III SA/Łd 795/19

Dnia 10 grudnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Asesor WSA Małgorzata Kowalska Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2019 roku sprawy ze skargi D.W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. III SA/Łd 795/19 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] nr [...] wydanym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.)- dalej: k.p.a. Wojewoda [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania D. W. z dnia 19 czerwca 2019 r. , wniesionego od decyzji Starosty O. z dnia [...] nr [...] orzekającej o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 3 czerwca 2019 r., na okres 180 dni. Uzasadniająca wydane rozstrzygnięcie Wojewoda [...] wskazał, iż wydana w dniu [...] decyzja Starosty O. została przesłana adres - ul. A 16, 26-300 O. – wskazany przez stronę jako adres do korespondencji. Dalej organ wskazał iż jak wynika ze znajdującego się w aktach zwrotnego potwierdzenia odbioru, pierwsza próba doręczenia przesyłki pocztowej zawierającej w/w decyzję podjęta została w dniu 14 czerwca 2019 r., jednakże z uwagi na fakt niemożności jej doręczenia, w oddawczej skrzynce pocztowej adresata pozostawiono awizo, informujące o pozostawieniu przesyłki w UP O. 1, na okres 14 dni. W dniu 24 czerwca 2019 r. miało miejsce kolejna awizacja przesyłki. Natomiast w dniu 28 czerwca 2019 r. przesyłka pocztowa zawierająca decyzję z dnia [...] została doręczona skarżącemu osobiście, co skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem. Za akt sprawy nie wynika także, że w/w decyzja została ogłoszona skarżącemu ustnie, w trybie określonym przepisami k.p.a. Tym samym w ocenie organu odwoławczego uznać należało, iż wniesione przez skarżącego w dniu 19 czerwca 2019 r. odwołanie dotyczyło decyzji administracyjnej, która nie weszła do obrotu prawnego, gdyż nie została skutecznie doręczona stronie postępowania. Mając powyższe na uwadze Wojewoda [...] był zobligowany do stwierdzenia, w drodze postanowienia wydanego na podstawie art. 134 k.p.a., o niedopuszczalności wniesionego odwołania. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi D. W. zarzucił błąd, co do dokonanych ustaleń faktycznych w kwestii doręczenia decyzji organu I instancji. Oświadczył, że treść decyzji została mu przedstawiona przez pracownika Urzędu Pracy w O., na którą to decyzję w terminie zawitym złożył, odwołanie, a następnie nie śpiesząc się odebrał przesyłkę z poczty. Z uwagi na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) –dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarga nie jest zasadna bowiem Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania administracyjnego ani prawa materialnego w stopniu powodującym konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia z powodu jego niezgodności z prawem. W niniejszej sprawie kontroli sądu administracyjnego poddane zostało postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania D. W. od decyzji Starosty O. z dnia [...] nr [...] orzekającej o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 3 czerwca 2019 r., na okres 180 dni. Natomiast podstawę materialnoprawną podjęcia zaskarżonego postanowienia stanowiły przepis art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2096)- dalej: k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Powołany powyżej przepis art. 134 k.p.a. nakłada na organy administracji obowiązek przeprowadzenia kontroli wniesionego środka odwoławczego pod względem formalnym, tj. sprawdzenia, czy środek zaskarżenia jest dopuszczalny i czy został złożony w przepisanym prawem terminie. Wniesienie odwołania, w sytuacji gdy stronie postępowania nie przysługuje żaden środek zaskarżenia skutkuje wydaniem postanowienia o niedopuszczalności odwołania. Natomiast stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż przysługujący stronie środek zaskarżenia został wniesiony z uchybieniem terminu, powoduje bezskuteczność odwołania czego następstwem jest ostateczność decyzji wykluczająca merytoryczną kognicję organu odwoławczego. Na tle przepisu art. 134 k.p.a. wyróżnia się dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania - przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną. Natomiast niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemająca legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 k.p.a. Przy czym kategoryczne użycie przez ustawodawcę zwrotu "organ odwoławczy stwierdza" oznacza obowiązek organu odwoławczego do wydania jednego z rozstrzygnięć przewidzianych, w powołanym wyżej przepisie (stwierdzenia niedopuszczalności odwołania bądź stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania), gdyż nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 598/13; wyroki NSA z NSA z 17 stycznia 2019 r., I OSK 3669/18, I OSK 3641/18; wyrok WSA w Łodzi z 7 lutego 2019 r., II SA/Łd 1095/18;www.cbois.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie jak już wcześniej wskazano kwestią sporną pozostaje dopuszczalność odwołania wniesionego skarżącego od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego. Wskazać na wstępie należy, iż zgodnie z art. 14 ust. 1 k.p.a. sprawy należy załatwiać w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 570 ze zm.), doręczanego środkami komunikacji elektronicznej. Realizację powyżej wskazanej zasady pisemności stanowi przepis art. 109 § 1 k.p.a. , zgodnie z którym decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Sąd stwierdza, że jak wynika z ustalonego w sprawie w sposób prawidłowy stanu faktycznego, wydana w dniu [...] decyzja Starosty O. o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej na okres 180 dni, została przekazana, zgodnie z wymogiem art. 39 k.p.a., operatorowi pocztowemu w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 181 ze zm.), celem jej doręczenia skarżącemu. Przesyłka pocztowa zawierająca w/w decyzję została przesłana na wskazany przez skarżącego adres do korespondencji - ul. A 16, 26-300 O. Co istotne, skarżący nie kwestionuje zarówno prawidłowości powyższego adresu, jak i faktu, iż adres ten został przez niego wskazany jako adres korespondencyjny. Dalej wskazać należy, iż jak wynika z treści art. 42 § 1 k.p.a., co do zasady pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, w drzwiach mieszkania (art. 43 k.p.a.). Zgodnie z art. 44 § 1-4 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Sąd stwierdza, że z treści znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji z dnia [...] wynika, że w dniu 14 czerwca 2019 r. pracownik poczty podjął próbę doręczenia przesyłki listowej (nr [...]) kierowanej do skarżącego, pod adresem O. , ul. A16. Z uwagi na niemożność doręczenia przesyłki w oddawczej skrzynce pocztowej adresata pozostawiono awizo z informacją o pozostawieniu przesyłki, na okres 14 dni w UP O. 1. Kolejna awizacja przesyłki miała miejsce w dniu 24 czerwca 2019 r. Natomiast w dniu 28 czerwca 2019 r. przesyłka zawierająca decyzję z dnia [...] została doręczona skarżącemu osobiście. Tym samym 14 dniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczynał swój bieg w dniu 29 czerwca 2019 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 129 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia. Mając powyższe na uwadze wniesione przez skarżącego w dniu 19 czerwca 2019 r. odwołanie od decyzji, która nie weszła do obiegu prawnego, z uwagi na jej niedoręczenie stronie postępowania, a tym samym nie nabyła mocy wiążącej , uznać należy jako niedopuszczalne, co w myśl art. 134 k.p.a. obligowało organ odwoławczy do wydania zaskarżonego niniejszą skarga postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania. Odnosząc się natomiast do zawartej w skardze argumentacji, co do faktu ogłoszenia skarżącemu decyzji z dnia [...] ustnie stwierdzić należy, iż w aktach sprawy brak jest dowodu na jej zasadność, w szczególności podpisanego przez stronę protokołu, o którym mowa w art. 14 § 2 k.p.a. odzwierciedlającego treść oraz motywy załatwienia sprawy z odstąpieniem od ogólnej zasady pisemności. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 skargę oddalił. a.l.