatacyjnej na gruncie ustawy z 2011 r., b) nieustalenia, że skarżąca spółka wykonuje na przedmiotowej nieruchomości do roku 2015 proces technologiczny zatwierdzony decyzją Starosty [...], c) nieustalenie okresu czasu za jaki miałaby być ustalona opłata eksploatacyjna , co warunkowało ustalenie stron postępowania i kompetencję organu. Z powyższych względów pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wniósł nadto o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z: kopii aktu notarialnego Rep. A nr 996/2011, kopii protokołu wydania nieruchomości z dnia 18 lutego 2011 r., mapy sytuacyjnej z pomiarem wysokości terenu z dnia 31 grudnia 2010 r., kopii decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], kopii wniosku spółki w sprawie wydania zezwolenia na odzysk odpadów innych niż niebezpieczne, kopii pisma Urzędu Statystycznego w K. z dnia 15 marca 2012 r., kopii pisma Okręgowej Stacji Chemiczno-Rolniczej w K. z dnia 13 kwietnia 2011 r., kopii zgłoszenia wymiany gruntu działki nr ew. 199/9 z dnia 5 marca 2011 r. Zaskarżoną decyzją z dnia 26 sierpnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło w całości decyzję organu I instancji i ustaliło Budownictwu Drogowemu "A." Spółce z o.o. z siedzibą w K. opłatę eksploatacyjną w kwocie 33.426.298 zł za wydobywanie kopaliny pospolitej - piasku, bez wymaganej koncesji, na działce o nr ew.199/9, obręb K., gmina Z., powiat [...]. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia opłaty eksploatacyjnej jest postępowaniem prowadzonym na podstawie przepisów K.p.a., a nie jak błędni wywodzi pełnomocnik skarżącej na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią art. 87 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze z 1994 r., do opłat, o których mowa w przepisach niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej o zobowiązaniach podatkowych, z tym że określone w nich uprawnienia organów podatkowych przysługują wierzycielom. Tym samym, nie ma żadnych wątpliwości, że postępowanie w tych sprawach toczy się na podstawie przepisów K.p.a. i z odpowiednim zastosowaniem działu III Ordynacji. Ponadto z treści art. 2 § 1 pkt 1 o.p. jednoznacznie wynika, że przepisy ustawy Ordynacja podatkowa stosuje się min. do opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe. Opłatę eksploatacyjną określa starosta jako organ administracji publicznej, ale nie jako organ podatkowy. Tym samym podniesiony przez stronę zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze, art. 142 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze w zw. z art. 2 § 1 pkt 1 o.p. organ uznał za chybiony. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w dniu 1 stycznia 2012 r. weszła w życie ustawa Prawo geologiczne i górnicze z 2011 r., uchylając tym samym obowiązującą ustawę Prawo geologiczne i górnicze z 1994 r. Jednakże w myśl art. 222 nowej ustawy, do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się dotychczasowe przepisy. W niniejszej sprawie pismem z dnia 3 sierpnia 2011 r. poinformowano skarżącą, zgodnie z art. 61 § 1 i § 4 K.p.a., o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia opłaty eksploatacyjnej w związku z wydobywaniem kopaliny bez wymaganej koncesji na działce o nr ew. 199/9. Powyższe wskazuje, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy z 2011 r. i powinno się toczyć na podstawie dotychczasowych przepisów, tj. ustawy Prawo geologiczne i górnicze z roku 1994. Tym samym podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 222 ustawy z roku 2011. organ uznał za chybiony. Kolegium, powołując przepis art. 85a ust. 1 ustawy z 1994 r. wskazało, że w razie wydobywania kopaliny bez wymaganej koncesji właściwe organy ustalają, w drodze decyzji, prowadzącemu taką działalność, opłatę eksploatacyjną w wysokości osiemdziesięciokrotnej stawki opłaty eksploatacyjnej dla danego rodzaju kopaliny, pomnożonej przez ilość wydobytej w ten sposób kopaliny, stosując stawki obowiązujące w dniu wszczęcia postępowania. Dalej organ wskazując przepisy art. 5 i art. 6 pkt 1 ustawy przywołał definicję złoża kopaliny, jak również wskazał na podział kopaliny. Podniósł także, że przepisy powołanej ustawy nie zawierają pojęcia definicji legalnej "wydobywanie". Tym samym konieczne jest odwołanie się w tym zakresie do definicji słownikowej, zgodnie z którą wydobywać to min. wydostać surowce naturalne, uzyskać kopalinę, wydostać z wnętrza na powierzchnię, wyciągnąć, wyjąć. W związku z powyższym w ocenie Kolegium pojęcie wydobywania kopaliny należy rozumieć jako pozyskanie kopaliny w drodze odłączenia jej od złoża. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wnika, zdaniem organu bezspornie, że skarżąca dokonywała wydobywania kopaliny z przedmiotowej działki. Świadczy o tym min. znajdujące się w aktach sprawy pismo Inżyniera Kontraktu "Budowa Autostrady [...]" z dnia 9 maja 2011 r., z którego wynika, że chce wykorzystać do budowy nasypów piasek pozyskany na działce o nr ew. 199/9 położonej w miejscowości K. Ponadto z kolejnego znajdującego się w aktach sprawy pisma z dnia 14 lipca 2011 r. wynika, iż na przedmiotowej działce planuje się złożenie humusu w miejsce pozyskanego materiału. Tym samym zdaniem organu odwoławczego nie ma najmniejszych wątpliwości, że na w/w działce wydobywano kopalinę pospolitą, którą następnie wywożono i wykorzystywano do budowy autostrady [...]. Okoliczności tej w istocie nie kwestionuje także spółka, która wydobywanie piasku nazywa zdejmowaniem warstwy nieurodzajnej. Z akt sprawy wynika bowiem, że działkę ew. nr 199/9 spółka nabyła w dniu 18 lutego 2011 r. W tym samym dniu nabywająca zapoznała się ze stanem faktycznym nieruchomości i jej ukształtowaniem, otrzymując jednocześnie mapę sytuacyjną z pomiarem wysokości terenu. W dniu 7 marca 2011 r. spółka zgłosiła w Starostwie Powiatowym w Z. wymianę gruntów przedmiotowej nieruchomości do głębokości 3 m, motywowaną zamiarem uprawy wybranych gatunków drzew. Około 10 kwietnia 2011 r. rozpoczęto wydobycie nieurodzajnej ziemi celem wywiezienia jej na drogi dojazdowe do przedmiotowej nieruchomości. Proces wymiany ziemi rozpoczął się na przełomie sierpnia i września 2011 r. Organ wskazał, że Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej wynika, że przedmiotem działalności spółki jest min. wydobywanie żwiru i piaski. Tym samym strona, jako profesjonalista posiadała wiedzę w zakresie rygorów, jakie dotyczą wydobywania kopalin. Oznacza to, w ocenie organu, że o ile skarżąca mogła podjąć działania związane z wymianą gruntu to w momencie uzyskania wiedzy o złożu kopaliny pospolitej winna natychmiast zaprzestać wydobycia i uzyskać wymaganą prawem koncesję, czego nie uczyniła. Niezasadny jest zatem w ocenie organu zarzut naruszenia art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 122 o.p. (w istocie art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a.) co do okresu za jaki ustalono opłatę eksploatacyjną. Ustalona opłata dotyczy okresu od kwietnia 2011 r. do końca kwietnia 2012 r., tj. do czasu zakończenia prac pomiarowych przez uprawnionego geodetę. Odnosząc się do podniesione kwestii posiadania przez skarżącą decyzji o zezwoleniu na prowadzenie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne na terenie działki 199/9 Kolegium wskazało, że zezwolenie to nie ma związku z możliwością wydobywania kopalin. Z zezwolenia wynika jedynie możliwość przywiezienia gleby i ziemi, w tym kamieni oraz ich rozplantowanie. Nie wynika natomiast uprawnienie do wydobywania kopaliny. Bez znaczenia pozostaje także cel wydobywania kopaliny, jak również fakt prowadzenia lub nieprowadzenia działalności w tym zakresie. Istotnym jest brak wymaganej prawem koncesji na wydobywanie kopaliny, co w niniejsze sprawie bezspornie miało miejsce. Przechodząc do ustalenia ilości wydobytej przez skarżącą kopaliny Kolegium wskazało, że zasadnym było wykorzystanie przez organ I instancji "Opinii geologicznej dotycząca terenów niekorzystnie przekształconych na terenie działki 199/9 w miejscowości K." sporządzonej w maju 2012 r. przez uprawnionego geologa A.Z. oraz "Raportu końcowego obliczenia objętości w obrębie działki 199/9" wraz ze sprawozdaniem technicznym z załącznikami, sporządzonego przez uprawnionego geodetę P.W. w dniu 26 kwietnia 2012 r. Powyższe dokumentacje wykonane zostały na zlecenie Urzędu Gminy Z. Wskazując na treść art. 75 § 1 K.p.a. Kolegium podniosło, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zdaniem organu przedmiotowa ekspertyza nie budzi zastrzeżeń, jest rzetelna, spójna i logiczna. Przedstawione w niej ustalenia są jasne i czytelne. Ponadto znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. W związku z powyższym, w ocenie Kolegium, za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 197 § 1 o.p. w zw. z art. 194a o.p.(w istocie ar. 84 § 1 K.p.a. w zw. z art. 76a K.p.a.). Dokonując analizy materiału dowodowego sprawy Kolegium uznało, że brak jest jednak dowodu pozwalającego na przyjęcie ciężaru objętościowego wydobytego kruszywa, określonego w ekspertyzie na wartość 172 Mg/m3. W związku z powyższym na podstawie art. 136 K.p.a. organ odwoławczy zlecił Starostwu Powiatowemu w Z. przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodu, w zakresie średniej gęstości wydobytej kopaliny. Wykonując powyższe, w dniu 19 marca 2014 r. organ I instancji załączył do akt sprawy "Sprawozdanie z badania gęstości nasypowej kruszywa z terenu działki o nr ew. 199/9 w miejscowości K.", sporządzone w dniu 17 marca 2014 r. przez geologa górniczego A.Z. Ze złożonego sprawozdania wynika, że średnia gęstość nasypowa wynosi 1,69 Mg/m3. Mając powyższe na uwadze Kolegium, działając na korzyść strony, dokonało weryfikacji dokonanych wyliczeń co do ilości wydobytej kopaliny i na tej podstawie ustaliło należną opłatę eksploatacyjną. Odnosząc się do zakwestionowania powyższych czynności przez pełnomocnika skarżącej, który podniósł, iż koniecznym w tym przypadku było uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji, Kolegium wskazało, że uzupełnienie materiału dowodowego w tym zakresie nie wymagało wydania decyzji kasacyjnej. Odnośnie wniosków dowodowych skarżącej spółki organ odwoławczy załączył do akt sprawy dokumenty nadesłane wraz z odwołaniem oraz kserokopię protokołu kontroli podatkowej przeprowadzonej w dniu 10 stycznia 2012 r. Nie uwzględnił natomiast wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka – W.Ś. Prezesa Zarządu Spółki na okoliczność czasookresu podejmowanych przez spółkę działań na przedmiotowej nieruchomości, ich bez zarobkowego charakteru, stanu faktycznego nieruchomości sprzed dnia jej nabycia. Powołując przepis art. 86 K.p.a. Kolegium wskazało, że jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie, pełnomocnik skarżącej nie wskazał na żadne niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto skarżąca miała zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania, jak również zapewniono jej możliwość zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Reasumując organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, iż skarżąca spółka w okresie od kwietnia 2011 r. do kwietnia 2012 r. wydobywała na działce ew. nr 199/9 kopalinę bez wymaganej koncesji. W toku przeprowadzonego postępowania ustalono, że wydobyła 819 272 tony piasku o średniej gęstości 1,69 Mg/m³. Z uwagi na dokonanie korekty ilości wydobytej kopaliny przyjętej przez organ I instancji (833 816 ton) zasadne było uchylenie zaskarżonej decyzji i ustalenie, na podstawie art. 85 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze z 1994 r., opłaty eksploatacyjnej w kwocie 33.426.298 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik spółki "A." zarzucił: 1/ naruszenie przepisów postępowania procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy - art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niesłuszne zastosowanie w sytuacji gdy organ I instancji nie ustalił poprawnie stanu faktycznego sprawy, co nie mogło być konwalidowane w toku postępowania odwoławczego; - art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie; - art. 136 K.p.a. poprzez przekroczenie przez organ odwoławczy granic uzupełniającego postępowania dowodowego, w sytuacji gdy przeprowadzone przez organ I instancji czynności uzupełniające polegały na przeprowadzeniu z udziałem biegłego istotnych nowych czynności dowodowych; 2/ naruszenie przepisów prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy - art. 1 w zw. z art. 220 ustawy Prawo geologiczne i górnicze z 2011 r. poprzez niewłaściwą wykładnię w zakresie przyjęcia, że skarżąca na przedmiotowej nieruchomości prowadziła działalność związaną z wydobyciem kopalin, w sytuację gdy podejmowane przez spółkę czynności związane były z wymianą gruntów pod planowaną przyszłą plantację drzew; - art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie przepisów ustawy; - art. 85a ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. b, art. 86 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze z 1994 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie pomimo: a) braku wszczęcia postępowania w sposób wymagany przepisami prawa, tj. na podstawie art. 165 § 1 o.p., co rzutowało na brak kompetencji do zastosowania przepisu art. 222 ustawy Prawo geologiczne i górnicze z 2011 r. i pozbawiało Starostę [...] właściwości rzeczowej do wydawania decyzji o ustalaniu opłaty eksploatacyjnej na gruncie ustawy z 2011 r., b) nieustalenia, że skarżąca spółka wykonuje na przedmiotowej nieruchomości do roku 2015 proces technologiczny zatwierdzony decyzją Starosty [...], c) nieustalenia okresu czasu za jaki miałaby być ustalona opłata eksploatacyjna , co warunkowało ustalenie stron postępowania i kompetencję organu. Mając powyższe na uwadze pełnomocnik strony wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia wraz ze stwierdzeniem, że zaskarżone rozstrzygnięcie w zakresie pkt 2 nie podlega wykonaniu do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Jednocześnie na podstawie art. 152 i 61 § 1 p.p.s.a., wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 10 września 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wstrzymało z urzędu wykonanie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 26 sierpnia 2014 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia 22 września 2014 r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił skargę w zakresie zarzutów i argumentacji, co do braku stosowania przez organ przepisów ustawy Ordynacja podatkowa i konsekwencji z tego wynikających w zakresie obrazy przepisów prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. nr 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., mogłoby stanowić przesłankę do jej uchylenia. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja z dnia 26 sierpnia 2014 r., którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] wydaną w przedmiocie ustalenia dla Budownictwa Drogowego ".A." Spółki z o.o. z siedzibą w K. opłaty eksploatacyjnej w wysokości 34.019.692,80 zł za wydobycie kopaliny bez wymaganej koncesji i ustaliło dla w/w spółki opłatę eksploatacyjną w kwocie 33.426.298 zł za wydobywanie kopaliny pospolitej - piasku, bez wymaganej koncesji, na działce o nr ew.199/9, obręb K., gmina Z., powiat [...]. Jako podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji wskazano art. 85a ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.), zwanej dalej: ustawą. W tym miejscu wskazać należy, że od dnia 1 stycznia 2012 r. obowiązuje ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 613). W myśl jednak art. 222 powołanej ustawy, do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy dotychczasowe. W rozpoznawanej sprawie, pismem z dnia 3 sierpnia 2011 r. (doręczonym spółce 9 sierpnia 2011 r.), Starostwo Powiatowe w Z., na podstawie art. 62 § 1 i 4 K.p.a. i art. 85a ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze, poinformowało spółkę "A." o wszczęciu postępowania w przedmiocie ustalenia opłaty eksploatacyjnej w związku z wydobywaniem na działce nr 199/9 w miejscowości K. kopaliny bez wymaganej koncesji. Podstawą do wszczęcia postępowania były materiały przesłane w maju 2011 r. przez Okręgowy Urząd Górniczy w K., który, na skutek anonimowej informacji dotyczącej wydobycia na działce nr 199/9 kopaliny (piasku) bez wymaganej koncesji, dokonał w dniu 26 kwietnia 2011 r. wizji tej działki. Ze sporządzonej w tym dniu przez pracowników Urzędu Górniczego notatki służbowej oraz załączonych do niej fotografii wynika, że w czasie wizji stwierdzono na działce intensywną eksploatację kopaliny pospolitej - piasku, a urobisko oszacowano na powierzchnię przekraczającą 2 ha. Na terenie działki znajdowała się również pryzma zeskładowanego piasku w ilości ponad 12 tys. m³, która w trakcie wizji ładowana była koparką na samochody. Po zebraniu materiału dowodowego w sprawie wydobycia z działki nr 199/9 kopaliny bez wymaganej koncesji, Starosta [...] zawiadomieniem z dnia 14 października 2011 r. (doręczonym spółce 25 października 2011 r.), w oparciu o art. 10 k.p.a., poinformował stronę o zgromadzeniu materiału dowodowego dającego podstawę do wydania decyzji oraz o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia, co do zebranych dowodów i materiałów, jak również zgłoszonych żądań. Pierwsza decyzja w przedmiocie ustalenia opłaty eksploatacyjnej w związku z wydobywaniem na działce nr 199/9 w miejscowości K. kopaliny bez wymaganej koncesji została wydana przez Starostę 20 lutego 2012 r., a w dniu 22 maja 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania spółki, uchyliło w całości tę decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia w celu uzupełnienia materiału dowodowego. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy wydana została przez Starostę [...] decyzja z dnia [...] r., uchylona zaskarżoną do sądu decyzją Kolegium z dnia [...] r. Nie ulega zatem wątpliwości, w ocenie sądu, że postępowanie w sprawie ustalenia dla Budownictwa Drogowego "A." Spółki z o.o. z siedzibą w K. opłaty eksploatacyjnej za wydobycie kopaliny (piasku) bez wymaganej koncesji wszczęte zostało w sierpniu 2011 r., a zatem zgodnie z cytowanym wyżej art. 222 obowiązującej obecnie ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze, zastosowanie w rozpatrywanej sprawie mają przepisy ustawy Prawo geologiczne i górnicze z dnia 4 lutego 1994 r. Brak jest zatem podstaw do zaaprobowania stanowiska strony, że organy naruszyły art. 222 ustawy Prawo geologiczne i górnicze z dnia 9 czerwca 2011 r. Sąd uznał przy tym za bezpodstawny zarzut pełnomocnika strony skarżącej, iż wobec wydania przez Starostę [...] w dniu 25 czerwca 2012 r. (po przekazaniu przez Kolegium sprawy do ponownego rozpatrzenia) kolejnego zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, przyjąć należy, że postępowanie w rozpatrywanej sprawie wszczęte zostało w czerwcu 2012 r., co oznacza, że podstawa materialnoprawna do wydania decyzji winna wynikać z ustawy Prawo geologiczne i górnicze z dnia 9 czerwca 2011 r. Faktycznie, w dniu 25 czerwca 2012 r., Starosta [...] wydał kolejne zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego, jednak skoro z akt sprawy bezspornie wynika, iż postępowanie w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty eksploatacyjnej w związku z wydobywaniem na działce nr 199/9 w miejscowości K. kopaliny bez wymaganej koncesji wszczęte zostało w sierpniu 2011 r. (zawiadomienie z dnia 3 sierpnia 2011 r. wydane w oparciu o art. 62 § 1 i 4 K.p.a. i art. 85a ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze), to organ nie mógł skutecznie w czerwcu 2012 r. wszcząć na nowo postępowania, które już się toczyło. Nie ulega bowiem wątpliwości, że uchylenie przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, nie kończy wszczętego uprzednio postępowania administracyjnego, lecz powoduje jego kontynuację, mającą na celu wyjaśnienie sprawy w istotnym jej zakresie. Starosta [...] niepotrzebnie zatem nazwał zawiadomienie z dnia 25 czerwca 2012 r. "zawiadomieniem o wszczęciu postępowania administracyjnego", w sytuacji, gdy z treści tego pisma wyraźnie wynika, że wobec uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia 20 lutego 2012 r., organ ten prowadził będzie postępowanie w celu ponownego rozpatrzenia sprawy objętej uchyloną decyzją. Zawiadomienie o wadliwym tytule, sporządzone przez Starostę w dniu 25 czerwca 2012 r., w związku z jednoznaczną treścią, nie mogło jednak wprowadzać strony w błąd, co do etapu, na jakim znajduje się postępowanie w przedmiocie ustalenia opłaty eksploatacyjnej za wydobycie na działce nr 199/9 w miejscowości K. kopaliny bez wymaganej koncesji. Nie mogło również, mimo wadliwej nazwy, wszczynać postępowania, które już się toczyło. Wydanie przez Starostę [...] zawiadomienia z dnia 25 czerwca 2012 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego uznać zatem należy za uchybienie formalne pozostające bez wpływu na treść rozstrzygnięcia sprawy. Z całą pewnością również sporządzenie tego zawiadomienia przez organ I instancji, nie mogło spowodować, aby w niniejszej sprawie zastosowanie znalazły przepisy ustawy Prawo geologiczne i górnicze z dnia 9 czerwca 2011 r., gdyż na przeszkodzie temu stoi art. 222 powołanej ustawy. Nie można również uznać za zasadną argumentacji pełnomocnika strony, iż wobec niezastosowania przez organy obu instancji przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, w tym art. 165 § 2, stanowiącego, że wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia, w ogóle w niniejszej sprawie nie doszło do prawnie skutecznego wszczęcia postępowania. Z art. 87 § 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze z 4 lutego 1994 r. (również art. 142 ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy) wynika, że do opłat stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej o zobowiązaniach podatkowych (Dział III Ordynacji podatkowej), a określone tymi przepisami uprawnienia organów podatkowych przysługują wierzycielom. Prawo geologiczne i górnicze nie zawiera zatem odesłania do stosowania przepisów proceduralnych Ordynacji podatkowej. Odpowiednio należy jedynie stosować te przepisy Ordynacji, które dotyczą zobowiązań podatkowych, a zatem art. 21 -119 tej ustawy. W związku z tym, mając na uwadze treść art. 1 pkt 2 k.p.a., należy przyjąć, że postępowanie w sprawie opłat normuje Kodeks postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 14.12.2009 r. w spr. o sygn. akt III SA/Kr 912/08, wyrok NSA z dnia 18.04.2013 r. w spr. o sygn. akt II GSK 100/12, wyrok NSA z dnia 18.04.2013 r. w spr. o sygn. akt II GSK 101/12). Nie ma zatem wątpliwości, że postępowanie w sprawie ustalenia opłaty eksploatacyjnej za wydobycie kopaliny bez wymaganej koncesji toczy się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem art. 165 ustawy Ordynacja podatkowa nie mógł mieć w niniejszej sprawie zastosowania. Powyższe oznacza, iż zarzut dotyczący braku wydania w rozpatrywanej sprawie postanowienia o wszczęciu postępowania uznać należy za bezzasadny, podobnie zresztą jak pozostałe zarzuty odnoszące się do naruszenia przez organy przepisów proceduralnych Ordynacji podatkowej. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy wskazać należy, iż zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy Prawo geologiczne i górnicze z 4 lutego 1994 r., zabrania się wydobywania kopalin wykonywanego inaczej niż jako koncesjonowana działalność gospodarcza w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.). W razie wydobywania kopaliny bez wymaganej koncesji lub z rażącym naruszeniem jej warunków, właściwe organy ustalają, w drodze decyzji, prowadzącemu taką działalność, opłatę eksploatacyjną w wysokości osiemdziesięciokrotnej stawki opłaty eksploatacyjnej dla danego rodzaju kopaliny, pomnożonej przez ilość wydobytej w ten sposób kopaliny, stosując stawki obowiązujące w dniu wszczęcia postępowania (art. 85a ust. 1 ustawy). Organami właściwymi w sprawie ustalania opłat są: za wydobywanie bez wymaganej koncesji: a) kopalin podstawowych - minister właściwy do spraw środowiska, b) pozostałych kopalin - właściwy starosta (art. 85a ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2a). Z brzmienia zaś art. 5 ust. 1, 2, 2a i 3 wynika zaś, że piasek należy zaliczyć do kopaliny podstawowej. W razie stwierdzenia, iż określone w w/w przepisie przesłanki zostały zrealizowane, ustalenie opłat, o których mowa w tym przepisie, jest obowiązkiem organu koncesyjnego. Ustawa nie przewiduje żadnych okoliczności dopuszczających możliwość odstąpienia od ustalania takiej opłaty. Wskazana tym przepisem sankcja musi mieć miejsce zarówno w sytuacji stwierdzenia prowadzenia oznaczonej działalności bez wymaganej koncesji, jak i w przypadku ustalenia, że działalność ta prowadzona jest z rażącym naruszeniem warunków koncesji. W przypadku wydobywania kopalin opłata podwyższona stanowi iloczyn osiemdziesięciokrotnej stawki opłaty eksploatacyjnej dla danego rodzaju kopaliny oraz ilości wydobytej kopaliny. Bez znaczenia jest przy tym, czy chodzi o przypadek działalności prowadzonej bez wymaganej koncesji, czy z rażącym naruszeniem jej warunków. Należy także wyjaśnić, że opłaty "podwyższone" za naruszenie oznaczonych wymagań Prawa geologicznego i górniczego bez wątpienia nie są grzywnami w rozumieniu ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny lub ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń, lecz samodzielnymi sankcjami o charakterze administracyjno-prawnym. Nie powinno zarazem budzić wątpliwości, że pełnią one przede wszystkim funkcję represyjną, częściowo zaś także prewencyjną. Ponadto obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej może być nałożony na każdy podmiot, który spełnia przesłanki określone w art. 85a ustawy górniczej. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że Budownictwo Drogowe "A." Sp. z o.o. z siedzibą w K. nie posiada koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża. Powyższe ustalenie organów, nie było przez stronę kwestionowane w toku postępowania. W ocenie sądu, organ wykazał również, że skarżąca spółka prowadziła w okresie od kwietnia 2011 r. do końca kwietnia 2012 r. na działce o nr ew.199/9 obręb K., działalność polegającą na wydobyciu kopaliny pospolitej - piasku w ilości 833.816 Mg. Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że Spółka "A." nabyła przedmiotową nieruchomość w dniu 18 lutego 2011 r. na podstawie aktu notarialnego Rep. [...]. Tego samego dnia sporządzono protokół wydania nieruchomości. Kupujący zapoznał się ze stanem faktycznym nieruchomości i jej ukształtowaniem. Przekazano jednocześnie stronie mapę sytuacyjną z pomiarem wysokości terenu sporządzoną przez uprawnionego geodetę inż. A. K. W dniu 7 marca 2011 r. do Starostwa Powiatowego w Z. wpłynęło pismo spółki, iż zgłasza wymianę gruntów działki 199/9 w związku z zamiarem uprawy wybranych gatunków drzew. Natomiast 16 marca 2011 r., Budownictwo Drogowe "A." Sp. z o.o. wystąpiło do Starostwa Powiatowego w Z. z wnioskiem o udzielenie - na terenie nieruchomości w miejscowości K. - zezwolenia na odzysk odpadów innych niż niebezpieczne. Wniosek dotyczył odzysku odpadów o kodzie 17 05 04, stanowiących ziemię uprawną próchniczą, która miała być wykorzystana jako warstwa uprawna o grubości 1m dla planowanej plantacji drzew. Decyzją z dnia 14 listopada 2011 r. , na podstawie art. 26 ust. 3 pkt 3, ust. 6, art. 27 ust. 2, art. 63 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (tj. Dz. u. z 2010 r. nr 185, poz. 1243 ze zm.), Starosta Z. zezwolił firmie Budownictwo Drogowe "A." sp. z o.o. na prowadzenie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne na terenie nieruchomości w m. K. (dz. nr 199/9), gm. Z. w ilości do 800000 Mg/rok. Rodzaj odpadu przeznaczonego do odzysku został w decyzji opisany jako: "gleba i ziemia, a w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03". Okręgowy Urząd Górniczy w K., na skutek anonimowej informacji dotyczącej wydobycia na działce nr 199/9 kopaliny (piasku) bez wymaganej koncesji, dokonał w dniu 26 kwietnia 2011 r. wizji w terenie tej działki. Ze sporządzonej w tym dniu przez pracowników Urzędu Górniczego notatki służbowej oraz załączonych do niej fotografii wynika, że w czasie wizji stwierdzono na działce intensywną eksploatację kopaliny pospolitej - piasku, a urobisko oszacowano na powierzchnię przekraczającą 2 ha. W wyniku eksploatacji kruszywa naturalnego powstało kilka wyrobisk, niektóre połączone ze sobą, częściowo już zasypane materiałem ziemnym przywożonym z budowanej w pobliżu autostrady A-1. Teren objęty eksploatacją, w ocenie przeprowadzających wizję, obejmował kilka hektarów. Na terenie działki znajdowała się również pryzma zeskładowanego piasku w ilości ponad 12 tys. m³, która w trakcie przeprowadzania wizji ładowana była koparką na samochody. Podczas dokonywania oględzin, na teren działki 199/9 przyjechał Prezes Zarządu Spółki "A." – W.Ś. W aktach sprawy znajdują się również pisma inżyniera zarządzającego kontraktem : "Budowa Autostrady [...] (...)" do Starostwa Powiatowego w Z. z dnia 9 maja 2011 r. zawierające prośbę o wyjaśnienie, czy piasek pozyskany na działce 199/9, położonej w miejscowości K., został wydobyty legalnie, gdyż wykonawca Autostrady [...] chce ten piasek wykorzystać do budowania nasypów oraz z dnia 14 lipca 2011 r. informujące o trudnościach z pozyskaniem materiału do budowy nasypu Autostrady [...], zawierające prośbę o ponowną analizę zgłoszenia firmy "A." z dnia 16 marca 2011 r., dotyczącego wywożenia na działkę 199/9 humusu w miejsce pozyskanego materiału. Ponadto, Urząd Gminy Z. skierował do Starostwa Powiatowego w Z. pismo z dnia 6 września 2011 r., w którym zawiadomił, że na działce 199/9 w miejscowości K. trwa działalność wydobywcza na głębokości 1,3 - 1,5 m, powodująca nieodwracalne zmiany w środowisku z uwagi na bliskie sąsiedztwo obszaru Natura 2000. Z włączonego do akt protokołu kontroli podatkowej z dnia 24 stycznia 2012 r., przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Gminy Z. w dniu 10 stycznia 2012 r. na terenie działki 199/9 wynika, że w trakcie kontroli na działce pracowały dwa spychacze, a zgodnie z oświadczeniem Prezesa Spółki "A.", wykonywane prace związane były z odzyskiem odpadów innych niż niebezpieczne. Prezes wyjaśnił, że cały proces odzysku odpadów (wymiany ziemi) rozpoczął się na przełomie sierpnia i września 2011 r., a około 10 kwietnia 2011 na gruntach tych rozpoczęto wydobycie nieurodzajnej ziemi celem wywiezienia jej na drogi dojazdowe do działki 199/9. Na zlecenie Wójta Gminy Z. wykonana została w maju 2012 r. przez inż. A Z. "Opinia geologiczna dotycząca terenów niekorzystnie przekształconych na terenie działki nr 199/9 w miejscowości K., gmina Z." oraz "Raport końcowy obliczenia objętości w obrębie działki 199/9" wraz ze sprawozdaniem technicznym z załącznikami, sporządzony przez uprawnionego geodetę P. W. w dniu 26 kwietnia 2012 r. Powyższe dokumenty udostępnione zostały przez Wójta Gminy Z. na potrzeby postępowania prowadzonego przez Starostę Powiatu [...] w przedmiocie ustalenia dla Spółki "A." opłaty eksploatacyjnej za wydobycie kopaliny bez wymaganej koncesji (korespondencja organów z dnia: 29 czerwca 2012 r., 4 lipca 2012 r., 6 lipca 2012 r. - przesłana do wiadomości pełnomocnika strony). Z opinii geologicznej inż. A. Z. wynika, że w dniach 23 i 24 kwietnia 2012 r. dokonano wizji terenów położonych na działce nr 199/9 oraz terenów przyległych. W obszarze działki 199/9 stwierdzono wyraźne i jednoznaczne ślady przekształcenia naturalnej powierzchni terenu poprzez wykop i usunięcie mas ziemnych i poprzez alimentacje mas ziemnych dostarczonych z zewnątrz. W skarpach wyrobiska, tam gdzie obserwacja była możliwa, zaobserwowano piaski drobno i średnio ziarniste z domieszka żwiru, barwy żółtej i żółto-brązowej, które były przedmiotem eksploatacji. W opinii, stwierdzono, iż fakt pozyskiwania w obszarze działki 199/9 kruszywa naturalnego jest bezsporny i udokumentowany zarówno przez urzędy administracji państwowej i samorządowej oraz wynikający z bieżących informacji. Zdaniem sporządzającego opinię, w obszarze badanej działki odbywało się wydobywanie naturalnie nagromadzonych piasków czwartorzędowych na powierzchni ponad 25 ha i ich odstawa poza obręb terenu w kierunku północnym. Wydobywanie i odstawa kruszywa odbywała się nawet w czasie wizji terenowej, co zostało udokumentowane na załączniku graficznym. W ocenie sądu, zgromadzone przez organ w toku postępowania i opisane wyżej dokumenty, świadczą bezspornie, iż na terenie działki nr 199/9 w miejscowości K. skarżąca spółka dokonała wydobycia kruszywa naturalnego - piasku, nie posiadając stosownego zezwolenia na prowadzenie takiej działalności. Opłatę eksploatacyjną ustala się prowadzącemu wydobywanie kopaliny. Na żadnym etapie postępowania nie wskazano innego podmiotu, który miałby dokonywać wydobycia piasku na działce nr ew. 199/9, natomiast w toku opisywanych wyżej wizji lokalnych ewidentnie zostało ustalone, że działalność eksploatacyjna prowadzona była na przedmiotowej działce przez firmę "A.". Ustalona opłata eksploatacyjna dotyczy kopaliny wydobytej przez spółkę od kwietnia 2011 r. (zgodnie z wyjaśnieniem Prezesa spółki złożonym do protokołu kontroli podatkowej, iż na gruntach tych rozpoczęto wydobycie "nieurodzajnej ziemi" celem wywiezienia jej na drogi dojazdowe w kwietniu 2011 r.) do końca kwietnia 2012 r. (zakończenie prac pomiarowych przez uprawnionego geodetę, powołanego przez Wójta Gminy Z.). Z żadnego przedłożonego przez pełnomocnika wraz odwołaniem dokumentu związanego z nabyciem nieruchomości przez spółkę nie wynika aby na działce nr ew. 199/9 wydobywano wcześniej kopalinę. Z "Opinii geologicznej dotyczącej terenów niekorzystnie przekształconych na terenie działki nr ew. 199/9 w miejscowości K." sporządzonej przez geologa górniczego mgr inż. A. Z. wynika, że nie napotkano jakichkolwiek śladów prowadzonego wcześniej wydobycia kopalin. Także składane przez spółkę po zakupie nieruchomości zgłoszenia i wnioski (zgłoszenie wymiany gruntów działki 199/9 z dnia 7 marca 2011r. i wniosek o udzielenie - na terenie nieruchomości w miejscowości K. - zezwolenia na odzysk odpadów innych niż niebezpieczne z 16 marca 2011 r.), nie potwierdzają, aby na działce znajdowało sie wcześniej urobisko. Skoro bowiem zamiarem skarżącej była hodowla drzewek i w tym celu chciała wymieniać warstwę wierzchnią gruntu na działce 199/9, to logicznym jest, że na przedmiotowej działce w marcu 2011 r. taka warstwa wierzchnia musiała być. Prowadzenie zatem przez organ dodatkowych czynności dowodowych na okoliczność, czy poprzedni właściciel działki nie wykonywał na niej działalności eksploatacyjnej uznać należy za chybione. Organ, zgromadzonymi przez siebie dowodami wykazał, że działalność wydobywcza na działce 199/9 rozpoczęła się w kwietniu 2011 r., a strona nie przedstawił żadnych dokumentów, które zaprzeczałyby temu stanowisku. Sąd nie dopatrzył się, aby w zakresie powyższych ustaleń organy prowadzące niniejsze postępowanie dopuściły się uchybień przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie zgadza sie również ze stanowiskiem pełnomocnika skarżącej, iż w rozpoznawanej sprawie organ I instancji w sposób nieuprawniony wykorzystał opinie geologiczne pochodzące z postępowania podatkowego, czym dopuścił się naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu oraz nie wykonał zaleceń organu odwoławczego zawartych w decyzji z dnia 22 maja 2012 r. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W związku z tym prawidłowo postąpił organ pierwszej instancji dopuszczając jako dowód w przedmiotowej sprawie "Opinię geologiczną dotyczącą terenów niekorzystnie przekształconych na terenie działki nr ew. 199/9 w miejscowości K." sporządzoną przez geologa górniczego mgr inż. A. Z. (nr uprawnień geologicznych [...]) oraz "Raport końcowy. Obliczenie objętości w obrębie działki 199/9" sporządzony przez geodetę uprawnionego mgr inż. P. W. (Rej. G.U.G. i K. Nr [...]). W ocenie sądu, organ pierwszej instancji mógł posłużyć się ekspertyzami, które wykonano na zlecenie innego organu administracji publicznej. W sprawie niewątpliwie wymagana była ekspertyza biegłego i takie zalecenie zawarte zostało w decyzji Kolegium z dnia 22 maja 2012 r. Opinia biegłego miała służyć ustaleniu ilości wydobytego kruszywa poprzez obmiar geodezyjny mas ziemi objętej działalnością eksploatacyjną. Organ administracji publicznej mógł zatem zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii albo, co niewątpliwie uzasadniała ekonomika procesowa, skorzystać z już istniejącej ekspertyzy, skoro jej przedmiot dotyczył m. in. prowadzonej działalności i ilości wydobytego kruszywa z działki 199/9. Należy rozróżnić sytuację, w której przeprowadza się eksperyment dowodowy przy udziale biegłego i wtedy należy umożliwić stronie czynny udział w takim eksperymencie, od sytuacji, w której biegły ma przygotować ekspertyzę (dokument) i w takiej sytuacji należy zapewnić stronie możliwość zapoznania się z ekspertyzą i ewentualne kwestionowanie ustaleń w niej zawartych. Żaden z przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), ani rozporządzeń wykonawczych do niej nie wymaga aby przy pracach geodezyjnych i kartograficznych byli obecni właściciele lub inne osoby władające nieruchomością, co więcej z przepisu art. 13 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy jednoznacznie wynika, że osoby wykonujące prace geodezyjne i kartograficzne mają prawo wstępu na grunt i do obiektów budowlanych oraz dokonywania niezbędnych czynności związanych z wykonywanymi pracami. W ocenie sądu autor skargi nie wykazał, na czym polegały skutki braku samodzielnego przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego przez Starostę [...] i wykorzystania opinii przesłanych przez organ podatkowy oraz czy takie działanie organu I instancji miało wpływ na wynik sprawy. Organy administracji mają zatem prawo zaliczać w poczet materiału dowodowego wszelkie dokumenty, które w istotny sposób przyczynią się do ustalenia stanu faktycznego sprawy, w tym również pochodzące od innych organów. Należy dodać, że ekspertyzy zostały wykonane w związku z postępowaniem podatkowym, którego stroną jest spółka. Pełnomocnik strony skarżącej posiadał informacje o udostępnieniu Staroście [...] przez Wójta Gminy Z. dla potrzeb niniejszego postępowania opisanych wyżej ekspertyz, gdyż korespondencja między organami dotycząca powyższej kwestii została stronie przesłana do wiadomości. Przed wydaniem decyzji przez Starostę Powiatu [...] skarżąca miała możliwość zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym uzyskanymi od organu podatkowego opiniami geologicznymi, i zgłoszenia ewentualnych zastrzeżeń. W odwołaniu i skardze do sądu strona kwestionuje wyłącznie sam fakt wykorzystania przez organ opinii geologa górniczego mgr inż. A. Z. oraz uprawnionego geodety P. W. nie przedstawiając żadnych merytorycznych zarzutów, które negowałyby ustalenia zawarte w powyższych dokumentach. Skarżąca nie przedstawiła również jakichkolwiek własnych dowodów, które dawałyby podstawę do zajęcia innego stanowiska, co do działalności eksploatacyjnej prowadzonej na działce 199/9, jak i ilości wydobytego z terenu tej działki kruszywa naturalnego, niż wynika to z załączonych do akt administracyjnych przez organy obu instancji dokumentów. Należy wyraźnie podkreślić, że ekspertyzy stanowią dowód tylko w zakresie ustaleń faktycznych dokonanych przez biegłych. Kwalifikacje biegłych nie budzą zastrzeżeń w zakresie wyjaśnianych okoliczności, a w części dotyczącej ustaleń faktycznych ekspertyza jest rzetelna, spójna i logiczna. Ustalenia biegłych zostały przedstawione w sposób jasny i czytelny. Tym samy chybiony jest zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego oraz nieuprawnione skorzystanie z opinii biegłych, sporządzonych na potrzeby innego postępowania. Zdaniem Sądu, skarżący niezasadnie również zarzuca organom naruszenie art. 79 § 1 i 2 k.p.a. Przepis ten w takim zakresie nie miał w sprawie zastosowania, gdyż organy nie prowadziły w sprawie oględzin. Dopuszczono natomiast dowód z opinii biegłego w rozumieniu tego przepisu, z którym strona się zapoznała. Przeprowadzenie przez biegłych pomiarów wyrobiska w terenie na potrzeby zleconej ekspertyzy nie stanowiło czynności procesowej, a nadto nie wiązało się z koniecznością uczestniczenia przy tych czynnościach skarżącego. W tym miejscu należy odnieść się także do podnoszonej przez spółkę okoliczności posiadania zezwolenia na prowadzenie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne na terenie działki nr ew. 199/9 (decyzja Starosty [...] z dnia 14 listopada 2011 r.). Skarżąca bowiem w toku postępowania administracyjnego nie kwestionowała w zasadzie faktu, iż na działce 199/9 prowadzona jest działalność wydobywcza lecz podkreślała, że działalność ta ma na celu dokonanie wymiany gruntów w ramach prowadzonej działalności polegającej na odzysku odpadów innych niż niebezpieczne. Podkreślić trzeba, że zezwolenie na prowadzenie odzysku odpadów nie ma związku z możliwością wydobywania kopalin. Można jedynie stwierdzić za organem, że odzysk odpadu o kodzie 17 05 04 w procesie R14, często odbywał się na gruntach, na których wcześniej prowadzone było wydobywanie kopalin. Z zezwolenia na prowadzenie odzysku wynika wyłącznie możliwość przywiezienia gleby i ziemi, w tym kamieni i ich rozplantowania. Koncesja na wydobywanie kopaliny reguluje zatem zupełnie inny zakres przedmiotowy niż zezwolenie na prowadzenie odzysku. Nie sposób w żaden logiczny sposób wywodzić uprawnień do wydobywania kopaliny z zezwolenia na prowadzenie odzysku. Ponadto, organy wykazały, że spółka prowadziła na działce 199/9 działalność eksploatacyjną polegającą na wydobyciu piasku od kwietnia 2011 r., tymczasem zezwolenie na prowadzenie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne na terenie przedmiotowej działki skarżąca uzyskała ponad pół roku później. Dodatkowo, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że przedmiotem działalności Budownictwa Drogowego "A." sp. z o.o. jest m. in. wydobywanie żwiru i piasku. Należy zatem przyjąć, że spółka jako profesjonalista posiadała wiedzę w zakresie konieczności posiadania koncesji na wydobycie piasku. Oznacza to, że o ile spółka mogła podjąć działania związane z wymianą gruntu, jednak z chwilą uzyskania wiedzy o znajdującym się na działce nr ew. 199/9 złożu kopaliny pospolitej - piasku, powinna natychmiast zaprzestać działalności i uzyskać wymaganą koncesje na wydobywanie kopaliny. Sąd, podobnie jak organy, nie ma wątpliwości, że spółka jako profesjonalista wiedziała, że wywożona przez nią z działki 199/9 gleba, to kopalina pospolita - piasek. Wątpliwości w tym zakresie nie mieli również odbiorcy piasku, wykorzystujący go do budowy autostrady [...]. Tym samy chybiony jest zarzut naruszenia przepisów postępowania wobec braku uwzględnienia przez organy okoliczności posiadania przez spółkę zezwolenia na prowadzenie odzysku. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż organy obu instancji w uzasadnieniach swoich decyzji odniosły się do faktu posiadania przez firmę "A." takiego zezwolenia, jednak słusznie wskazywały przy tym, że okoliczność ta nie ma żadnego związku z przedmiotowym postępowaniem. Jeżeli chodzi o obliczoną w zaskarżonej decyzji wysokość ustalonej opłaty eksploatacyjnej za wydobycie przez spółkę na działce 199/9 kopaliny pospolitej - piasku bez wymaganej koncesji, wskazać należy, że jej wartość uzależniona jest od ilości wydobytego kruszywa. Zgodnie z cytowanym bowiem wyżej art. 85a ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze z 4 lutego 1994 r., w razie wydobywania kopaliny bez wymaganej koncesji lub z rażącym naruszeniem jej warunków, właściwe organy ustalają, w drodze decyzji, prowadzącemu taką działalność, opłatę eksploatacyjną w wysokości osiemdziesięciokrotnej stawki opłaty eksploatacyjnej dla danego rodzaju kopaliny, pomnożonej przez ilość wydobytej w ten sposób kopaliny, stosując stawki obowiązujące w dniu wszczęcia postępowania. Organ nie ma zatem możliwości miarkowania wysokości ustalonej opłaty eksploatacyjnej, a wynikająca z zaskarżonej decyzji niezwykle wysoka kwota tej opłaty, spowodowana była ilością i rodzajem kruszywa wydobytego z działki 199/9. Dla określenia ilości piasku wydobytego na działce 199/9 organy obu instancji posłużyły się powoływaną wyżej "Opinią geologiczną dotyczącą terenów niekorzystnie przekształconych na terenie działki nr ew. 199/9 w miejscowości K." sporządzoną przez geologa górniczego mgr inż. A. Z. oraz "Raportem końcowym. Obliczenie objętości w obrębie działki 199/9" sporządzonym przez geodetę uprawnionego mgr inż. P. W. W ocenie sądu, co już zostało zaznaczone we wcześniejszej części uzasadnienia, ekspertyzy wykonane zostały przez uprawnione podmioty, w sposób rzetelny i wiarygodny, a zatem mogły stanowić dla organów podstawę do ustalenia wysokości opłaty eksploatacyjnej obciążającej skarżącą. Ustalenia biegłych zostały przestawione w sposób jasny, czytelny i znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Biegły A. Z. odliczył nadkład, który stanowiła usunięta w pierwszej kolejności wierzchnia, próchnicza warstwa gleby oraz tzw. straty pozaeksploatacyjne powstające w skarpach, co wpłynęło na obniżenie kubatury mas piasku i wpłynęło na obniżenia opłaty eksploatacyjnej. Stwierdzono, że szacunkowe zasoby kopaliny wydobyte z obszaru działki nr ew. 199/9 wynosiły 833.816 Mg. Z treści opinii wynikało, że biegły przyjął za Starostwem Powiatowy w Z. średnią gęstość objętościową wydobytego kruszywa na wartość 1,72 Mg/m³. Organ odwoławczy analizując materiał dowodowy przedmiotowej sprawy uznał, że brak jest jednak dowodu pozwalającego przyjęcie dokładnie takiej wartości (ciężar objętościowy piasku drobnego wynosi 1,6 - 2,0 Mg/m³). W związku z powyższym na podstawie art. 136 k.p.a., Kolegium zleciło organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, obejmującego ustalenie średniej gęstości objętościowej kopaliny (piasku) z działki o nr ew. 199/9, obręb K. W "Sprawozdaniu z badania gęstości nasypowej kruszywa z terenu działki nr ew. 199/9 w miejscowości K." sporządzonej w dniu 17 marca 2014 r. przez geologa górniczego mgr inż. A. Z. wskazano, iż gęstość nasypowa kruszywa (piasku) wynosi średnio 1.69 Mg/m³ i jest to wartość, którą należy przyjmować do szacunków masy kruszywa. Czynność ta jest kwestionowana przez skarżącą spółkę, gdyż podnosi ona, że dowód przeprowadzony na okoliczność ustalenia gęstości kruszywa jest istotny dla sprawy, a zatem Kolegium miało obowiązek uchylić decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, a nie przeprowadzać ten dowód na etapie postępowania odwoławczego. Trzeba wskazać, że w myśl art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W ocenie sądu, w niniejszej sprawie nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdyż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie miał istotnego wpływu na jej rozstrzygnięcie. Uzupełniające postępowanie dowodowe nie dotyczyło kwestii wydobywania przez spółkę kopaliny bez wymaganej koncesji lecz ustalenia prawidłowej gęstości piasku. Istotne jest również, że Starosta [...] w oparciu o zgromadzone w sprawie dokumenty ustalił w toku prowadzonego przez siebie postępowania gęstość wydobytego piasku na wartość 1,72 Mg/m³. Organ odwoławczy nie dokonywał zatem tych ustaleń po raz pierwszy, lecz sprawdzał wartości przyjęte przez organ I instancji w celu należytego ustalenia kwoty opłaty eksploatacyjnej. W związku z powyższym Kolegium zweryfikowało dokonane obliczenia (opinia geologiczna - str. 11) i dokonało na korzyść strony korekty średniej gęstości piasku z 1,72 Mg/m³ na 1,69 Mg/m³. Spowodowało to uchylenie w całości decyzji organu I instancji z dnia 31 maja 2013 r. i wydanie nowej decyzji ustalającej przedsiębiorstwu "A." kwotę opłaty eksploatacyjnej w mniejszej wysokości. Trzeba podkreślić, że zgodnie z art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Wydanie decyzji kasacyjnej jest dopuszczalne jedynie wtedy, gdy organ pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania i uchybienia tego nie można uzupełnić w postępowaniu wyjaśniającym, określonym w art. 136 k.p.a. Organ odwoławczy jest bowiem zobowiązany ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę uprzednio już rozstrzygniętą przez organ pierwszej instancji, a nie skontrolować jedynie zasadność zarzutów strony podniesionych w odwołaniu. Nadto zasadą jest wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, a wydanie decyzji kasacyjnej dopuszczalne jest jedynie wyjątkowo po spełnieniu przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. i to tylko wówczas gdy stwierdzonych uchybień nie można wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 79 § 1 k.p.a., strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Pobranie próbek z wyrobiska na potrzeby zleconej ekspertyzy z całą pewnością mieści się w pojęciu "przeprowadzenia dowodu z biegłych", zakończonego sporządzeniem opinii. W rozpatrywanej sprawie organ prawidłowo zatem powiadomił pełnomocnika skarżącej pismem z dnia 3 marca 2014 r. o miejscu i czasie dokonywania czynności pobrania próbek gruntu w celu określenia średniej gęstości objętościowej kopaliny z działki ewidencyjnej nr 199/9 w obrębie K., gmina Z. Dodatkowo podkreślić należy, że organ umożliwił stronie zapoznanie się z opinią z dnia 17 marca 2014 r., jak również ze wszystkim materiałami zebranymi w trakcie postępowania, informując ją o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W piśmie z dnia 7 kwietnia 2014 r. pełnomocnik strony stwierdził, że odwierty w celu pobrania prób kruszywa mogły zostać dokonane w miejscach, gdzie w przeszłości mogły być prowadzone prace przez poprzedniego właściciela nieruchomości. Zakwestionowano również zasadność tych pomiarów w miejscach wybranych przez geologa, gdyż nie dotyczą one czynności spółki na tym terenie. Wskazać jednak należy, że w ocenie sądu organ wykazał, iż działalność eksploatacyjna na przedmiotowej działce, polegająca na wydobyciu piachu, prowadzona była przez skarżącą spółkę w okresie od kwietnia 2011 r. do kwietnia 2012 r. Firma "A." nie przedstawiła dowodów, które świadczyłyby, iż działalność wydobywczą na działce 199/9 prowadził poprzedni właściciel nieruchomości. Pobranie 6 prób miało właśnie na celu uzyskanie reprezentatywnych próbek. W "Sprawozdaniu z badania gęstości nasypowej kruszywa z terenu działki nr ew. 199/9 w miejscowości K." wskazano, że: "Próby miały charakter prób o naturalnym uziarnieniu i wilgotności". Celem prób miało być ustalenie średniej gęstości złoża znajdującego się na działce nr ew. 199/9 i nie miały one żadnego związku z czynnościami spółki na przedmiotowej działce. Należy przypomnieć, że niniejsza sprawa była dwukrotnie rozpatrywana przez organy zarówno I, jak i II instancji. Za pierwszym razem, decyzją z dnia 22 maja 2012 r., Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji z dnia 20 lutego 2012 r., ustalającą skarżącej opłatę eksploatacyjną w wysokości 1.431.560,00zł. W uzasadnieniu ww. decyzji kasacyjnej polecono organowi I instancji uzupełnić materiał dowodowy o ustalenie ilości wydobytego kruszywa poprzez obmiar geodezyjny, przeprowadzony przez osoby posiadające w tym względzie stosowne uprawnienia. Organ I instancji rozpatrując sprawę ponownie uzupełnił materiał dowodowy o dokumentację udostępnioną przez Urząd Gminy Z., tj. "Opinię geologiczną dotycząca terenów niekorzystnie przekształconych na terenie działki 199/9 w miejscowości K." sporządzoną w maju 2012 r. przez uprawnionego geologa A.Z. oraz "Raport końcowy obliczenia objętości w obrębie działki 199/9" wraz ze sprawozdaniem technicznym z załącznikami, sporządzony przez uprawnionego geodetę P.W. w dniu 26 kwietnia 2012 r. Ponadto, organ odwoławczy, po analizie materiału dowodowego sprawy, zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, obejmującego ustalenie średniej gęstości objętościowej kopaliny (piasku) z działki o nr ew. 199/9 i dlatego dołączono do akt sprawozdanie z dnia 17 marca 2014 r. Skarżąca w żadnym zakresie nie podważyła ustaleń tych opinii, przygotowanych przez osoby posiadające wymaganą w tym względzie wiedzę specjalistyczną i kwalifikacje - ani w zakresie wydobytej ilości piasku, ani też parametrów tej kopaliny. Stąd też zarzuty skargi nie poparte żadnymi dowodami nie mogły odnieść spodziewanego przez skarżącą skutku. W sytuacji gdy w toku niniejszego postępowania nie został opracowany, w szczególności na zlecenie strony, dokument odmiennie określający ilość i ciężar objętościowy wydobytego z działki 199/9 piasku, za wiążące uznać należy te dokumenty, które na potrzeby niniejszej sprawy zostały zgromadzone i przeprowadzone przez organy. O ile bowiem w toku postępowania administracyjnego strona nie zgadza się z opinią biegłego, może skorzystać z możliwości złożenia dowodu przeciwnego i przedłożenia go w sprawie. W konsekwencji, w ocenie sądu należy uznać, że organy administracji nie naruszyły przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, albowiem podjęły wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. W tym stanie rzeczy, ponieważ zawarte w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. bg